უბრალოდ ჩუბჩიკა
16-11-2009
მიწისქვეშა გადასასვლელში, როგორც ყოველთვის, ახლაც ისხდნენ...
- დამეხმარე, რა! - მომაძახა ერთმა.
- ავადმყოფისთვის მინდა წამლის ფული, - ხელი გამომიწოდა მეორემ...
თავდახრილმა გავიარე. ასეთ დროს ყოველთვის უხერხულად ვგრძნობ ხოლმე თავს...
მერე, როცა აღმართს მივუყვებოდი და ცოტა არ იყოს, დავიღალე კიდეც, უცებ მივხვდი, რატომ დადიოდა ასე მსუბუქად ჩუბჩიკა... ჩანთაგადაკიდებული ლაღად გაივლიდა, ხელგამოწვდილ მოყვასსაც ხალისიანად დაელაპარაკებოდა, შესაწევარსაც შეაწევდა... თითქოს კი არ ეხმარებოდა, უბრალოდ ცხოვრობდა იმ ქალაქში, სადაც ამ მიწისქვეშა გადასასვლელშიც და სხვაგანაც ისხდნენ ადამიანები - არაფრით ნაკლებნი სხვებზე. ისინი ასე არსებობდნენ, თავიანთ საბედისწერო ტვირთს ამგვარად ზიდავდნენ. ჩუბჩიკა კი მიდიოდა... რომელიმე წიგნის გამოსაცემად მომზადებული მასალით გატენილ დიდ ჩანთას მსუბუქად მიაქანებდა მხრით, ტემპერით მოსვრილ ხელს ჯიბეში იყოფდა და იყო თავისი ქალაქის სული სულთაგანი და ხორცი ხორცთაგანი... სახეზე არც დარდი ეწერა, არც თანაგრძნობა, - მხოლოდ ხალისი და ინტერესი. შეეძლო, შეჭირვებულისთვის არ ეკადრებინა სიბრალული, არც ჰკადრებდა. ყველა კითხვას კი საკუთარი ცხოვრების წესით პასუხობდა...
აღმართის ბოლოს, განათებულ საგამოფენო დარბაზთან, უამრავი ადამიანი ირეოდა. ტევა არ იყო შენობაშიც...
"ვერნისაჟმა" კიდევ ერთხელ გამოფინა თენგიზ მირზაშვილის ნახატები და ახალი წიგნის პრეზენტაციაც გამართა... ეს არის გემოვნებით შედგენილი, ძალიან საინტერესო წიგნი თენგიზ მირზაშვილის ნაფიქრალსა და ნააზრევზე...
თვალის დახამხამებაში გაქრა წიგნები მაგიდიდან. ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეთა ყველაზე გამჭრიახ, ნიჭიერ ნაწილს ეს წიგნი ძალიან სჭირდება და უნდა.
თვითონ ჩუბჩიკა რომ ყოფილიყო, ალბათ ხალისიანად დაიძახებდა: - მევიდა ვინცხაო! გამოფენაზე შევიდოდა და თვალით იმ ადამიანებს დაუწყებდა ძებნას, ვინც საჭირო თემაზე სტატიის ან წიგნის დაწერას შეძლებდა... მერე კი დილა-საღამოს გაუერთიანებდა, იმდენჯერ დაურეკავდა, იმდენჯერ შეაწუხებდა, აუცილებლად დააწერინებდა. მერე რა, ასეთ წიგნებსა და სტატიებს თენგიზ მირზაშვილის სახელიც თუ არსად აწერია, საქმე ხომ კეთდებოდა... ჩუბჩიკა არასოდეს ყოფილა წარწერის კაცი, საქმის კაცი იყო.
ნახატები კი ძველებურად - მსუბუქი სევდითა და შემოდგომის
მზის უპრეტენზიობით დაჰყურებდნენ დარბაზს. თითქოს რომ არა ისინი, ამდენ ხალხს კედლები ვეღარ შეაკავებდა და ჩვენ ყოველ საღამოს თბილისის ქუჩებში გადავინთხეოდით... წარვედინებოდით, როგორც მდინარე დაღმართზე... მაგრამ ჩუბჩიკას ნახატები მტკიცედ იდგნენ... იმედადაც იდგნენ: "შენ, ჩემო დიდო იმედო,/ კოშკო, ნაგებო კირითა"...
ლელა ჯიყაშვილი
26 ნოემბერი 2009 14:15
დიდი მადლობა კვირის პალიტრის მკითხველებს გამოხმაურებისათვის. სტატია რომ საინტერესოა, ყველაზე დიდი დამსახურება იმას მიუძღვის, ვიზეც ვწერ. თენგიზ მირზაშვილზე შეუძლებელია, კარგად არ დაწერო... საინტერესოა, კიდევ ვიზე დაწერილი სტატიის წაკითხვა გენდომებოდათ.
machabeli
24 ნოემბერი 2009 17:04
"კვირის პალიტრის" მთელი კოლექტივი ნიჭიერთა კოლექტივია
როგორც ჩუბჩიკაზე შეიძლებოდა თქმულიყო "თავისი ხალხის სისხლი სიხლთაგანი და ხორცი ხორცთაგანიო" იგივე ითქმის ამ კოლექტივზეც
ყველას დიდი მადლობა
უხმაურო და კეთილ ადამიანებს რომ არ ივიწყებთ და არ გვავიწყებთ, თუნდაც ეს რამდენს ნიშნავს
გაიხარეთ
ისე კარგი იქნება თუ გაზეთის ნომრებს დაურთავთ ანონსს რომ უკვე გაგაჩნიათ ხალხთან ურთიერთობის ახალი ფორმა ასეთი კომენტარების სახით
ეტყობა, ეს ჯერ არ იცის ბევრმა
თითო-ოროლა კომენტარია და ამან მაფიქრებინა ეს
სხვა სიახლეები
"იცოდა ხოლმე თქმა: ახლა რომ ვიხსენებ, ესეც მკლავს: მთავრია მივხვდე, რომ გჭირდები და ყველაფერს გავაკეთებო! აი, ახლა ისე ძალიან მჭირდება და... არ არის..."

