თამუნას ახალი დამთავრებული ჰქონდა სკოლა, როცა მისი ოჯახი საბურთალოდან თემქაზე გადავიდა. გაუჭირდა ამასთან შეგუება, მაგრამ რა ექნა - მისმა უფროსმა ძმამ  ცოლი შეირთო და ახალგაზრდებმა ცალკე ცხოვრება მოინდომეს. ამას შეეწირა საბურთალოს ოთხოთახიანი ბინა...

ბავშვობის შემდეგ დედის ხმა არ გაეგონა. ახლა კი, ამდენი წლის შემდეგ, როგორც იქნა, მოახერხა მასთან დარეკვა. ყურმილს იქით შვილი ტიროდა, აქეთ კი - დედა... მოთმინების ფიალა წვეთწვეთობით ივსება ხოლმე და ერთ მშვენიერ დღესაც - გადმოდის... "გადმოდის" მრავალდღიანი, მრავალკვირიანი და, თუ გნებავთ, წლობით ნათმენი წყენა და ტკივილი. არადა, ხშირად დუმილი სულაც არ არის ოქრო და ზოგჯერ სჯობს, რაც მალე გაირკვევა გასარკვევი და სათქმელიც ითქმება.

მინდა ჩემი ნათესავი გოგონას შესახებ გიამბოთ, რომელმაც ბოროტებას სიკეთით უპასუხა და იმ ადამიანს მხარში ამოუდგა, ვისგანაც ცუდის მეტი არაფერი ახსოვდა.თეკლა გურამის უფროსი შვილია.

ვცხოვრობ იმ ქუჩაზე, საიდანაც კვირაში ორჯერ ავტობუსები გადის თურქეთსა და საბერძნეთში. ვუყურებ გულისმომკვლელ გამოსამშვიდობებელ სცენებს, როგორ

"მე შენ გეძებდი, სულ მენატრებოდი, ვერ გპოულობდი და ვწუხდი. აქ რომ დაგინახე, გავშეშდი, უაზროდ მოგჩერებოდი, მერე პირველი წერილიც გამოგიგზავნე... რომ მიპასუხე, სიხარულით აღარ ვიცოდი, რა მექნა. მეგონა, ჩემთან იყავი და გელაპარაკებოდი... ეკა, შენ ჩემი ერთადერთი სიყვარული ხარ. ქალებმა იცით ხოლმე ჩემნაირ მამაკაცზე თქმა: - ეს კაცი უგერგილოაო, თუკი ასე უყვარდა, როგორ არ იბრძოლა საყვარელი ქალისთვისო... დამიჯერე, ჩემს საქციელსაც აქვს გამართლება. ყველაფერს მოგვიანებით აგიხსნი. იცოდე, მართლა ძალიან მიყვარხარ, შენ ჩემი ლამაზი და ბედნიერი წარსულის უმთავრესი ნაწილი ხარ"...

"ამქვეყნად სასწაულები თუ ხდებოდა, არ მეგონა. ახლა უკვე ვირწმუნე. ამ გოგო-ბიჭის ახლობლებს ვთხოვე, "კვირის პალიტრას" მივწეროთ ეს ამბავი - ყველამ გაიგოს, რა შესძლებია ნამდვილ სიყვარულს-მეთქი. ნება დამრთეს, მაგრამ ვინაობის გამჟღავნებაზე მაინც შეიკავეს თავი. ნიკას ორი წლის წინ (მაშინ ის 18 წლის იყო) ლეიკოზი დაუდგინეს. სასოწარკვეთილმა მშობლებმა აღარ იცოდნენ, რა გაეკეთებინათ. გერმანიაში სამკურნალოდ წასვლა ძვირი ჯდებოდა. ტელევიზიით ანგარიშის ნომერიც გამოაცხადეს, მაგრამ თანხის ნახევარიც ვერ შეგროვდა.

16 წლის იყო, როცა აფხაზეთში ომი დაიწყო. გაგრაში დაიბადა და გაიზარდა. ძალიან უყვარდა თავისი პატარა, კოხტა ქალაქი და მასზე სამი წლით უფროსი სოხუმელი გიგა, რომელიც ხშირად სტუმრობდა დეიდას, ლიას მეზობლად. რაც წამოიზარდა, სულ გიგას გვერდით ხედავდნენ ლიას.

