გასული კვირა საქართველოში "მსხვილფეხა" მოხელეების დაწიოკებით დაიწყო. მთავრობის სხდომებზე პრეზიდენტის "სამეურნეო მანერები" საეჭვოდ არაპრეზიდენტული ჩანდა.

ბოლო ერთ თვეში თბილისის აეროპორტში ლამის თვითმფრინავების რიგი დადგეს... ჰილარი კლინტონის ვიზიტის შემდეგ ცივილიზებული მსოფლიოს ყველა თავმოყვარე ლიდერმა გადაწყვიტა, ერთხელ მაინც ჩამოერთმია ხელი სააკაშვილისთვის.

"ლავროვი მზადაა, ნოღაიდელი იმედოვნებს", - შეიძლება ასე დასათაურდეს გასულ კვირას კლინტონის ვიზიტზე რუსული გამოხმაურება. "რუსეთი საქართველოსთან ნორმალური ურთიერთობისათვის მზადაა", - განაცხადა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ტელეკომპანია "მირთან" ინტერვიუში.

საქართველო კვლავაც დიდ პოლიტიკაში მოთამაშეთა ხელის შემყურედ რჩება. მომავალი კვირა, რაკიღა საქართველოს ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო მდივანი სტუმრობს, ამ თვალსაზრისით მნიშვნელოვანი იქნება. კარგია, რომ სხვა ვიზიტებისგან განსხვავებით, ქართველი საზოგადოება ქალბატონი კლინტონისგან თბილისში ჯადოსნური ჯოხის ჩამოტანას და ერთ დღეში ტერიტორიული მთლიანობის თუ სამართლიანი არჩევნების პრობლემების გადაჭრას არ ელის.

თბილისში პოსტსაბჭოეთში ერთ-ერთი საუკეთესო სკოლა გახსნილა. იმდენად საუკეთესო, რომ მიხეილ სააკაშვილს უნატრია, ნეტავ ხუთი წლის მაინც ვიყო, ვისწავლიდიო. ბატონო პრეზიდენტო, თქვენი ნატვრის გამო საძაგელი (ნასტყ) ჟურნალისტივით ტინგიცობას არ მოვყვები. მხოლოდ ამაზე გვიპასუხეთ:

მიმომხილველთა ნაწილის აზრით, ამერიკის მიერ საქართველოს, როგორც სტრატეგიული პარტნიორის დავიწყება ყურით მოთრეული ამბავია. ნაწილი კი მიიჩნევს, რომ დღევანდელ მსოფლიოში პოლიტიკური რეალობაა სხვაგვარი და საკითხი, ვის მხარეზე უნდა დადგეს ამერიკა რუსეთ-საქართველოს დაპირისპირებაში, უბრალოდ, არ დგას.

სარკოზისა და პუტინის ამაღლებულ-მეგობრული შეხვედრის კვალდაკვალ საერთაშორისო მედიაში ძალზე საინტერესო და მნიშვნელოვანი წერილი გავრცელდა: "რუსეთში სამართლიანობას კლავენ", - ამ სათაურით აქვეყნებს ფრანგული გაზეთი Liberation-ი ვაცლავ ჰაველისა და მსოფლიოს ცნობილი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწეების ღია წერილს.

არჩევნების დასრულებისთანავე პრეზიდენტი საფრანგეთისკენ გაფრინდა, ლარი კი ნულისკენ - დოლარის მიმართ, რასაკვირველია. არჩევნებთან დაკავშირებით საზოგადოებრივი აზრი ერთსულოვანი არ არის - ზოგი ზეიმობს, ზოგიც მავანს ტყუილად გარჯას და "მონაწილეობისთვის მონაწილეობას" საყვედურობს.

რამდენიმეთვიანი დაპირებათა შეჯიბრების შემდეგ, საქართველომ მორიგი არჩევნები ჩაატარა. მერის პირდაპირი წესით არჩევა ჩვენი საზოგადოებისთვის სიახლეა. რამდენად წარმოადგენდა სიახლეს თავად წინასაარჩევნო პროცესი, ეს სხვა საკითხია. სამუშაო ადგილების ასტრონომიული რაოდენობით დაწყებული და გასტრონომიული შემოთავაზებებით დასრულებული დაპირებები ჩვენი საზოგადოებისთვის უცხო ნამდვილად არ არის.

