რა ღირს სამშობლოსთვის შეწირული სიცოცხლე? ალბათ ის, რადაც სამშობლო გვიღირს. ხოლო ვის როგორ უღირს სამშობლო, საძმო სასაფლაოებს ეტყობა.კუკიის საძმო სასაფლაოზე ისე ვერ გაივლი, უსახელო საფლავებმა თვალები არ დაგწვას, - მემორიალური დაფებიც მოპარულია. ამიტომ არ ვიცოდი აფხაზეთში დაღუპული 22 წლის ჭაბუკის მამა როგორ მენუგეშებინა.
თავად კი აქეთ დამამშვიდა: - აქაურობა ამ ბიჭების მამების იმედადააო და თვალმოუშორებლად დაჰყურებდა გმირი შვილის საფლავს და აფხაზეთის ომის შემდეგ, 17 წელიწადში რა გადაიტანა, იმაზე მიყვება. მთხოვა, ჩემს სახელს ნუ ახსენებ, ჩემი შვილის საფლავს ავად არ შეეხონო.
- საძმო სასაფლაო კუკიაზე პირველად მეორე მსოფლიო ომის წლებში გაიჭრა - მახლობლად სამხედრო ჰოსპიტალი იყო და გარდაცვლილ ჯარისკაცებს აქ მოასვენებდნენ. საძმო სასაფლაოზე, მოსწავლეებიც კი ამოჰყავდათ ფიცის დასადებად. მეც ამოვსულვარ. რას ვიფიქრებდი, რომ ომში დაღუპულ ჩემს შვილსაც აქ დავკრძალავდი და მერე ომი დამჭირდებოდა, აქაურობის ავი ხელისაგან დასაცავად. ბალახს კიდევ არა უშავს, ადვილად ვერევი... თავში საცემი სხვა რამ არის, სასაფლაოს ტერიტორიაზე ადგილებს ისაკუთრებენ.
სამშობლოსთვის დახოცილი ბიჭების გვერდით ორმეტრიანი მარმარილოს საფლავები ჩნდება თავისი მაგიდებით, აი, ისეთით, პურმარილი რომ უნდა გაშალო და, როგორ ვთქვა... იქეიფო... ჯერ ვემუდარები, მერე ვებრძვი ყველას, - სირცხვილია, რას სჩადიხართ, საძმო სასაფლაოზე ხართ, მარმარილოების გამოფენაზე ხომ არა-მეთქი... აქვე კუკიელი ლოთების თავშესაყარია. იმდენ ნაგავს ტოვებენ, სიმწრის ცრემლი მდის... 1993 წელს აფხაზეთიდან ჩამოსვენებული ჩემი შვილი აქ ჩემი ხელით დავკრძალე, მერე მას სხვა ბიჭებიც დაემატნენ - ჩემი თვალით მინახავს მათი დამწვარი, დასახიჩრებული ცხედრები... ქვეყანამ ეს პატივი მაინც მიანიჭა - კარგი სასაფლაო ჰქონდათ და რატომ უნდა შერყვნილიყო აქაურობა? ვინ აღარ მოვიყვანე აქაურობის სანახავად.
თავს მიქნევენ, მაგრამ არაფერს აკეთებენ - აქაურობა "ჰერმესს" ეკუთვნის. ეს ამბავი რომ წაიკითხოს ვინმემ, არ იტყვის - რისთვის უნდა ვასწავლო შვილს სამშობლოს სიყვარული, მაინც არ ღირებულაო? ის კი არა, სამამულო ომში დაღუპულთა მემორიალური დაფები ისე გააქვთ ჯართში ჩასაბარებლად, თითქოს საკუთარ ქონებას ეზიდებოდნენ... წავედი ქალაქის მერიაში და აღვადგენინე. ისევ მოიპარეს...
P.S. სხვა რა უნდა გვითხრას გმირის მამამ... ღამითაც რომ ნახოთ ეს მდუმარე სასაფლაო, ისიც კი ყვირის ჩვენს სირცხვილზე! ეს არის ქვეყნის სიყვარული?
