ქრისტიანობა
19-12-2017
ქრისტიანობა
ქრის­ტეს ერ­თი დი­დი სას­წა­ულ­თა­გა­ნი იყო და­პუ­რე­ბა ხუ­თი ათა­სი კა­ცი­სა, რო­მელ­ნიც მი­სი ქა­და­გე­ბის ხმას გა­მოჰ­ყო­ლოდ­ნენ თა­ვი­ან­თი და­ბე­ბი­დან და ქა­ლა­ქე­ბი­დან.

იხილეთ დასაწყისი:ქრისტიანობა

უზარ­მა­ზარ ბრბოს, რო­მე­ლიც ტი­ბე­რი­ის ტბის პი­რას შე­ჩე­რე­ბუ­ლი­ყო, ისე შე­მო­ა­ღამ­და ქრის­ტეს ქა­და­გე­ბა­ში, რომ შინ წას­ვლა და­უგ­ვი­ან­და. ან­დრი­ამ მაცხ­ო­ვარს უთხ­რა, რომ მხო­ლოდ ხუ­თი პუ­რი და ორი თევ­ზი ჰქონ­და ერთ ყმაწ­ვილს. მა­შინ იე­სომ მო­ა­ტა­ნი­ნა პუ­რე­ბი, თვა­ლე­ბი ცის­კენ აღაპყ­რო, პუ­რი­ა­ნი კა­ლა­თა მაღ­ლა ას­წია და და­ი­ლო­ცა, შემ­დეგ პუ­რე­ბი და­ტე­ხა და მის­ცა მო­წა­ფე­ებს, რო­მელ­თაც და­ა­რი­გეს ხალ­ხში.
საჭ­მე­ლი ყვე­ლას ეყო, მორ­ჩათ კი­დე­ვაც, რომ­ლის შეგ­რო­ვე­ბა ბრძა­ნა ქრის­ტემ და ეს ხაზ­გას­მუ­ლად გა­ა­კე­თა, რა­თა და­ე­ნახ­ვე­ბი­ნა თა­ვი­სი მო­წა­ფე­ე­ბის­თვის, რომ მფლან­გვე­ლო­ბა უცხოა ღვთის სახ­ლის მა­შე­ნე­ბელ­თათ­ვის.

ამის შემ­დეგ ხმა და­ირ­ხა, რომ ჭეშ­მა­რი­ტად მე­სი­ის სას­წა­ულს შე­ეს­წრნენ. ხალ­ხი აღ­ტა­ცე­ბამ მო­იც­ვა. მზად იყ­ვნენ, ქრის­ტე მე­ფედ გა­მო­ეცხ­ა­დე­ბი­ნათ. ამას რო­მის ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის გა­­ღი­ზი­ა­ნე­ბა შე­ეძ­ლო.
სა­შიშ­რო­ე­ბა წა­მი­ე­რად იგ­რძნო იე­სომ. მი­სი მი­თი­თე­ბით მო­წა­ფე­ე­ბი ნავ­ში ჩას­ხდნენ და ზღვის შუ­ა­გუ­ლის­კენ გა­ცუ­რეს, თა­ვად მან კი ხალ­ხი და­არ­წმუ­ნა, რომ ამ­ჟა­მად მათ­თან გან­შო­რე­ბა იყო სა­ჭი­რო.

იე­სო ზე­გან­ზე სა­ლო­ცა­ვად გან­მარ­ტოვ­და. გრძნობ­და, რომ დად­გა დი­ა­დი გარ­და­ტე­ხის მო­მენ­ტი, რო­მე­ლიც მას გან­საც­დელს უმ­ზა­დებ­და და აჰა, ავი­და მა­მის წი­ნა­შე თა­ვი­სი სუ­ლის გა­სა­მაგ­რებ­ლად. ანაზ­დე­უ­ლად ქა­რი ამო­ვარ­და, ზღვა აღელ­და, ნავს ქა­რიშ­ხა­ლი და­ნ­თ­ქმით ემუქ­რე­ბო­და. მო­ცი­ქუ­ლებს იმე­დი გა­და­ე­წუ­რათ, რად­გან მათ გვერ­დით არ იმ­ყო­ფე­ბო­და ის, ვი­საც შვე­ლა შე­ეძ­ლო. ამ დროს ზღვა­ში გა­იბ­რწყი­ნა რა­ღა­ცამ, მო­ცი­ქუ­ლებ­მა ნა­ნა­ხი მოჩ­ვე­ნე­ბად მი­ი­ღეს, რად­გან ზღვა­ზე მა­ვა­ლი იე­სო ვერ წარ­მო­ედ­გი­ნათ.

