"აკან­კა­ლე­ბუ­ლი ხე­ლით გა­ვუ­წო­დე კოლია ქვარიანს ვარ­დე­ბის კო­ნა, თან დას­წავ­ლი­ლი ქარ­თუ­ლი სიტყ­ვე­ბით მი­ვე­სალ­მე..."
"აკან­კა­ლე­ბუ­ლი ხე­ლით გა­ვუ­წო­დე კოლია ქვარიანს ვარ­დე­ბის კო­ნა, თან დას­წავ­ლი­ლი ქარ­თუ­ლი სიტყ­ვე­ბით მი­ვე­სალ­მე..."
ოცდაათიან წლებში ძმები სტანევსკების ვარშავის ცირკში ხშირად იმართებოდა შეჯიბრებები პროფესიონალ მოჭიდავეთა შორის (ომის დროს ეს შენობა დაინგრა. (შემდგომ იმ ადგილას ფრიდერიკ შოპენის სახელობის აკადემიის შენობა ააგეს). მაშინ ამგვარი ასპარეზობა უდიდესი პოპულარობით სარგებლობდა ვარშაველებში. ცირკის შენობა ყოველთვის გადატენილი იყო მაყურებლით. ისიც უნდა გავიხსენოთ, რომ იმ დროს სპორტი არ იყო ასე გავრცელებული და სპორტული სანახაობებიც იშვიათად ეწყობოდა.

მა­ყუ­რე­ბე­ლი, გან­სა­კუთ­რე­ბით ისი­ნი, ვინც დარ­ბა­ზის ბო­ლო რი­გებ­ში იჯ­და, ძა­ლი­ან გულ­შე­მატ­კივ­რობ­და ამ შე­ჯიბ­რე­ბებს, ტა­ში­თა და შე­ძა­ხი­ლე­ბით ხვდე­ბოდ­ნენ თა­ვი­ანთ საყ­ვა­რელ მო­ჭი­და­ვე­ებს, ხო­ლო თუ რო­მე­ლი­მე მათ­გა­ნი ამა თუ
იმ მი­ზე­ზით არ მოს­წონ­დათ, უს­ტ­ვენ­დ­ნენ და ფეხს უბა­კუ­ნებ­დ­ნენ.


მა­ყუ­რე­ბელ­თა დი­დი სიმ­პა­თი­ე­ბი ჰქონ­დათ მოხ­ვე­ჭი­ლი პო­ლო­ნელ მო­ჭი­და­ვე­ებს, რაც სავ­სე­ბით ბუ­ნებ­რი­ვია, თუმ­ცა არა ყვე­ლას. გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი სიყ­ვა­რუ­ლით სარ­გებ­ლობ­და ელე­გან­ტუ­რად მო­ჭი­და­ვე თე­ო­დორ შტე­კე­რი და ასე­ვე ორ­მეტ­რი­ა­ნი გო­ლი­ა­თი ლე­ონ გრა­ბოვ­ს­კი. მა­ყუ­რე­ბელს უყ­ვარ­და ასე­ვე სიმ­პა­თი­უ­რი ბი­ლე­ვი­ჩი (უკ­რა­ი­ნა) და პა­ნო­ვი (უნ­გ­რე­თი).

