...რომ არა მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლის სა­ხე­ლი და გავ­ლე­ნა, ბერია ვერიკოს ციმ­ბირს უკან და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­და
03-10-2017
...რომ არა მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლის სა­ხე­ლი და გავ­ლე­ნა, ბერია ვერიკოს ციმ­ბირს უკან და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­და
ფოტოგალერეა

ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძე მზეს ჰგავ­და. არა მარ­ტო იმი­ტომ, რომ კაშ­კა­შა ვარ­სკვლა­ვი იყო და მი­სი ნი­ჭი­ე­რე­ბის "ორ­ბი­ტა­ზე" სა­გან­გე­ბოდ იქ­მნე­ბო­და და იდ­გმე­ბო­და სპექ­ტაკ­ლე­ბი...


არც მხო­ლოდ იმის გა­მო, რომ დი­დი სახ­ლის ზღურ­ბლთან იდ­გა, რო­გორც დი­დი მას­პინ­ძე­ლი და თა­ვი­სი თა­ნა­მედ­რო­ვე ეპო­ქის ყვე­ლა მნიშ­ვნე­ლო­ვან და სა­ინ­ტე­რე­სო ადა­მი­ანს მას­პინ­ძლობ­და... მი­სი სახ­ლი ისე­თი­ვე ცენ­ტრი იყო კულ­ტუ­რის მოყ­ვა­რულ­თათ­ვის, რო­გო­რიც მზის სის­ტე­მის­თვის მზე­ა... ის ერ­თდრო­უ­ლად აცოცხ­ლებ­და და წვავ­და არა მ
არ­ტო სცე­ნა­ზე, ცხოვ­რე­ბა­შიც და აბა, რო­გორ არ შე­ა­და­რებ მზეს...

რა­ღას არ ყვე­ბოდ­ნენ მას­ზე: "თე­ატ­რში უდი­დე­სი გავ­ლე­ნა ჰქონ­და და იმა­საც კი გან­საზღ­ვრავ­და ზოგ­ჯერ, რო­ლი ვის­თვის მი­ე­ცა­თო"... "ვე­რი­კოს რომ აწყ­ე­ნი­ნებ­და, რაც უნ­და დი­დი მსა­ხი­ო­ბი ყო­ფი­ლი­ყო, თე­ატრს და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­დნე­ნო"... თე­ატ­რი ხომ მღელ­ვა­რე ინ­ტრი­გე­ბის ად­გი­ლი­ა, ჰო­და ძა­ლი­ან ძნე­ლი იყო გარ­კვე­ვა, ვინ რას ამ­ბობ­და ან რა­ტომ...

მე­ო­რე მხრივ, შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო არ
და­გე­ნა­ხა ამ დი­დი ქალ­ბა­ტო­ნის დი­დი გამ­ბე­და­ო­ბა, ზოგ­ჯერ თავ­გან­წირ­ვამ­დე მი­სუ­ლი მოყ­ვა­სის სიყ­ვა­რუ­ლი - "ვე­რი­კოს შე­ეძ­ლო დი­დი ვაჟ­კა­ცი­ვით დამ­დგა­რი­ყო და პო­ლი­ტი­კუ­რად მი­უ­ღე­ბე­ლი კა­ცი, "სა­ში­ში" - რო­გორც მა­შინ უწო­დებ­დნენ, შინ მი­ე­ღო".

ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძე ტრა­გი­კულ სა­ხე­ებს ქმნი­და სცე­ნა­ზე და სპექ­ტაკ­ლე­ბის შემ­დეგ, რო­ცა აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა ჩურ­ჩუ­ლით არ­ჩევ­და ჭორ­-მარ­თალს თე­ატ­რში და თე­ატრს მიღ­მა მი­სი გან­ვლი­ლი ცხოვ­რე­ბის შე­სა­ხებ არა­ვინ ამ­ბობ­და ერ­თა­დერთ ყვე­ლა­ზე მარ­თალ ფრა­ზას, რომ ვე­რი­კო ტრა­გი­კუ­ლი ადა­მი­ა­ნი იყო. მე­რე რა, რომ მის "სი­კაშ­კა­შე­ში" ეს ნაკ­ლე­ბად იკითხ­ე­ბო­და...
სოფიკო და ნიკუშა
დი­დი არ­ტის­ტის გარ­დაც­ვა­ლე­ბი­დან ლა­მის ოცი წლის შემ­დეგ ჭა­ბუა ამი­რე­ჯი­ბის რო­მა­ნი და­ი­ბეჭ­და, "გო­რა მბორ­გა­ლი", სა­დაც ერ­თი მო­ნაკ­ვე­თი ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძი­სა და ჭა­ბუ­ას ბი­ძის - შალ­ვა ამი­რე­ჯი­ბის სიყ­ვა­რულს ეხე­ბო­და.

"ტრა­გე­დია იწყ­ე­ბა იმით, რომ მწე­რალს მსა­ხი­ო­ბი ქა­ლიშ­ვი­ლის გარ­და­რე­უ­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი შე­ე­ყა­რა და კარ­გა ხნის და­ჟი­ნე­ბუ­ლი ტრფი­ა­ლის შემ­დეგ ქორ­წი­ნე­ბა შეს­დგა. იქორ­წი­ნეს, ცხოვ­რობ­დნენ, მოღ­ვა­წე­ობ­დნენ, სა­ზო­გა­დო­ე­ბის გა­მახ­ვი­ლე­ბუ­ლი ყუ­რადღ­ე­ბა არ მოჰ­კლე­ბი­ათ, პა­ტი­ვის­ცე­მი­თა და სიყ­ვა­რუ­ლით სარ­გებ­ლობ­დნენ, სა­ნამ... სა­ქარ­თვე­ლო გა­საბ­ჭოვ­დე­ბო­და!


ერ­თი სო­ცი­ა­ლის­ტე­ბი მე­ო­რე სო­ცი­ა­ლის­ტებ­მა შეს­ცვა­ლეს. მწე­რა­ლი იმ სო­ცი­ა­ლის­ტებ­საც კი ედ­გა ოპო­ზი­ცი­ა­ში, ვინც და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს დრო­შით აპი­რებ­და სა­მარ­თლი­ა­ნი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის შექ­მნას და სა­ქარ­თვე­ლოს მო­მა­ვალს რუ­სე­თის მრა­ვა­ლე­რო­ვა­ნი სა­ხელ­მწი­ფოს ფარ­გლებ­ში გუ­ლის­ხმობ­და. ორი­ო­დე დღე დას­ჭირ­და, რომ მწე­რა­ლი დევ­ნილ პი­რად ქცე­უ­ლი­ყო, ხო­ლო ახალ­გაზ­რდა, ცნო­ბი­ლი მსა­ხი­ო­ბი ქა­ლი - არ­სე­ბუ­ლი ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის "მო­სის­ხლე მტრის" მე­უღ­ლედ და თა­ნამ­გზავ­რად. ასეთ ვი­თა­რე­ბა­ში ორ­თა­ვეს თა­ვი­სი ად­გი­ლი უნ­და ეძებ­ნა და ასეც მოხ­და. მწე­რალ­მა აჯან­ყე­ბის მზა­დე­ბის ერ­თ-ერ­თი ხელ­მძღვა­ნე­ლის რო­ლი იკის­რა.

ცოლს არ აპა­ტიმ­რებ­დნენ, სატყ­უ­ა­რად ჰყავ­დათ, - ქმა­რი, რო­ცა იქ­ნე­ბა, ცო­ლი­სა და შვი­ლის სა­ნა­ხა­ვად მო­ვა და ავიყ­ვან­თო... მის ბი­ნა­ში დღე­და­ღამ ჩე­კის­ტე­ბი მო­რი­გე­ობ­დნენ. ქალ­მა მწე­რა­ლი მი­ა­ტო­ვა, მო­ქან­და­კეს გაჰ­ყვა და ამით თა­ვი იხ­სნა. სხვა რა უნ­და ექ­ნა?.."