ნანა რამიშვილი
თბილისში ისე ცხელა, ქუჩის ცუგოებს კუდის გაქნევა ეზარებათ. ქალაქს მოივლით და ერთი მურიაც არ შეგხვდებათ - შეურგავთ სადღაც ჩრდილებში თავი და თავისთვის ქშინავენ!
ჰაიკა უმტკიცებდა ყველას, "არარატი" მოიგებსო. განსაკუთრებით დიდი პოლემიკა გოგი ცაბაძესთან ჰქონდა, ნახე, იშტოიანი ყიფიანს რას უზამსო. თამაში რომ დასრულდა, ვზეიმობთ, გახარებული ვართ, ბოლოს და ბოლოს, თასი პირველად მოვიგეთ. გაიშალა ზღაპრული სუფრა, საგანგებოდ გამოწყობილი გოგი ცაბაძე ეზოს შუაგულში დგას და ყვირის, ჰაიკა მომიყვანეთ, ჰაიკაო... ეძებეს ბევრი, ცამ ჩაყლაპა ჰაიკა თუ მიწამ, ვერაფერი შევიტყვეთ. ორი კვირა არ გამოჩენილა, დიდი გლოვა გამოუცხადებია და გვემალებოდა. 
საოცარი სილამაზე დააბერტყა თბილისს გამჩენმა. დროის მანქანაში უმშვენიერესი პეიზაჟები ისახება ქალაქის ნებისმიერი უბნიდან: მთაზე მერცხლის ბუდესავით შეფენილი აივნიანი სახლები, ქვაფენილით მოკირწყლული ძველი ქალაქის ქუჩები, ფაეტონი, კონკა და იქვე ბებერი მეარღნე, "აჩაინი სონას" რომ ატრიალებს არხეინად...
თბილისში ისე ცხელა, როგორც იმერეთში იტყვიან, ხალხს "ტარაბუა (თავბრუ) აქვს დასხმული" და ნიავის მოლოდინში იმას ინიავებენ, რაც ხელთ მოხვდებათ - ზოგი მარაოს, ზოგი ქაღალდის ნაგლეჯს და ზოგიც ხელებს იქნევს აქეთ-იქით, სანამ არაქათი ეყოფა.
დღისით, მზისით, თბილისში, რუსთაველის პროსპექტზე მგლის ლეკვი ვნახე. დედაქალაქს ბუღი ასდიოდა, ის კი კანკალებდა და პაწია შავ დრუნჩზე ბავშვივით ჩამოსდიოდა ცინგლი.
რატომ უნდა იზრდებოდეს პატარა ანგელოზი ქუჩაში? ამ ფულით დედამისი შევა აფთიაქში, იყიდის პამპერსსა და ფაფას. ფაფას ბოთლში ჩაყრის, იქვე ონკანიდან მოშვებულ წყალს დაასხამს და მზად ექნება.
"გმირთა მოედნის ვარამის" დაბეჭდვის შემდეგ რედაქციაში უამრავი წერილი-საჩივარი შემოვიდა. თბილისელები გულისტკივილს ვერ მალავენ. განსაკუთრებით გზებზე გადებულ საცალფეხო ხიდებზე გამოთქვამენ საყვედურს.
გარშემო ყველაფერი ისე სწრაფად იცვლება, ვერც კი ამჩნევ, რადგან შენც მასთან ერთად იცვლები. ერთ მშვენიერ დღეს კი მიხვდები, რომ დაიღალე და სიმშვიდე გჭირდება.
დღე გამორჩეულად ლამაზი და შთამბეჭდავი იყო ყველა იმ ბავშვისათვის, რომელიც გამომცემლობა "პალიტრა L "-ისა და მედიასახლ "კვირის პალიტრის" მიერ ჩატარებულ საქველმოქმედო აქციაში მონაწილეობდა.
მთელი დღის შრომით დაღლილს საღამოს აღარაფრის თავი არ გაქვს, გარდა იმისა, საკუთარი სახლის კარზე ზარი დარეკო, შინაც ერთი-ორი ნერვების ასაშლელი ამბავი მოისმინო ტელევიზიით და დაიძინო?..
იყავი პირველი!