სა­მა­გი­ე­როდ, მა­თი სიმ­პა­თი­ე­ბით ვერ სარ­გებ­ლობ­და ურ­ბა­ხი (გერ­მა­ნი­ა) და გრო­მო­ვი (ციმ­ბი­რი). ალ­ბათ იმი­ტომ, რომ ვერც ლა­მა­ზად ჭი­და­ო­ბას ახერ­ხებ­დ­ნენ და გა­რეგ­ნუ­ლა­დაც შე­უ­ხე­და­ვი იყ­ვ­ნენ. თუმ­ცა უნ­და ით­ქ­ვას, რომ გერ­მა­ნე­ლი და რუ­სი მო­ჭი­და­ვე­ე­ბი­სად­მი ვარ­შა­ვე­ლი მა­ყუ­რებ­ლის ცივ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბას შე­საძ­ლოა პო­ლი­ტი­კუ­რი მო­ტი­ვე­ბიც გან­საზღ­ვ­რავ­და.
მეჯ­ლი­სი ვარ­შა­ვის ქარ­თულ კლუბ­ში. მარ­ცხ­ნივ: სოფიო და გი­ორ­გი მა­მა­ლა­ძე­ე­ბი, როტ­მის­ტ­რი დი­მიტ­რი შა­ლი­კაშ­ვი­ლი. ვარ­შა­ვა, 1938 წ.
ეს მო­ჭი­და­ვე­ე­ბი ხომ იმ ქვეყ­ნებს
წარ­მო­ად­გენ­დ­ნენ, რომ­ლე­ბიც თავს ეს­ხ­მოდ­ნენ და ჩაგ­რავ­დ­ნენ პო­ლო­ნეთს. მათ მი­მართ გულ­ცივ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბას დიდ­წი­ლად გა­ნა­პი­რო­ბებ­და 1920 წლის ომიც. ის ამ­ბა­ვიც, რომ მო­ჭი­და­ვე­თა გვა­რის გა­მოცხა­დე­ბის შემ­დეგ მათ ქვე­ყა­ნას აცხა­დებ­დ­ნენ რო­გორც უკ­რა­ი­ნას, ციმ­ბირს თუ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს და არა საბ­ჭო­თა კავ­შირს, პო­ლი­ტი­კურ შე­ხე­დუ­ლე­ბებ­სა და და­მო­უ­კი­დებ­ლო­ბის იდე­ის სიძ­ლი­ე­რე­ზე მი­ა­ნიშ­ნებ­და.

ქარ­თ­ვე­ლი სპორ­ტ­ს­მე­ნი ნი­კო­ლოზ (კოლია) ქვა­რი­ა­ნი ვარ­შა­ვე­ლი მა­ყუ­რებ­ლის მი­ერ დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლით იყო მი­ღე­ბუ­ლი, არა მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ ლა­მა­ზად ჭი­და­ობ­და და უკ­ვე სა­ხე­ლიც ჰქონ­და მოხ­ვე­ჭი­ლი საფ­რან­გე­თი­სა თუ ამე­რი­კის ტურ­ნი­რებ­ში, არა­მედ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­სად­მი პო­ლო­ნელ­თა პო­ლი­ტი­კუ­რი სიმ­პა­თი­ე­ბის გა­მოც. სპორ­ტის ასა­კო­ვან მა­ყუ­რე­ბელ­ში ჯერ კი­დევ ცოცხა­ლი იყო მო­გო­ნე­ბე­ბი, რო­გო­რი გულ­თ­ბი­ლი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა ჰქონ­დათ რე­ვო­ლუ­ცი­ამ­დე ციმ­ბირ­ში გა­და­სახ­ლე­ბულ პო­ლო­ნელ­სა და ქარ­თ­ველს ერ­თ­მა­ნე­თი­სად­მი.

ცხა­დია, ქვა­რი­ა­ნი­სად­მი მა­ყუ­რე­ბელ­თა დიდ სიმ­პა­თი­ებს ისიც გა­ნა­პი­რო­ბებ­და, რომ იმ დრო­ის­თ­ვის პო­ლო­ნე­თის არ­მი­ა­ში მრა­ვა­ლი ქარ­თ­ვე­ლი მსა­ხუ­რობ­და, პო­რუ­ჩი­კი­დან გე­ნერ­ლამ­დე. ალ­ბათ მის პო­პუ­ლა­რო­ბას გაზ­რ­დი­და პო­ლო­ნეთ­ში და­ბა­დე­ბუ­ლი პა­ტა­რა თა­ნა­მე­მა­მუ­ლე ბი­ჭის მი­ერ მირ­თ­მე­უ­ლი ყვა­ვი­ლე­ბიც. ამ ყვე­ლა­ფერს ემა­ტე­ბო­და მა­შინ ვარ­შა­ვა­ში არ­სე­ბუ­ლი დი­დი ქარ­თუ­ლი დი­ას­პო­რის მხურ­ვა­ლე გულ­შე­მატ­კივ­რო­ბა.
შე­სა­ნიშ­ნა­ვად მახ­სოვს ჩე­მი პირ­ვე­ლი დას­წ­რე­ბა ამ შე­ჯიბ­რე­ბა­ზე.