და რო­ცა ვე­რი­კომ მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რელ­თან ცხოვ­რე­ბის დაწყ­ე­ბა გა­დაწყ­ვი­ტა, რო­ცა შეყ­ვა­რე­ბულ­მა ნი­ჭი­ერ­მა მო­ქან­და­კემ, მსა­ხი­ობ­მა (მა­შინ ჯერ რე­ჟი­სო­რი არ იყო), პირ­ვე­ლი ამ­ბო­რის ად­გი­ლას სახ­ლის აგე­ბა აღუთ­ქვა სატ­რფოს, ერ­თბა­შად ალა­პა­რაკ­და სამ­ყა­რო. ჰყვე­ბოდ­ნენ, რო­გორ თავ­და­ვიწყ­ე­ბით უყ­ვარ­და ვაჟს ქა­ლი, რო­გორ რო­მან­ტი­კუ­ლად ხვდე­ბოდ­ნენ ერ­თმა­ნეთს ფიქ­რის გო­რა­ზე...

რა ბედ­ნი­ე­რი იყო ერ­თი­ცა და მე­ო­რეც...

მა­შინ აი­გო პირ­ვე­ლი სახ­ლი ფიქ­რის გო­რა­ზე - ტყე­ში. ეს დი­დი სახ­ლი მო­მა­ვალ­ში ორი დი­დი დი­ა­სახ­ლი­სის სა­ხელს და­უ­კავ­შირ­და: ვე­რი­კო­სა და სო­ფი­კოს სა­ხელს.

ჯერ უფ­როს დი­ა­სახ­ლის­ზე გი­ამ­ბობთ:

ვე­რი­კოს "მზის მცხუნ­ვა­რე­ბა­ში მი­სი­ვე ტრა­გიზ­მიც ჩა­ინ­თქა... ბედ­ნი­ე­რი მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლი ჰყვე­ბო­და და­უ­ო­კე­ბელ გრძნო­ბა­ზე, რო­მელ­მაც მთე­ლი მი­სი ცხოვ­რე­ბა შეც­ვა­ლა:
"ვი­ღა­ცამ და­ი­ძა­ხა, - აგერ, მგო­ნი, ვე­რი­კო მო­დი­სო. რამ ამა­ღელ­ვა მა­შინ, ვერ ავ­ხსნი... მე თვი­თონ გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი ვარ... ალ­ბათ არ­სე­ბობს რა­ღაც აუხ­სნე­ლი წი­ნას­წა­რი გრძნო­ბა, რომ­ლის დაძ­ლე­ვა ძნე­ლი ხდე­ბა. ვცდი­ლობ­დი, ოდ­ნა­ვა­დაც არ შემ­მჩნე­ო­და მღელ­ვა­რე­ბა. შე­უმ­ჩნევ­ლად გა­და­ვი­ხე­დე და... მო­დი­ო­და ქა­ლი დი­დი ნა­ბი­ჯით.

ეც­ვა აბ­რე­შუ­მის გრძე­ლი კა­ბა. უკან მოს­დევ­და რამ­დე­ნი­მე კა­ცი. სი­ჩუ­მე ჩა­მო­ვარ­და. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი მა­ღა­ლი ყე­ლი. ვერ გა­ი­გებ­დი, ვის უყუ­რებ­და. ოდ­ნავ მოზ­რდი­ლი ცხვი­რი, უწეს­რი­გოდ, ფა­ფა­რი­ვით გად­მოყ­რი­ლი თმა. ყვე­ლას მოგ­ვე­სალ­მა და მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ყუ­რადღ­ე­ბით მე შე­მომ­ხე­და. მე მას პირ­ვე­ლად ვხე­დავ­დი... და ვხე­დავ­დი მხო­ლოდ მას!
მოხ­და ისე, რომ ვე­რი­კო ჩემ­თან ახ­ლოს დაჯ­და. რა ბედ­ნი­ე­რე­ბა­ა!.."

