ვინ იქნება თბილისის მერი?!
13-01-2014
ვინ იქნება თბილისის მერი?!
ძალაუფლება - ყველაზე მძიმე გამოცდა, რომლის ჩაბარებამაც შეიძლება მოუწიოს პიროვნებას ან პიროვნებათა ჯგუფს...

ვინ იქნება თბილისის მერი?!

წლევანდელი პოლიტიკური დღის წესრიგი საკმაოდ დატვირთული, შეიძლება ითქვას, ისტორიულად ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი იქნება ქვეყნის ისტორიაში. ბევრი დიდი თუ პატარა ამოცანა გვაქვს გადასაწყვეტი იმისათვის, რომ ხალხში საბოლოოდ დავამკვიდროთ მომავლის რწმენა და განვითარებას შევძინოთ პოზიტიური ენერგია, რაც სასიცოცხლოდ აუცილებელია უკან დაბრუნების რისკის თავიდან ასაცილებლად.

ამჯერად შიდაპოლიტიკურ დღის წესრიგზე გავამახვილებ თქვენს ყურადღებას.
წელს ჩასატარებელი გვაქვს ერთადერთი -
ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები.
გამომდინარე იქიდან, რომ ადგილობრივი, ლოკალური პრობლემატიკა ყოველთვის უფრო ორიენტირებულია კონკრეტულ ეკონომიკურ და სოციალურ საკითხებზე და ნაკლებად სენსიტიურია წმინდა პოლიტიკური, ფასეულობითი თემების მიმართ, ამ არჩევნების შედეგების პროგნოზირება არ წარმოადგენს სირთულეს. ასეთ არჩევნებში, როგორც წესი, დიდი უპირატესობით იმარჯვებს ხელისუფლება და ამისათვის სულაც არ სჭირდება
ე. წ. ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენება. ეს ბუნებრივი არჩევანია და იმედია, არავის მოუვა აზრად სპეციფიკური, არადემოკრატიული მექანიზმების ჩართვა ამ პროცესში, რისი საჭიროებაც არ არსებობს და მხოლოდ ზიანის მომტანი იქნება ქვეყანაში დემოკრატიის შემდგომი განვითარების თვალსაზრისით.

აქ ყველაზე სამწუხარო გახლავთ ის, რომ დღევანდელი გადმოსახედიდან "ნაციონალურ მოძრაობას", როგორც ერთადერთ, მყარი ადგილობრივი პარტიული ინფრასტრუქტურის მქონე პარტიას, არცთუ მაღალი შედეგით, მაგრამ პრაქტიკულად გარანტირებული აქვს მეორე ადგილი. შესაბამისად, ის ამ არჩევნებით კიდევ უფრო გაიმყარებს მთავარი ოპოზიციური ძალის პოზიციას, მიუხედავად იმისა, რომ აღარ გააჩნია ამ ამბიციის შესაბამისი მორალური კაპიტალი.

მეორე, რაც საყურადღებოა ამ არჩევნებთან დაკავშირებით, გახლავთ კოალიციაში პოლიტიკურ ძალთა გადანაწილება ადგილობრივ თვითმმართველობებში, რასაც შესაძლოა ჰქონდეს გადამწყვეტი თუ არა, ერთ-ერთი ძირითადი მნიშვნელობა გრძელვადიან პოლიტიკურ პროცესში, უკვე მას შემდეგ, რაც კოალიცია ამოწურავს თავის ფუნქციას და პარტიებს მოუწევთ დამოუკიდებლად მოქმედება.
ასე და ამგვარად, წინ ერთი შეხედვით საკმაოდ ბანალური, ადვილად პროგნოზირებადი არჩევნები გველოდება. ეს ასეც იქნებოდა, რომ არა თბილისის მერის პირდაპირი არჩევნები.

კოალიციამ უკვე წამოაყენა თავისი კანდიდატი. ეს მოხდა ბიძინა ივანიშვილისთვის დამახასიათებელ, კარგად გათვლილ და ამასთან, ორიგინალურ სტილში. მას თანამდებობიდან წასვლამდე უნდა დაესახელებინა ისეთი კანდიდატი, რომელიც შეაჩერებდა კოალიციაში პოლიტიკური ძალებისა და პირების ამბიციებს. ამიტომ შეირჩა პირი, რომლისთვისაც„"ქვის სროლა", ან თუ გნებავთ, რომელშიც გრძელვადიანი პოლიტიკური კონკურენტის დანახვა შეუძლებელია. ამით გადაწყდა ორი ძირითადი ამოცანა: პირველი - გადაილახა შესაძლო პოლიტიკური ესკალაციის საფრთხე კოალიციაში და გაცხადდა ხელისუფლების პოლიტიკური გემოვნება - თბილისის მერი უნდა იყოს მხოლოდ კარგი მეურნე, წესიერი ადამიანი და არა პოლიტიკური მოთამაშე შესაძლო შემდგომი ამბიციებით. "ნაციონალურ მოძრაობას" ეყოლება თავისი კანდიდატი, რომელიც დღეის გადმოსახედიდან აგრეთვე გარანტირებულად გავა მეორე ადგილზე.