ლა­მა­ზად ვი­ყა­ვი გა­მოწყო­ბი­ლი, ზუს­ტად ისე, რო­გორც პირ­ვე­ლი ზი­ა­რე­ბის დროს - თეთრ პე­რან­გ­სა და ბრო­წე­უ­ლის­ფერ შარ­ვალ­ში. მახ­სოვს ისიც, რო­გო­რი ძა­ლით ვუ­ჭერ­დი ხელს ვარ­დე­ბის თა­ი­გულს, რო­მელ­თა შე­საკ­ვ­რე­ლა­დაც დე­და­ჩემ­მა სა­გან­გე­ბოდ შე­კე­რა ქარ­თუ­ლი დრო­შის ფე­რე­ბის - შინ­დის­ფე­რის, შა­ვი­სა და თეთ­რის სიმ­ბო­ლუ­რად გა­მომ­სახ­ვე­ლი ბან­ტი. მშობ­ლებ­მა ისიც და­მა­რი­გეს, რომ თუ ქვა­რი­ა­ნი ხელ­ში ამიყ­ვან­და (ი­გი ხომ ზორ­ბა ტა­ნის მა­მა­კა­ცი იყო), კი­სერ­ზე მოვ­ხ­ვე­ო­დი მას და მე­კოც­ნა.

ბო­ლოს დად­გა დრო, რო­ცა ცირ­კის ლო­ჟა­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დით. ძა­ლი­ან ვღე­ლავ­დი. შე­ჯიბ­რე­ბამ­დე სა­ცირ­კო ნომ­რე­ბი გა­თა­მაშ­და. მი­სი დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ ორ­კეს­ტ­რ­მა სპორ­ტუ­ლი მარ­ში და­უკ­რა და მო­ჭი­და­ვე­ე­ბიც რიგ­რი­გო­ბით გა­მო­ვიდ­ნენ სცე­ნა­ზე. გა­მოს­ვ­ლი­სას ჰა­ერ­ში რკალს კრავ­დ­ნენ, პროგ­რა­მის წამ­ყ­ვა­ნი მე­გა­ფო­ნით წა­რუდ­გენ­და მათ მა­ყუ­რე­ბელს. კერ­ძოდ, აცხა­დებ­და სა­ხელს, გვარს, სამ­შობ­ლო ქვე­ყა­ნა­სა და მი­ღე­ბულ ჯილ­დო­ებს. მო­ჭი­და­ვე გა­მო­დი­ო­და ცირ­კის არე­ნა­ზე, თავს უკ­რავ­და მა­ყუ­რე­ბელს და მა­ყუ­რე­ბე­ლიც მას ან მო­წო­ნე­ბის შე­ძა­ხი­ლე­ბით ამ­ხ­ნე­ვებ­და და ტაშს უკ­რავ­და, თუ მო­ჭი­და­ვე მა­თი კერ­პი იყო, ან უარ­ყო­ფის ნიშ­ნად ფე­ხე­ბის ბრა­ხუ­ნი­თა და სტვე­ნით ხვდე­ბო­და.

მახ­სოვს, რომ თე­ო­დორ შტე­კე­რი და ლე­ონ გრა­ბოვ­ს­კი მა­ყუ­რე­ბელ­მა ენ­თუ­ზი­აზ­მით მი­ი­ღო, ხო­ლო ურ­ბა­ხი და გრო­მო­ვი უკ­მა­ყო­ფი­ლო შე­ძა­ხი­ლე­ბით. ისიც მახ­სოვს, რომ ამ რამ­დე­ნი­მე წუ­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში ძა­ლი­ან ვღე­ლავ­დი, რად­გან მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, რო­გორ შეხ­ვ­დე­ბო­და მა­ყუ­რე­ბე­ლი ქვა­რი­ანს. ბო­ლოს გა­ის­მა: "ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ა­ნი - სა­ქარ­თ­ვე­ლო" და და­ნარ­ჩე­ნი ცნო­ბე­ბი.