ლექ­სის წა­კითხ­ვას სთხო­ვენ, ვე­რი­კო უარ­ზე­ა... მე­რე მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლიც სთხოვს... და უცებ ის ლექ­სის წა­კითხ­ვას იწყ­ებს! აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბუ­ლი მსმე­ნე­ლი ტაშს უკ­რავს.

"მე ტა­ში არ და­ვუ­კა­რი, და­ვი­ხა­რე და ხელ­ზე ვა­კო­ცე. წო­ნას­წო­რო­ბის და­სა­კარ­გა­ვად გა­ნა ბევ­რია სა­ჭი­რო? და ჩემ­ში და­იწყო ახა­ლი დი­დი სამ­ყა­რო, ის არ ჰგავ­და ჩვე­უ­ლებ­რივს..."

მა­ლე ყვე­ლა­ფე­რი შე­იც­ვა­ლა: დი­დი ოჯა­ხი, შვი­ლე­ბი, საქ­მე, რო­მელ­საც აკე­თებ­და მთე­ლი გუ­ლი­თა და დი­დი წარ­მა­ტე­ბით; მე­უღ­ლე, რო­მე­ლიც სტა­ლინს მოს­წონ­და არა მარ­ტო რო­გორც რე­ჟი­სო­რი, არა­მედ რო­გორც მე­გო­ბა­რი... ჰო­და, ცხოვ­რე­ბა თით­ქოს ბორ­ბლებ­ზე შედ­გა და აღ­მა აგორ­და...
სო­ფი­კო ჭი­ა­უ­რე­ლი ღი­მი­ლით ამ­ბობ­და, დე­და ხუ­ლი­გა­ნი იყო­ო... ეგ­რე რომ არ ყო­ფი­ლი­ყო, რო­გორ გა­ბე­დავ­და, რომ ერ­თხელ, რო­ცა ლავ­რენ­ტი ბე­რი­ას მი­სი მე­გო­ბა­რი მსა­ხი­ო­ბი მო­ე­წო­ნა და შინ ეწ­ვი­ა, ვე­რი­კო სა­წო­ლის ქვეშ და­ი­მა­ლა... ბო­ბო­ქა­რი ვნე­ბე­ბით სავ­სე შეხ­ვედ­რას და­ეს­წრო სწო­რედ სა­წო­ლის ქვეშ გატ­რუ­ნუ­ლი... მე­რე რო­გორ მოხ­და, არ ვი­ცი, მაგ­რამ მრის­ხა­ნე ბე­რი­ამ ყვე­ლა­ფე­რი გა­ი­გო. საქ­მე იმ­დე­ნად გარ­თულ­და, რომ არა მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლის სა­ხე­ლი და გავ­ლე­ნა, ციმ­ბირს უკან და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­დნენ...

წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ, რომ მცხუნ­ვა­რე მზე და­ბერ­დეს? ჰო­და, ვე­რი­კოც არ ბერ­დე­ბო­და. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ კა­ნი ძვე­ლე­ბუ­რი აღარ ჰქონ­და, თმაც გა­უ­ჭა­ღა­რავ­და, მაგ­რამ მა­ინც "ა­ხალ­გაზ­რდობ­და".

ასე­თი იყო... და იყო სხვა­ნა­ი­რიც - მდუ­მა­რე, ფიქ­რებ­ში ჩა­ძი­რუ­ლი, ტრა­გი­კუ­ლი...
დი­ა­სახ­ლი­სო­ბა მა­ინ­ცდა­მა­ინც არ ეხერ­ხე­ბო­და. სა­დი­ლებს სო­ფი­კო ამ­ზა­დებ­და.

სო­ფი­კოს გა­მომ­ცხვა­რი ხა­ჭა­პუ­რე­ბი და ნამ­ცხვრე­ბი, მი­სი შე­ნე­ლე­ბუ­ლი კერ­ძე­ბი ლე­გენ­დად მიჰ­ყვე­ბო­და სტუ­მარს.
ად­რე ალ­ბათ, ვერც ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძე წარ­მო­იდ­გენ­და, რომ მი­სი ახ­ტა­ჯა­ნა გო­გო­ნას­გან ასე­თი დე­და და დი­ა­სახ­ლი­სი დად­გე­ბო­და... ძმებ­თან იზ­რდე­ბო­და და ძმებს არ ჩა­მო­უ­ვარ­დე­ბო­და ცელ­ქო­ბა­ში.

