დავით დვალიშვილის მსახიობობა სიყვარულით
20-10-2017
დავით დვალიშვილის მსახიობობა სიყვარულით
"ერთი გოგო მომწონდა, მეგობარს უთხრა, მხოლოდ მსახიობს გავყვები ცოლადო. ჰოდა, გადავწყვიტე, მსახიობი გავმხდარიყავი"

ადა­მი­ა­ნის გა­საც­ნო­ბად არც გა­რეგ­ნო­ბას აქვს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა, არც მის ნა­თა­მა­შებ რო­ლებს, არც იმას, რას ამ­ბობს და რო­გორ... არ­სე­ბობს სულ სხვა – მცი­რე ნი­უ­ან­სე­ბის­გან აგე­ბუ­ლი სამ­ყა­რო, მძი­ვე­ბის პა­ტა­რა მარ­ც­ვ­ლე­ბი­ვით ერ­თ­მა­ნეთ­ზე აკინ­ძუ­ლი მო­გო­ნე­ბე­ბი და ეს სუ­რა­თე­ბი წარ­სუ­ლი­დან ქმნი­ან ადა­მი­ანს. სწო­რედ ეს არის ნამ­დ­ვი­ლი ვი­თა­რე­ბა­ნი...
– ჩემს მა­მი­სე­ულ სო­ფელ­ში – სუ­ლორ­ში, ჩვენს ეზო­ში ერ­თი კა­რა­ლი­ო­კის ხე იდ­გა. უზარ­მა­ზა­რი მე­გო­ნა. ახ­ლა რომ
ვუ­ყუ­რებ, ერ­თი პა­ტა­რა ხეა და მა­შინ ხომ კი­დევ უფ­რო პა­ტა­რა იქ­ნე­ბო­და. მაგ­რამ მე ვუ­ყუ­რებ­დი გა­ფარ­თო­ე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით ყვე­ლა­ფერს, ის ხეც დი­დი მეჩ­ვე­ნე­ბო­და და ჩვე­ნი პა­ტა­რა სახ­ლიც.
ამ სო­ფელ­ში ცხოვ­რობ­და მა­მი­და­ჩე­მი – ნი­ნა. 1895 წელს იყო და­ბა­დე­ბუ­ლი. გა­სა­ო­ცა­რი ქა­ლი იყო.

ზამ­თარ­ში დი­დი თოვ­ლი მო­დი­ო­და, ლა­მა­ზი ფიფ­ქე­ბით თოვ­და.
გა­მოგ­ვი­ტან­და ტაბ­ლას სახ­ლი­დან მა­მი­და. ტაბ­ლა პა­ტა­რა მა­გი­დაა, გა­და­ვაბ­რუ­ნებ­დით, დავ­ს­ხ­დე­ბო­დით და იმით ვსრი­ა­ლებ­დით ფერ­დობ­ზე.
ახ­ლა გა­ნათ­ლე­ბულს ეძა­ხი­ან, თუ კო­ე­ლი­ოს წა­ი­კითხავს კა­ცი. მა­მი­და­ჩემს სხვა­ნა­ი­რი გა­ნათ­ლე­ბა ჰქონ­და მი­ღე­ბუ­ლი. ოთხ­თა­ვი იცო­და ზედ­მი­წევ­ნით კარ­გად. ბი­ძა­მი­სი დე­დის მხრი­დან ბე­რი იყო და ეტყო­ბა, მის­გა­ნაც ეს­წავ­ლა ბევ­რი რამ.

და­მის­ვამ­და ახ­ლოს და სა­ხა­რე­ბას მა­კითხებ­და, მე­რე მე­კითხე­ბო­და, აბა, რა გა­ი­გეო. ძნე­ლი იყო ჩემ­თ­ვის სა­ხა­რე­ბის გა­გე­ბა. მა­მი­და იჯ­და და მიხ­ს­ნი­და, რა რას ნიშ­ნავ­და. ახ­ლა მე მაქვს სახ­ლ­ში ის წიგ­ნი, 1888 წელს გა­მო­ცე­მუ­ლი ოთხ­თა­ვია...

მა­მა­ჩემს ერ­თი ძმა ჰყავ­და და ოთხი და. ძმა ომ­ში და­ი­კარ­გა. მა­მი­დებს შთა­მო­მავ­ლო­ბა არ დარ­ჩე­ნი­ათ. მარ­ტო მა­მას ჰყავ­და შვი­ლე­ბი და ოთხი­ვე მა­მი­და ჩვენ­ზე იყო თან­გა­და­ყო­ლი­ლი.
ორი უფ­რო­სი დედ­მა­მიშ­ვი­ლი ად­რე­ვე გარ­და­მეც­ვა­ლა, დავ­რ­ჩით სამ­ნი, ორი ძმა და ერ­თი და. სამ­წუ­ხა­როდ, ახ­ლა მხო­ლოდ ძმე­ბი შევ­რ­ჩით ერ­თ­მა­ნეთს.
მა­მა­ჩემს ერ­თი სა­სა­ცი­ლო ამ­ბა­ვი შემ­თხ­ვე­ვია ჩემს და­ბა­დე­ბამ­დე. 1935 წელს ნას­ვა­მი მი­დი­ო­და სახ­ლ­ში ვა­ნის რა­ი­ონ­ში. და­ი­ნა­ხა, საბ­ჭოს წინ ლე­ნი­ნის სუ­რათს ჰკი­დე­ბენ. უკან კი­ბე­ზე დგას ვი­ღაც და ჩა­ქუ­ჩი უჭი­რავს ხელ­ში. მა­მა­ჩე­მი კარგ ხა­სი­ათ­ზეა თურ­მე, თან ცო­ტა "მა­რი­ა­ჟობს" კი­დეც, რო­გორც ახ­ლა ამ­ბო­ბენ. ამას აქ რა უნ­დაო, და­ავ­ლო თურ­მე ლე­ნი­ნის სუ­რათს ხე­ლი და მდი­ნა­რე­ში არ მო­ის­რო­ლა! არი­ქა სან­დ­რო, უშ­ვე­ლე ახ­ლა თავს, თო­რემ ცუ­და­დაა შე­ნი საქ­მეო, – მი­ა­ძა­ხეს. გა­იქ­ცა თურ­მე ტყი­ბულ­ში. იქ მა­ღა­რო­ში და­იწყო მუ­შა­ო­ბა. ასე ჩაძ­ვ­რა მი­წა­ში, თურ­მე. ასე გავ­ჩ­ნ­დი ტყი­ბულ­ში 1948 წლის 1-ელ მა­ისს...

მახ­სოვს ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და ჩე­მი და­ბა­დე­ბის დღე.
მე­რეც მიყ­ვარ­და, რო­ცა გა­ვი­ზარ­დე და პა­რა­დის შემ­დეგ ჩემ­თან მიმ­ყავ­და მე­გობ­რე­ბი სა­ქე­ი­ფოდ. ამ დღის­თ­ვის გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად ვემ­ზა­დე­ბო­დი, წა­ვი­დო­დი სა­თევ­ზა­ოდ, მო­ვი­ტან­დი ახალ თევზს...
ორი წლის ვი­ყა­ვი, რო­ცა მა­მა­ჩემ­მა სამ­ტ­რე­დი­ა­ში სახ­ლი იყი­და და იქ გა­და­ვე­დით საცხოვ­რებ­ლად.

იქ გა­ვი­ზარ­დე, და­ვამ­თავ­რე სკო­ლა. მყავ­და ჩე­მი ვე­ლო­სი­პე­დი. სამ­ტ­რე­დი­ა­ში ხომ ყვე­ლა ვე­ლო­სი­პე­დით და­დის! სწო­რა­დაც იქ­ცე­ვი­ან, ვა­კე ად­გი­ლია და ად­ვი­ლია მი­სი გა­მო­ყე­ნე­ბა. აქ არ ვა­ტა­რებ ვე­ლო­სი­პედს, თო­რემ სამ­ტ­რე­დი­ა­ში რომ ჩა­ვალ, მეც გა­და­სა­რე­ვად გა­და­ვაჯ­დე­ბი და ვივ­ლი.
ვირ­ტუ­ო­ზი ვი­ყა­ვი ვე­ლო­სი­პე­დის ტა­რე­ბა­ში. ხან უკუღ­მა ვჯდე­ბო­დი, ხან უკა­ნა ბორ­ბალ­ზე ვა­ყე­ნებ­დი, ხა­ნაც ფე­ხებს სა­ჭე­ზე ვაწყობ­დი.