მე აღელ­ვე­ბუ­ლი, მა­მის დახ­მა­რე­ბით გა­დავ­ხ­ტი ბა­რი­ერ­ზე, რო­მე­ლიც ცირ­კის არე­ნას მა­ყუ­რე­ბელ­თა ლო­ჟე­ბის­გან ყოფ­და და აკან­კა­ლე­ბუ­ლი ხე­ლით, ამა­ყად გა­ვუ­წო­დე სპორ­ტ­ს­მენს ვარ­დე­ბის კო­ნა, თან დას­წავ­ლი­ლი ქარ­თუ­ლი სიტყ­ვე­ბით მი­ვე­სალ­მე. ბა­ტო­ნი ნი­კო­ლო­ზი და­ი­ხა­რა და მხო­ლოდ მა­კო­ცა. ჩე­მი საქ­ცი­ე­ლი ძა­ლი­ან მო­ე­წო­ნა მა­ყუ­რე­ბელს და ჩვენ მი­სი გაცხო­ვე­ლე­ბუ­ლი ტა­შიც და­ვიმ­სა­ხუ­რეთ. ვფიქ­რობ, ამ ტა­შის მცი­რე ნა­წი­ლი მეც მერ­გო.
ქარ­თ­ვე­ლი ოფიც­რე­ბი პო­ლო­ნელ მსა­ხი­ო­ბებ­თან ერ­თად. მარ­ჯ­ვ­ნი­დან პირ­ვე­ლი პოდ­პოლ­კოვ­ნი­კი ვა­ლე­რი­ან თევ­ზა­ძე, იოსებ სა­ლა­ყაია (მარ­ცხ­ნი­დან მე­სა­მე). გვერ­დით დგას მა­ი­ო­რი ვე­ლი ბექ იედი­გა­რი და როტ­მის­ტ­რი დი­მიტ­რი შა­ლი­კაშ­ვი­ლი. ფო­ტო­მა­სა­ლე­ბი აღე­ბუ­ლია და­ვით ყოლ­ბა­ი­ას წიგ­ნი­დან `რეჩ­პოს­პო­ლი­ტას ფრთებ­ქ­ვეშ. ქარ­თუ­ლი ემიგ­რა­ცია პო­ლო­ნეთ­ში 1921-1939 წლებ­ში~, ვარ­შა­ვის უნი­ვერ­სი­ტე­ტი, ვარ­შა­ვა, 2016 წ.
თუმ­ცა ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად რო­დი დას­რულ­და. ბავ­შ­ვე­ბის ცხოვ­რე­ბა­ში ხში­რად ხდე­ბა გულ­სატ­კე­ნი მარ­ცხი, რო­მე­ლიც მათ მთე­ლი სი­ცოცხ­ლე ამახ­სოვ­რ­დე­ბათ. ეს მეც არ ამ­ც­და და იგი სწო­რედ იმ სა­ღა­მოს, ცირ­კ­ში მოხ­და. რო­ცა თა­ი­გულს ვაწ­ვ­დი­დი, ერთ ვარდს სულ გას­ც­ვივ­და ფურ­ც­ლე­ბი და ცირ­კის არე­ნა­ზე მი­მო­ი­ფან­ტა. ღმერ­თო ჩე­მო, რა დი­დი სირ­ცხ­ვი­ლი ვჭა­მე.

