გემოვნებაზეც დაობენ
31-10-2011
დიდი ფრანგი ფერმწერი, იმპრესიონისტთა სკოლის უმნიშვნელოვანესი წარმომადგენელი ოგიუსტ რენუარი პალიტრას სიცოცხლის ბოლომდე არ უშვებდა ხელიდან. ღრმად მოხუცებულ და სნეულ მხატვარს ძალაგამოცლილ თითებზე ფუნჯს ძაფით უმაგრებდნენ და ისე ხატავდა. მას სიცოცხლით ტკბობის უნარი ბოლო წუთებამდე არ დაუკარგავს. სწორედ ამ პერიოდს მიეკუთვნება მისი წითელ და ვარდისფერ ფერებში შესრულებული პეიზაჟები, პორტრეტები, რომლებზეც საოცრად მომხიბვლელ შიშველ ნატურებსაც გამოსახავდა.

ამ მხრივ რენუარის სრული ანტიპოდი იყო მეორე დიდი შემოქმედი ამადეო მოდილიანი. იგი პორტრეტისტი იყო. რენუარისაგან განსხვავებით, მას პიროვნების ხასიათი, მისი სულიერება უფრო აინტერესებდა და
You must have Flash Player installed in order to see this player.
მის ტილოებზე გამოსახული ადამიანებიც,  სხეულის არაპროპორციული ფორმებითა და ორიგინალურ ფერთა გამით, უპირველესად სწორედ საკუთარ განწყობასა და სულიერ მდგომარეობას გვაზიარებენ.

სკანდალური გამოდგა ამ ორი შემოქმედის შეხვედრა. მოდილიანი, რომელიც რენუარზე გაცილებით ახალგაზრდა იყო, საკმაოდ გაუწონასწორებელი ხასიათით გამოირჩეოდა, თუმცა მეგობრებმა მაინც გარისკეს და იგი მოხუც მაესტროს ვილაში მიუყვანეს გასაცნობად. შეხვედრა თითქოს მშვიდობიანად წარიმართა, ისაუბრეს ხელოვნებაზე, წითელი ღვინოც დააგემოვნეს და დამშვიდობებასაც აპირებდნენ, როდესაც რენუარმა სტუმარს მიმართა:

- ვერ წარმოიდგენთ, რა ნეტარებას განვიცდი, როდესაც შიშველი ნატურის ხატვისას ტილოზე ფუნჯით ქალის ვარდისფერ უკანალს ვეალერსები...”
- მე კი სულ არ მაინტერესებს ეგ შენი უკანალი!” - უყვირა აღშფოთებულმა მოდილიანიმ.
მოაზადა ლადო გოგუაძემ
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!
სხვა სიახლეები
საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში შენახული ერთ-ერთი ფერწერული ტილო საველი სორინს ეკუთვნის.
დაწვრილებით...
1947 წლის 20 ივნისს ბაგსი სიგელი საყვარლის სახლში ჩაცხრილეს, ვირჯინია ამ დროს პარიზში იყო. მეორე დღეს გაზეთები აჭრელდა განგსტერის ფოტოებით...
დაწვრილებით...
"გოლგოთის სამლოცველოს ქართული საძმო ფლობდა და წარწერები იქ მოღვაწე ბერებისგანაც დარჩა"
დაწვრილებით...
"წინა ოთახში მხოლოდ ორი კაცი ვიყავით, ორივე ქართველი - წერეთელი და მე, რომლებსაც დროდადრო მესამე ქართველი ნაჭყებია შემოგვიერთდებოდა ხოლმე... მთელ იმ საათების განმავლობაში, რაც სადილი გრძელდებოდა, წერეთელს, ნაჭყებიასა და მე ხელთ გვეპყრო მსოფლიოს ბედი, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით".
დაწვრილებით...
1944 წელს ეკრანზე "დიდების დღეები" გამოვიდა. მხატვრული ფილმის პლაკატებზე ლამაზი წყვილი იყო აღბეჭდილი: მგზნებარე შეყვარებულები ზოგან მჭიდროდ იკრავენ ერთმანეთს გულში, ზოგ ფოტოზე კი ისეთი შთაბეჭდილება დაგრჩებოდა, თითქოს, წყვილი წამი-წამზე, მხურვალე კოცნას აჩუქებდა ერთმანეთს...
დაწვრილებით...
"თბილისში იმ დროს ორი ცნობილი "ქალაქელი გიჟი" იყო, "ვორონცოველი" კიკა და მაღალი, შავგვრემანი, წვერებიანი მამაკაცი, რომელიც ფიდელის ორეულს წააგავდა. მავანმა "პლეხანოველებმა" კინოსტუდიაში იქირავეს სახურავ გადახდილი "ვილისი", უკანა სავარძელზე კიკა და "ფიდელი" დასვეს და მათი მარჯანიშვილის მოედნიდან "ჩელუსკინელებამდე" გაყვანაზე შეუთანხმდნენ მძღოლს"
დაწვრილებით...
"4400 წლის არის, ანანაურის ყორღანში სამარხი რომ გავთხარეთ, მიწაზე გაბნეული დაგვიხვდა. როგორც ჩანს, როცა სამარხი ჩაინგრა, კენკრა ჭურჭლიდან გადმოცვივდა."

"ანანაურის ყორღანშიც 7 ადამიანის ჩონჩხია, მაგრამ ეს ყორღანი სხვა მხრივ არის საინტერესო - ცოცხალი ხილითა და ორი უზარმაზარი ეტლით"
დაწვრილებით...
ყველაფერი ასე იწყებოდა - საბჭოთა ხელისუფლებამ თბილისში ტელეცენტრის აშენება გადაწყვიტა და 1953 წელს, მთაწმინდის ზედა პლატოზე მისი დაპროექტებაც დაიწყეს. სსრკ-ში იმჟამად ყველაზე მაღალი სატელევიზიო ანძის მშენებლობა 1956 წელს დამთავრდა. იქვე მიუჩინეს ადგილი ტელესტუდიას და 1956 წლის ნოემბერში თბილისში საცდელი ტელემაუწყებლობაც დაიწყო.
დაწვრილებით...
LTD ,,NDS” გთავაზობთ დიღმის მასივში
იყიდება 1430 კვ.მ მიწის ნაკვეთი
ტერიტორიაზე განთავსებულია: ადმინისტრაციული შენობა 650კვ.მ;
იყიდება ზაარბრუკენის მოედანზე (ყოფილი ვორონცოვი)
მასალების გადაბეჭდვა/რეპროდუცირება აკრძალულია, იხილეთ მასალის გამოყენების პირობები