მე­ხუ­თე კლა­სამ­დე ხუ­თო­სა­ნი ვი­ყა­ვი, მე­რე ერ­თი გო­გო შე­მიყ­ვარ­და, და­ვიწყე იმა­ზე ფიქ­რი, თა­ვი რო­გორ მო­მე­წო­ნე­ბი­ნა მის­თ­ვის და ამ მიზ­ნით სწავ­ლა­საც მო­ვუ­კე­ლი და სი­გა­რე­ტიც მოვ­წიე. სხვა­თა შო­რის, მა­მამ და­მი­ნა­ხა რომ ვე­წე­ო­დი. ჩემ­თ­ვის არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს, დე­დას უთხ­რა, შენს შვილს ამ­სიგ­რ­ძე პა­პი­რო­სი ეჭი­რა და ეწე­ო­დაო.
მახ­სოვს ის გო­გო­ნაც, ვინც მიყ­ვარ­და. ქე­რა და ლურ­ჯ­თ­ვა­ლა იყო, შა­ლის ფორ­მა ეც­ვა, წინ შა­ვი წინ­სა­ფა­რი ჰქონ­და აფა­რე­ბუ­ლი. ლა­მა­ზი გო­გო იყო.

წე­სი­ე­რი ბავ­შ­ვი ვი­ყა­ვი, არა­ფერს ვა­შა­ვებ­დი, მა­შინ სა­ერ­თოდ ცო­ტა იყო ისე­თი ჩვენს ირ­გ­ვ­ლივ, რა­მე რომ და­ე­შა­ვე­ბი­ნა. ერ­თი შემ­თხ­ვე­ვა მახ­სოვს, ჩემ­მა მე­გო­ბარ­მა მე­ო­რე მე­გო­ბარს და­ნა უჩხ­ვ­ლი­ტა და ისიც ისე, რომ სულ ოდ­ნავ ეტყო­ბო­და ნა­კაწ­რი. გა­და­ი­რია ყვე­ლა, ეს რა მოხ­დაო! იარა­ღის ხმა­რე­ბა სირ­ცხ­ვი­ლი იყო.
სკო­ლა­ში ერ­თი მას­წავ­ლე­ბე­ლი მყავ­და, ან­დ­რო კან­დე­ლა­კი. კე­თილ­შო­ბი­ლი კა­ცი იყო, ძა­ლი­ან არ­ტის­ტუ­ლი. უნ­და გე­ნა­ხათ, ჟურ­ნალს რომ და­ი­ჭერ­და ხელ­ში და თეთრ თმას უკან გა­და­იყ­რი­და. მარ­ტო გაკ­ვე­თილს კი არ გვიხ­ს­ნი­და, ცხოვ­რე­ბას გვას­წავ­ლი­და. ჩე­მი ხმა მოს­წონ­და და ის, რო­გორ ვკითხუ­ლობ­დი. მითხ­რა, ეცა­დე, იქ­ნებ მსა­ხი­ო­ბი გახ­დეო. მაგ­რამ მე მის გა­მო არ წავ­სულ­ვარ თე­ატ­რა­ლურ ინ­ს­ტი­ტუტ­ში...

ყვე­ლა­ფე­რი სიყ­ვა­რულ­მა გა­დაწყ­ვი­ტა. ერ­თი გო­გო მომ­წონ­და ძა­ლი­ან, მან უთხ­რა თა­ვის მე­გო­ბარს, თუ გავ­თხოვ­დი, მხო­ლოდ მსა­ხი­ობს გავ­ყ­ვე­ბი ცო­ლა­დო. ჰო­და, გა­დავ­წყ­ვი­ტე, მსა­ხი­ო­ბი გავ­მ­ხ­და­რი­ყა­ვი.
გავ­ხ­დი კი­დეც მსა­ხი­ო­ბი. იმ გო­გო­მაც იცო­და, რის გა­მო გა­ვა­კე­თე ეს... მე­რე რა­ღა­ცე­ბი მოხ­და, ერ­თ­მა­ნეთს დავ­შორ­დით და ბა­რემ იმა­საც ვიტყ­ვი, – გუ­ლი მწყდე­ბა, რომ ერ­თად არ ვართ. მგო­ნი, მა­საც უნ­და სწყდე­ბო­დეს გუ­ლი.
თე­ატ­რა­ლურ ინ­ს­ტი­ტუტ­ში ჩემ­თან სწავ­ლობ­და გია ფე­რა­ძე, ას­მათ ტყაბ­ლა­ძე, მევ­ლუდ ლო­მი­ძე, მევ­ლუდ სა­რა­ჯიშ­ვი­ლი, ელი­სო გუ­დი­აშ­ვი­ლი... კარ­გი ჯგუ­ფი გვქონ­და.

მე და გია ფე­რა­ძე ძა­ლი­ან ახ­ლოს ვი­ყა­ვით ერ­თ­მა­ნეთ­თან. მის ოჯახ­ში დავ­დი­ო­დი. მახ­სოვს, ელი­სო გუ­დი­აშ­ვილ­თან ვი­ყა­ვით, ღვი­ნო რომ არ უნ­დო­და და­ე­ლია, ფან­ჯ­რი­დან გა­და­ას­ხა. რე­ზო ლა­ღი­ძემ და­ი­ნა­ხა და ეწყი­ნა, თუ არ გინ­და, ნუ და­ლევ, მაგ­რამ ნურც გა­და­ას­ხა­მო. მე­რე გი­ას ცხოვ­რე­ბა ძა­ლი­ან შე­იც­ვა­ლა. კე­თილ­შო­ბი­ლი კა­ცი იყო და უბე­დუ­რე­ბა რომ შე­ემ­თხ­ვა, ძა­ლი­ან და­სა­ჯა თა­ვი­სი თა­ვი.
მე და გია მხი­ა­რულ­თა და საზ­რი­ან­თა კლუ­ბის კონ­კურ­ს­ში ერ­თად ვმო­ნა­წი­ლე­ობ­დით. ერ­თად ვი­გო­ნებ­დით ხოლ­მე ხუმ­რო­ბებს. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი იუმო­რის გრძნო­ბა ჰქონ­და. ჩვენ, სხვა­თა შო­რის, სა­მე­დი­ცი­ნო ინ­ს­ტი­ტუ­ტის სა­ხე­ლი­თაც გა­მოვ­დი­ო­დით. მა­შინ მი­ღე­ბუ­ლი იყო მო­ნა­წი­ლე­ე­ბის სეს­ხე­ბა და ჩვენც ნა­სეს­ხე­ბი ვი­ყა­ვით.

ერ­თხელ, კითხ­ვა-პა­სუ­ხი­სას, გი­ამ ექ­ს­პ­რომ­ტად ლექ­სი მო­ი­გო­ნა, თურ­მე ამ გა­და­ცე­მას დე­ი­და თი­ნა – მი­სი დე­დაც უყუ­რებ­და, და თა­ვის­თ­ვის სწო­რედ ის ლექ­სი თქვა, რაც გი­ამ ეკ­რა­ნი­დან. ასე ერ­თ­ნა­ი­რად აზ­როვ­ნებ­დ­ნენ.

თე­ატ­რა­ლუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტი რომ და­ვამ­თავ­რე, ქუ­თა­ი­სის სა­ხელ­მ­წი­ფო აკა­დე­მი­ურ თე­ატ­რ­ში წა­ვე­დი სა­მუ­შა­ოდ. ჩე­მი გაშ­ვე­ბა მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რ­ში უნ­დო­დათ, მაგ­რამ ქუ­თა­ი­სი ვარ­ჩიე. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი პე­და­გო­გი მყავ­და – სა­შა მი­ქე­ლა­ძე, მან მირ­ჩია. ძა­ლი­ან დიდ პა­ტივს ვცემ­დი მას. ის იყო კა­ცი, რო­მელ­მაც ილი­ას მკვლე­ლო­ბის სა­სა­მარ­თ­ლოს ოქ­მე­ბი გა­და­არ­ჩი­ნა. ერ­თხელ, ბა­ზარ­ში ხორ­ცი იყი­და და ოქ­მე­ბის ქა­ღალ­დ­ში გა­უხ­ვი­ეს. და­ხე­და – დო­კუ­მენ­ტე­ბი იყო, იყი­და დარ­ჩე­ნი­ლი ოქ­მე­ბი იმ ყა­სა­ბის­გან და გა­და­არ­ჩი­ნა.

