უბრალოდ ჩუბჩიკა
16-11-2009
მიწისქვეშა გადასასვლელში, როგორც ყოველთვის, ახლაც ისხდნენ...
- დამეხმარე, რა! - მომაძახა ერთმა.
- ავადმყოფისთვის მინდა წამლის ფული, - ხელი გამომიწოდა მეორემ...
თავდახრილმა გავიარე. ასეთ დროს ყოველთვის უხერხულად ვგრძნობ ხოლმე თავს...
მერე, როცა აღმართს მივუყვებოდი და ცოტა არ იყოს, დავიღალე კიდეც, უცებ მივხვდი, რატომ დადიოდა ასე მსუბუქად ჩუბჩიკა... ჩანთაგადაკიდებული ლაღად გაივლიდა, ხელგამოწვდილ მოყვასსაც ხალისიანად დაელაპარაკებოდა, შესაწევარსაც შეაწევდა... თითქოს კი არ ეხმარებოდა, უბრალოდ ცხოვრობდა იმ ქალაქში, სადაც ამ მიწისქვეშა გადასასვლელშიც და სხვაგანაც ისხდნენ ადამიანები - არაფრით ნაკლებნი სხვებზე. ისინი ასე არსებობდნენ, თავიანთ საბედისწერო ტვირთს ამგვარად ზიდავდნენ. ჩუბჩიკა კი მიდიოდა... რომელიმე წიგნის გამოსაცემად მომზადებული მასალით გატენილ დიდ ჩანთას მსუბუქად მიაქანებდა მხრით, ტემპერით მოსვრილ ხელს ჯიბეში იყოფდა და იყო თავისი ქალაქის სული სულთაგანი და ხორცი ხორცთაგანი... სახეზე არც დარდი ეწერა, არც თანაგრძნობა, - მხოლოდ ხალისი და ინტერესი. შეეძლო, შეჭირვებულისთვის არ ეკადრებინა სიბრალული, არც ჰკადრებდა. ყველა კითხვას კი საკუთარი ცხოვრების წესით პასუხობდა...
აღმართის ბოლოს, განათებულ საგამოფენო დარბაზთან, უამრავი ადამიანი ირეოდა. ტევა არ იყო შენობაშიც...
"ვერნისაჟმა" კიდევ ერთხელ გამოფინა თენგიზ მირზაშვილის ნახატები და ახალი წიგნის პრეზენტაციაც გამართა... ეს არის გემოვნებით შედგენილი, ძალიან საინტერესო წიგნი თენგიზ მირზაშვილის ნაფიქრალსა და ნააზრევზე...
თვალის დახამხამებაში გაქრა წიგნები მაგიდიდან. ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეთა ყველაზე გამჭრიახ, ნიჭიერ ნაწილს ეს წიგნი ძალიან სჭირდება და უნდა.
თვითონ ჩუბჩიკა რომ ყოფილიყო, ალბათ ხალისიანად დაიძახებდა: - მევიდა ვინცხაო! გამოფენაზე შევიდოდა და თვალით იმ ადამიანებს დაუწყებდა ძებნას, ვინც საჭირო თემაზე სტატიის ან წიგნის დაწერას შეძლებდა... მერე კი დილა-საღამოს გაუერთიანებდა, იმდენჯერ დაურეკავდა, იმდენჯერ შეაწუხებდა, აუცილებლად დააწერინებდა. მერე რა, ასეთ წიგნებსა და სტატიებს თენგიზ მირზაშვილის სახელიც თუ არსად აწერია, საქმე ხომ კეთდებოდა... ჩუბჩიკა არასოდეს ყოფილა წარწერის კაცი, საქმის კაცი იყო.
ნახატები კი ძველებურად - მსუბუქი სევდითა და შემოდგომის მზის უპრეტენზიობით დაჰყურებდნენ დარბაზს. თითქოს რომ არა ისინი, ამდენ ხალხს კედლები ვეღარ შეაკავებდა და ჩვენ ყოველ საღამოს თბილისის ქუჩებში გადავინთხეოდით... წარვედინებოდით, როგორც მდინარე დაღმართზე... მაგრამ ჩუბჩიკას ნახატები მტკიცედ იდგნენ... იმედადაც იდგნენ: "შენ, ჩემო დიდო იმედო,/ კოშკო, ნაგებო კირითა"...
ლელა ჯიყაშვილი
26 ნოემბერი 2009 14:15
დიდი მადლობა კვირის პალიტრის მკითხველებს გამოხმაურებისათვის. სტატია რომ საინტერესოა, ყველაზე დიდი დამსახურება იმას მიუძღვის, ვიზეც ვწერ. თენგიზ მირზაშვილზე შეუძლებელია, კარგად არ დაწერო... საინტერესოა, კიდევ ვიზე დაწერილი სტატიის წაკითხვა გენდომებოდათ.
machabeli
24 ნოემბერი 2009 17:04
"კვირის პალიტრის" მთელი კოლექტივი ნიჭიერთა კოლექტივია
როგორც ჩუბჩიკაზე შეიძლებოდა თქმულიყო "თავისი ხალხის სისხლი სიხლთაგანი და ხორცი ხორცთაგანიო" იგივე ითქმის ამ კოლექტივზეც
ყველას დიდი მადლობა
უხმაურო და კეთილ ადამიანებს რომ არ ივიწყებთ და არ გვავიწყებთ, თუნდაც ეს რამდენს ნიშნავს
გაიხარეთ
ისე კარგი იქნება თუ გაზეთის ნომრებს დაურთავთ ანონსს რომ უკვე გაგაჩნიათ ხალხთან ურთიერთობის ახალი ფორმა ასეთი კომენტარების სახით
ეტყობა, ეს ჯერ არ იცის ბევრმა
თითო-ოროლა კომენტარია და ამან მაფიქრებინა ეს
სხვა სიახლეები
"გავარდებოდა ხმა ქალაქში, ამა და ამან ცუდკაცობა ჩაიდინაო და მეორე დღეს ხელს არავინ გაუწვდიდა"
დაწვრილებით...
"რა ფოტოებიც ვრცელდება სოციალურ ქსელებში, ეს საკმაოდ დიდი მეტეორი უნდა იყოს"

რამდენიმე დღის წინ საქართველოს თავზე გამოჩენილ ნათებას საზოგადოებაში არაერთგვაროვანი გამოხმაურება მოჰყვა.
დაწვრილებით...
"მერვე თვეა, რაც მამა საქართველოში დაბრუნებას ვერ ახერხებს"

"საქართველოს მოქალაქეები იძულებული არიან,  პორტში შემავალი გემების სხვა კაპიტნებს სთხოვონ სურსათ-სანოვაგე"
დაწვრილებით...
"პირველად იყო ფიქრი, ფიქრი ნამივით ჩაწვეთებული, მყისიერად მოვლენილი და მერე მიჩუმათებული... ფიქრი ჯერ მცირე დროსა და დიდ პაუზას ითხოვდა, თანდათან იმძლავრა.... მარტოობაში ყოფნა აღარ მოუნდა და სხვებთან გაზიარება ითხოვა... ფიქრის ავტორს თანამოაზრენი გამოუჩნდნენ....
ფიქრი იგი იყო გაზეთის გამოშვება...
დაწვრილებით...
ნუცა ბუზალაძე: "სცენაზე გავდიოდი და თავს ვეუბნებოდი: "ნუცა, შენ ძალიან მაგრად უნდა იმღერო"
დაწვრილებით...
ქუჩიდან ვიწრო კიბით საცხოვრებელი კორპუსის პირველ სართულზე ჩავდივარ. რკინის კარს ვაღებ, სართულს მიშენებულ ოთახში შევდივარ და... კლდოვანი კედლები, ჯაჭვები, ხეები, ძველებური ჭურჭელი, ცხოველ-ფრინველთა ფიტულები...
დაწვრილებით...
ათი წლის წინ წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძრიდან უკანასკნელ გზაზე გააცილა მკითხველმა გაზეთ ”კვირის პალიტრის” პირველი რედაქტორი ქალბატონი ლალი გუნთაიშვილი...
დაწვრილებით...
"ვნატრობ, რომ ყველაფერი ჩემი მქონდეს, - სახლიც, ეზოც, ტანსაცმელიც..."

"ქუჩაში დგომა რომ მომბეზრდეს, ჩემს დას რომ ახველებს, წამალი როგორ ვუყიდო?"

"თუ 7 საათი მაინც ვივაჭრებ, დღეში 6 ლარამდე ვშოულობ"
დაწვრილებით...
"გამწარებულ დედას პირდაპირ უთხრეს, - შვილს ვერ მოგირჩენთ, სახლშში წაიყვანეო. ეს იმას ნიშნავდა, უნდა შეეგუო, რომ შვილი მოგიკვდებაო…"

"ერთ დღეს შეიძლება მოვიდეს სიკვდილი და გიორგიც დანარჩენი ორი შვილივით წაართვას"

"ამჯერად გიორგის სრული განკურნების შანსი არსებობს."
დაწვრილებით...
”მეგონა, ოპერაციას გამიკეთებდნენ და მხედველობა აღმიდგებოდა, მაგრამ...” - ნებისყოფისა და ბედთან შეურიგებლობის საოცარი ისტორია

”სერიოზული ტრავმა არასდროს მიმიღია. ზოგჯერ ცხვირს თუ გავიტეხავ ან შუბლზე კოპი ამომივა”
დაწვრილებით...
"Entegre–ს ჩემოდანი, ტევადობა 50 ლიტრი. ზომა: 60...
"Nike-ს ზურგჩანთა - 70 ლარის ნაცვლად, 50...
2.5-ოთახიანი, არასტანდარტული პრ. 4(4), 80 კვ.მ. ევრორემონტი...
არასტანდარტული პრ. 1(1), 380 კვ.მ. გარემონტებული ჩუღურეთის...
რა მოსწონთ თქვენს მეგობრებს