...რომ არა მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლის სა­ხე­ლი და გავ­ლე­ნა, ბერია ვერიკოს ციმ­ბირს უკან და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­და
03-10-2017
...რომ არა მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლის სა­ხე­ლი და გავ­ლე­ნა, ბერია ვერიკოს ციმ­ბირს უკან და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­და
ფოტოგალერეა

ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძე მზეს ჰგავ­და. არა მარ­ტო იმი­ტომ, რომ კაშ­კა­შა ვარ­სკვლა­ვი იყო და მი­სი ნი­ჭი­ე­რე­ბის "ორ­ბი­ტა­ზე" სა­გან­გე­ბოდ იქ­მნე­ბო­და და იდ­გმე­ბო­და სპექ­ტაკ­ლე­ბი...


არც მხო­ლოდ იმის გა­მო, რომ დი­დი სახ­ლის ზღურ­ბლთან იდ­გა, რო­გორც დი­დი მას­პინ­ძე­ლი და თა­ვი­სი თა­ნა­მედ­რო­ვე ეპო­ქის ყვე­ლა მნიშ­ვნე­ლო­ვან და სა­ინ­ტე­რე­სო ადა­მი­ანს მას­პინ­ძლობ­და... მი­სი სახ­ლი ისე­თი­ვე ცენ­ტრი იყო კულ­ტუ­რის მოყ­ვა­რულ­თათ­ვის, რო­გო­რიც მზის სის­ტე­მის­თვის მზე­ა... ის ერ­თდრო­უ­ლად აცოცხ­ლებ­და და წვავ­და არა მ
არ­ტო სცე­ნა­ზე, ცხოვ­რე­ბა­შიც და აბა, რო­გორ არ შე­ა­და­რებ მზეს...

რა­ღას არ ყვე­ბოდ­ნენ მას­ზე: "თე­ატ­რში უდი­დე­სი გავ­ლე­ნა ჰქონ­და და იმა­საც კი გან­საზღ­ვრავ­და ზოგ­ჯერ, რო­ლი ვის­თვის მი­ე­ცა­თო"... "ვე­რი­კოს რომ აწყ­ე­ნი­ნებ­და, რაც უნ­და დი­დი მსა­ხი­ო­ბი ყო­ფი­ლი­ყო, თე­ატრს და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­დნე­ნო"... თე­ატ­რი ხომ მღელ­ვა­რე ინ­ტრი­გე­ბის ად­გი­ლი­ა, ჰო­და ძა­ლი­ან ძნე­ლი იყო გარ­კვე­ვა, ვინ რას ამ­ბობ­და ან რა­ტომ...

მე­ო­რე მხრივ, შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო არ
და­გე­ნა­ხა ამ დი­დი ქალ­ბა­ტო­ნის დი­დი გამ­ბე­და­ო­ბა, ზოგ­ჯერ თავ­გან­წირ­ვამ­დე მი­სუ­ლი მოყ­ვა­სის სიყ­ვა­რუ­ლი - "ვე­რი­კოს შე­ეძ­ლო დი­დი ვაჟ­კა­ცი­ვით დამ­დგა­რი­ყო და პო­ლი­ტი­კუ­რად მი­უ­ღე­ბე­ლი კა­ცი, "სა­ში­ში" - რო­გორც მა­შინ უწო­დებ­დნენ, შინ მი­ე­ღო".

ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძე ტრა­გი­კულ სა­ხე­ებს ქმნი­და სცე­ნა­ზე და სპექ­ტაკ­ლე­ბის შემ­დეგ, რო­ცა აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბუ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბა ჩურ­ჩუ­ლით არ­ჩევ­და ჭორ­-მარ­თალს თე­ატ­რში და თე­ატრს მიღ­მა მი­სი გან­ვლი­ლი ცხოვ­რე­ბის შე­სა­ხებ არა­ვინ ამ­ბობ­და ერ­თა­დერთ ყვე­ლა­ზე მარ­თალ ფრა­ზას, რომ ვე­რი­კო ტრა­გი­კუ­ლი ადა­მი­ა­ნი იყო. მე­რე რა, რომ მის "სი­კაშ­კა­შე­ში" ეს ნაკ­ლე­ბად იკითხ­ე­ბო­და...
სოფიკო და ნიკუშა
დი­დი არ­ტის­ტის გარ­დაც­ვა­ლე­ბი­დან ლა­მის ოცი წლის შემ­დეგ ჭა­ბუა ამი­რე­ჯი­ბის რო­მა­ნი და­ი­ბეჭ­და, "გო­რა მბორ­გა­ლი", სა­დაც ერ­თი მო­ნაკ­ვე­თი ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძი­სა და ჭა­ბუ­ას ბი­ძის - შალ­ვა ამი­რე­ჯი­ბის სიყ­ვა­რულს ეხე­ბო­და.

"ტრა­გე­დია იწყ­ე­ბა იმით, რომ მწე­რალს მსა­ხი­ო­ბი ქა­ლიშ­ვი­ლის გარ­და­რე­უ­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი შე­ე­ყა­რა და კარ­გა ხნის და­ჟი­ნე­ბუ­ლი ტრფი­ა­ლის შემ­დეგ ქორ­წი­ნე­ბა შეს­დგა. იქორ­წი­ნეს, ცხოვ­რობ­დნენ, მოღ­ვა­წე­ობ­დნენ, სა­ზო­გა­დო­ე­ბის გა­მახ­ვი­ლე­ბუ­ლი ყუ­რადღ­ე­ბა არ მოჰ­კლე­ბი­ათ, პა­ტი­ვის­ცე­მი­თა და სიყ­ვა­რუ­ლით სარ­გებ­ლობ­დნენ, სა­ნამ... სა­ქარ­თვე­ლო გა­საბ­ჭოვ­დე­ბო­და!


ერ­თი სო­ცი­ა­ლის­ტე­ბი მე­ო­რე სო­ცი­ა­ლის­ტებ­მა შეს­ცვა­ლეს. მწე­რა­ლი იმ სო­ცი­ა­ლის­ტებ­საც კი ედ­გა ოპო­ზი­ცი­ა­ში, ვინც და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს დრო­შით აპი­რებ­და სა­მარ­თლი­ა­ნი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის შექ­მნას და სა­ქარ­თვე­ლოს მო­მა­ვალს რუ­სე­თის მრა­ვა­ლე­რო­ვა­ნი სა­ხელ­მწი­ფოს ფარ­გლებ­ში გუ­ლის­ხმობ­და. ორი­ო­დე დღე დას­ჭირ­და, რომ მწე­რა­ლი დევ­ნილ პი­რად ქცე­უ­ლი­ყო, ხო­ლო ახალ­გაზ­რდა, ცნო­ბი­ლი მსა­ხი­ო­ბი ქა­ლი - არ­სე­ბუ­ლი ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის "მო­სის­ხლე მტრის" მე­უღ­ლედ და თა­ნამ­გზავ­რად. ასეთ ვი­თა­რე­ბა­ში ორ­თა­ვეს თა­ვი­სი ად­გი­ლი უნ­და ეძებ­ნა და ასეც მოხ­და. მწე­რალ­მა აჯან­ყე­ბის მზა­დე­ბის ერ­თ-ერ­თი ხელ­მძღვა­ნე­ლის რო­ლი იკის­რა.

ცოლს არ აპა­ტიმ­რებ­დნენ, სატყ­უ­ა­რად ჰყავ­დათ, - ქმა­რი, რო­ცა იქ­ნე­ბა, ცო­ლი­სა და შვი­ლის სა­ნა­ხა­ვად მო­ვა და ავიყ­ვან­თო... მის ბი­ნა­ში დღე­და­ღამ ჩე­კის­ტე­ბი მო­რი­გე­ობ­დნენ. ქალ­მა მწე­რა­ლი მი­ა­ტო­ვა, მო­ქან­და­კეს გაჰ­ყვა და ამით თა­ვი იხ­სნა. სხვა რა უნ­და ექ­ნა?.."