ეს არის თამაში, რომელსაც გვთავაზობს არსებული პოლიტიკური ლოგიკა.
ახლა თბილისმა უნდა გადაწყვიტოს, მიჰყვება ამ სცენარს, თუ თავის დღის წესრიგს შესთავაზებს პოლიტიკოსებს.
ჩემი გადმოსახედიდან თბილისს აქვს ყველა შანსი იმისთვის, რომ სხვა გზა აირჩიოს.
ვფიქრობ, დედაქალაქში ძირითადი ბრძოლა უნდა გაიმართოს არა ხელისუფლებასა და "ნაცმოძრაობას", არა ხელისუფლებასა და ელიტურ თბილისურ სნობიზმს შორის, არამედ მთელმა თბილისმა უნდა წარმოადგინოს თავისი კანდიდატი. კაცი, რომელიც, ერთი მხრივ, მიხედავს ქალაქს და ამასთან, იქნება დამოუკიდებელი პოლიტიკური ფიგურა, ადამიანი, რომელიც გახდება საზოგადოების მიერ ხელისუფლების დაბალანსების ანგარიშგასაწევი ინსტრუმენტი.
დარწმუნებული ვარ, მოვლენების ასეთი განვითარება ქვეყნისთვის სასარგებლო იქნება და რაც მთავარია, ეს სავსებით შესაძლებელია.
GiorgiG
16 იანვარი 2014 11:45
სამწუხაროა, როდესაც გარკვეული კომენტარი კუთხური შოვინიზმისა და ზიზღის შემცველია და არა რაიმე არგუმენტირებული მოსაზრების მკითხველამდე მიწოდება.

როგორც კონფლიქტოლოგი ქალაბტონს ვურჩევდი გადახედოს საუთარ კომენტარს და მისი არასწორობა თავად დაინახოს.

რადგან სწორედ ასეთ ზიზღსა და შოვინიზმზე იგება და გორდება ყველა ის შესაძლო კონფლიქტური სიტუაცია, კონფლქტი, სეპარატისტული კერა თუ სეპარატიზმი.

მეგრელი გვეზიზღება, სვანს დავცინით, აჭარელი არ გვიყვარს, გურულს სერიოზულად არ აღვიქვამთ, აფხაზი და ოსი მტერია, მთის მოსახლეობა გონებრივად განუვითარებელი, კახელს შაჰაბასის შთამომავალს ვუწოდებთ... უკაცრავად, მაგრამ თავად ვინ ბრძანდებით?

ეროვნულ იდეოლოგიაზე დაფუძნებულ სახელწიფო დემოგრაფიულ პოლიტიკას ვითხოვთ, უცხო ტომელი გვეზიზღება, რადგან პოტენციურ მტერს ვხედავთ მასში, მაგრამ მეგრელი ყველაზე მეტად გვძულს, მერე ალბათ სვანი და ა.შ.

ქართული ტოლერანტობა და ექსპანსიურობა ეს ცალკე მეცნიერებაა :) რომლის მაგალითადაც ღიმილის მოსაგვრელ ჩანახატს შემოგტავაზებთ:

მიუზიკლი "ქეთო და კოტე" (ვინც არათბილისელია ამ მუზიკლს ვერასოდეს შეხედავს იმ თვალით რა თვალითაც არის გადაღებული)
ქართველ თავადს ცოლად მოყავს ულამაზესი სომეხი ქალიშვილი, რომლის ოჯახს სტატუსის გარდა არაფერი აკლია (იმ წლებში 10 000 თუმანი შეიძება ერთი პატარა ქალაქიც კი ღირდა, თავად დიდგვაროვანი ქართველი საცოლეს წარმომავლობას არ უკადრისობს (!!!) თბილისელს წარმოშობით სომეხ ქალს, პირიქით...

ამ სიუჟეტით სადაც ქარვასლის მეპატრონე ავსტრიული დიზანით, პეტერბურგული სულით გაჯერებულ თბილისურ დარბაზში სახლობს, იმოწვრებს ქართველი თავადი, ემეგობრება რუსი გუბერნატორი და არქიელი (არქი ეპისკოპოსი)...
დღეს?.. :) დღეს წიხლს ვკრავთ არა იმ უცხოტომელს ვინც ქართულ გვარს დაირქმევს, ქართულად მოინათლება და მე–2 მე–3 თაობისთვის ქართველობა უნდა, დავცინით და არ ვიკარებთ, არამედ საკუთარ ტომელს შოვინისტური ზიზღით ვეპყრობით და ეს იმ ფონზე, როდესაც ზიძით მოხსენიებული კუთხე გააპარტახა, გაძარცვა და გააუპატიურა ქურდების, ნარკომანების და მკვლელების ხროვებმა...

მერე ტერიტორიების დაკარგვას რუსს დავაბრალებთ, ამ მიდგომებით საქართველო დაიშლება
tbiliseli
15 იანვარი 2014 16:39
ადამიანი, რომელიც გახდება საზოგადოების მიერ ხელისუფლების დაბალანსების ანგარიშგასაწევი ინსტრუმენტი-ჩემი აზრით, ასეთი გახლავთ რევაზ შავიშვილი!
madona
15 იანვარი 2014 16:19
თბილისელებო, რა გვჭირს, ასე რამ დაგავჩმორა. ვიღაც მიყრუებული სამეგრელოდან გოდრით ჩამოტანილს რომ გვიპირებენ მერად, ხმას რატომ არ ვიღებთ? ის არ გვეყოფა, რომ თბილისში ყველგან მეგრული ჯიჯღინი ისმის და ეგ სკოლებში რომ მეგრულის სწავლებას მოგვინდომებს, აი, მაშინ მიხვდებით!!! ხმა ამოიღეთ, ისე როგორ წახდა ჩვენი საქმე, რომ ერთი ნაღდი თბილისელი ვერ ვიპოვეთ.

რედაქტორის რჩევით