"მის დასაფლავებაზე მთელი თბილისი იყო..." - ვორონცოველი, მუდამ მხიარული და სინამდვილეში მუდამ სევდიანი კიკას ამბავი
"მის დასაფლავებაზე მთელი თბილისი იყო..." - ვორონცოველი, მუდამ მხიარული და სინამდვილეში მუდამ სევდიანი კიკას ამბავი
"კიკა ყველას უყვარდა. ავიდოდა ტროლეიბუსში დისგან მოვლილ-დავარცხნილი, დასუფთავებული, ჩაჰყვებოდა "დინამომდე" და ასე დადიოდა მთელი დღე... საღამოს კი მოვიდოდა მტვრიანი და გახარებული - ხან სად წაიყვანდნენ ბიჭები საქეიფოდ და ხან - სად..."

"ვერის აღმართით ამოასვენეს უზარმაზარ ხის საკაცეზე დასვენებული და ყვავილებში ჩაფლული მარგოს სასახლე. კუბო რვა კაცს მოჰქონდა, რვა ენაცვლებოდა. კუბოს წინ მანქანა მიუძღოდა, ისიც ყვავილებით იყო გაწყობილი. გეგონებოდათ,­ უზარმაზარ ვარდების გვირგვინს ფეხი აუდგამს და თავისით მიდის ვერის სასაფლაოზეო.

მელიქიშვილის
You must have Flash Player installed in order to see this player.
ქუჩაზე მოძრაობა გაჩერ
და. პეტრიაშვილის ასახვევთან ბიჭებმა­ კუბო შეაჩერეს და ხუთი წუთი იდგნენ. უცებ ერთმა მანქანამ მისცა საყვირი, მერე მეორემ, მესამემ და მთელი უბანი მანქანების გაბმულმა გუგუნმა აავსო".

იცანით ალბათ, - ეს ნოდარ დუმბაძის­ "მარადისობის კანონია", გიჟი მარგოს დასაფლავება. ეს ამონარიდი მაინცდამაინც დასასევდიანებლად არ გამხსენებია - ისედაც იშვიათად ვართ მხიარულები, მინდა ის თბილისი გავიხსენო, სადაც ადამიანებს ერთმანეთი უყვარდათ, სადაც სითბო და ასეთი ურთიერთობები­ იყო. რატომ? ბევრს ენატრება ის თბილ­ისი. ხანდახან მგონია, რომ ბუშტებს დავემსგავსეთ, ქუჩაში ერთმანეთს ქარისაგან წაღებულები რომ ჩავუქროლებთ ხოლმე, შინმისულები კი იმდღევანდელ პრობლემებზე დარდით ვკვდებით.

აი, ახლაც, მივდივარ ვორონცოვზე და იქაურობას ვერ ვცნობ. აქ, ქვაფენილზე ოდესღაც ტრამვაი დახრიგინობდა, რომელსაც ვორონცოველი კიკა დაჰყვებოდა­ ხოლმე, მუდამ მხიარული და სინამდვილეში მუდამ რაღაცნაირად სევდიანი. ავიდოდა ხან ტრამვაის ვაგონში, ხანაც ტროლეიბუსში, იღიმებოდა თავისი ვიწრო თვალებით და შესძახებდა, - ცოლი მინდა, ცოლიო. მგზავრებიც მხიარულად აჰყვებოდნენ, - მოგიყვანთ, კიკა, ცოლს, მოგიყვანთ, ოღონდ შენ ხელი დაადე და აგერ არა ვართ, მოგიყვანთო. მერე რომელიმე დაუძახებდა, გვერდით მოისვამდა და ასე ჩავიდოდა ტროლეიბუსი "დინამომდე". იქიდან კი უკანვე წამოჰყვებოდა კვლავ რომელიმე მგზავრთან ჩახუტებული. ახლა მდუმარეა ვორონცოვი, აღარც ტრამვაია, აღარც ტროლეიბუსი... ადამიანები თავიანთ სევდაში შეყუჟულან და ქუჩაში იშვიათად ჩნდებიან. მეც ასე სევდაში შეყუჟული მივდივარ ვორონცოვზე, სადაც წლების წინ, ბავშვობიდან ვცხოვრობდი... ვიღაც ხელს მტაცებს! შავწვერა კაცი ჩამბღაუჭებია და მხიარულად მიღიმის, სულ რამდენიმე მეტრში­ წამოწყებულ მშენებლობისკენ მახედებს, საიდანაც ნამტვრევები ცვივა. ნამდვილად გადამარჩინა ამ კაცმა. კაცი ხელს მიწვდის, - ტელმანა გახლავართ, გრიგორიანი, სომეხი აკადემიკოსი!