და რო­ცა ვე­რი­კომ მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რელ­თან ცხოვ­რე­ბის დაწყ­ე­ბა გა­დაწყ­ვი­ტა, რო­ცა შეყ­ვა­რე­ბულ­მა ნი­ჭი­ერ­მა მო­ქან­და­კემ, მსა­ხი­ობ­მა (მა­შინ ჯერ რე­ჟი­სო­რი არ იყო), პირ­ვე­ლი ამ­ბო­რის ად­გი­ლას სახ­ლის აგე­ბა აღუთ­ქვა სატ­რფოს, ერ­თბა­შად ალა­პა­რაკ­და სამ­ყა­რო. ჰყვე­ბოდ­ნენ, რო­გორ თავ­და­ვიწყ­ე­ბით უყ­ვარ­და ვაჟს ქა­ლი, რო­გორ რო­მან­ტი­კუ­ლად ხვდე­ბოდ­ნენ ერ­თმა­ნეთს ფიქ­რის გო­რა­ზე...

რა ბედ­ნი­ე­რი იყო ერ­თი­ცა და მე­ო­რეც...

მა­შინ აი­გო პირ­ვე­ლი სახ­ლი ფიქ­რის გო­რა­ზე - ტყე­ში. ეს დი­დი სახ­ლი მო­მა­ვალ­ში ორი დი­დი დი­ა­სახ­ლი­სის სა­ხელს და­უ­კავ­შირ­და: ვე­რი­კო­სა და სო­ფი­კოს სა­ხელს.

ჯერ უფ­როს დი­ა­სახ­ლის­ზე გი­ამ­ბობთ:

ვე­რი­კოს "მზის მცხუნ­ვა­რე­ბა­ში მი­სი­ვე ტრა­გიზ­მიც ჩა­ინ­თქა... ბედ­ნი­ე­რი მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლი ჰყვე­ბო­და და­უ­ო­კე­ბელ გრძნო­ბა­ზე, რო­მელ­მაც მთე­ლი მი­სი ცხოვ­რე­ბა შეც­ვა­ლა:
"ვი­ღა­ცამ და­ი­ძა­ხა, - აგერ, მგო­ნი, ვე­რი­კო მო­დი­სო. რამ ამა­ღელ­ვა მა­შინ, ვერ ავ­ხსნი... მე თვი­თონ გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი ვარ... ალ­ბათ არ­სე­ბობს რა­ღაც აუხ­სნე­ლი წი­ნას­წა­რი გრძნო­ბა, რომ­ლის დაძ­ლე­ვა ძნე­ლი ხდე­ბა. ვცდი­ლობ­დი, ოდ­ნა­ვა­დაც არ შემ­მჩნე­ო­და მღელ­ვა­რე­ბა. შე­უმ­ჩნევ­ლად გა­და­ვი­ხე­დე და... მო­დი­ო­და ქა­ლი დი­დი ნა­ბი­ჯით.

ეც­ვა აბ­რე­შუ­მის გრძე­ლი კა­ბა. უკან მოს­დევ­და რამ­დე­ნი­მე კა­ცი. სი­ჩუ­მე ჩა­მო­ვარ­და. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი მა­ღა­ლი ყე­ლი. ვერ გა­ი­გებ­დი, ვის უყუ­რებ­და. ოდ­ნავ მოზ­რდი­ლი ცხვი­რი, უწეს­რი­გოდ, ფა­ფა­რი­ვით გად­მოყ­რი­ლი თმა. ყვე­ლას მოგ­ვე­სალ­მა და მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ყუ­რადღ­ე­ბით მე შე­მომ­ხე­და. მე მას პირ­ვე­ლად ვხე­დავ­დი... და ვხე­დავ­დი მხო­ლოდ მას!
მოხ­და ისე, რომ ვე­რი­კო ჩემ­თან ახ­ლოს დაჯ­და. რა ბედ­ნი­ე­რე­ბა­ა!.."

ლექ­სის წა­კითხ­ვას სთხო­ვენ, ვე­რი­კო უარ­ზე­ა... მე­რე მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლიც სთხოვს... და უცებ ის ლექ­სის წა­კითხ­ვას იწყ­ებს! აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბუ­ლი მსმე­ნე­ლი ტაშს უკ­რავს.