ქვა­რი­ა­ნის გარ­და, ყვა­ვი­ლე­ბის თა­ი­გუ­ლი იმ დღეს მხო­ლოდ უკ­რა­ი­ნელ­მა ბე­ლე­ვიჩ­მა და­იმ­სა­ხუ­რა. რო­გორც შემ­დეგ გა­მო­ირ­კ­ვა, იგი ერთ ვარ­შა­ველ ქალ­ბა­ტონს შეჰ­ყ­ვა­რე­ბო­და და მის ყო­ველ გა­მოს­ვ­ლას მხურ­ვა­ლედ გულ­შე­მატ­კივ­რობ­და. ეს თა­ი­გუ­ლი ლო­ჟის არე­ნის­გან გამ­ყოფ თე­ჯირ­ზე იდო და რო­ცა მო­ჭი­და­ვე არე­ნა­ზე გა­მო­ვი­და, ცირ­კის მო­სამ­სა­ხუ­რემ მი­არ­თ­ვა. ბე­ლე­ვი­ჩი გულ­შე­მატ­კი­ვა­რი ქალ­ბა­ტო­ნის ლო­ჟას მი­უ­ახ­ლოვ­და და მდაბ­ლად და­უკ­რა თა­ვი. მსგავ­სი სცე­ნე­ბი შემ­დ­გომ დღე­ებ­შიც გან­მე­ორ­და, ჩანს, ეს ქალ­ბა­ტო­ნი ძლი­ერ იყო შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი თა­ვის რჩე­ულ­ზე.

შე­ჯიბ­რე­ბა ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ან­მა ბრწყინ­ვა­ლედ წარ­მარ­თა. მან შტე­კე­რი თა­ვი­სუ­ფალ სტილ­ში და­ა­მარ­ცხა. ამ უკა­ნას­კ­ნე­ლის­თ­ვის ეს ერ­თა­დერ­თი და­მარ­ცხე­ბა იყო. ქარ­თ­ვე­ლე­ბი აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლი იყ­ვ­ნენ ქვა­რი­ა­ნის ასე­თი კარ­გი გა­მოს­ვ­ლით და მრა­ვალ­მა ქარ­თულ­მა ემიგ­რან­ტულ­მა ოჯახ­მა შინ მი­ი­პა­ტი­ჟა. ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ა­ნი, წე­სი­სა­მებრ, თა­ვის ამე­რი­კელ მე­უღ­ლეს­თან ერ­თად და­დი­ო­და სტუმ­რად.

კარ­გად მახ­სოვს მა­თი ჩვენ­თან სტუმ­რო­ბაც. ეს იყო და­უ­ვიწყა­რი სა­ღა­მო. ქარ­თ­ვე­ლებ­მა ერ­თობ მო­ილ­ხი­ნეს. იმ პე­რი­ოდ­ში ვარ­შა­ვა­ში ძი­რი­თა­დად ფრან­გუ­ლი ღვი­ნო­ე­ბი ის­მე­ბო­და. მაგ­რამ მოხ­და ისე, რომ ძმე­ბი პა­კულ­ს­კე­ბის ცნო­ბილ­მა ფირ­მამ სწო­რედ მა­შინ შე­მო­ი­ტა­ნა ვარ­შა­ვა­ში ქარ­თუ­ლი ღვი­ნო­ე­ბის დი­დი პარ­ტია და ქარ­თ­ველ­მა ემიგ­რან­ტებ­მაც იმ სა­ღა­მოს სა­კუ­თა­რი, ქარ­თუ­ლი ღვი­ნო მი­ირ­თ­ვეს. იმ დრო­ი­დან და­მა­მახ­სოვ­რ­და ქარ­თუ­ლი ღვი­ნის, "ნა­ფა­რე­უ­ლის" სა­ხე­ლი.

