21-09-2009
- მყავს სამი ნათლია. გარკვეულ მიზეზთა გამო, მსურს ერთ-ერთ მათგანთან გავწყვიტო ნათესაური კავშირი. არის თუ არა შესაძლებელი ეს, თუნდაც ისე, როგორც ჯვრის აყრა. წინასწარ გიხდით მადლობას.
- "ჯვრის აყრასთან" პარალელის მოტანა არასწორია. უფრო სწორი იქნებოდა, რომ ნათლია მიგვემსგავსებინა ხორციელ მშობელთან (დედასთან, მამასთან), რადგან ნათლია სულიერი მშობელია. თქვენ შეგიძლიათ უთხრათ თქვენს ხორციელ მშობლებს, რომ ისინი თქვენი მშობლები არ არიან, გაებუტოთ, გაწყვიტოთ მათთან კავშირი და აღარ ნახოთ (ზოგიერთი ასეც იქცევა), მაგრამ ისინი მაინც თქვენს მშობლებად რჩებიან და ამას ვერაფერი შეცვლის, ვერც სხვა მშობლის ამორჩევა. ასევეა ნათლიის შემთხვევაშიც. ის მაინც რჩება თქვენს სულიერ მშობლად. ასე რომ, გირჩევთ შეეშვათ ამგვარ რაღაცებზე ფიქრს, არასწორი ანალოგიების ძიებას, იყოთ ქრისტიანი, რაც ნიშნავს იყოთ მიმტევებელი. მართალიც რომ იყოთ (და ეს კი მხოლოდ ღმერთმა იცის) ნათლიასთან, სხვასთან რამეში ჩაჭრილი მაინც იქნებით, ამიტომ მიუტევეთ, თუ გინდათ, რომ ღმერთმა საკუთარი შეცდომები მოგიტევოთ. თუ არადა, დაივიწყეთ ქრისტიანობა და დარჩენილი ორი ნათლიაც!
- ამბობენ, წირვის დროს შენ წინ მდგომი ადამიანისთვის სანთლის ასანთებად მარცხენა ხელით გადაწოდება არ შეიძლება, რამდენად მართალია ეს?
- უფრო მეტს გეტყვით. არც მარჯვენა ხელით გადაწოდება შეიძლება! და საერთოდ რაზე დარდობთ და რას აქცევთ ყურადღებას? თქვე დალოცვილებო, რაღა წირვის დროს გინდებათ სანთლების დანთება. ან წირვის დაწყებამდე დაანთეთ, ან წირვის დამთავრების შემდეგ. რატომ უშლით მორწმუნეებს ლოცვის დროს ხელს თქვენი, ვითომ, მორწმუნეობით! წირვაზე იყუჩეთ და გულით ილოცეთ იმ ლოცვებით, რაც გესმით და შემდეგ თუ გნებავთ, ორივე ხელით დაანთეთ სანთლები!
- როდის არ შეისმენს უფალი ჩვენს ლოცვებს?
- ლოცვას არა აქვს ფასი, როდესაც ის გულწრფელად არ მიემართება უფალს, ან უგულისყუროდ არის წარმოთქმული. თავად მაცხოვარი ბრძანებს ასეთ მლოცველთა შესახებ: "ეს ხალხი პატივს მცემს ბაგეებით, მათი გული კი შორს არის ჩემგან".
რას გვეტყვი, მამაო?
- მყავს სამი ნათლია. გარკვეულ მიზეზთა გამო, მსურს ერთ-ერთ მათგანთან გავწყვიტო ნათესაური კავშირი. არის თუ არა შესაძლებელი ეს, თუნდაც ისე, როგორც ჯვრის აყრა. წინასწარ გიხდით მადლობას.
- "ჯვრის აყრასთან" პარალელის მოტანა არასწორია. უფრო სწორი იქნებოდა, რომ ნათლია მიგვემსგავსებინა ხორციელ მშობელთან (დედასთან, მამასთან), რადგან ნათლია სულიერი მშობელია. თქვენ შეგიძლიათ უთხრათ თქვენს ხორციელ მშობლებს, რომ ისინი თქვენი მშობლები არ არიან, გაებუტოთ, გაწყვიტოთ მათთან კავშირი და აღარ ნახოთ (ზოგიერთი ასეც იქცევა), მაგრამ ისინი მაინც თქვენს მშობლებად რჩებიან და ამას ვერაფერი შეცვლის, ვერც სხვა მშობლის ამორჩევა. ასევეა ნათლიის შემთხვევაშიც. ის მაინც რჩება თქვენს სულიერ მშობლად. ასე რომ, გირჩევთ შეეშვათ ამგვარ რაღაცებზე ფიქრს, არასწორი ანალოგიების ძიებას, იყოთ ქრისტიანი, რაც ნიშნავს იყოთ მიმტევებელი. მართალიც რომ იყოთ (და ეს კი მხოლოდ ღმერთმა იცის) ნათლიასთან, სხვასთან რამეში ჩაჭრილი მაინც იქნებით, ამიტომ მიუტევეთ, თუ გინდათ, რომ ღმერთმა საკუთარი შეცდომები მოგიტევოთ. თუ არადა, დაივიწყეთ ქრისტიანობა და დარჩენილი ორი ნათლიაც!
