ჩეჩნეთში გადასვლის უიღბლო მცდელობის შემდეგ ჰამზათ გელაევი თავს ჯერ კიდევ შეუძლოდ გრძნობდა და ხეობის ახალ ამბებსაც აბუ ბაქარისგან უხალისოდ ისმენდა.

2001 წლის 17 ივლისს, შებინდებისას, სარქალი ნოშე აზიკოვი მეცხვარეებთან საუბრით იქცევდა თავს, როცა მოულოდნელად შორიახლო რამდენიმე შეიარაღებული კაცი შენიშნა.

2001 წლის 15 მაისს სოფელ დუისში, ერთ-ერთ სახლში, პანკისის ხეობის უხუცესებს მოეყარათ თავი. სახლის გარშემო ასეულობით აAდგილობრივი მოსახლე და ლტოლვილი შეკრებილიყო და მოთმინებით ელოდა უხუცესთა გადაწყვეტილებას.

1999 წელს ჩეჩნეთში ომის განახლებამ ათასობით მშვიდობიანი მოსახლე აიძულა, თავშესაფარი ქვეყნის გარეთ მოეძია, მათ შორის მეზობელ სახელმწიფოებში. საქართველო-ჩეჩნეთის საზღვრებს უამრავი ლტოლვილი მოაწყდა. საქართველოს ხელისუფლება მოსალოდნელი საფრთხის გამო ცდილობდა, ლტოლვილები არ მიეღო, თუმცა საერთაშორისო ორგანიზაციების ზეწოლით, საბოლოოდ უარი თქვა განზრახვაზე.

2000 წლის 25 ოქტომბერი თენდებოდა. საქართველოს პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე ჯერ კიდევ კაბინეტში იმყოფებოდა და უკვე მერამდენედ კითხულობდა საზღვრებიდან მიღებულ ინფორმაციებს. დაცვის უფროსმა მოახსენა, უშიშროების საბჭოს მდივანი ნუგზარ საჯაია მისაღებში გელოდებათო. უსიტყვოდ ანიშნა, -  შემოვიდესო.

1999 წლის 11 ნოემბერს რუსეთის არმიის ნაწილებმა გუდერმესი აიღეს. ქალაქი ფედერალურ ძალებს ძმებმა იამადაევებმა ჩააბარეს, რომლებიც იმ დროისთვის ჯერ კიდევ საველე მეთაურები და გუდერმესის ფაქტობრივი პატრონები იყვნენ.

1996 წელს ჩეჩნეთში საომარი მოქმედებების შეწყვეტის შემდეგ იჩქერია კრიმინალურმა ტერორმა მოიცვა: ადამიანების გატაცება (ძირითადად უცხოელი მოქალაქეებისა) და მასობრივი მკვლელობები ყოველდღიური ცხოვრების წესად იქცა.

1995 წლის 3 ივლისს ბუდიონოვსკის ტერაქტიდან ორიოდე კვირის შემდეგ, პრეზიდენტმა ელცინმა ხელი მოაწერა #663 ბრძანებას ჩეჩნეთის ტერიტორიაზე რუსეთის საჯარისო ნაწილებისა და სამხედრო ორგანიზაციების დისლოკაციის შესახებ.

1996 წლის იანვარში გროზნოსთვის სისხლისმღვრელი ბრძოლები მიმდინარეობდა, გარემოცვის მოთხოვნით იჩქერიის პრეზიდენტი ჯოჰარ დუდაევი გუდერმესში გადავიდა, სადაც შედარებით სიმშვიდე იყო. გროზნოს უკანასკნელი დამცველები, შამილ ბასაევის მეთაურობით, რუსეთის არმიის ნაწილებმა ალყაში მოაქციეს. გაჟლეტისაგან ისინი სულეიმან იამადაევის რაზმმა იხსნა - რუსების ალყის გარღვევა მოახერხა და თანამოძმეების დასახმარებლად გროზნოში შეიჭრა.

1994 წლის 1-ელ დეკემბერს  გროზნოში, პრეზიდენტის რეზიდენციაში, იჩქერიის საგარეო დაზვერვის შეფი ხოჯა ნურაევი გამოიძახეს. ჯოჰარ დუდაევი უგუნებოდ იყო.

1994 წლის 16 ნოემბრის სუსხიან საღამოს, მოსკოვის ახლოს, რუბლიოვკაში, რესტორან "ტერემოკის" დარბაზი, სტუმრების თხოვნით, დახურული იყო. სუფრასთან რამდენიმე კაცი საუბრობდა.

ჩვენი პირობები ასეთია: შენ და შენი ბიჭები გამოხვალთ და იარაღს ჩააბარებთ. რა თქმა უნდა, სასამართლო რაღაცებს გაითვალისწინებს და მინიმალური სასჯელი მოგესჯებათ; მერე, ცოტა ხანში ამნისტია იქნება და ყველანი თქვენ-თქვენს სახლებში წახვალთ, - უშიშროების მინისტრის მოადგილე ლევან კენჭაძე ცდილობდა, დამაჯერებლად ელაპარაკა.

ახლახან ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო მდივანი მესაუბრა. ელიავას ამბოხის გამო ამერიკელები საქართველოში ნავთობსადენის მშენებლობას წყვეტენ, - შევარდნაძის ხმაში შეშფოთება გაკრთა.

1998 წლის 19 ოქტომბერს, გამთენიისას, სენაკში ამბოხებულებმა თბილისისკენ წასვლა გადაწყვიტეს, სამტრედიის გადასასვლელთან პოლკოვნიკ რეზო ასმავას 6 ტანკიღა შემორჩა, დანარჩენებს საწვავი გაუთავდათ და გზაში გაჩერდნენ.

1998 წლის 11 ოქტომბერს  უშიშროების საბჭოს სხდომა გვიანობამდე გაგრძელდა. პრეზიდენტის კანცელარია პირველმა შინაგან საქმეთა მინისტრმა კახა თარგამაძემ დატოვა. სამინისტროში დაბრუნებულს მისაღებში მოადგილე, თემურ მურღულია ელოდებოდა.

პატარა გიორგი ღაჭავა სტუდენტ გოგონას გაეჩინა. თურმე ძალიან ეცადნენ ჯერ მშობლები, მერე ექიმები, მისთვის ბავშვის მამის ვინაობა ეთქმევინებინათ, მაგრამ ინგამ პირში წყალი ჩაიგუბა. ბავშვის გაშვილებაზეც ცივი უარი თქვა, მიუხედავად იმისა, რომ მშობლებმა შვილიანად შინ შეშვებაზეც კი უარი უთხრეს.