მე დიდი ვარ, ბავშვი რომ ვიყო, ჩამოვჯდებოდი საწოლის კუთხეში ან ჩამოვაფარებდი მაგიდას ფარდას, შევძვრებოდი მის ქვეშ და გამუდმებით ვიფიქრებდი იმ საღამოზე, რომელიც სიზმარივით იყო და იმ სიცხეში მთელი სამყარო სიგრილით და სიკეთით ამივსო.

შენობები ადამიანებივით არიან - იბადებიან, ცხოვრობენ და მტვრად იქცევიან, რათა სამყაროს შეერწყან და მერე ისევ უკან დაბრუნდნენ. მაგრამ ვიდრე ამქვეყნად არიან, ისინი ისტორიას ინახავენ, ხელშესახებად აქცევენ, რათა იგი ჩვენი საყრდენი გახდეს.

მე ვიცნობ კაცს, რომელსაც "კვირის პალიტრა" ისე უყვარს, 15 წელიწადია ინახავს. არსად რომ აღარ დაეტია, ბოლოს საცავი შექმნა და ზედ ბოქლომი დაადო, რომ უმისოდ არავინ მიეკაროს. თუ დაინტერესდი და რაიმეს წაკითხვა მოგინდა, წაგაკითხებს, მაგრამ აბა, გაბედე და დაზიანებული მიუტანეო.

თბილისში ზაფხული შუაწელს გადასცდა, მაგრამ ჯერ კიდევ წინ არის "დახრუკული" დღეები. თბილისს შემორჩენილი თბილისელებიც ისევ გამოვლენ საღამოობით ეზოებში, ჩამოსხდებიან და ხშირ-ხშირად იტყვიან, - აუ, რა სიცხეა. ამ ხნისა მოვიყარე და ასეთი სიცხე არ მახსოვსო..

ჯვრის მამის ეკლესიას რომ გასცდები, სინაგოგასთან, კიბის თავში მოშიას დაინახავ თავისი განუყრელი ებრაული ქუდით. სალამს ვერ დაასწრებ. წინასწარ ვიცი, გამაჩერებს და საუბარს გამიბამს. სამასი დოლარი გექნება, მომეციო, მეუბნება. სამას დოლარზე ნაკლებს არავის სთხოვს. ახლა შენთან მოვდიოდი სამასი დოლარის სასესხებლად-მეთქი, - იქით ვუბრუნებ სიტყვას. გაბადრული სახე ეჭმუჭნება - აბა, მე უბედურს სადა მაქვს გასასესხებელი ფარაო.

დიდი ხანია "დეზერტირების ბაზარში" არ ვყოფილვარ. ორიოდე დღის წინ შემთხვევით მოვხვდი იმ საბაზრო ქაოსში და უკან გულგახეთქილი გამოვბრუნდი, - აღარც რაიმეს ყიდვა მინდოდა და  აღარც აღარაფრის ჭამა.

თბილისში ისე ცხელა, ქუჩის ცუგოებს კუდის გაქნევა ეზარებათ. ქალაქს მოივლით და ერთი მურიაც არ შეგხვდებათ - შეურგავთ სადღაც ჩრდილებში თავი და თავისთვის ქშინავენ!

ჰაიკა უმტკიცებდა ყველას, "არარატი" მოიგებსო. განსაკუთრებით დიდი პოლემიკა გოგი ცაბაძესთან ჰქონდა, ნახე, იშტოიანი ყიფიანს რას უზამსო. თამაში რომ დასრულდა, ვზეიმობთ, გახარებული ვართ, ბოლოს და ბოლოს, თასი პირველად მოვიგეთ. გაიშალა ზღაპრული სუფრა, საგანგებოდ გამოწყობილი გოგი ცაბაძე ეზოს შუაგულში დგას და ყვირის, ჰაიკა მომიყვანეთ, ჰაიკაო...  ეძებეს ბევრი, ცამ ჩაყლაპა ჰაიკა თუ მიწამ, ვერაფერი შევიტყვეთ. ორი კვირა არ გამოჩენილა, დიდი გლოვა გამოუცხადებია და გვემალებოდა.

საოცარი სილამაზე დააბერტყა თბილისს გამჩენმა. დროის მანქანაში უმშვენიერესი პეიზაჟები ისახება ქალაქის ნებისმიერი უბნიდან: მთაზე მერცხლის ბუდესავით შეფენილი აივნიანი სახლები, ქვაფენილით მოკირწყლული ძველი ქალაქის ქუჩები, ფაეტონი, კონკა და იქვე ბებერი მეარღნე, "აჩაინი სონას" რომ ატრიალებს არხეინად...

თბილისში ისე ცხელა, როგორც იმერეთში იტყვიან, ხალხს "ტარაბუა (თავბრუ) აქვს დასხმული" და ნიავის მოლოდინში იმას ინიავებენ, რაც ხელთ მოხვდებათ - ზოგი მარაოს, ზოგი ქაღალდის ნაგლეჯს და ზოგიც ხელებს იქნევს აქეთ-იქით, სანამ არაქათი ეყოფა.

დღისით, მზისით, თბილისში, რუსთაველის პროსპექტზე მგლის ლეკვი ვნახე. დედაქალაქს ბუღი ასდიოდა, ის კი კანკალებდა და პაწია შავ დრუნჩზე ბავშვივით ჩამოსდიოდა ცინგლი.

რატომ უნდა იზრდებოდეს პატარა ანგელოზი ქუჩაში? ამ ფულით დედამისი შევა აფთიაქში, იყიდის პამპერსსა და ფაფას. ფაფას ბოთლში ჩაყრის, იქვე ონკანიდან მოშვებულ წყალს დაასხამს და მზად ექნება.

"გმირთა მოედნის ვარამის" დაბეჭდვის შემდეგ რედაქციაში უამრავი წერილი-საჩივარი შემოვიდა. თბილისელები გულისტკივილს ვერ მალავენ. განსაკუთრებით გზებზე გადებულ საცალფეხო ხიდებზე გამოთქვამენ საყვედურს.

გარშემო ყველაფერი ისე სწრაფად იცვლება, ვერც კი ამჩნევ, რადგან შენც მასთან ერთად იცვლები. ერთ მშვენიერ დღეს კი მიხვდები, რომ დაიღალე და სიმშვიდე გჭირდება.

დღე გამორჩეულად ლამაზი და შთამბეჭდავი იყო ყველა იმ ბავშვისათვის, რომელიც გამომცემლობა "პალიტრა L "-ისა და მედიასახლ "კვირის პალიტრის" მიერ ჩატარებულ საქველმოქმედო აქციაში მონაწილეობდა.

მთელი დღის შრომით დაღლილს საღამოს აღარაფრის თავი არ გაქვს, გარდა იმისა, საკუთარი სახლის კარზე ზარი დარეკო, შინაც ერთი-ორი ნერვების ასაშლელი ამბავი მოისმინო ტელევიზიით და დაიძინო?..