"მე ტა­ში არ და­ვუ­კა­რი, და­ვი­ხა­რე და ხელ­ზე ვა­კო­ცე. წო­ნას­წო­რო­ბის და­სა­კარ­გა­ვად გა­ნა ბევ­რია სა­ჭი­რო? და ჩემ­ში და­იწყო ახა­ლი დი­დი სამ­ყა­რო, ის არ ჰგავ­და ჩვე­უ­ლებ­რივს..."

მა­ლე ყვე­ლა­ფე­რი შე­იც­ვა­ლა: დი­დი ოჯა­ხი, შვი­ლე­ბი, საქ­მე, რო­მელ­საც აკე­თებ­და მთე­ლი გუ­ლი­თა და დი­დი წარ­მა­ტე­ბით; მე­უღ­ლე, რო­მე­ლიც სტა­ლინს მოს­წონ­და არა მარ­ტო რო­გორც რე­ჟი­სო­რი, არა­მედ რო­გორც მე­გო­ბა­რი... ჰო­და, ცხოვ­რე­ბა თით­ქოს ბორ­ბლებ­ზე შედ­გა და აღ­მა აგორ­და...
სო­ფი­კო ჭი­ა­უ­რე­ლი ღი­მი­ლით ამ­ბობ­და, დე­და ხუ­ლი­გა­ნი იყო­ო... ეგ­რე რომ არ ყო­ფი­ლი­ყო, რო­გორ გა­ბე­დავ­და, რომ ერ­თხელ, რო­ცა ლავ­რენ­ტი ბე­რი­ას მი­სი მე­გო­ბა­რი მსა­ხი­ო­ბი მო­ე­წო­ნა და შინ ეწ­ვი­ა, ვე­რი­კო სა­წო­ლის ქვეშ და­ი­მა­ლა... ბო­ბო­ქა­რი ვნე­ბე­ბით სავ­სე შეხ­ვედ­რას და­ეს­წრო სწო­რედ სა­წო­ლის ქვეშ გატ­რუ­ნუ­ლი... მე­რე რო­გორ მოხ­და, არ ვი­ცი, მაგ­რამ მრის­ხა­ნე ბე­რი­ამ ყვე­ლა­ფე­რი გა­ი­გო. საქ­მე იმ­დე­ნად გარ­თულ­და, რომ არა მი­ხე­ილ ჭი­ა­უ­რე­ლის სა­ხე­ლი და გავ­ლე­ნა, ციმ­ბირს უკან და­ა­ტო­ვე­ბი­ნებ­დნენ...

წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ, რომ მცხუნ­ვა­რე მზე და­ბერ­დეს? ჰო­და, ვე­რი­კოც არ ბერ­დე­ბო­და. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ კა­ნი ძვე­ლე­ბუ­რი აღარ ჰქონ­და, თმაც გა­უ­ჭა­ღა­რავ­და, მაგ­რამ მა­ინც "ა­ხალ­გაზ­რდობ­და".

ასე­თი იყო... და იყო სხვა­ნა­ი­რიც - მდუ­მა­რე, ფიქ­რებ­ში ჩა­ძი­რუ­ლი, ტრა­გი­კუ­ლი...
დი­ა­სახ­ლი­სო­ბა მა­ინ­ცდა­მა­ინც არ ეხერ­ხე­ბო­და. სა­დი­ლებს სო­ფი­კო ამ­ზა­დებ­და.

სო­ფი­კოს გა­მომ­ცხვა­რი ხა­ჭა­პუ­რე­ბი და ნამ­ცხვრე­ბი, მი­სი შე­ნე­ლე­ბუ­ლი კერ­ძე­ბი ლე­გენ­დად მიჰ­ყვე­ბო­და სტუ­მარს.
ად­რე ალ­ბათ, ვერც ვე­რი­კო ან­ჯა­ფა­რი­ძე წარ­მო­იდ­გენ­და, რომ მი­სი ახ­ტა­ჯა­ნა გო­გო­ნას­გან ასე­თი დე­და და დი­ა­სახ­ლი­სი დად­გე­ბო­და... ძმებ­თან იზ­რდე­ბო­და და ძმებს არ ჩა­მო­უ­ვარ­დე­ბო­და ცელ­ქო­ბა­ში.

სო­ფი­კო ხა­ლი­სით ჰყვე­ბო­და: "ჩვენს სახ­ლში ბევ­რი ვიკ­რი­ბე­ბო­დით - ჩე­მი უფ­რო­სი ძმა ოთა­რი, უმ­ცრო­სი ძმა - რა­მა­ზი, მე, ჩე­მი დე­ი­დაშ­ვი­ლი გია და­ნე­ლი­ა... გვყავ­და სო­მე­ხი მძღო­ლი პრა­ფე­სო­რა, რო­მელ­საც რუ­სი ცო­ლი შე­არ­თვე­ვი­ნა მა­მამ. ისი­ნიც აქ ცხოვ­რობ­დნენ შვი­ლებ­თან ერ­თად. ჩე­მი ბი­ძაშ­ვი­ლი ჯი­უშ­კა ან­ჯა­ფა­რი­ძეც აქ იზ­რდე­ბო­და, რად­გან ობო­ლი იყო. მა­მამ ეს ორ­სარ­თუ­ლი­ა­ნი სახ­ლი სა­ხე­ლოს­ნოდ აა­შე­ნა, პირ­ველ სარ­თულ­ზე ერთ დიდ ოთახ­ში, რო­მელ­საც მი­ნის ჭე­რი ჰქონ­და, ძერ­წავ­და და ხა­ტავ­და მა­მა. მე­ო­რე სარ­თულ­ზე გვქონ­და დი­დი ვე­რან­და. სტუმ­რე­ბი რომ მო­დი­ოდ­ნენ, და­სა­ძი­ნებ­ლად გვის­ტუმ­რებ­დნენ. ჩვენ კი ავი­დო­დით ვე­რან­და­ზე, დავ­წვე­ბო­დით შუ­შებ­ზე და ვი­ყუ­რე­ბო­დით ოთახ­ში.

ომის დროს თბი­ლის­ში ევა­კუ­ი­რე­ბუ­ლი იყო მოს­კო­ვის სამ­ხატ­ვრო თე­ატ­რი. ჩვენ­თან და­დი­ოდ­ნენ კა­ჩა­ლო­ვი, ნე­მი­რო­ვიჩ­-დან­ჩენ­კო, კითხ­უ­ლობ­დნენ ლექ­სებს, მო­ნო­ლო­გებს, დი­ა­ლო­გებს. ერ­თ-ერ­თი მხატ­ვრუ­ლი კითხ­ვი­სას კა­ჩა­ლოვ­მა აი­ხე­და ზე­ვით და სიტყ­ვა გა­უწყ­და. ჭერ­ზე გაშ­ხლარ­თუ­ლი ბავ­შვი რომ და­ი­ნა­ხა, გა­გიჟ­და კა­ცი...

მა­მას და დე­დას ძა­ლი­ან უყ­ვარ­დათ ერ­თმა­ნე­თი. მა­თი წე­რი­ლე­ბი მაქვს შე­ნა­ხუ­ლი, გა­ოც­დე­ბით, რომ ნა­ხოთ.

