ვიდრე 2017 მოვა, ანუ როცა ნაძვის ხის წიწვებში დამალული ფერიები ცოცხლდებიან
ვიდრე 2017 მოვა, ანუ როცა ნაძვის ხის წიწვებში დამალული ფერიები ცოცხლდებიან
29-12-2016
ფრთხილად ვახელ თვალებს და მისაღები ოთახის შეთვალიერებას ვცდილობ. ჩემი საძინებლიდან კარგად ჩანს მისაღები ოთახი, სადაც ღამით, ჩემს მშობლებს ზღაპრული ნაძვის ხე მოურთავთ. 6-7 წლის ვარ და გული სიხარულით მევსება. ლოგინიდან ვხტები და ყვირილს ვიწყებ: "ზეიმი იწყება".

ყოველთვის ასე ხდებოდა, ვიდრე პატარები ვიყავით, ნაძვის ხეს ჩემი მშობლები რთავდნენ, რომელიც საოცრად მიყვარდა. მეგონა, რომ მის ფუმფულა წიწვებს შიგნით ფერიები ცხოვრობდნენ. ისეთი მაღალი იყო, ღმერთს ვთხოვდი, ნეტავ იმხელა გავიზარდო, ერთ დღეს ამ ნაძვის ხის წვერს ჩემი ხელით მივწვდე-მეთქი.

ახალი წლის დღეებში თუკი მოთოვდა (რაც ჩემს ბავშვობაში გაცილებით ხშირად ხდებოდა) დილით, ვიდრე ვინმე ფანჯარაში გაიხედავდა, ნამძინარევი ხმით ვკითხულობდი: "ალბათ გათოვდა, თოვლის სურნელი ტრიალებს სახლში". დედა უცნაურად შემომხედავდა და წაიბუტბუტებდა," რას ლაპარაკობ"? - მერე ფარდას გადასწევდა და ღიმილიანი სახით იტყოდა: "ბავშვებო, ბარდნის".

მახსოვს, როცა მამას საციგაოდ მივყავდით, ჩემს ხელთათმანიან ხელს, თავის ხელთათმანიან ხელში მალავდა, რომ უფრო გაეთბო.

კეთილი ზღაპრების მჯეროდა და მჯერა დღესაც, მაგრამ არასოდეს ველოდი "თოვლის ბაბუას". სულერთი იყო ნამდვილად არსებობდა თუ არა ის. არც კი ვფიქრობდი მასზე, არ მაინტერესებდა რა საჩუქარს მომიტანდა, ტკბილეული სახლშიც ხომ გვქონდა, ზუსტად ისეთივე, უბრალოდ, საოცრად მაკვირვებდა მოხუცი, კეთილი სახით, რომელსაც იმდენი სიკეთე ჰქონდა გაკეთებული, რომ ირმებით ცაში ფრენა შეეძლო.

ერთხელ, ჩვენი უბნის თანატოლი გოგონა მძიმედ დასნეულდა. მე, ჩემმა დედმამიშვილებმა და მეგობრებმა გადავწყვიტეთ, რომ ჩვენც შეგვეძლო ვყოფილიყავით "თოვლის ბაბუები". "მოდი ვცადოთ", - ვთქვით და გოგონას, რომელიც ავადმყოფობდა, ორფურცლიანი წერილი მივწერეთ, ჩვენი კეთილი სურვილებითა და ლოცვებით სავსე. თვალცრემლიანმა დედამისმა გამოგვართვა…

და როცა, წლების შემდეგ, ეს ბავშვი აბსოლუტურად ჯანმრთელი სკოლის შესასვლელთან შეგვხვდა, თვალებში სიყვარულით ვუცქეროდით და ხმას ვერ ვიღებდით. მახსოვს, ვფიქრობდი, "არ არსებობს რაიმე ამაზე მეტი..." ის ლეიკემიას გადაურჩა (მაშინ პირველად გავიგე ამ დაავადების სახელი). ის ცოცხალი იყო და მე ვირწმუნე სასწაულის.

დედა ყოველთვის გვეუბნებოდა, ბოროტი ძალები ებრძვიან ერთმანეთს, თორემ სიკეთე თავისით იმკვიდრებს ადგილს. ამ სიტყვებს მაშინაც იმეორებდა, ბავშვები ჟრიამულით, რომ მივესეოდით ჩვენთვის განკუთვნილ ტკბილეულს. მაშინ დედა მაგიდასთან შორიახლოს დადგებოდა და მშვიდად, ჩვენს გასაგონად იტყოდა: "ათი შოკოლადი თითოს ბავშვს, არადა, შესაძლოა ზოგს ერთიც არ ჰქონდეს. იქნებ, დაფიქრდეთ, თუ შეძლებდით ვინმესთვის გაგეყოთ?". აბსოლუტური სიჩუმისა და ბავშვური დაბნეულობის შემდეგ, ჩვენ მეზობელის ბავშვთან მივარბენინებდით კანფეტებს, რომელსაც მამა არ ჰყავდა და შემდეგ, ჩვენც უფრო გემრიელად შევექცეოდით ტკბილეულს.

აი, ახლაც, როცა ნაძვის ხეს ვაწყობ, საოცარი ბავშვური გრძნობები გამიღვივდა სულში.

რა მიწისფერია გარეთ ყველაფერი... - ვფიქრობ ჩემთვის, როგორ მინდა მოთოვოს, რომ გაქათქათდეს ირგვლივ ყველაფერი, რომ ვიგიჟოთ თოვლში, ვიყვიროთ, რომ "ჩვენ ყველანი ბავშვობიდან მოვდივართ" და ის პატარა კვლავაც ცოცხლობს ჩვენში! როგორ მინდა წელს, ჩვენ, ყველა "თოვლის ბაბუებად" გადავიქცეთ. დავწეროთ ლოცვები და კეთილი სურვილები ერთმანეთის მიმართ და ის ახდება, აუცილებლად ახდება. მივხვდეთ, რომ სიცოცხლე უბრალოდ სიცოცხლეა და არ "დავაფრთხოთ" იგი.

ახლა
You must have Flash Player installed in order to see this player.
ზუსტად ისე მიხარია 2017 წლის მოსვლა, როგორც ჩემი ბავშვობის დროინდელი ახალი წლები, სკამზე თავჩამოდებულს, რომ მეძინებოდა 12 საათის დადგომამდე რამდენიმე წუთით ადრე.

რამდენი რამ შეიცვალა იმ დღიდან, ღმერთო? რასაც ვერ "ვუმკურნალე", ეს ჩემს სულში ჩაბუდებული ბავშვობაა. ახლაც კი, როცა ვაკვირდები თქვენი თმის ფერისა და წამწამის ფორმას, ვხვდები, რომ ფორმა და ფერი სიცოცხლის საზრისია. ყოველივე არსებობს იმისათვის, რომ უბრალოდ იარსებოს. სიცოცხლის აზრი თავად სიცოცხლეა და არ სჭირდება კირკიტი.

დღეს, როცა მამა აღარ არის ამ ქვეყანად და დედა ავადაა, ისეთი იოლია ამის გაგება, მაგრამ ადამიანები მაინც პანიკაში არიან და ჩქარობენ. ნეტავ, გამაგებინა რის მიღწევას ჩქარობთ? საით გარბიხართ? რატომ ეჯიბრებით ერთმანეთს, ვითომ სხვაზე მეტი იყოთ. იცით რა სასაცილოა ცდილობდე მიაღწიო იმას, რაც თქვენს მიღმაა? სიხარულის გარეშე, ხომ ნაბიჯსაც ვერ გადადგამთ წინ. სიხარული კი აქ არის, თქვენივე სხეულის შიგნით, თქვენს სულში.

დგება 2017 წელი და როგორც ყოველთვის, ძველი წლის დასასრულს და ახალი წლის დასაწყისში ერთი შეკითხვა ამეკვიატება ხოლმე: როგორ შევხვდებით უკვე მომავალ წელს მე, ჩემი ოჯახის წევრები, ჩემი მეგობრები, ჩემი ქვეყანა? და უცებ, ჩემი ბავშვობის ნაძვის ხის წიწვებში დამალული ფერიები ცოცხლდებიან. მთავარია ირწმუნო და სასწაული ხდება. მოდით რა, რაღაც შევცვალოთ უკეთესობისკენ!

2017 წელი ყოფილიყოს ულევი ბედნიერების, სიყვარულის, სიხარულისა და ბევრი ღიმილის წელი თქვენთვის, ყველასთვის. მრავალჟამიერ, მეგობრებო!

Tam
11 იანვარი 2017 15:11
რაღაც ბევრი რამ მენიშნა მეც ბავშობიდან :( წლები გარბის და რა :( ვერ ვასწრებთ , რომ წავგლიჯოთ ბევრი კარგი და რამე დავუტოვოთ ჩვენს მომავალს :(
Tam
11 იანვარი 2017 15:10
რაღაც ბევრი რამ მენიშნა მეც ბავშობიდან :( წლები გარბის და რა :( ვერ ვასწრებთ , რომ წავგლიჯოთ ბევრი კარგი და რამე დავუტოვოთ ჩვენს მომავალს :(
სხვა სიახლეები
ქართველ კაცს ეშინია სექსუალური ცოლის. ლამაზი და სექსუალური, მაგრამ ერთგული ქალი მათთვის თანხვედრაში ვერ მოდის. ცოლმა, რომ მრავალფეროვანი პოზები შესთავაზოს, შეიძლება კაცმა ხმამაღლა არაფერი თქვას, მაგრამ მის გონებაში ქალის მიმართ ეჭვი ჩნდება.
ყოველთვის ეშინიათ რეალური გრძნობების გამომჟღავნების.
დაწვრილებით...
ევროპამ, სანამ ვიზალიბერალიზაციას მოგვცემს, "შეჩერების მექანიზმი" მიიღო და ჩვენ ვზეიმობთ, თან ვზეიმობთ ისე, რომ არც კი ვიცით რას ნიშნავს ეს. ისიც არ ვიცით ჯერ საბოლოოდ მივიღებთ თუ არა ვიზალიბერალიზაციას, მაგრამ უნდა ვიზეიმოთ. მთავრობა დუმს.
დაწვრილებით...
2011 წლის 19 დეკემბერი იდგა. მე და ჩემი რამდენიმე ნაცნობ-მეგობარი შევიკრიბეთ. მაშინ აღმოსავლეთ ინგლისში ვცხოვრობდი. წრიულად დავანთეთ სანთლები და შუაში ჩავწერეთ - "ჰაველი". წინა დღეს 18 დეკემბერს ვაცლავ ჰაველის გარდაცვალების შესახებ შევიტყვეთ. ვიდექით ჩუმად, თავდახრილები.
დაწვრილებით...
ერთი შუახნის ქალბატონი სიონის საკათედრო ტაძარში შემოვიდა. სწრაფი ნაბიჯით მივიდა ღვთისმშობლის ხატთან და ერთდროულად, დაახლოებით 20 სანთელი დაანთო.
დაწვრილებით...
ჩემი კორეელი მეგობარი მეკითხება, თუ რატომ მაქვს სოციალურ ქსელში მხოლოდ ერთი "ექაუნთი", რომელსაც "ფეისბუკი" ჰქვია? ვპასუხობ, რომ ჩემთვის ეს აბსოლუტურად საკმარისია, სხვა ქსელებისთვის დროც არ მეყოფოდა. ის, მსუბუქად მსაყვედურობს, რომ "პოსტებსაც" იშვიათად ვცვლი, "სელფებს" არ ვიღებ და ამატებს: "საერთოდ რეალური ხარ?"
დაწვრილებით...
ერთ-ერთ კომპანიაში CV მივიტანე. რამდენიმე წუთი, კომპანიის მენეჯერს, მისი ქცევებისა და სიტყვების გამო, გაოგნებული ვუყურებდი. მერე მალოდინა. თურმე, ყავის დრო ჰქონდა. და ბოლოს, როგორც იქნა დამელაპარაკა. ოფის-ასისტენტი სჭირდებოდა (მან ესე მითხრა). დამიდო ფურცელი რა უნდა გამეკეთებიანა.
დაწვრილებით...
არ მსურს ვცხოვრობდე ქვეყანაში, რომლის მმართველებიც განუდგნენ საკუთარ ისტორიას. ითხოვენ განსაკუთრებულსა და საბოლოოდ, ბანალურსა და იაფფასიანს ირჩევენ. სადაც აზრის, ქმედების და თავისუფლების ეშინიათ. სწორედ ეს განწყობა მეუფლება, როდესაც ქართულ პოლიტიკურ პროცესებს ვაკვირდები.
დაწვრილებით...
რატომ ვიტანჯებით მოუწესრიგებელი საზოგადოებრივი ტრანსპორტით?!

აგრესიული და უკულტურო მძღოლები, არა მხოლოდ უხეშად გვპასუხობენ, არამედ მგზავრების სიცოცხლესაც საფრთხეში აგდებენ და როგორც ნივთებს, ისე გვექცევიან.
დაწვრილებით...
"პოლიტიკოსები, რომლებსაც ამოუწურავი ძალაუფლება გააჩნიათ, ბავშვებივით არიან. მე, მათ ვირუსებად აღვიქვამ. ისინი, ვირუსებივით ანადგურებენ ყველაფერს და ვიდრე ყველაფერს არ შეჭამენ, არ მოისვენებენ", - ამბობდა მუსიკოსი რიჩარდ ბონა
დაწვრილებით...
თუკი, საარჩევნო დაპირებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში პასუხს არავინ გთხოვს, იტყვი იმას, რაც გინდა და როგორც გინდა. თუკი, ქვეყანა საერთოდ არ გადარდებს და პარლამენტში იმიტომ შედიხარ, რომ თავი ქუდში გქონდეს, რა თქმა უნდა, გააკეთებ იმას, რაც გინდა და როგორც გინდა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ქართულ პოლიტიკურ სივრცეში სრული უპასუხისმგებლობა სუფევს. და ეს, მხოლოდ დღეს კი არა, წლებია ასე ხდება.
დაწვრილებით...
მასალების გადაბეჭდვა/რეპროდუცირება აკრძალულია, იხილეთ მასალის გამოყენების პირობები