საქართველო წინასაარჩევნო რეჟიმში ცხოვრებას აგრძელებს. ჯერჯერობით ეს "ცხოვრება" უჩვეულოდ მშვიდია, მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო დროს ქართველი თუ უცხოელი მიმომხილველები ერთხმად ალაპარაკდნენ რუსეთის ბოროტ ზრახვებზე, "მოძმე ამერიკელთაგან" საქართველოს მიტოვებასა და ევროპისგან დავიწყებაზე. მხოლოდ ჰიპოთეზების ამარა, რისიმე გადაჭრით თქმა ძნელია.

საქართველოს საპატრიარქო ბოლო დროს ატეხილ აჟიოტაჟს სწორედ რომ დროულად გამოეხმაურა. როგორც ყველაფერი, ალბათ, ამ განცხადებაში გამოთქმული მოსაზრებაც კანონის შემოღების თაობაზე დიდი სჯა-ბაასის თემა გახდება. ეგება, "ლიბერალურ უმეცრებას" ვამჟღავნებდე, მაგრამ რამდენადაც ვიცი, მსგავსი ღვთის გმობის საწინააღმდეგო კანონები ევროპის ბევრ ქვეყანაშია მიღებული.

რაც უფრო ვუახლოვდებით არჩევნებს, ცხოვრება მით უფრო საინტერესო, თუმცა ამავე დროს სახიფათოც ხდება. ჯერ იყო და, ხელისუფლებამ პრივატული აღლუმის მოწყობა განიზრახა, სადაც რიგითი მოქალაქეები არ დაუშვეს. რიგითმა მოქალაქეებმა, თავის მხრივ, აღლუმისადმი არნახული ინტერესი გამოიჩინეს და გზის გაკვალვა ქვებით სცადეს - შინაგან საქმეთა სამინისტროსთან გამართულ შეხლა-შემოხლაში ვინ რას ისროდა, ძნელი გასარკვევია.

"საქართველოში დემოკრატიის ის ხარისხია, როდესაც იმ დემოკრატიული ჩარჩოდან - ინსტიტუტებიდან, კანონებიდან, შესაბამისი ინსტიტუციებიდან - ისეთ ეტაპზე გადადის, სადაც ეს ყველაფერი დემოკრატიულ კულტურაზე აისახება. ამის პარალელურად აუცილებელია კანონის უზენაესობის განმტკიცება, რათა ქვეყანაში დამკვიდრდეს ისეთი პრინციპი, რაზეც ამერიკაში ვამბობთ, სამართალი ბრმა არისო; ანუ, ის არ არჩევს თანამდებობის პირსა და რიგით მოქალაქეს, სამართალი და კანონი ყველასთვის ერთნაირად მოქმედებს".

პოსტსაბჭოთა სივრცეში "რუსული წესრიგის სუნი" სულ უფრო გამძაფრდა. გაპრეზიდენტებიდან მცირე ხანში იანუკოვიჩმა ყირიმის ბაზა რუსეთს ოცდახუთი წლით დაუთმო. რა გავლენას მოახდენს გეოპოლიტიკურ სივრცეზე ეს ფაქტი, მომავალში გამოჩნდება. მანამდე კი ამ ნაბიჯით უკრაინის მოსახლეობამაც იხეირა და ეკონომიკამაც - ბაზა გაზის საფასურზე გაიცვალა.

"პალიტრას" დაბადების დღე აქვს - ჩვენს გამოცემას თხუთმეტი წელი შეუსრულდა. სიტყვა "ჩვენში" კი მკითხველიც იგულისხმება და რედაქციაც და რომ ამ ფრაზაში არაფერია ეპატაჟური, ამას, სულ ცოტა, ბოლო ათი წლის განმავლობაში ჩატარებული გამოკითხვები ადასტურებს. "კვირის პალიტრის" ლიდერობა, ალბათ, ერთ-ერთი საკითხია იმ მცირეთაგან, რაშიც ამ არცთუ მცირე დროის განმავლობაში "პოზიციაც" და ოპოზიციაც, "დასავლეთიც" და "ჩრდილოეთიც", საზოგადოება, რწმენისა და სოციალური წარმომავლობის მიუხედავად, ერთმანეთს უპირობოდ ეთანხმებოდნენ...

"რუსეთის მიმართ წინააღმდეგობის ტრიუმვირატი სააკაშვილისგან, იუშჩენკოსგან და კაჩინსკისგან შედგებოდა"გასულ კვირას, მსოფლიო სმოლენსკის ოლქში მომხდარმა ავიაკატასტროფამ შეძრა. როდესაც სახელმწიფოს ლიდერისა და პრაქტიკულად, ქვეყნის მმართველი ელიტის დიდი ნაწილის დაღუპვაზეა ლაპარაკი, ცხადია, კითხვის ნიშანი ყოველთვის იქნება.