მა­მას უყ­ვარ­და ოჯა­ხუ­რი სა­დი­ლე­ბი. ტრა­დი­ცი­უ­ლად ერ­თად ვსა­დი­ლობ­დით. სუფ­რა­ზე ერ­თი ბოთ­ლი წი­თე­ლი ღვი­ნო იდ­გა ხოლ­მე. სა­დი­ლის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ ჩე­მი ორი­ვე ძმა გვა­რი­ა­ნად იყო ნას­ვა­მი.
მიხეილ როსტომაშვილის ფოტოები
საქ­მე კი იცი, რა­ში იყო? მა­მა ხომ კა­ხე­თი­დან რამ­დენ­ჯერ­მე აირ­ჩი­ეს დე­პუ­ტა­ტად. მო­დი­ოდ­ნენ კა­ხე­ლე­ბი, მოჰ­ქონ­დათ მო­სა­კითხი: გო­ჭი, ღვი­ნო... დე­და კარ­თან ხვდე­ბო­და და უკან ატან­და ყვე­ლა­ფერს, რად­გან ჩემს ორი­ვე ძმას ღვი­ნის­კენ მი­უ­წევ­დათ სუ­ლი... თურ­მე ოთა­რი და რა­მა­ზი და­ე­წე­ოდ­ნენ გლე­ხებს, ეც­ნო­ბოდ­ნენ - ჩვენ ჭი­ა­უ­რე­ლის შვი­ლე­ბი ვართ, მო­სა­კითხი ჩვენ მოგ­ვე­ცი­თო"...

...სო­ფი­კო ჭი­ა­უ­რე­ლი სახ­ლში შე­გიძღ­ვე­ბო­და და ხვდე­ბო­დი, ეს არ იყო მხო­ლოდ სახ­ლი. შე­ა­ბი­ჯებ­დი სამ­ყა­რო­ში, რო­მე­ლიც თე­ატ­რიც იყო, ოჯა­ხიც, აწ­მყო­ცა და წარ­სუ­ლიც...
სო­ფი­კო ჯერ დე­და იყო და მე­რე არ­ტის­ტი... და რაც მთა­ვა­რი­ა, ოჯა­ხის წევ­რე­ბის­თვის ყოვ­ლის­შემ­ძლე იყო...
სო­ფი­კო­საც თა­ვი­სი ტკი­ვი­ლი და ტრა­გი­კუ­ლი ცხოვ­რე­ბა ჰქონ­და, ოღონდ ის იმ­დე­ნად ძლი­ე­რი აღ­მოჩ­ნდა, რომ ყვე­ლა სატ­კი­ვარს "მა­ლა­მო მო­უ­ძებ­ნა", ფეხ­ზე ძლი­ე­რად დად­გა და სხვე­ბის საყ­რდე­ნად და მა­ცოცხ­ლე­ბელ ძა­ლად იქ­ცა.

ერ­თი ამ­ბა­ვი მახ­სენ­დე­ბა: ქალ­ბა­ტონ სო­ფი­კოს­თან ვი­ყა­ვი ინ­ტერ­ვი­უ­ზე. ვი­ღა­ცამ და­უ­რე­კა, რა­ღაც სთხო­ვა. ცო­ტა ხანს ისა­უბ­რეს. ყურ­მი­ლი რომ და­კი­და, სი­ცი­ლით მო­მიბ­რუნ­და, - ამათ ჰგო­ნი­ათ, ყოვ­ლის­შემ­ძლე ვარ! ამას წი­ნათ ჩე­მი შვი­ლიშ­ვი­ლი, ნა­ტა­შა ეგ­ვიპ­ტე­ში იყო და­სას­ვე­ნებ­ლად. რომ მო­დი­ო­და, თვით­მფრი­ნა­ვი რა­ღაც პრობ­ლე­მის გა­მო აფ­რე­ნის­თა­ნა­ვე დაჯ­და იმა­ვე აე­რო­პორ­ტში... ნა­ტა­შა მი­რე­კავს: - სო­ფი­კო! ამ თვით­მფრი­ნავს, მგო­ნი, რა­ღაც სჭირს და რა­მე იღო­ნე­ო...