აკადემიკოსიო! რაღაც არ ეტყობა, მაგ­რამ­ ისე სანდომიანად მიღიმის, გასაუბრება­ მინდება. რატომღაც კიკა გამახსენდა,­ - მგონი, ისიც აქ, სადღაც ახლოს ცხოვრობდა-მეთქი! კიკაო?! უხარია­ ტელმანას, - შენ არ იცი, ბოლოს ცოლი მართლა მოიყვანა­ და შვილებიც ჰყავდაო! აბა, რას ამბ­ობთ-მეთქი! და უცებ ქოქოლას მაყრის­ - არა გჯერა, ნუ გჯერა, წადი, რა, გაიარეო!­ ამასობაში ქუჩაში ვიღაცები­ ჩნდებიან და ჩემს ტელმანას უჯავრდებიან, - რა გინდა,­ ბიჭო, ამ ქალს რაზე ეჩხუბებიო. მერე კი მიხსნიან, - ჩვენი ტელმანა­ აგრესიული­ არ არის, დგას ქუჩაში და გაიძახის, აკად­ემიკოსი ვარო! ჩვენი მტერი იყოს ასეთი აკადემიკოსი, ან დუშმანი დაცოლშვილდეს ისე, როგორც კიკა დაცოლშვილდაო...

მერე ვორონცოველებმა საუბარი გამიბეს: არ ვიცით, მეტი სიყვარულის უნარი გვქონდა, თუ დრო იყო ისეთი, რომ ერთმანეთის მოფერების საშუალებას გვაძლევდა, მაგრამ კიკა ყველას უყვარდა. ავიდოდა ტროლეიბუსში დისგან მოვლილ-დავარცხნილი, დასუფთავებული, ჩაჰყვებოდა "დინამომდე" და ასე დადიოდა მთელი დღე... საღამოს კი მოვიდოდა მტვრიანი და გახარებული - ხან სად წაიყვანდნენ ბიჭები საქეიფოდ და ხან - სად...

ერთი ამბავი უნდა გავიხსენო, მეუბნება­ ხანში შესული "ვორონცოველი ბიჭი". ერთხელ ვზივარ 14 ნომერ ტროლეიბუსში­ და წინ ისეთი ლამაზი ქალი ზის, უკვე დაცოლშვილებულს მეორედ მომინდა ცოლის მოყვანა. კარი იღება, ამოდის კიკა და მის გვერდით ჯდება. ერთხანს დაჟინებით შესცქეროდა, მერე უცებ წამოვარდა და ისეთი გამგმირავი ხმით იყვირა, ცოლი მინდაო,­ რომ ქალი შიშისგან სკამიდან გადმოვარდა... ისეთი ამბავი ატყდა, მძღოლმა ტროლეიბუსი გააჩერა, ქალი მოასულიერა და კიკას შეუყვირა, - არა გრცხვენია, ტროლეიბუსში აღარ დაგინახო ფეხამოდგმულიო! საწყალმა კიკამ ისე დაირცხვინა, ტროლეიბუსის ფანჯარაში თავი რომ გაჰყო, "დინამომდე" აღარც შემოუყვია...

- როგორ გარდაიცვალა?

- ვიღაც ქალი დაეჯახა "ჟიგულით". ბოლოს ძალიან ავად იყო, დასივდა, აცაბ­აცა დადიოდა. ერთხელაც ასე გადაბოდია­ლდა ქუჩაზე, მოსახვევიდან "ჟიგული" გამოვარდა და... მოცვივდა ხალხი, ვიღაცამ ხელზე გადაიწვინა, ვიღაცამ ჩასძახა, - თვალი გაახილეო, მაგრამ აღარ გაახილა... მის დასაფლავებაზეც მთელი თბილისი იყო...

იხილეთ ასევე: "შუხურის" შემთხვევაში დარეკეთ ჩემთან " - ლეგენდად შემორჩენილი თბილისური ამბები

მკითხველის კომენტარი (32)
Qetevani
27 მარტი 2017 01:39
Kikas xshirad vxedavdi transportshi,yvela ugimoda,elaparakebodnen,martlac tbilisi iyo urtiertobis,siyvarulis qalaqi,ra samcuxaroa es yvelaferi gaqra,rogor menatreba chemi dzveli,siyvarulit savse tbilisi.
ქართველი
25 მარტი 2017 10:33
'საშოვარს გადაგებული გათითოკაცებული ერი გავხდით"
ქეთი
23 მარტი 2017 19:10
მეც მახსოვს კიკა და ის თბილისი... სულ სხვა ქალაქი იყო
თეა
23 მარტი 2017 10:13
ღმერთმა აცხონოს მისი სული.თბილისი იყო ურთიერთობა.ულამაზესი თბილისი,სიყვარულის და მეგობრობის ქალაქი
გააკეთე კომენტარი

კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას,სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.

რეგისტრაციისა და ავტორიზაციის გავლის შემდეგ აღარ მოგიწევთ დაცვის კოდისა და სხვა ინფორმაციის მითითება!

თქვენი კომენტარები გამოქვეყნდება ყოველდღე 11.00-დან 19.00 საათამდე, გამოგზავნიდან 30 წუთის განმავლობაში.

19.00 საათის შემდეგ მიღებული კომენტარები დაიდება მეორე დღეს.

P.S. ვრცელი კომენტარის გაკეთებისას ეცადეთ, ჩაეტიოთ 4 წუთში, ან დააკოპიროთ სხვა პროგრამაში აკრეფილი ტექსტი.
1 1
რუბრიკის სხვა სიახლეები
მნიშვნელოვანი ინფორმაცია
მამულ-დედული
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა