ტრაგიკულია, როცა საკუთარ ქვეყანაში თავს სტუმრად გრძნობ
ტრაგიკულია, როცა საკუთარ ქვეყანაში თავს სტუმრად გრძნობ
24-06-2016
30 ივნისი ქართველი ემიგრანტების საერთაშორისო დღეა.

წვიმამ გადაიღო თუ არა ლონდონის ცენტრში, ოქსფორდ სტრიტზე გავედი. ნელ-ნელა მივუყვებოდი ქუჩას და მაღაზიებს ვათვალიერებდი.
უცებ ზურგიდან ქართული ლაპარაკი მესმის: "ეგ უვარგისი იქნება, ბიჭო". უკან მოვიხედე. ორი საშუალო სიმაღლის ახალგაზრდა რაღაცას არჩევდა. ინსტინქტურად უკან გავყევი. ერთ-ერთ კუთხეში შეუხვიეს და კუთხის კიდეზე მდგარ ჩანთას ორი ბოთლი დაამატეს. რატომღაც გავიფიქრე, ალბათ ძალიან უჭირთ, რაღაცეებს აგროვებენ. ამ დროს ერთ-ერთმა ჩანთის თავს ხელები მოკიდა და აქეთ-იქით შეანჯღრია... მერე ხურდების თვლა დაიწყეს.

გული ოდნავ ამიჩქარდა. გავიფიქრე, მივიდე თუ უხერხულია?! მივიდე თუ უხერხულია?! მივედი. ერთ-ერთ მათგანს ძალიან გაცვეთილი ფეხსაცმელი ეცვა..
- ბიჭებო, როგორ ხართ? - ვეკითხები. უხალისოდ შემომხედეს. - მაპატიეთ, ქართველებით აქ ვერავის გააკვირვებ. ბევრნი ვართ. მაგრამ, ქართული ლაპარაკი მომენატრა და ხმა, რომ გავიგე შემოგეხმიანეთ. ხომ არაფერი გიჭირთ?
- არა, ვჯახირობთ ჩვენთვის და ვართ! - მიპასუხა ერთ-ერთმა პაუზის შემდეგ. მეც ჭირვეულად დავიწყე: - დედას გაფიცებთ, ცუდად არ მიიღოთ, როგორც ჩემს ძმებს ისე გეუბნებით, მცირედი თანხა მაქვს გადადებული ყოველი შემთხვევისთვის. თუ გინდათ, მოგცემთ და სახლში დაბრუნდით. თუ გამიჭირდება, ჩემს მეგობრებს დავურეკავ და დამეხმარებიან..
- ასე ხელცარიელებს არ გვსურს სახლში დაბრუნება. მაწყვეტინებს მეორე.
- ხომ, მაგრამ, ალბათ სახლში ყოფნა ჯობს. ოჯახი გაგიგებთ. ჩავილაპარაკე ჩემთვის. პირველის მობილური რეკავს. როგორც მივხვდი დედა ურეკავს, -კარგად დე, შენ როგორ ხარ?
- არა მიშავს, შვილო (ტელეფონიდან ხმა კარგად მესმის). აქ რაღაც სიტუაცია აირია, გამოსვლებია, ყველაფერი გაძვირდა, ცხოვრება უკან-უკან მიდის. მანდ ჯობია შვილო!

გულში რაღაც ჩამწყდა.

ბიჭებს აღარ დაველოდე. გაოგნებული შემოვბრუნდი და დაუმშვიდობებლად გზა განვაგრძე. ნაწვიმარია და ოდნავ გრილა. წვიმის შემდეგ, ლონდონის ქუჩები სავსეა დამტვრეული და აქა-იქ მიყრილ-მოყრილი ქოლგებით.

ეს ამბავი წლები წინ იყო. მას შემდეგ ბევრჯერ მიფიქრია ამ ბიჭებზე. ნეტავ, გაუმართლათ კი?! თუმცა, კი არ ვიცოდი მათი მიზანი. ვერც იმ დედის მესმოდა, უცხოეთში, რომ ჰგონიათ კარგი ცხოვრება თავისით მოდის და წუთითაც არ უფიქრია რა მდგომარეობაშია მისი შვილი. ან, პირიქით არ მესმის შვილის, რომელიც დედის შრომით მოპოვებულ ფულს არამიზნობრივად ხარჯავს.

იმ უცნობ ქალზეც ხშირად მიფიქრია, ორი შვილით, რომ ლტოლვილად ჩაბარდა. დაპირების მიუხედავად არაფრით სახელი არ გამიმხილა. ერთი კი გულწრფელად მითხრა: "მე ერთხელ, უკვე დავბრუნდი სამშობლოში. ზამთარში ბავშვებს ლენინის ტომებს ვუწვავდი, რომ არ გაყინულიყვნენ. სულს ძლივს ვითქვამდით. იცით, მე პირადად, საკუთარ ქვეყანაში უფრო გავხდი ტრეფიკინგის მსხვერპლი, ვიდრე უცხოეთში", - ეს სიტყვები სულ მახსოვდა, სულ მტანჯავდა და განვიცდიდი...

ისტორიები სხვადასხვაა და ყველას ერთ ტაფაში ვერ ჩაყრი. მთელ მსოფლიოში მილიონობით ემიგრანტია. ამაზე უსასრულოდ შეიძლება წერო. მათ შორის ე.წ. "დალაგებული" ქვეყნებიდანაც. ვის როგორ უნდა ისე ცხოვრობს, ან ცხოვრება საითაც წაიყვანს...

მე, რომ დავბრუნდი, ყველა, ნაცნობ-უცნობი
You must have Flash Player installed in order to see this player.
მეკითხებოდა: "რატომ დაბრუნდი?!" არავის აინტერესებს როგორ ვიცხოვრე, რა გადამხდა, როგორი გამოცდილება მივიღე, როგორ ვიმგზავრე. ბოლოს, ერთ-ერთმა პოლიციელმაც კი მითხრა, - თქვენ ეტყობა გიჟი ხართ. აქ არაფერი ხდება, თქვენ კი ჩამოხვედით.
მე ვუთხარი, ჟურნალისტი ვარ და ამას აუცილებლად დავწერ - მეთქი, ძალიან შეძრწუნდა...


მოვდიოდი თბილისის ქუჩებში და მილან კუნდერა გამახსენდა: "არ იმჩნევენ განვლილ წლებს. ჩვენს შორის უფსკრულია, რაც წლებმა და ტერიტორიულმა სიშორემ ადამიანებს შორის გააჩინა. როდესაც ადამიანები ერთმანეთის ცხოვრებიდან გადიან, დაბრუნება ძნელია".

მე მხოლოდ ვიცი, რომ მტკივა! მტკივა, მაგრამ ვბედავ, რომ გითხრათ: ემიგრანტებო, თქვენ ქვეყნებს შორის გახიდული ხალხი აღმოჩნდით. მესმის თქვენი. ტრაგიკულია სამშობლოდან შორს ყოფნა, მაგრამ უფრო ტრაგიკულია, როცა შენს სამშობლოში სტუმრად გრძნობ თავს. გრძნობ, რომ არავის ჭირდები. გრძნობ, რომ ის გამოცდილება, რაც აქამდე მიგიღია და დაგიგროვებია, ნაგავში უნდა ჩაყარო და ნულიდან დაიწყო ისევ ყველაფერი. ტრაგიკულია, როცა შენი ქვეყანა ბოლომდე გწირავს.
თამამად დავწერე ის, რაც ვიგრძენი, მაგრამ, ქვეყანას თავს ნუ ამადლიო, ეგრევე მითხრეს. ზემოთ ნახსენები პრობლემა კი არ გაანალიზეს. ის პრობლემა, რისთვისაც ჩემი ბლოგები იწერება. ე.წ. "პატრიოტები" ჩვენს ქვეყანაში საკუთარი შემოსავლებით სჯიან ბევრ რამეს და სხვაც ასეთი ჰგონიათ. არადა, აქ სოლიდური სამსახურიც, რომ გქონდეს, განვითარების შანსი ნულის ტოლია. მიდგომები, კი მცდარი.
ტრაგიკულია, როცა გრძნობ, ის სიცარიელე, რაც სამშობლოს დატოვების შემდეგ გაგიჩნდა, დღესაც გრძელდება, როცა აქ ხარ, შენს მიწაზე, მშვიდობით დაბრუნებული.

მოკლედ, იმ მტკივნეულ ფრაზას: "ემიგრანტებო, არ დაბრუნდეთ შინ", კვლავ ვიმეორებ და ვამატებ ერთს, კარგად დაფიქრდით, ვიდრე გადაწყვეტთ. გიღირთ კი?! ვიდრე ქვეყანაზე მოფიქრალი მთავრობა არ მოვა სათავეში. ვიდრე 30 წლის წინანდელი სისტემით იცხოვრებს ჩვენი ქვეყანა.
ვიდრე აქ სრული სიცარიელეა.


ნინო ცხვარაშვილი. ჟურნალისტი


givi
16 სექტემბერი 2016 13:44
კაი რა ვითომ გაევროპებული სვეტსკი ხალხი, რა არ ჩამოხვალ და ნურც ჩამოხვალ, ვისაც ქვეყანა უყვარს და სულით ადამიანია არის სამშობლოში, ნუ აბრალებთ ეხლა ყველაფერს მთავრობას, ცხოვრობს აქ ხალხი და ფუფუნებაში თუ არ არიან ადამიანობა და ოჯახები აქვთ უმაღლეს დონეზე, აი ვითომ ფუფუნების მაზიებლები დაეხეტებიან ესე.
ნ.
01 აგვისტო 2016 13:02
ემიგრანტები კი არა, აქ, საქართველოში ვინც ცხოვრობს, ყველა სტუმრად გრძნობს თავს. არც ცოდნა-განათლება და არც მუშაობის სურვილი არ ფასობს. არავის ედარდები. ის კი არა, ვინც აქ ვართ, ყველას საზღვარგარეთ გაქცევის სურვილი აქვს. სანამ ქვეყნის სათავეში ქვეყნისმოყვარე მთავრობა არ მოვა, ამ ქვეყანას და მის მოსახლეობას არაფერი ეშველება.
სხვა სიახლეები
ქართველ კაცს ეშინია სექსუალური ცოლის. ლამაზი და სექსუალური, მაგრამ ერთგული ქალი მათთვის თანხვედრაში ვერ მოდის. ცოლმა, რომ მრავალფეროვანი პოზები შესთავაზოს, შეიძლება კაცმა ხმამაღლა არაფერი თქვას, მაგრამ მის გონებაში ქალის მიმართ ეჭვი ჩნდება.
ყოველთვის ეშინიათ რეალური გრძნობების გამომჟღავნების.
დაწვრილებით...
ფრთხილად ვახელ თვალებს და მისაღები ოთახის შეთვალიერებას ვცდილობ. ჩემი საძინებლიდან კარგად ჩანს მისაღები ოთახი, სადაც ღამით, ჩემს მშობლებს ზღაპრული ნაძვის ხე მოურთავთ. 6-7 წლის ვარ და გული სიხარულით მევსება. ლოგინიდან ვხტები და ყვირილს ვიწყებ: "ზეიმი იწყება".
დაწვრილებით...
ევროპამ, სანამ ვიზალიბერალიზაციას მოგვცემს, "შეჩერების მექანიზმი" მიიღო და ჩვენ ვზეიმობთ, თან ვზეიმობთ ისე, რომ არც კი ვიცით რას ნიშნავს ეს. ისიც არ ვიცით ჯერ საბოლოოდ მივიღებთ თუ არა ვიზალიბერალიზაციას, მაგრამ უნდა ვიზეიმოთ. მთავრობა დუმს.
დაწვრილებით...
2011 წლის 19 დეკემბერი იდგა. მე და ჩემი რამდენიმე ნაცნობ-მეგობარი შევიკრიბეთ. მაშინ აღმოსავლეთ ინგლისში ვცხოვრობდი. წრიულად დავანთეთ სანთლები და შუაში ჩავწერეთ - "ჰაველი". წინა დღეს 18 დეკემბერს ვაცლავ ჰაველის გარდაცვალების შესახებ შევიტყვეთ. ვიდექით ჩუმად, თავდახრილები.
დაწვრილებით...
ერთი შუახნის ქალბატონი სიონის საკათედრო ტაძარში შემოვიდა. სწრაფი ნაბიჯით მივიდა ღვთისმშობლის ხატთან და ერთდროულად, დაახლოებით 20 სანთელი დაანთო.
დაწვრილებით...
ჩემი კორეელი მეგობარი მეკითხება, თუ რატომ მაქვს სოციალურ ქსელში მხოლოდ ერთი "ექაუნთი", რომელსაც "ფეისბუკი" ჰქვია? ვპასუხობ, რომ ჩემთვის ეს აბსოლუტურად საკმარისია, სხვა ქსელებისთვის დროც არ მეყოფოდა. ის, მსუბუქად მსაყვედურობს, რომ "პოსტებსაც" იშვიათად ვცვლი, "სელფებს" არ ვიღებ და ამატებს: "საერთოდ რეალური ხარ?"
დაწვრილებით...
ერთ-ერთ კომპანიაში CV მივიტანე. რამდენიმე წუთი, კომპანიის მენეჯერს, მისი ქცევებისა და სიტყვების გამო, გაოგნებული ვუყურებდი. მერე მალოდინა. თურმე, ყავის დრო ჰქონდა. და ბოლოს, როგორც იქნა დამელაპარაკა. ოფის-ასისტენტი სჭირდებოდა (მან ესე მითხრა). დამიდო ფურცელი რა უნდა გამეკეთებიანა.
დაწვრილებით...
არ მსურს ვცხოვრობდე ქვეყანაში, რომლის მმართველებიც განუდგნენ საკუთარ ისტორიას. ითხოვენ განსაკუთრებულსა და საბოლოოდ, ბანალურსა და იაფფასიანს ირჩევენ. სადაც აზრის, ქმედების და თავისუფლების ეშინიათ. სწორედ ეს განწყობა მეუფლება, როდესაც ქართულ პოლიტიკურ პროცესებს ვაკვირდები.
დაწვრილებით...
რატომ ვიტანჯებით მოუწესრიგებელი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით?!

აგრესიული და უკულტურო მძღოლები, არა მხოლოდ უხეშად გვპასუხობენ, არამედ მგზავრების სიცოცხლესაც საფრთხეში აგდებენ და როგორც ნივთებს, ისე გვექცევიან.
დაწვრილებით...
"პოლიტიკოსები, რომლებსაც ამოუწურავი ძალაუფლება გააჩნიათ, ბავშვებივით არიან. მე, მათ ვირუსებად აღვიქვამ. ისინი, ვირუსებივით ანადგურებენ ყველაფერს და ვიდრე ყველაფერს არ შეჭამენ, არ მოისვენებენ", - ამბობდა მუსიკოსი რიჩარდ ბონა
დაწვრილებით...
მასალების გადაბეჭდვა/რეპროდუცირება აკრძალულია, იხილეთ მასალის გამოყენების პირობები