თაღლითობა ჩვენს ქვეყანაში პირდაპირ ყვავის. ვისაც ოდნავ შნო აქვს და არც სინდის-ნამუსი აწუხებს, მაინცდამაინც ყველა ამ საქმითაა დაკავებული. ჩვენი კანონმდებლობაც  ზედმეტად ლოიალურია მათ მიმართ.

სასოწარკვეთილი და დეპრესიაში მყოფი საზოგადოება ხშირად ხდება თაღლითების სამიზნე. სასწაულს მოწყურებული ხალხი ხან მკითხავებისა და ნათელმხილველების ჯიბეს ასქელებს, ხან კი "სასწაულმოქმედი მკურნალების".

9 ოქტომბერს მოსკოვის ერთ-ერთ კერძო კლინიკაში გარდაიცვალა გავლენიანი რუსი“კრიმინალური ავტორიტეტი”ვიაჩესლავ ივანკოვი, მეტსახელად იაპონჩიკი. ამიერიდან რუსეთის კრიმინალური სამყაროს ტახტისთვის ქართველები იბრძოლებენ(?!).

ჩემმა შვილმა მითხრა, ორი მაკავებდა და მესამემ დანა რამდენჯერმე ჩამარტყა, მერე გულშიც დამიმიზნა, მაგრამ ჩემმა მეგობარმა ხელი აუკრაო... საავადმყოფოში გადაყვანის შემდეგაც ისტერიკა ჰქონდა, აქ არ ამოუშვათ, მომკლავსო, გაიძახოდა.

ტკივილამდე მენატრება ჩემი მამული. აგერ, უკვე მე-5 წელია, რაც უცხოეთში ვარ და ჩემს მშობლიურ მიწაზე ფეხიც არ დამიდგამს. აქაურობა გასამოთხებული ჯოჯოხეთია ჩემთვის, ჩემი ბედკრული საქართველო კი გაჯოჯოხეთებული სამოთხე!.. ალბათ ქართველზე უფრო სევდიანი ემიგრანტი არ არსებობს დედამიწაზე. აქ განცხომით ყოფნას იქ, ჩემს ტანჯულ მიწაზე სიკვდილი მირჩევნია.

ბოდიშს ვუხდით მკითხველს ამ საშინელი ფაქტების გამოქვეყნებისთვის, თუმცა შემაძრწუნებელი ამბის ყველაზე მძიმე ეპიზოდები მაინც ამოვიღეთ სტატიიდან.

"ძვირფასო რედაქცია, საბერძნეთში მცხოვრები ქართველები გულისტკივილს ვერ ვიტევთ მას შემდეგ, რაც ყოველკვირეული გაზეთი "ეთნოს კირიალისი" წავიკითხეთ. რომ იცოდეთ, რა საზიზღრობა წერია. ჟურნალისტი ქართველთა ლანძღვასთან ერთად ფოტოს ბეჭდავს. ეს ის ფოტოა, რომელმაც მთელი მსოფლიო შეძრა, აგვისტოს ომის დროს, გორში ახალგაზრდა კაცი მკვდარ ძმას რომ დასტირის.

"უნდათ აზრის ჩანერგვა, რომ ხელისუფლებაა მთავარი და არა ეკლესია""ბოლო დროს ზოგიერთ ინტერნეტ და საგაზეთო თუ ტელემედიაში დაიწყო ანტიეკლესიური კამპანია. გავრცელდა მცდარი ინფორმაცია პატრიარქის კურთხევით მონასტერში ალექსანდრე გირგვლიანის მკვლელობაში ბრალდებულების გაგზავნასთან დაკავშირებით.

პეტერბურგში, სტუდენტობისას დაწერილ "ქართვლის დედას" ილიამ ეპიგრაფად ლაიბნიცის სიტყვები წარუმძღვარა: "აწმყო შობილი წარსულისაგან არის მშობელი მომავალისა" და ჯერ კიდევ ჭაბუკმა ქართველობას შეუძახა, წარსულს დავიწყების ფერფლი არ მიაყაროთ, თორემ აწმყოსაც წაიხდენთ და მომავალსაც დაკარგავთო. როგორ ვიღეთ ყურად დიდი ქართველის რჩევა-მოწოდება, თბილისიდან რამდენიმე კილომეტრში ჩანს.

ეს შოკზე მეტი იყო...გასულ შაბათს ქართულ სპორტს დიდი ვნებათაღელვა ახლდა თან. ყველაფერი კარგად დაიწყო, ჯერ მოჭადრაკეებმა გაგვახარეს, მერე წყალბურთელებმა. ოდნავ მოგვიანებით კალათბურთელებმა საკუთარ კედლებში ბურთი თავზე გადაატენეს ბელორუსებს და ლამაზი გამარჯვება მოიპოვეს...

მახსოვს, ტყით გამოგვიყვანეს. გზაში საზარელი სურათი ვნახეთ: ბიჭი ჩაცუცქულიყო, დაჭრილი არ იყო, თავი მუხლებში ჰქონდა ჩარგული და ისე მომკვდარიყო... ეტყობა, გული გაუსკდა. ძალიან პატარა იყო, ალბათ, 18 წლისა...”

”მახსოვს კომპანია ”ელიტელექტრონიქსის” მესვეურთა გაბადრული სახეები, როცა ისინი გვერდს უმშვენებდნენ მაღალი თანამდებობის პირებს სახელისუფლებო წრეებიდან, მონაწილეობდნენ მთავრობის ინიცირებულ პროექტებში... თავისუფალი ბიზნესი, პირველ რიგში, ხელისუფლების ფავორიტობას უნდა უფრთხოდეს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ბიზნესსაც დაკარგავენ და თავისუფლებასაც..."

არც თბილისშია და ბოლო დროს ტელეფონიც გამორთული აქვს. მეგობრის საშუალებით მოვძებნეთ. საგურამოსკენ მივდივართ. ორღობეში ბიჭები ფეხბურთს თამაშობენ. ვეკითხები, "უცნობი" სად ცხოვრობს-მეთქი და ერთმანეთს არ აცლიან მისი სახლის მისწავლებას. ჭიშკართან კუპრივით შავი გერმანული ნაგაზი გვეგებება. "უცნობის" დედა, ქალბატონი ნანა მიხსნის, ნაგაზს "შავი" ჰქვია, მოპირდაპირე მხარეს ლევანის სახლია და იქ თოვლივით თეთრი ნაგაზი ჰყავს, სახელად "თეთრიო". მწვანედ აბიბინებულ ეზოში მორებისგან შეკრულ გრძელ სკამზე ვსხდებით. ქალბატონი ნანა ლევანზე წუხს, ლევანისთანა კაცს პოლიტიკაში რა უნდა, ძალიან გულწრფელია და უეშმაკო, პოლიტიკაში კი ამხელა სიბინძურეაო. ამასობაში გია გაჩეჩილაძეც გამოდის და შინ გვეპატიჟება. ხელში ბლოკნოტი უჭირავს.

ქართველობას, ბევრ სხვა უბედურებასთან ერთად, ერთი სენიც სჭირს - ყოვლად შეუწყნარებელი უდარდელობა. წინათ კიდევ რა გვიჭირდა, ერის ჭირისუფლობის განცდა ასე არ გვქონდა მოჩლუნგებული. დღეს ისეთ ქაოსში ვართ გახვეულნი, საკუთარი სახლის კარის ზღურბლის იქით, უკაცრავად და, ფეხზე გვკიდია, რა მოხდება.