მას მე­რე, რაც სო­ფი­კო ჭა­უ­ა­რე­ლი გარ­და­იც­ვა­ლა, ფიქ­რის გო­რა­ზე, ცის­ფერ აუზ­თან მე და ნი­კუ­შა შენ­გე­ლაია ვის­ხე­დით და ვსა­უბ­რობ­დით ქალ­ზე, რო­მე­ლიც მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს­თვის სო­ფი­კო იყო - იმ­დე­ნად საყ­ვა­რე­ლი და ახ­ლო­ბე­ლი, რომ ში­ნა­უ­რი­ვით მხო­ლოდ სა­ხე­ლით მი­მარ­თავ­დნენ.
ნი­კუ­შა ამ­ბობ­და: "დე­და ძლი­ე­რი იყო, ბევრს არ სჯე­რო­და, რომ შე­იძ­ლე­ბო­და სო­ფი­კო სნე­უ­ლე­ბას და­ე­მარ­ცხე­ბი­ნა. თა­ვი­დან მეც ვერ ვი­ჯე­რებ­დი, მაგ­რამ... ძა­ლი­ან ვცდი­ლობ­დი, არა­ფე­რი შე­ემ­ჩნი­ა, მაგ­რამ სო­ფი­კოს ვე­რა­ფერს გა­მო­ა­პა­რებ­დი. რამ­დე­ნიც უნ­და მე­ცა­და, მა­ინც მიხ­ვდე­ბო­და. ვი­ცი, გრძნობ­და ყვე­ლა­ფერს და პი­რი­ქით, ჩვენ გვი­ცავ­და, არ გვაგ­რძნო­ბი­ნებ­და, რომ ყვე­ლა­ფე­რი იცო­და... აღ­სას­რულს ისე მა­ლე არ ვე­ლო­დი. ორი დღით წა­ვე­დი ქა­ლა­ქი­დან. რომ დავ­ბრუნ­დი, მითხ­რა: აი, ხომ დაგ­ხვდი­ო. მე­ო­რე დღეს გარ­და­იც­ვა­ლა... არ მი­ნა­ხავს სა­სო­წარ­კვე­თი­ლი, არ მი­ნა­ხავს მტი­რა­ლი... მხო­ლოდ მა­შინ აუც­რემ­ლდა თვა­ლე­ბი, რო­ცა მშობ­ლე­ბი და ძმე­ბი გარ­და­ეც­ვა­ლა.

გვერ­დიგ­ვერდ ვცხოვ­რობ­დით. გა­დი­ო­და დღე­ე­ბი, მას­თან ვერ გად­მოვ­დი­ო­დი. მე­რე რომ და­ვუ­რე­კავ­დი ან მი­ვი­დო­დი, გა­გახ­სენ­და, რომ დე­და გყავ­სო, - ხუმ­რო­ბით მეტყ­ო­და. სულ მსაყ­ვე­დუ­რობ­და, რა­ტომ არ ხა­ტა­ვო. ბო­ლო წლებ­ში ნაკ­ლე­ბად მივ­ყვე­ბო­დი ჩემს ხე­ლო­ბას, ეს სწყინ­და. ყვე­ლა­ფე­რი ხე­ლე­წი­ფე­ბო­და: ცხო­ბა, ქსო­ვა, კერ­ვა, ქარ­გვა... მახ­სოვს, გა­და­ღე­ბე­ბის დროს, რო­ცა სხვა სცე­ნას იღებ­დნენ, იჯ­და და მე და ჩემს ძმას სვი­ტე­რებს, წინ­დებს გვიქ­სოვ­და. ხალხს კი ჰგო­ნი­ა, მაგ­რამ ჩვენს ოჯახს ფუ­ფუ­ნე­ბით არა­სო­დეს უცხ­ოვ­რი­ა. მძი­მე პე­რი­ო­დიც ბევ­რი გაგ­ვივ­ლი­ა...
სი­ა­რუ­ლი მთა­თუ­შეთ­ში და­მიწყ­ი­ა. რვა თვი­სა ვყო­ფილ­ვარ. დე­და ამ­ბობ­და, თუ­შუ­რი წუ­ღე­ბი გეც­ვა, რომ გა­ი­ა­რე­ო. ხან ხბო­ზე მსვამ­დნენ, ხან - ცხენ­ზე, ხან კი­ნო­ა­პა­რატ­ზე. მგო­ნი, მეცხ­ვა­რედ მზრდიდ­ნენ.