ქუ­თა­ი­სის თე­ატ­რ­ში რომ ჩა­ვე­დი, იქ უკ­ვე აღარც იპო­ლი­ტე თა­მა­შობ­და, აღარც აკა­კი ვა­სა­ძე. მაგ­რამ ისი­ნი და­დი­ოდ­ნენ თე­ატ­რ­ში, ნა­ხუ­ლობ­დ­ნენ ჩვენს სპექ­ტაკ­ლებს. ერ­თხელ, აკა­კი ვა­სა­ძე გე­ძა­ხი­სო, მითხ­რეს. ბაღ­ში მე­ლო­დე­ბო­და, გა­ვე­დი. გა­მიც­ნო, მო­მი­კითხა, მო­მე­ფე­რა. ჩვენ­და სამ­წუ­ხა­როდ, ჩვენ ვერ ვაქ­ცევთ ამ­ხე­ლა ყუ­რადღე­ბას ახალ­გაზ­რ­დებს...
გა­მო­ვი­დო­დი ბა­ღის კი­დე­ზე, გა­მარ­ჯო­ბის თქმის­გან კი­სე­რი მტკი­ო­და. თბი­ლის­ში რომ ჩა­მო­ვე­დი, სპე­ცი­ა­ლუ­რად დავ­დი­ო­დი ქუ­ჩებ­ში, თა­ო­ბა იყო შეც­ვ­ლი­ლი, ძვი­რად ვნა­ხავ­დი ნაც­ნობ კაცს. ამის გა­მო ძა­ლი­ან ვდარ­დობ­დი. ის გა­მარ­ჯო­ბის თქმა მო­მე­ნატ­რა!

თბი­ლის­ში გად­მოს­ვ­ლა ყო­ველ­თ­ვის მინ­დო­და. რო­გორც კი აქ ახ­მე­ტე­ლის თე­ატ­რი შე­იქ­მ­ნა, ლე­რი პაქ­საშ­ვილ­მა და­მი­ძა­ხა, გად­მო­დიო. გო­გი ქავ­თა­რა­ძე იყო ქუ­თა­ის­ში მთა­ვა­რი რე­ჟი­სო­რი, გა­გიჟ­და კი­ნა­ღამ, არ წახ­ვი­დე, ახ­ლა გას­ტ­რო­ლებ­ზე მივ­დი­ვართ მოს­კოვ­ში, იქ წა­მო­დი და მე­რე გა­და­დიო. მე ჩავ­თ­ვა­ლე, სა­მარ­თ­ლი­ა­ნი არ იქ­ნე­ბო­და, გას­ტ­რო­ლებ­ზე წავ­სუ­ლი­ყა­ვი და მე­რე და­მე­ტო­ვე­ბი­ნა და­სი, დაე, მას ეთა­მა­შა, ვინც თე­ატ­რ­ში რჩე­ბო­და. ასე წა­მო­ვე­დი თბი­ლის­ში.
ერ­თი წე­ლი­წა­დი კი­ნოს­ტუ­დი­ა­ში ვმუ­შა­ობ­დი. მე­რე უკ­ვე მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატ­რ­ში მოვ­ხ­ვ­დი, თე­მურ ჩხე­ი­ძემ მო­მიყ­ვა­ნა.

ვთა­მა­შობ­დი რო­ლებს, ჩემს თავ­ში ვე­ძებ­დი თვი­სე­ბებს ჩე­მი პერ­სო­ნა­ჟი­სას. ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო იყო. მსა­ხი­ო­ბის ოს­ტა­ტო­ბაც ხომ ეს არის, რამ­დე­ნად კარ­გად ჩა­ი­ხე­დავ ადა­მი­ა­ნის სულ­ში.
სცე­ნა­ზე დგო­მა ბედ­ნი­ე­რე­ბა იყო. ახ­ლა გა­ცი­ლე­ბით მე­ტად მე­ში­ნია, რა­მე ცუ­დად არ გა­ვა­კე­თო რო­ლის შეს­რუ­ლე­ბი­სას, ად­რე ამა­ზე არ ვფიქ­რობ­დი, აღ­მაფ­რე­ნას ვგრძნობ­დი და მხო­ლოდ ბედ­ნი­ე­რი ვი­ყა­ვი.