სო­ფი­კო ხა­ლი­სით ჰყვე­ბო­და: "ჩვენს სახ­ლში ბევ­რი ვიკ­რი­ბე­ბო­დით - ჩე­მი უფ­რო­სი ძმა ოთა­რი, უმ­ცრო­სი ძმა - რა­მა­ზი, მე, ჩე­მი დე­ი­დაშ­ვი­ლი გია და­ნე­ლი­ა... გვყავ­და სო­მე­ხი მძღო­ლი პრა­ფე­სო­რა, რო­მელ­საც რუ­სი ცო­ლი შე­არ­თვე­ვი­ნა მა­მამ. ისი­ნიც აქ ცხოვ­რობ­დნენ შვი­ლებ­თან ერ­თად. ჩე­მი ბი­ძაშ­ვი­ლი ჯი­უშ­კა ან­ჯა­ფა­რი­ძეც აქ იზ­რდე­ბო­და, რად­გან ობო­ლი იყო. მა­მამ ეს ორ­სარ­თუ­ლი­ა­ნი სახ­ლი სა­ხე­ლოს­ნოდ აა­შე­ნა, პირ­ველ სარ­თულ­ზე ერთ დიდ ოთახ­ში, რო­მელ­საც მი­ნის ჭე­რი ჰქონ­და, ძერ­წავ­და და ხა­ტავ­და მა­მა. მე­ო­რე სარ­თულ­ზე გვქონ­და დი­დი ვე­რან­და. სტუმ­რე­ბი რომ მო­დი­ოდ­ნენ, და­სა­ძი­ნებ­ლად გვის­ტუმ­რებ­დნენ. ჩვენ კი ავი­დო­დით ვე­რან­და­ზე, დავ­წვე­ბო­დით შუ­შებ­ზე და ვი­ყუ­რე­ბო­დით ოთახ­ში.

ომის დროს თბი­ლის­ში ევა­კუ­ი­რე­ბუ­ლი იყო მოს­კო­ვის სამ­ხატ­ვრო თე­ატ­რი. ჩვენ­თან და­დი­ოდ­ნენ კა­ჩა­ლო­ვი, ნე­მი­რო­ვიჩ­-დან­ჩენ­კო, კითხ­უ­ლობ­დნენ ლექ­სებს, მო­ნო­ლო­გებს, დი­ა­ლო­გებს. ერ­თ-ერ­თი მხატ­ვრუ­ლი კითხ­ვი­სას კა­ჩა­ლოვ­მა აი­ხე­და ზე­ვით და სიტყ­ვა გა­უწყ­და. ჭერ­ზე გაშ­ხლარ­თუ­ლი ბავ­შვი რომ და­ი­ნა­ხა, გა­გიჟ­და კა­ცი...

მა­მას და დე­დას ძა­ლი­ან უყ­ვარ­დათ ერ­თმა­ნე­თი. მა­თი წე­რი­ლე­ბი მაქვს შე­ნა­ხუ­ლი, გა­ოც­დე­ბით, რომ ნა­ხოთ.

მა­მას უყ­ვარ­და ოჯა­ხუ­რი სა­დი­ლე­ბი. ტრა­დი­ცი­უ­ლად ერ­თად ვსა­დი­ლობ­დით. სუფ­რა­ზე ერ­თი ბოთ­ლი წი­თე­ლი ღვი­ნო იდ­გა ხოლ­მე. სა­დი­ლის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ ჩე­მი ორი­ვე ძმა გვა­რი­ა­ნად იყო ნას­ვა­მი.
მიხეილ როსტომაშვილის ფოტოები
საქ­მე კი იცი, რა­ში იყო? მა­მა ხომ კა­ხე­თი­დან რამ­დენ­ჯერ­მე აირ­ჩი­ეს დე­პუ­ტა­ტად. მო­დი­ოდ­ნენ კა­ხე­ლე­ბი, მოჰ­ქონ­დათ მო­სა­კითხი: გო­ჭი, ღვი­ნო... დე­და კარ­თან ხვდე­ბო­და და უკან ატან­და ყვე­ლა­ფერს, რად­გან ჩემს ორი­ვე ძმას ღვი­ნის­კენ მი­უ­წევ­დათ სუ­ლი... თურ­მე ოთა­რი და რა­მა­ზი და­ე­წე­ოდ­ნენ გლე­ხებს, ეც­ნო­ბოდ­ნენ - ჩვენ ჭი­ა­უ­რე­ლის შვი­ლე­ბი ვართ, მო­სა­კითხი ჩვენ მოგ­ვე­ცი­თო"...

