მთა იცლება და ჭკუათამყოფელი ქართველი განგაშს უნდა ტეხდეს - რა მნიშვნელობა აქვს მიწას მტერი მოგვტაცებს თუ ჩვენივე ნებით დავტოვებთ. მიწიერ სამოთხეს გაუსაძლისი პირობები გვაცლევინებს.

"კვირის პალიტრავ"! სტუდენტი ვარ და ამიტომაც გაგიკვირდებათ, რასაც მოგწერთ, - თითოეულ თქვენს ნომერს ვკითხულობ, მერე ვაგროვებ და დედას ვუგზავნი კახეთში, სოფელში.

ძვირფასო რედაქცია, ხალხურ მოცეკვავეებს რომ ვუყურებ ხოლმე, კითხვა არ მასვენებს, ნეტავ ვინ უკერავს ჩვენს მოცეკვავეებს ტყავის ეროვნულ ტანსაცმელს. როგორც ამბობენ, ჩვენთან ტყავის დამუშავების ოსტატები აღარ გვყავს. სამწუხაროდ, არც ის ვიცი, რა ერქვა ოსტატს, რომელიც ტყაპუჭს ან ნაბადს ამზადებდა.

ქართველ კაცს ოდითგანვე ბევრი საფიქრალი ჰქონდა. რა გასაკვირია - ჩვენ ვერც მრავალრიცხოვნობით ვაჯობებდით ვინმეს და ვერც ძალ-ღონით, ჭკუით უნდა გვეჯობნა.

ასეთ წერილებს "კვირის პალიტრას" თითქმის ყოველდღე უგზავნიან და ყოველთვის გვრცხვენია მათი წაკითხვისას, რადგანაც მსგავსი რამ ჩვენ თვალწინ ხდება და ვერ შევძელით, ხელისუფლება გვეიძულებინა, მილიონზე მეტი ხანდაზმული ადამიანის სიცოცხლე დაეცვა. უამრავ წერილთაგან დღეს ერთს იმიტომ ვბეჭდავთ, რომ სხვის სიბერეზე თუ არა, საკუთარ სიბერეზე მაინც დაგვაფიქროს!

ამბობენ, ნიჭიერი კაცი ზარმაციაო. ყოველ შემთხვევაში, ქართველებისთვის ეს აქსიომაა, - ნამდვილად არ ვართ უნიჭო ერი. თუმცა მერე, რა! რაც შევქმენით, ჩვენი სიმღერებისა არ იყოს, იმისი დაცვა გვეზარება. იქ, სადაც ხალხი "პაჭაპუჭა" ღირებულებებით იწონებს თავს, ჩვენ არც კი ვჩნდებით, ამიტომაც ჩვენსას სხვა იჩემებს.

შეიძლება ჩვენი ბედისწერაა, შეიძლება ჩვენი გადარჩენა, - საუკუნეები გადის და ქართველებისთვის არაფერი იცვლება. ათასი წლის წინ სამშობლოდან გადახვეწილი ქართველი რომ წამოაყენო, ტკივილამდე მონატრებულ სამშობლოს უცხოეთიდან ზუსტად ისეთსავე წერილს მოსწერდა, როგორსაც ახლა წაიკითხავთ, - ჩვენ გვიჭირს სამშობლოდან შორს ყოფნა, მაგრამ იძულებული ვართ, მაინც დავტოვოთ იგი.

გამოსავალი ზოგჯერ იქიდან მოდის, საიდანაც საერთოდ არ ელი, - ერთი ნიჭიერი ქართველი კაცი ამ წერილით უცხოეთში მცხოვრებ ჩვენს მრავალრიცხოვან თანამემამულეს დახმარებას სთავაზობს...  

ამ წერილში კვლავ მოგითხრობთ განუმეორებელ მეგობრობაზე, მსგავსს იშვიათად თუ გამოცდის სიცოცხლეში ადამიანი. ეს 68 წლის მანძილზე შეურყეველი მეგობრობის ამბავია:

ამ ადამიანებს "კვირის პალიტრის" რედაქციიდან "გზავნილი მომავალში", ანუ ათი წლის წინ შენახული წერილები მიაქვთ. წერილებით სავსე სკივრი პირველი სართულის ფოიეში დგას.

20 იანვარს, სახელმწიფო არქივის შენობაში საზეიმოდ გაიხსნა "კვირის პალიტრის" საუკუნის პროექტის "გზავნილი მომავალში" წერილების სკივრი. მათ, ვისი წერილიც 2010 წლით არის დათარიღებული, "გზავნილი მომავალში" შეუძლიათ მიიღონ "მედიაპალიტრის" ოფისში (იოსებიძის ქ.#49) 25 იანვრიდან 25 თებერვლამდე, შაბათ-კვირის გარდა 12-დან 15 საათამდე.

სკივრი, რომელიც 10 წლის წინ გაივსო წერილებით, "ერისიონის" გულისშემძვრელი "მრავალჟამიერის" თანხლებით შემოიტანეს. წარსულიდან გამოგზავნილი 2546 სითბოთი და ტკივილით, დარდითა და სიყვარულით დაწერილი წერილი სულ მალე ადრესატებთან აღმოჩნდება. ეს მხოლოდ 2010 წელს გასახსნელი წერილების რიცხვია... 2025, 2050 და 2100 წელს გასახსნელი სკივრები ვინ იცის, კიდევ რამდენ წერილს მიაქანებენ მომავალში...

თქვენი გაზეთის დაარსების დღიდან მისი მკითხველი ვარ. ყველაფერს ყურადღებით ვკითხულობ. "დიდი მხატვრების" პირველი ალბომის ყიდვა, ჩემდა სავალალოდ, სამომავლოდ გადავდე... რას წარმოვიდგენდი, თუ მესამე დღეს გათავდებოდა მთელი ტირაჟი.

უა საუკუნეებში, ჩინეთში ჩასულ უცხოელს ადგილობრივი ოსტატები შესაშური სიზუსტით ხატავდნენ სრულიად უფასოდ. ამისთვის ხელისუფლება იხდიდა ფულს იმ მიზნით, რომ საჭიროების შემთხვევაში ადვილად ეპოვათ "სტუმარი".

ჩვენო ქართველებო, რომ იცოდეთ, რა ბედნიერი ვიყავით, როცა ქართული ტელევიზიის ყურების საშუალება გვქონდა, თითქოს ის მანძილი, რაც ქართველებთან გვაშორებდა, არც არსებობდა, ახლა კი... საქართველოს ტელევიზიის პირველი არხი 36-გრადუსიან სატელიტზე გადავიდა.

ხშირად, ჩვენივე საქციელით გაკვირვებულებს, საკუთარი თავისთვისაც კი გვიკითხავს, - ამას რას ჩავდივართო. ეს უთუოდ ჩვენი უკულტურობის და უცოდინარობის ბრალია. იმ ტოტს ვჭრით, რომელზეც ვსხედვართ. ეგებ ახალი თაობა გაუფრთხილდეს საკუთარ ტოტს...