23 წლი­სამ ვი­ქორ­წი­ნე, ვმუ­შა­ობ­დი და ხელ­ფა­სით ვარ­ჩენ­დი ოჯახს. ხელ­მოკ­ლედ ვცხოვ­რობ­დი, მაგ­რამ ამას მიჩ­ვე­უ­ლი ვი­ყა­ვი, მა­მა რკი­ნიგ­ზე­ლი იყო, დე­და – დი­ა­სახ­ლი­სი, გა­ნა რამ­დე­ნი ექ­ნე­ბო­და ოჯახს შე­მო­სა­ვა­ლი. მა­შინ კარ­გად ცხოვ­რობ­და, ვინც ქურ­დობ­და და თან ამა­ყობ­და კი­დეც ამით. მე არა­სო­დეს მი­ქურ­დია. ავი­ღებ­დი ხელ­ფასს, გა­ვის­ტუმ­რებ­დი ვა­ლებს, მე­რე ავი­ღებ­დი ვა­ლებს, და­ვე­ლო­დე­ბო­დი ხელ­ფასს და ვი­ყა­ვი ასე. ფეხ­საც­მე­ლი სა­ნამ სულ არ და­მე­ხე­ო­და, ახალს რო­გორ ვი­ყიდ­დი. მახ­სოვს, სვე­ლი ფე­ხე­ბით მივ­დი­ო­დი თე­ატ­რ­ში, წყა­ლი შემ­დი­ო­და. ერ­თი კა­ცი იყო კი­ნოს­ტუ­დი­ა­ში, გახ­მო­ვა­ნე­ბის "რო­ლი­კებს" ატ­რი­ა­ლებ­და, რომ ჰკითხავ­დი რა ზო­მის ფე­ხი გაქ­ვ­სო, თუ უნ­და მა­ჩუ­ქო ფეხ­საც­მე­ლი, – ნე­ბის­მი­ე­რიო. ასე­თი იყო ჩვე­ნი ცხოვ­რე­ბა.

ბა­ბუ­ა­ჩემს ერ­ქ­ვა და­ვი­თი, მა­მა­ჩემს ალექ­სან­დ­რე, მე ხომ და­ვი­თი ვარ, ჩე­მი შვი­ლი ალექ­სან­დ­რეა... შვი­ლიშ­ვილს და­ვი­თი ჰქვია. სა­ხე­ლე­ბი ცო­ტა გვაქვს. ერ­თხელ და­ვაკ­ვირ­დი, ოჯა­ხის შვი­დი წევ­რი ვის­ხე­დით მან­ქა­ნა­ში და სულ სა­მი სა­ხე­ლი გვერ­ქ­ვა...
ნე­ტავ ღრმად მო­ხუ­ცე­ბუ­ლი რო­გო­რი ვიქ­ნე­ბი? ერ­თი რამ ვი­ცი, ნამ­დ­ვი­ლად უფ­რო გამ­ხ­და­რი ვიქ­ნე­ბი, ვიდ­რე ახ­ლა ვარ.
ასაკ­ში რო­ლე­ბი ისე­დაც იკ­ლებს. თე­ატ­რ­საც და სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­საც შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი, ახალ­გაზ­რ­და გმი­რი სჭირ­დე­ბა. ასე­თი მე ად­რეც არ ვი­ყა­ვი და ახ­ლა მით უმე­ტეს. მა­მის ან ბა­ბუ­ის როლს ითა­მა­შებ, მო­ხუ­ცი კა­ცი იქ­ნე­ბი. ამა­ზე არ უნ­და იდარ­დო.