...სო­ფი­კო ჭი­ა­უ­რე­ლი სახ­ლში შე­გიძღ­ვე­ბო­და და ხვდე­ბო­დი, ეს არ იყო მხო­ლოდ სახ­ლი. შე­ა­ბი­ჯებ­დი სამ­ყა­რო­ში, რო­მე­ლიც თე­ატ­რიც იყო, ოჯა­ხიც, აწ­მყო­ცა და წარ­სუ­ლიც...
სო­ფი­კო ჯერ დე­და იყო და მე­რე არ­ტის­ტი... და რაც მთა­ვა­რი­ა, ოჯა­ხის წევ­რე­ბის­თვის ყოვ­ლის­შემ­ძლე იყო...
სო­ფი­კო­საც თა­ვი­სი ტკი­ვი­ლი და ტრა­გი­კუ­ლი ცხოვ­რე­ბა ჰქონ­და, ოღონდ ის იმ­დე­ნად ძლი­ე­რი აღ­მოჩ­ნდა, რომ ყვე­ლა სატ­კი­ვარს "მა­ლა­მო მო­უ­ძებ­ნა", ფეხ­ზე ძლი­ე­რად დად­გა და სხვე­ბის საყ­რდე­ნად და მა­ცოცხ­ლე­ბელ ძა­ლად იქ­ცა.

ერ­თი ამ­ბა­ვი მახ­სენ­დე­ბა: ქალ­ბა­ტონ სო­ფი­კოს­თან ვი­ყა­ვი ინ­ტერ­ვი­უ­ზე. ვი­ღა­ცამ და­უ­რე­კა, რა­ღაც სთხო­ვა. ცო­ტა ხანს ისა­უბ­რეს. ყურ­მი­ლი რომ და­კი­და, სი­ცი­ლით მო­მიბ­რუნ­და, - ამათ ჰგო­ნი­ათ, ყოვ­ლის­შემ­ძლე ვარ! ამას წი­ნათ ჩე­მი შვი­ლიშ­ვი­ლი, ნა­ტა­შა ეგ­ვიპ­ტე­ში იყო და­სას­ვე­ნებ­ლად. რომ მო­დი­ო­და, თვით­მფრი­ნა­ვი რა­ღაც პრობ­ლე­მის გა­მო აფ­რე­ნის­თა­ნა­ვე დაჯ­და იმა­ვე აე­რო­პორ­ტში... ნა­ტა­შა მი­რე­კავს: - სო­ფი­კო! ამ თვით­მფრი­ნავს, მგო­ნი, რა­ღაც სჭირს და რა­მე იღო­ნე­ო...

მას მე­რე, რაც სო­ფი­კო ჭა­უ­ა­რე­ლი გარ­და­იც­ვა­ლა, ფიქ­რის გო­რა­ზე, ცის­ფერ აუზ­თან მე და ნი­კუ­შა შენ­გე­ლაია ვის­ხე­დით და ვსა­უბ­რობ­დით ქალ­ზე, რო­მე­ლიც მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს­თვის სო­ფი­კო იყო - იმ­დე­ნად საყ­ვა­რე­ლი და ახ­ლო­ბე­ლი, რომ ში­ნა­უ­რი­ვით მხო­ლოდ სა­ხე­ლით მი­მარ­თავ­დნენ.
ნი­კუ­შა ამ­ბობ­და: "დე­და ძლი­ე­რი იყო, ბევრს არ სჯე­რო­და, რომ შე­იძ­ლე­ბო­და სო­ფი­კო სნე­უ­ლე­ბას და­ე­მარ­ცხე­ბი­ნა. თა­ვი­დან მეც ვერ ვი­ჯე­რებ­დი, მაგ­რამ... ძა­ლი­ან ვცდი­ლობ­დი, არა­ფე­რი შე­ემ­ჩნი­ა, მაგ­რამ სო­ფი­კოს ვე­რა­ფერს გა­მო­ა­პა­რებ­დი. რამ­დე­ნიც უნ­და მე­ცა­და, მა­ინც მიხ­ვდე­ბო­და. ვი­ცი, გრძნობ­და ყვე­ლა­ფერს და პი­რი­ქით, ჩვენ გვი­ცავ­და, არ გვაგ­რძნო­ბი­ნებ­და, რომ ყვე­ლა­ფე­რი იცო­და... აღ­სას­რულს ისე მა­ლე არ ვე­ლო­დი. ორი დღით წა­ვე­დი ქა­ლა­ქი­დან. რომ დავ­ბრუნ­დი, მითხ­რა: აი, ხომ დაგ­ხვდი­ო. მე­ო­რე დღეს გარ­და­იც­ვა­ლა... არ მი­ნა­ხავს სა­სო­წარ­კვე­თი­ლი, არ მი­ნა­ხავს მტი­რა­ლი... მხო­ლოდ მა­შინ აუც­რემ­ლდა თვა­ლე­ბი, რო­ცა მშობ­ლე­ბი და ძმე­ბი გარ­და­ეც­ვა­ლა.

გვერ­დიგ­ვერდ ვცხოვ­რობ­დით. გა­დი­ო­და დღე­ე­ბი, მას­თან ვერ გად­მოვ­დი­ო­დი. მე­რე რომ და­ვუ­რე­კავ­დი ან მი­ვი­დო­დი, გა­გახ­სენ­და, რომ დე­და გყავ­სო, - ხუმ­რო­ბით მეტყ­ო­და. სულ მსაყ­ვე­დუ­რობ­და, რა­ტომ არ ხა­ტა­ვო. ბო­ლო წლებ­ში ნაკ­ლე­ბად მივ­ყვე­ბო­დი ჩემს ხე­ლო­ბას, ეს სწყინ­და. ყვე­ლა­ფე­რი ხე­ლე­წი­ფე­ბო­და: ცხო­ბა, ქსო­ვა, კერ­ვა, ქარ­გვა... მახ­სოვს, გა­და­ღე­ბე­ბის დროს, რო­ცა სხვა სცე­ნას იღებ­დნენ, იჯ­და და მე და ჩემს ძმას სვი­ტე­რებს, წინ­დებს გვიქ­სოვ­და. ხალხს კი ჰგო­ნი­ა, მაგ­რამ ჩვენს ოჯახს ფუ­ფუ­ნე­ბით არა­სო­დეს უცხ­ოვ­რი­ა. მძი­მე პე­რი­ო­დიც ბევ­რი გაგ­ვივ­ლი­ა...
სი­ა­რუ­ლი მთა­თუ­შეთ­ში და­მიწყ­ი­ა. რვა თვი­სა ვყო­ფილ­ვარ. დე­და ამ­ბობ­და, თუ­შუ­რი წუ­ღე­ბი გეც­ვა, რომ გა­ი­ა­რე­ო. ხან ხბო­ზე მსვამ­დნენ, ხან - ცხენ­ზე, ხან კი­ნო­ა­პა­რატ­ზე. მგო­ნი, მეცხ­ვა­რედ მზრდიდ­ნენ.

ფილ­მე­ბის "ხევ­სუ­რუ­ლი ბა­ლა­დის" (ალ­ბათ 8 წლის ვი­ყა­ვი მა­შინ) და "რაც გი­ნა­ხავს, ვე­ღარ ნა­ხავ" გა­და­ღე­ბე­ბი­სას ცხენ­ზე იჯ­და ხში­რად და რა­კი სულ "ცხე­ნე­ბი­ან ფილ­მებ­ში" თა­მა­შობ­და, მეც შე­მიყ­ვარ­და ცხე­ნე­ბი. ჩე­მი გარ­თო­ბა გა­და­ღე­ბებ­ზე ჯი­რი­თი იყო.

სა­ჭეს­თან ჯდო­მა ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და. სად­მე შორს რომ მივ­დი­ო­დით, ვეტყ­ო­დი, გად­მო­დი, მე დავ­ჯდე­ბი სა­ჭეს­თან­-მეთ­ქი, არ მთან­ხმდე­ბო­და.
რო­ცა პა­პა ცუ­დად გახ­და, ვიდ­რე სა­ა­ვად­მყო­ფო­დან შინ მო­ვი­და, ბე­ბი­ას და­უ­რე­კეს, - ჩვენ ვერ ვუთხ­ა­რით ბა­ტონ მი­შას, ავ­თვი­სე­ბი­ა­ნი სიმ­სივ­ნე აქ­ვსო... მახ­სოვს, ვსა­დი­ლობ­დით. სა­ში­ნელ დღე­ში ჩავ­ცვივ­დით. მო­ვი­და პა­პა. შე­ვი­და თა­ვის ოთახ­ში. სო­ფი­კო და ვე­რი­კო არა­ფერს იმ­ჩნევ­დნენ.


გა­მო­ვი­და, მი­უჯ­და სუფ­რას. გა­და­ხე­და ქა­ლებს და უთხ­რა: თქვენ კი ხართ დი­დი არ­ტის­ტე­ბი, მაგ­რამ ნუ გგო­ნი­ათ, რა­მე შე­იძ­ლე­ბა იცო­დეთ ისე­თი, რაც მე არ ვი­ცი­ო. მე­რე დე­და­ჩემს სთხო­ვა, ბაღ­და­დუ­რი და­უ­კა­რი­ო. სო­ფი­კომ და­უკ­რა. პა­პამ იცეკ­ვა. ნე­ტავ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ნა­ხე­ვა­რი იცხ­ოვ­რონ სხვებ­მა და ჩე­მი ბედ­ნი­ე­რე­ბის ნა­ხე­ვა­რი გა­მოს­ცა­დონ, რა გაქვთ სა­დარ­დე­ლი­ო... პა­პაც ვაჟ­კა­ცუ­რად და­უხ­ვდა სენს. დე­და­ჩემ­მაც ისე გა­ი­ა­რა ეს გზა, ბევ­რი ვაჟ­კა­ცი ვერ შეძ­ლებ­და. არ და­მა­ვიწყ­დე­ბა მი­სი თვა­ლე­ბი... სიკ­ვდი­ლის წინ თურ­მე თვა­ლე­ბი ჩაქ­რე­ბა პირ­ვე­ლად... ახ­ლა მე ვარ დე­და­ჩე­მის თვა­ლე­ბი".

ნი­კუ­შა შენ­გე­ლაია ახ­ლა მხო­ლოდ დე­დის თვა­ლე­ბი კი არა, ფიქ­რის გო­რა­ზე დი­დი სახ­ლის დი­დი მას­პინ­ძე­ლი­ცაა თა­ვის ძმას­თან - სან­დროს­თან ერ­თად... სახ­ლი ცოცხ­ლობს, რად­გან ისი­ნი, ვინც ამ სახ­ლში ცხოვ­რობ­დნენ, უკ­ვე ჩა­ე­წერ­ნენ სა­ქარ­თვე­ლოს კულ­ტუ­რის ის­ტო­რი­ა­ში. მა­თი მზე კი არ­სად ჩას­ვე­ნე­ბუ­ლა - ისევ მზე­ობს...

იხილეთ ფოტოგალერეა

ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#4
მედეია
04 ოქტომბერი 2017 19:33
ჩემი უსაყვარლესი მსახიობი.... ჩემთვის ყოველთვის ცოცხალია...

რედაქტორის რჩევით
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?