უბრალოდ ჩუბჩიკა
16-11-2009
მიწისქვეშა გადასასვლელში, როგორც ყოველთვის, ახლაც ისხდნენ...
- დამეხმარე, რა! - მომაძახა ერთმა.
- ავადმყოფისთვის მინდა წამლის ფული, - ხელი გამომიწოდა მეორემ...
თავდახრილმა გავიარე. ასეთ დროს ყოველთვის უხერხულად ვგრძნობ ხოლმე თავს...
მერე, როცა აღმართს მივუყვებოდი და ცოტა არ იყოს, დავიღალე კიდეც, უცებ მივხვდი, რატომ დადიოდა ასე მსუბუქად ჩუბჩიკა... ჩანთაგადაკიდებული ლაღად გაივლიდა, ხელგამოწვდილ მოყვასსაც ხალისიანად დაელაპარაკებოდა, შესაწევარსაც შეაწევდა... თითქოს კი არ ეხმარებოდა, უბრალოდ ცხოვრობდა იმ ქალაქში, სადაც ამ მიწისქვეშა გადასასვლელშიც და სხვაგანაც ისხდნენ ადამიანები - არაფრით ნაკლებნი სხვებზე. ისინი ასე არსებობდნენ, თავიანთ საბედისწერო ტვირთს ამგვარად ზიდავდნენ. ჩუბჩიკა კი მიდიოდა... რომელიმე წიგნის გამოსაცემად მომზადებული მასალით გატენილ დიდ ჩანთას მსუბუქად მიაქანებდა მხრით, ტემპერით მოსვრილ ხელს ჯიბეში იყოფდა და იყო თავისი ქალაქის სული სულთაგანი და ხორცი ხორცთაგანი... სახეზე არც დარდი ეწერა, არც თანაგრძნობა, - მხოლოდ ხალისი და ინტერესი. შეეძლო, შეჭირვებულისთვის არ ეკადრებინა სიბრალული, არც ჰკადრებდა. ყველა კითხვას კი საკუთარი ცხოვრების წესით პასუხობდა...
აღმართის ბოლოს, განათებულ საგამოფენო დარბაზთან, უამრავი ადამიანი ირეოდა. ტევა არ იყო შენობაშიც...
"ვერნისაჟმა" კიდევ ერთხელ გამოფინა თენგიზ მირზაშვილის ნახატები და ახალი წიგნის პრეზენტაციაც გამართა... ეს არის გემოვნებით შედგენილი, ძალიან საინტერესო წიგნი თენგიზ მირზაშვილის ნაფიქრალსა და ნააზრევზე...
თვალის დახამხამებაში გაქრა წიგნები მაგიდიდან. ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეთა ყველაზე გამჭრიახ, ნიჭიერ ნაწილს ეს წიგნი ძალიან სჭირდება და უნდა.
თვითონ ჩუბჩიკა რომ ყოფილიყო, ალბათ ხალისიანად დაიძახებდა: - მევიდა ვინცხაო! გამოფენაზე შევიდოდა და თვალით იმ ადამიანებს დაუწყებდა ძებნას, ვინც საჭირო თემაზე სტატიის ან წიგნის დაწერას შეძლებდა... მერე კი დილა-საღამოს გაუერთიანებდა, იმდენჯერ დაურეკავდა, იმდენჯერ შეაწუხებდა, აუცილებლად დააწერინებდა. მერე რა, ასეთ წიგნებსა და სტატიებს თენგიზ მირზაშვილის სახელიც თუ არსად აწერია, საქმე ხომ კეთდებოდა... ჩუბჩიკა არასოდეს ყოფილა წარწერის კაცი, საქმის კაცი იყო.
ნახატები კი ძველებურად - მსუბუქი სევდითა და შემოდგომის
მზის უპრეტენზიობით დაჰყურებდნენ დარბაზს. თითქოს რომ არა ისინი, ამდენ ხალხს კედლები ვეღარ შეაკავებდა და ჩვენ ყოველ საღამოს თბილისის ქუჩებში გადავინთხეოდით... წარვედინებოდით, როგორც მდინარე დაღმართზე... მაგრამ ჩუბჩიკას ნახატები მტკიცედ იდგნენ... იმედადაც იდგნენ: "შენ, ჩემო დიდო იმედო,/ კოშკო, ნაგებო კირითა"...
ლელა ჯიყაშვილი
26 ნოემბერი 2009 14:15
დიდი მადლობა კვირის პალიტრის მკითხველებს გამოხმაურებისათვის. სტატია რომ საინტერესოა, ყველაზე დიდი დამსახურება იმას მიუძღვის, ვიზეც ვწერ. თენგიზ მირზაშვილზე შეუძლებელია, კარგად არ დაწერო... საინტერესოა, კიდევ ვიზე დაწერილი სტატიის წაკითხვა გენდომებოდათ.
machabeli
24 ნოემბერი 2009 17:04
"კვირის პალიტრის" მთელი კოლექტივი ნიჭიერთა კოლექტივია
როგორც ჩუბჩიკაზე შეიძლებოდა თქმულიყო "თავისი ხალხის სისხლი სიხლთაგანი და ხორცი ხორცთაგანიო" იგივე ითქმის ამ კოლექტივზეც
ყველას დიდი მადლობა
უხმაურო და კეთილ ადამიანებს რომ არ ივიწყებთ და არ გვავიწყებთ, თუნდაც ეს რამდენს ნიშნავს
გაიხარეთ
ისე კარგი იქნება თუ გაზეთის ნომრებს დაურთავთ ანონსს რომ უკვე გაგაჩნიათ ხალხთან ურთიერთობის ახალი ფორმა ასეთი კომენტარების სახით
ეტყობა, ეს ჯერ არ იცის ბევრმა
თითო-ოროლა კომენტარია და ამან მაფიქრებინა ეს
სხვა სიახლეები
"ლეკვი პირს რომ აღებდა, ბიჭები ბოთლით არაყს ასხამდნენ."

"ფეხზე ვერ დგებოდა. არ ვიცი, არყით იყო გაბრუებული თუ დაბრმავდა კიდეც, თვალებიდან ცრემლები სდიოდა."

"პასუხი არც გაუციათ, შორიდან მიყურებდნენ რას გავაკეთებდი."
დაწვრილებით...
"ბავშვს ცემისაგან თავი ისე ჰქონდა გასიებული, რომ თავის ქალას სამკუთხედი ფორმა ჰქონდა მიღებული."

"კაცს თურმე ე.წ ”თეთრი ბილეთი” აქვს... პოლიციას არ შეუძლია გოგონას მამა პატიმრობაში აიყვანოს."

"არა მგონია დედისთვის რაიმე იმაზე მნიშვნელოვანი იყოს, ვიდრე საკუთარი შვილის დაცვაა."

დაწვრილებით...
"ერთადერთი რეიტუზი ეცვა და ისიც დიდი ბავშვის, ზემოთ კი ისეც თხელ ჭუჭყიან ჩვრებში იყო გახვეული"

"ვინც ბავშვი დატოვა, იცოდა, რომ ამ ოჯახშიც პატარაც ჰყავდათ, ძუძუთი კვებავდნენ და შესაბამისად, კართან ნაპოვნ ჩვილსაც გამოკვებავდნენ"
დაწვრილებით...
"ქალი ევფობიით, კარგი ამბის შიშით იტანჯება. როდესაც კარგი რაღაც ხდება, იმის მაგივრად, გამიხარდეს, ცუდად ვხდები, რადგან დარწმუნებული ვარ, ძალიან მალე ცუდიც მოხდებაო"

"ჩემს რამდენიმე პაციენტს თეატროფობია სჭირს - თეატრის შიში აქვთ."
დაწვრილებით...
საწოლში 87 წლის ქალი წევს, მას ორივე ფეხი ამპუტირებული აქვს. ქალს წელიწად-ნახევარია ინვალიდი შვილი უვლის, რომელმაც ცალი ფეხი აფხაზეთში დაბომბვისას დაკარგა.

ლოგინად მიჯაჭვულ დედას და 6 წლის ძმას 12 წლის ბიჭი უვლიდა. წარმოიდგინეთ, ბავშვი სკოლაშიც დადიოდა, ავადმყოფ დედასაც უვლიდა და მუშაობდა კიდეც - მუყაოს ყუთებს აწებებდა.
დაწვრილებით...
"იმედია,  ჩემი სახელოსნო მექნება, სადაც ყოველთვის იქნება საღებავები და მასალები..."

"მუსიკოსისთვის ყველაზე დიდი სასჯელი სმენის დაკარგვაა, სპორტსმენისა თუ მოცეკვავისთვის - კიდურების, მხატვრისთვის - მხედველობის, ზოგისთვის - შეყვარებულისა თუ მილიონების..."
დაწვრილებით...
"რეგიონებში ყველაზე მაღალია ნაადრევი ქორწინებებისა და აბორტების რიცხვი" - ნაადრევი ქორწინების მიზეზები

"გოგონების ნაადრევად გათხოვების მიზეზი ხდება მათი ორსულობაც"
დაწვრილებით...
"ჩართავენ ხმის გამაძლიერებლებს და მთელ სოფელში ისმის მოლას კივილი"

"თქვენ დაკარგეთ აფხაზეთი, ცხინვალი და მალე მესხეთსაც დაკარგავთ, რომელიც თურქეთს შეუერთდებაო"
დაწვრილებით...
"მე და ირაკლის ერთმანეთთან ნორმალური ურთიერთობა გვაქვს..."
დაწვრილებით...
”ქართულ ეკლესიას რამდენიც არ უნდა ებრძოლონ ვაჭარაძისნაირმა ძლოკვებმა და ერთუჯრედიანმა ჭიებმა, ვერაფერს დააკლებენ”

"როდესაც ვინმე საქართველოს პატრიარქს საქართველოს მტრად აცხადებს, ის თავად აღიქმება ჩემთვის სერგო ორჯონიკიძის სულიერ შვილად"
დაწვრილებით...
"იყიდება მოქმედი რესტორანი (ბიზნესი) დ.აღმაშენებლის 108/110, ან...
"17-18-ე საუკუნის ანტიკვარული პიანინო A.WÖHLER კარგ მდგომარეობაში"
1.5-ოთახიანი, ინდივიდუალური პრ. 1(3), 34 კვ.მ. შავი...
1-ოთახიანი, 40 კვ.მ. მყუდრო ბინა ქირავდება დღიურად...