უძი­ლო­ბა გაჩ­ნ­დე­ბა, ავა­დაც უფ­რო ხში­რად ვიქ­ნე­ბი, ალ­ბათ...
ძა­ლი­ან მიყ­ვარს ვა­ზის მოვ­ლა. მაქვს კი­დეც ჩე­მი ვე­ნა­ხი ასუ­რეთ­ში. სახ­ლიც რომ მქონ­დეს ბაღ­თან ახ­ლოს, გა­ვი­დო­დი ვე­ნახ­ში, ვა­ზის ძი­რას დავ­ჯ­დე­ბო­დი, მო­ვიდ­გამ­დი ხე­ლა­და ღვი­ნოს, ცხა­დია, ჩემს და­წუ­რულს და და­ვე­ლო­დე­ბო­დი სიკ­ვ­დილს.
სი­გი­ჟემ­დე მიყ­ვარს ახალ­გა­დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლი მი­წის ყუ­რე­ბა.
ხე­ლე­ბი და­მი­კოჟ­რ­დე­ბო­და ხოლ­მე, რო­ცა სოფ­ლად ვხნავ­დი და ვბა­რავ­დი. გუ­თანს ჩავ­დ­გო­მი­ვარ წინ! ეს ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან დი­დი ბედ­ნი­ე­რე­ბა იყო.
ცუ­დად რა მახ­სენ­დე­ბა? გა­გე­ცი­ნე­ბათ, რომ გეტყ­ვით: ერ­თი ბორ­შ­ჩის სუ­ნი სა­ბავ­შ­ვო ბა­ღი­დან და მე­ო­რე – ერ­თი რო­ლი ქუ­თა­ი­სის თე­ატ­რი­დან. შო­თა პირ­ველ­მა და­მა­კა­ვა სპექ­ტაკ­ლ­ში "პლა­ტო­ნი". მახ­სოვს, რო­გორ მე­ზა­რე­ბო­და რო­ლის თა­მა­ში...

დი­დი ტკი­ვი­ლით მახ­სენ­დე­ბა მა­მა­ჩე­მის ჩაც­ვე­ნი­ლი თვა­ლე­ბი, რო­ცა სა­საფ­ლა­ო­ზე მი­ას­ვე­ნებ­დ­ნენ... დე­და, რო­მე­ლიც სულ მე­ნატ­რე­ბა...
ტკი­ვი­ლი ბევ­რია, ისე­ვე რო­გორც სი­ხა­რუ­ლი. ამათ შე­ნაც­ვ­ლე­ბა­ში გა­დის დი­ლაც, შუ­ად­ღეც და მიმ­წუხ­რიც.
ერ­თი ამ­ბა­ვი გა­მახ­სენ­და: ამე­რი­კა­ში მო­მიხ­და გამ­გ­ზავ­რე­ბა, მე­გო­ბა­რი ვნა­ხე, ქუ­თა­ის­ში ერ­თად ვი­ყა­ვით ხში­რად. წლე­ბი იყო ამე­რი­კა­ში ცხოვ­რობ­და. მი­ამ­ბო თა­ვი­სი ამ­ბე­ბი, დე­და გარ­და­მეც­ვა­ლა და ისე დაკ­რ­ძა­ლეს, ვერ ჩა­ვე­დიო. კაცს პა­ნაშ­ვიდ­ზე მის­ვ­ლა რომ მო­ე­ნატ­რე­ბა, წარ­მო­იდ­გენ? ისეთ დღე­ში ვარ, მე­ნატ­რე­ბაო. ასე­თია ცხოვ­რე­ბა.

რო­მელ სა­ათ­ზე დგე­ბი-მეთ­ქი. უთე­ნია, დი­ლის ოთხ სა­ათ­ზეო. ეგ­რე ად­რე კი არა, თორ­მეტ­ზე მა­ინც რომ ავ­მ­დ­გა­რი­ყა­ვით, ახ­ლა სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ვიქ­ნე­ბო­დით ყვე­ლა ერ­თად და ქვე­ყა­ნა­საც ავა­შე­ნებ­დით-მეთ­ქი. ქარ­თ­ვე­ლე­ბი რა­საც იქ მუ­შა­ო­ბენ, იმის ნა­ხე­ვა­რი რომ აქ გვე­მუ­შა­ვა, ასეთ დღე­ში არ ვიქ­ნე­ბო­დით!

ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#79
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
თქვენი აზრით, რამდენად ხშირად ხდება დღეს  საქართველოში თანამდებობის პირთა მიერ უფლებამოსილების პირადი მიზნებისთვის გამოყენება?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, რამდენად ხშირად ხდება დღეს საქართველოში თანამდებობის პირთა მიერ უფლებამოსილების პირადი მიზნებისთვის გამოყენება?
თვის კითხვადი სტატიები