საბერძნეთში ვცხოვრობ. აქ გავთხოვდი - ქართველი ქმარი მყავს. ჩემთვის თქვენი გაზეთი მთავარი საზრდოა, ურომლისოდაც უცხოეთში ყოფნა ძალიან გამიჭირდებოდა.

ჰოლივუდის ვარსკვლავები ბრედ პიტი და ანჯელინა ჯოლი ხუთწლიანი თანაცხოვრების შემდეგ დაშორდნენ. ულამაზესმა წყვილმა, რომელსაც ვარსკვლავურ წრეებში

ლიანამ, როგორც იქნა, გადაწყვიტა დავით გ.-ს გაჰყოლოდა ცოლად. საქმროზე მხოლოდ ის იცოდა, რომ მას პირველი ცოლი არ გამოადგა. ისეთი ავი იყო, ორ წელზე მეტხანს ვერ გავუძელიო, - უთხრა დავითმა. ლიანა 34 წლის გახლდათ.

აპრილი ძალას იკრებდა, ახლოვდებოდა "სტუდენტური გაზაფხული-87", ნატაც მონაწილეობდა ამ კონკურსში და ლექციების შემდეგ რეპეტიციებზე რჩებოდა. კარგად მღეროდა და ცეკვავდა. მეგობრებთან ერთად ხალისობდა და სჯეროდა, მისი ფაკულტეტი გაიმარჯვებდა... ერთხელ, ლექციების შემდეგ სტუდენტები გარეთ გამოიშალნენ. ნატამ ჭადრის ხესთან ატუზული ქალი შეამჩნია. რატომღაც გვიან გაახსენდა, რომ სევდიანად მოღიმარი უცნობი ქალი გუშინაც იქ იდგა და დაჟინებით მისჩერებოდა.

ვეხმაურები წერილებს - "ვაღიარებ, რომ ცხელ გულზე ავჩქარდი" და  "დამიბრუნეთ ჩემი შვილი". მინდა გულისტკივილი გაგიზიაროთ. რამდენიმე წლის წინ მეც ძალიან ავჩქარდი და ცხელ გულზე დაუფიქრებელი ნაბიჯი გადავდგი, რაც მერე სანანებელი გამიხდა... როცა მივხვდი, შეცდომა დავუშვი, უკვე გვიანი იყო.

"მინდა მკითხველს ჩემი მეგობრების შესახებ ვუამბო. თიკო დედისერთა გოგოა, მშვენიერი და ნიჭიერი, საოცრად თავმდაბალი, კეთილი. ბევრ კარგ ბიჭს მოსწონდა, ის კი არც ერთს აინუნში არ აგდებდა.

როცა პოლიტიკური ვნებათაღელვა ოჯახშიც შემოდის და ცოლ-ქმრის შეხედულება იყოფა, სიმშვიდეს სამუდამოდ თუ არა, კარგა ხნით მაინც უნდა დაემშვიდობო. ჩემი რესპონდენტი მაია 45 წლის სანდომიანი ქალბატონია. ის და მისი მეუღლე რამდენიმე წელი მოსკოვში ცხოვრობდნენ.

ეს ამბავი მაშინ მოხდა, როცა ჯერ კიდევ არ არსებობდა მობილური ტელეფონი. ადამიანები ჩვეულებრივი ტელეფონით ახერხებდნენ ურთიერთობას, ერთმანეთის მოკითხვას, საინტერესო ამბების მოყოლას.

14 დეკემბერს დაბეჭდილ წერილს, "ცოლ-შვილი წამართვეს, მეშინია, არ გავბოროტდე", ყველაზე მეტი მკითხველი გამოეხმაურა. ჩვენი გაზეთის ელექტრონულ პორტალზე უამრავი რჩევა და კომენტარი გაჩნდა, ჩემს პირად ნომერზე კი ზარები და მესიჯები არ წყდებოდა.