ფილ­მე­ბის "ხევ­სუ­რუ­ლი ბა­ლა­დის" (ალ­ბათ 8 წლის ვი­ყა­ვი მა­შინ) და "რაც გი­ნა­ხავს, ვე­ღარ ნა­ხავ" გა­და­ღე­ბე­ბი­სას ცხენ­ზე იჯ­და ხში­რად და რა­კი სულ "ცხე­ნე­ბი­ან ფილ­მებ­ში" თა­მა­შობ­და, მეც შე­მიყ­ვარ­და ცხე­ნე­ბი. ჩე­მი გარ­თო­ბა გა­და­ღე­ბებ­ზე ჯი­რი­თი იყო.

სა­ჭეს­თან ჯდო­მა ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და. სად­მე შორს რომ მივ­დი­ო­დით, ვეტყ­ო­დი, გად­მო­დი, მე დავ­ჯდე­ბი სა­ჭეს­თან­-მეთ­ქი, არ მთან­ხმდე­ბო­და.
რო­ცა პა­პა ცუ­დად გახ­და, ვიდ­რე სა­ა­ვად­მყო­ფო­დან შინ მო­ვი­და, ბე­ბი­ას და­უ­რე­კეს, - ჩვენ ვერ ვუთხ­ა­რით ბა­ტონ მი­შას, ავ­თვი­სე­ბი­ა­ნი სიმ­სივ­ნე აქ­ვსო... მახ­სოვს, ვსა­დი­ლობ­დით. სა­ში­ნელ დღე­ში ჩავ­ცვივ­დით. მო­ვი­და პა­პა. შე­ვი­და თა­ვის ოთახ­ში. სო­ფი­კო და ვე­რი­კო არა­ფერს იმ­ჩნევ­დნენ.


გა­მო­ვი­და, მი­უჯ­და სუფ­რას. გა­და­ხე­და ქა­ლებს და უთხ­რა: თქვენ კი ხართ დი­დი არ­ტის­ტე­ბი, მაგ­რამ ნუ გგო­ნი­ათ, რა­მე შე­იძ­ლე­ბა იცო­დეთ ისე­თი, რაც მე არ ვი­ცი­ო. მე­რე დე­და­ჩემს სთხო­ვა, ბაღ­და­დუ­რი და­უ­კა­რი­ო. სო­ფი­კომ და­უკ­რა. პა­პამ იცეკ­ვა. ნე­ტავ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ნა­ხე­ვა­რი იცხ­ოვ­რონ სხვებ­მა და ჩე­მი ბედ­ნი­ე­რე­ბის ნა­ხე­ვა­რი გა­მოს­ცა­დონ, რა გაქვთ სა­დარ­დე­ლი­ო... პა­პაც ვაჟ­კა­ცუ­რად და­უხ­ვდა სენს. დე­და­ჩემ­მაც ისე გა­ი­ა­რა ეს გზა, ბევ­რი ვაჟ­კა­ცი ვერ შეძ­ლებ­და. არ და­მა­ვიწყ­დე­ბა მი­სი თვა­ლე­ბი... სიკ­ვდი­ლის წინ თურ­მე თვა­ლე­ბი ჩაქ­რე­ბა პირ­ვე­ლად... ახ­ლა მე ვარ დე­და­ჩე­მის თვა­ლე­ბი".

ნი­კუ­შა შენ­გე­ლაია ახ­ლა მხო­ლოდ დე­დის თვა­ლე­ბი კი არა, ფიქ­რის გო­რა­ზე დი­დი სახ­ლის დი­დი მას­პინ­ძე­ლი­ცაა თა­ვის ძმას­თან - სან­დროს­თან ერ­თად... სახ­ლი ცოცხ­ლობს, რად­გან ისი­ნი, ვინც ამ სახ­ლში ცხოვ­რობ­დნენ, უკ­ვე ჩა­ე­წერ­ნენ სა­ქარ­თვე­ლოს კულ­ტუ­რის ის­ტო­რი­ა­ში. მა­თი მზე კი არ­სად ჩას­ვე­ნე­ბუ­ლა - ისევ მზე­ობს...

იხილეთ ფოტოგალერეა

ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#4
მედეია
04 ოქტომბერი 2017 19:33
ჩემი უსაყვარლესი მსახიობი.... ჩემთვის ყოველთვის ცოცხალია...