"როდესაც მოსკოვში ფილმის გადაღებაზე დაპატიჟეს, რომელშიც სერგეი ბეზრუკოვთან უწევდა თამაში, გამგზავრებისას ვიზის პრობლემა შეექმნა, ამაზე ძალიან ნერვიულობდა, რადგან ფერხდებოდა მისი გამგზავრება, მაგრამ თან საოცრად უხაროდა"
დაწვრილებით...
"ერთ-ერთი ექსპედიციის დროს დიდი ხნის წინ დაკარგული მთამსვლელი ვიპოვეთ რომელიც მჯოდამარე პოზაში იყო გაყინული"
დაწვრილებით...
"მანქანის წინა ფანჯრები ჩატყდა, მძღოლმა და ანანოს დამ ჩატეხილი ფანჯრიდან ამოსვლა მოახერხეს და ასე გადარჩნენ. უკნიდან კი ვერავინ ამოვიდა. იქ 4 კაცი იჯდა და ოთხივე დაიღუპა."

"ანანო ანგელოზივით იყო, სადაც შევიდოდა სიხარული და სიყვარული შეჰქონდა."
დაწვრილებით...
"ოჯახის წევრებს ეუბნებიან, თურქეთში მივდივართ სამუშაოდო... როგორც ამბობენ, ხეობა 200-მდე ახალგაზრდამ დატოვა..."

"რას აკეთებს უშიშროება, თუ ამას არ იკვლევს? უკვე მესამე წელია, ჩვენი ბავშვები უცხო მიწაზე იხოცებიან. ყველამ ყველაფერი კარგად იცის, ხეობაშიც და ხელისუფლებაშიც, მაგრამ ჩუმად არიან. ჩვენ რაღა ვქნათ?"
დაწვრილებით...
"ბატონ მიხეილ სააკაშვილთან უფრო ახლო ურთიერთობა მქონდა, იმიტომ რომ თვითონ საკმაოდ დიდი გურმანია. პირველად 2010 წელს მიმიწვიეს ბათუმში და რამდენიმე დღის განმავლობაში ბატონი სააკაშვილისთვის ვახშამს ვამზადებდი."

"ზიდანი, რონალდო, რონალდინიო, ფიგუ და სხვა ბევრი ცნობილი პერსონა მოსულა ჩემთან და გემრიელი კერძისთვის მადლობა გადაუხდია..."
დაწვრილებით...
"როგორც გვითხრეს, წინაღამეს, გადამღებ ჯგუფთან ერთად რესტორანში ღამის 12-საათამდე ბევრი
უმღერია და კარგ ხასიათზეც ყოფილა"

"ცხოვრება უყვარდა, ხალისიანი და ენერგიული­ ადამიანი იყო. განსაკუთრებით ახარებდა განოს ფეხმძიმობა..."
დაწვრილებით...
2 წლის ნიკოლოზმა დედ-მამა პირველად ნახა, მშობლებმაც პირველად ჩაიკრეს გულში მონატრებული შვილი

რამდენიმე თვის წინ "კვირის პალიტრის" 12 იანვრის ნომერში დაიბეჭდა სტატია სახელწოდებით "ნათიას შვილები მხოლოდ ფოტოზე უნახავს - განაჩენი, რომელიც შვილების ყოლას გიკრძალავს!"
დაწვრილებით...
"ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ნემსკაუჭია"

ეს ადამიანები არასდროს ჩანან, მაგრამ დიდ საქმეს აკეთებენ. ისინი მსახიობების სახეს ქმნიან
დაწვრილებით...
"ყოველდღიურად ჩვენი პორტალების მკითხველების საერთო რაოდენობა ნახევარ მილიონს აღწევს(!)"
დაწვრილებით...
ქირავდება 1,5 ოთახიანი ბინა დღიურად,
იყიდება 2 ოთახიანი 55.5 კვ.მ
სასწრაფოდ! იყიდება სოფელ დიღომში
სასწრაფოდ იყიდება მიწის ნაკვეთი. ფასი