მახ­სოვს ისიც, რომ პირ­ველ ვახ­შამ­ზე მა­მამ დე­დას სუფ­რა­ზე ხი­ლის ვა­ზე­ბის მი­ტა­ნა სთხო­ვა. მათ უნ­და შე­ეც­ვა­ლათ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ღვი­ნის სას­მე­ლად გა­მო­ყე­ნე­ბუ­ლი ფი­ა­ლე­ბი. ვი­ნა­ი­დან ასე­თი ჭურ­ჭე­ლი ჩვენს სახ­ლ­ში საკ­მა­რი­სი არ აღ­მოჩ­ნ­და, მო­სამ­სა­ხუ­რე გა­ვი­და და ისი­ნი მე­ზობ­ლებ­თან ითხო­ვა. შემ­დ­გო­მი სა­ღა­მო­ე­ბის­თ­ვის ჩვენ უკ­ვე მრა­ვა­ლი ფი­ა­ლა შე­ვი­ძი­ნეთ. პო­ლო­ნუ­რი ოჯა­ხის პი­რო­ბა­ზე ისი­ნი ბევ­რი იყო და არც ად­ვი­ლად ტყდე­ბო­და, რომ ცო­ტა მა­ინც შემ­ცი­რე­ბუ­ლი­ყო. მა­თი სი­ჭარ­ბე ჩვენს ოჯახ­ში თით­ქ­მის ვარ­შა­ვის აჯან­ყე­ბამ­დე იგ­რძ­ნო­ბო­და, რო­ცა ჩვე­ნი სახ­ლი მთლი­ა­ნად გა­ი­ქურ­და.
ახ­მე­დი და ირაკ­ლი გო­ძი­აშ­ვი­ლე­ბი ვარ­შა­ვის სა­ზაფხუ­ლო ამ­ფი­თე­ატ­რ­ში
ასეთ სა­ღა­მო­ებ­ზე ძა­ლი­ან შე­წუ­ხე­ბუ­ლი გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ა­ნის ამე­რი­კე­ლი მე­უღ­ლე. იგი ვე­რა­ფერს იგებ­და ჩვე­ნი ლა­პა­რა­კი­დან, მაგ­რამ სხვა რა გზა ჰქონ­და, იძუ­ლე­ბუ­ლი იყო, მოთ­მი­ნე­ბით აეტა­ნა ეს ყვე­ლა­ფე­რი.
ტურ­ნი­რის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ ქარ­თ­ვე­ლებ­მა ცოლ-ქმარ ქვა­რი­ა­ნებს გა­მო­სამ­შ­ვი­დო­ბე­ბე­ლი სა­ღა­მო მო­უწყეს, სა­დაც ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ანს ქარ­თ­ველ­თა ფონ­დის მი­ერ შე­ძე­ნი­ლი ძვირ­ფა­სი სა­ჩუ­ქა­რი მი­არ­თ­ვეს.

ეს სა­ზე­ი­მო სა­ღა­მო, შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, რა­ღაც თვალ­საზ­რი­სით სიმ­ბო­ლუ­რიც იყო. ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ა­ნი საფ­რან­გეთ­ში დაბ­რუნ­და, პო­ლო­ნე­ლი ქარ­თ­ვე­ლე­ბი კი მთელ მსოფ­ლი­ო­ში მი­მო­ი­ფან­ტ­ნენ. ბევ­რიც მე­ო­რე მსოფ­ლიო ომ­ში და­ი­ღუ­პა.

1937 წელს მო­ვი­ნა­ხუ­ლე ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ა­ნის სახ­ლი და კა­ფე პა­რიზ­ში. თა­ვად იგი, სამ­წუ­ხა­როდ, ვერ ვნა­ხე. სა­მუ­და­მოდ საცხოვ­რებ­ლად ამე­რი­კა­ში გა­და­სახ­ლე­ბუ­ლი­ყო. თუმ­ცა მო­გო­ნე­ბე­ბი არ კვდე­ბა, დას­ტუ­რად თუნ­დაც ეს წე­რი­ლი გა­მოდ­გე­ბა, რომ­ლი­თაც გარ­და­სულ დღე­ებს ვიხ­სე­ნებთ.

იხილეთ ასევე: "როცა ქუთაისზე ვლაპარაკობდით, სახე უბრწყინავდა. უნდოდა, მისი ფერფლი ქუთაისის ქუჩებში მიმოებნიათ"


ეჟი ირაკ­ლი გო­ძი­აშ­ვი­ლი

წე­რი­ლი პირ­ვე­ლად და­ი­ბეჭ­და
ქარ­თ­ვე­ლო­ლო­გი­ურ ჟურ­ნალ "პრო გე­ორ­გი­ა­ში" 1991 წელს. პო­ლო­ნუ­რი­დან თარ­გ­მ­ნა ამ­ბ­რო­სი გრი­ში­კაშ­ვილ­მა
ჟურნალი "ისტორიანი",#81
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!
თქვენი აზრით, რა თამაშობს ყველაზე დიდ როლს არასრულწლოვანთა დანაშაულში?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, რა თამაშობს ყველაზე დიდ როლს არასრულწლოვანთა დანაშაულში?
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა