ლოცვა ყოველთვის შეიძლება. ქრისტიანი გაღვიძებისთანავე პირველად უფლისაკენ მიაპყრობს გონების თვალს და მადლობას სწირავს დამდგარი დღისათვის. ჩვენ გვმართებს საკუთარ თავს დავუსვათ კითხვა: მართლა არა გვაქვს დრო ჩასაცმელად, თუ ადგილი აქვს გარკვეულ დაუდევრობას? ჩვენი სხეული ორგანულად არის დაკავშირებული სულთან, ამიტომ სულიერი მდგომარეობა სხეულის მოქმედებაზე აისახება: თავის დახრა, მუხლის მოდრეკა - ყოველივე ეს სიმბოლური ენაა. როცა ადამიანი დგას ხატების წინ ან მუხლებზე ეშვება, მისთვის უფრო ადვილია ლოცვისადმი განწყობა, ვიდრე იმ შემთხვევაში, როცა ის ლოცულობს და თან ნაჩქარევად იცვამს პერანგს. მაგრამ ჩვენ აქ მხედველობაში გვყავს ადამიანი, რომელიც ლოცვით კანონს კითხულობს. რაც შეეხება მოკლე ლოცვას (იესოს ლოცვას), მას უნდა წარმოვთქვამდეთ ყოველთვის, რა საქმესაც არ უნდა ვაკეთებდეთ. უკეთესია ისე შევარჩიოთ კანონი, რომ სრულყოფილად იყოს დაცული ლოცვის რიტუალი - უდიდესი კრძალულებით! ერთნაირად არასწორი იქნება ლოცვის გარეგნული სახის გადაჭარბებაც და მისი სრული უგულებელყოფაც!