1921 წელს გმირულად დაღუპული იუნკერის მემორიალი გაიხსნა"კვირის პალიტრის" # 6-ში დაიბეჭდა წერილი სათაურით "უნდა გავძლოთ, ბიჭებო!", სადაც გიამბობდით იუნკერ შალვა ერისთავზე, რომელიც ტაბახმელასთან ბრძოლაში სასიკვდილოდ დაიჭრა. მისი გმირობის შესახებ (მტრის ტყვიამფრქვევს გადაეფარა) ლეგენდებს ჰყვებოდნენ, მაგრამ მოგეხსენებათ, ძალადობასა და ტერორზე დამკვიდრებულ სახელმწიფოში ეროვნულ გმირზე ლაპარაკს არაერთი გადააყოლეს - პოლიტპატიმრობისათვის სულ უბრალო სიტყვაც საკმარისი იყო. ამიტომ შალვა ერისთავზე ლაპარაკს ოჯახშიც ერიდებოდნენ და გარეთაც. ახალმა თაობამ კი, რომელიც საბჭოთა სახელმწიფოში დაიბადა და გაიზარდა, საერთოდ აღარ იცოდა, ვინ იყო იუნკერი ერისთავი...
წერილში მოგითხრობდით, როგორ წავიდნენ გმირულად დაღუპული ვაჟის ჩამოსასვენებლად მისი მამა, და, საცოლე და ახლობლები, როგორ მალვითა და თავგანწირვით, რუდუნებით წამოასვენეს ძვირფასი ნეშტი და დაკრძალეს ვერის სასაფლაოზე, მწერალ დანიელ ჭონქაძის გვერდით, მაგრამ ოჯახს ნებართვა არ მისცეს, საფლავზე რაიმე ნიშანი მაინც დაედოთ. მეორე მხრივ, თვითონაც შიშობდნენ, ბოლშევიკებს ცხედარი არ შეურაცხეყოთ. ეს საფლავი ყოველგვარი ნიშნის გარეშე რჩებოდა ათწლეულები. აქ დადიოდნენ ერისთავები და პატივს მიაგებდნენ თავის მიცვალებულს.
შალვა ერისთავის და - თამარ ერისთავი დისწულთან ერთად ყოველ თებერვალში ჩუმად, მოკრძალებით გადიოდა საფლავზე და ბაგეზე მომდგარ მართალ სიტყვას გულში იბრუნებდა. აქვე დადიოდა შალვას საცოლეც - ანა ვასილევა თავისი ოჯახის წევრებთან ერთად. მისი დისშვილი - ქალბატონი თინათინ ჯავახიშვილი დღესაც ყვება, როგორი სიყვარულით იხსენებდა დეიდა გმირულად დაღუპულ საქმროს.
წერილში წუხილს გამოვთქვამდით, რომ შალვა ერისთავის საფლავი ისევ მდუმარედ, ყოველგვარი ნიშის გარეშე "აცილებდა" საკუთარი არსებობის უკვე 89-ე წელს. იმედს გამოვთქვამდით, თბილისის მერია იზრუნებდა და მოკრძალებულ საფლავის ქვას მაინც დაადებდა უსახელო საფლავს. რაოდენ სასიამოვნოა, რომ რამდენიმე დღის წინ ვერის სასაფლაოზე მემორიალი გაიხსნა.
1921 წელს გმირულად დაღუპულ შალვა ერისთავის მემორიალთან შეიკრიბნენ ისინი, ვისთვისაც ძვირფასია საქართველოს ტრაგიზმით სავსე ისტორია, მისი ხვალინდელი დღე. გაიხსნა მემორიალი, რომელიც ჩვენი საზოგადოებისათვის კიდევ ერთი წმინდა ადგილი იქნება სამარადისოდ...
თბილისში ისე ცხელა, ქუჩის ცუგოებს კუდის გაქნევა ეზარებათ. ქალაქს მოივლით და ერთი მურიაც არ შეგხვდებათ - შეურგავთ სადღაც ჩრდილებში თავი და თავისთვის ქშინავენ!
ჰაიკა უმტკიცებდა ყველას, "არარატი" მოიგებსო. განსაკუთრებით დიდი პოლემიკა გოგი ცაბაძესთან ჰქონდა, ნახე, იშტოიანი ყიფიანს რას უზამსო. თამაში რომ დასრულდა, ვზეიმობთ, გახარებული ვართ, ბოლოს და ბოლოს, თასი პირველად მოვიგეთ. გაიშალა ზღაპრული სუფრა, საგანგებოდ გამოწყობილი გოგი ცაბაძე ეზოს შუაგულში დგას და ყვირის, ჰაიკა მომიყვანეთ, ჰაიკაო... ეძებეს ბევრი, ცამ ჩაყლაპა ჰაიკა თუ მიწამ, ვერაფერი შევიტყვეთ. ორი კვირა არ გამოჩენილა, დიდი გლოვა გამოუცხადებია და გვემალებოდა. 
საოცარი სილამაზე დააბერტყა თბილისს გამჩენმა. დროის მანქანაში უმშვენიერესი პეიზაჟები ისახება ქალაქის ნებისმიერი უბნიდან: მთაზე მერცხლის ბუდესავით შეფენილი აივნიანი სახლები, ქვაფენილით მოკირწყლული ძველი ქალაქის ქუჩები, ფაეტონი, კონკა და იქვე ბებერი მეარღნე, "აჩაინი სონას" რომ ატრიალებს არხეინად...
თბილისში ისე ცხელა, როგორც იმერეთში იტყვიან, ხალხს "ტარაბუა (თავბრუ) აქვს დასხმული" და ნიავის მოლოდინში იმას ინიავებენ, რაც ხელთ მოხვდებათ - ზოგი მარაოს, ზოგი ქაღალდის ნაგლეჯს და ზოგიც ხელებს იქნევს აქეთ-იქით, სანამ არაქათი ეყოფა.
დღისით, მზისით, თბილისში, რუსთაველის პროსპექტზე მგლის ლეკვი ვნახე. დედაქალაქს ბუღი ასდიოდა, ის კი კანკალებდა და პაწია შავ დრუნჩზე ბავშვივით ჩამოსდიოდა ცინგლი.
რატომ უნდა იზრდებოდეს პატარა ანგელოზი ქუჩაში? ამ ფულით დედამისი შევა აფთიაქში, იყიდის პამპერსსა და ფაფას. ფაფას ბოთლში ჩაყრის, იქვე ონკანიდან მოშვებულ წყალს დაასხამს და მზად ექნება.
"გმირთა მოედნის ვარამის" დაბეჭდვის შემდეგ რედაქციაში უამრავი წერილი-საჩივარი შემოვიდა. თბილისელები გულისტკივილს ვერ მალავენ. განსაკუთრებით გზებზე გადებულ საცალფეხო ხიდებზე გამოთქვამენ საყვედურს.
გარშემო ყველაფერი ისე სწრაფად იცვლება, ვერც კი ამჩნევ, რადგან შენც მასთან ერთად იცვლები. ერთ მშვენიერ დღეს კი მიხვდები, რომ დაიღალე და სიმშვიდე გჭირდება.
დღე გამორჩეულად ლამაზი და შთამბეჭდავი იყო ყველა იმ ბავშვისათვის, რომელიც გამომცემლობა "პალიტრა L "-ისა და მედიასახლ "კვირის პალიტრის" მიერ ჩატარებულ საქველმოქმედო აქციაში მონაწილეობდა.
მთელი დღის შრომით დაღლილს საღამოს აღარაფრის თავი არ გაქვს, გარდა იმისა, საკუთარი სახლის კარზე ზარი დარეკო, შინაც ერთი-ორი ნერვების ასაშლელი ამბავი მოისმინო ტელევიზიით და დაიძინო?..