- ამბობენ, წირვის დროს შენ წინ მდგომი ადამიანისთვის სანთლის ასანთებად მარცხენა ხელით გადაწოდება არ შეიძლება, რამდენად მართალია ეს?
- უფრო მეტს გეტყვით. არც მარჯვენა ხელით გადაწოდება შეიძლება! და საერთოდ რაზე დარდობთ და რას აქცევთ ყურადღებას? თქვე დალოცვილებო, რაღა წირვის დროს გინდებათ სანთლების დანთება. ან წირვის დაწყებამდე დაანთეთ, ან წირვის დამთავრების შემდეგ. რატომ უშლით მორწმუნეებს ლოცვის დროს ხელს თქვენი, ვითომ, მორწმუნეობით! წირვაზე იყუჩეთ და გულით ილოცეთ იმ ლოცვებით, რაც გესმით და შემდეგ თუ გნებავთ, ორივე ხელით დაანთეთ სანთლები!
- როდის არ შეისმენს უფალი ჩვენს ლოცვებს?
- ლოცვას არა აქვს ფასი, როდესაც ის გულწრფელად არ მიემართება უფალს, ან უგულისყუროდ არის წარმოთქმული. თავად მაცხოვარი ბრძანებს ასეთ მლოცველთა შესახებ: "ეს ხალხი პატივს მცემს ბაგეებით, მათი გული კი შორს არის ჩემგან".
14 მაისი წმინდა თამარ მეფის ხსენების დღეა. დღესასწაულს ვულოცავთ ყველას, ვისაც თამარის დროინდელი საქართველო ენატრება.
თითქმის ოცდახუთი წელი გავიდა მამა გაბრიელის გარდაცვალებიდან. მას მერე ბევრი ითქვა და დაიწერა ამ წმინდა ბერზე. თითქოს რა უნდა ითქვას ახალი? მაგრამ, როცა ამ სტატიას ვამზადებდი, ბევრი ისეთი მარგალიტი "აღმოვაჩინე" მასზე დაწერილ მოგონებებსა თუ საკუთარ მეხსიერებაში, მიხარია, მათ შესახებ რომ უნდა მოგითხროთ.
საქართველოს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ 1985 წლის ლაზარეს შაბათს, მრავალი საუკუნეების შემდეგ, პირველად იზეიმა ქართული ენის დღესასწაული - ქებაი და დიდებაი ქართულისა ენისაი.
ერთმა ახალგაზრდა ბერმა მამა გაბრიელს (ურგებაძე) ჰკითხა, - მარხვა რა არისო. მამა გაბრიელმა მას თავისი დაფარული ცოდვები გამოუცხადა. ატირდა დიდი მოძღვრისა და საკუთარი სინდისისგან მხილებული ბერი, - "მოდი, ახლა პური ვჭამოთო", - შესთავაზა მამა გაბრიელმა. "რას ამბობ, მამაო, - ამოიკვნესა ბერმა, - სადღა მაქვს ჭამის თავიო". "აი, ეგ არის მარხვაო", - მიუგო ბერმა.
მასთან უზომო ვალში ვართ ივერიელნი, რომელიც მხოლოდ მისნაირი წმინდა ღვთისმოშიში ცხოვრებით შეგვიძლია გადავიხადოთ. ვულოცავთ ჩვენს მკითხველს წმინდა დღესასწაულს და ძღვნად ვთავაზობთ ამბებს იმ ქართველი დედაკაცებისა, რომლებიც წმინდა ნინოს მაგალითით და თავიანთი არსებობით მხნეობას მატებდნენ ქართველი მამაკაცის წუთისოფელს.
თითქმის ოცი საუკუნის წინ, ისრაელში, მდინარე იორდანეს ნაპირთან უდიდესი მისტიკური საიდუმლო აღესრულა. უფალი ჩვენი იესო ქრისტე, თავის წინამორბედთან, იოანესთან მივიდა, რომელიც იუდეველებს მდინარე იორდანეში ნათელს სცემდა სინანულის ნათლისღებით (მას მხოლოდ განსაწმენდი მნიშვნელობა ჰქონდა და არა მაცხოვნებელი დატვირთვა).
7 იანვარს (ძველი სტილით - 25 დეკემბერს) მართლმადიდებელი ეკლესია აღნიშნავს თორმეტ საუფლო ქრისტიანულ დღესასწაულთაგან ერთ-ერთს - ხორციელად შობას უფლისა ღვთისა და მაცხოვრისა ჩვენისა იესო ქრისტესი.
ალავერდის სამონასტრო კომპლექსში არქეოლოგებმა განსაკუთრებულ სამარხს მიაკვლიეს. ტაძრის ჩრდილოეთ კედლის კალთაში მწვანე ქვის ზოლით გამოყოფილი საფლავის გახსნამდე ცხადი ხდება, რომ იგი ვინმე დიდებულს ან წმინდანს ეკუთვნის. სხვადასხვა ფაქტორის გათვალისწინებით, არქეოლოგები მიიჩნევენ, რომ განსასვენებელი 13 ასურელ მამათაგან ერთ-ერთის, წმინდა იოსებ ალავერდელის ნეშტის უკანასკნელი სამყოფელია. 
იყავი პირველი!