ის კი მო­იწევ­და მათ­კენ და არ იძი­რე­ბო­და. იე­სომ ხმა ამო­ი­ღო: "გამ­ხნევ­დით, მე ვარ, ნუ გე­ში­ნი­ათ". იე­სოს ხმით გულ­მო­ცე­მულ­მა პეტ­რემ ან­გა­რიშ­მი­უ­ცემ­ლად წა­მო­ი­ძა­ხა: "უ­ფა­ლო, თუ ეს შე­ნა ხარ, მიბ­რძა­ნე, მო­ვი­დე შენ­თან წყალ­-წყალ" და მაცხ­ოვ­რის დას­ტურ­ზე წამ­სვე გა­და­ეშ­ვა წყალ­ში, მაგ­რამ იწყო და­ძირ­ვა და უმ­წე­ოდ ასავ­სა­ვებ­და ხე­ლებს. მა­შინ მაცხ­ო­ვარ­მა გა­უ­წო­და ხე­ლი, აიყ­ვა­ნა ნავ­ზე და უთხ­რა: "რა­ტომ და­ეჭ­ვდი მცი­რედ მორ­წმუ­ნევ". რო­ცა ზღვა­ზე ქა­რი ჩად­გა, აღ­ტა­ცე­ბულ­მა მო­ცი­ქუ­ლებ­მა თაყ­ვა­ნი სცეს იე­სოს და მი­ა­გეს სიტ­ყვა: "ჭეშ­მა­რი­ტად ღვთის ძე ხარ შენ".
და ოდეს დაჰბანნა ფერხნი მათნი, მოიღო სამოსელი თვისი და ინახ-იდგა და მერე ჰრქუა მათ: უწყითა, რაი-ესე გიყავ თქუენ? თქუენ მხადით მე: მოძღუარო და უფალო, და კეთილად სთქუთ, რამეთუ ვარ. უკუეთუ მე დაგბანენ ფერხნი, უფალმან და მოძღუარმან, თქუენცა თანა-გაც ურთიერთას დაბანად ფერხთა (იოანე, 13. 12-14).
ებ­რა­ელ­თა წარ­მოდ­გე­ნით, ავად­მყო­ფო­ბა ცოდ­ვის გა­მო მო­ევ­ლი­ნე­ბო­და ადა­მი­ანს, ცოდ­ვა კი უნ­და გა­მო­ეს­ყი­დათ სა­წეს­ჩვე­უ­ლე­ბო რი­ტუ­ა­ლი­თა და მსხვერ­პლშე­წირ­ვით და იგი უნ­და შე­ეს­რუ­ლე­ბი­ნათ მხო­ლოდ კულ­ტის მსა­ხურთ. ხო­ლო ქრის­ტე კი­დე­ვაც კურ­ნავ­და სნე­ულთ და კი­დე­ვაც მი­უ­ტე­ვებ­და, რა­საც ფა­რი­სევ­ლე­ბი თა­ვი­ანთ საქ­მე­ში ჩა­რე­ვად მი­იჩ­ნევ­დნენ.

იე­სოს წი­ნა­აღ­მდეგ ფეხ­ზე დად­გა იე­რუ­სა­ლი­მის სამ­ღვდე­ლო­ე­ბა, მღვდელ­მთავ­რე­ბის – ანა­სა და კა­ი­ა­ფას მე­თა­უ­რო­ბით. ღვთის­მსა­ხურ­თა თათ­ბი­რი­სას მათ­თან გა­მოცხ­ად­და იე­სოს ერ­თი მო­წა­ფე­თა­გა­ნი, იუ­და და თა­ვი­სი სამ­სა­ხუ­რი შეს­თა­ვა­ზა იე­სოს და­სატყ­ვე­ვებ­ლად, რად­გა­ნაც ეშ­მა­კი შე­ვი­და მას­ში და მი­სი ბნე­ლი სუ­ლი ბო­რო­ტე­ბით აივ­სო.

ვნე­ბის კვი­რის ოთხ­შა­ბათს ქრის­ტემ თა­ვი­სი მო­წა­ფე­ე­ბი პეტ­რე და იო­ა­ნე გა­გ­ზავ­ნა იე­რუ­სა­ლიმ­ში, რა­თა მო­ემ­ზა­დე­ბი­ნათ ყვე­ლა­ფე­რი მო­მა­ვა­ლი დღე­სას­წა­უ­ლის­თვის. წი­ნას­წარ მი­ა­ნიშ­ნა მათ იმ სახ­ლზე, სა­დაც უნ­და მომ­ზა­დე­ბუ­ლიყ­ვნენ პა­სე­ქის­თვის. რო­ცა მო­აღ­წია ჟამ­მა, იე­სო მო­წა­ფე­ებ­თან ერ­თად მი­ვი­და ამ სახ­ლში და უთხ­რა მათ, "დი­დად მსურ­და, თქვენ­თან ერ­თად მე­გე­მა ეს პა­სე­ქი ჩე­მი ტან­ჯვის წინ. რად­გან მე გე­უბ­ნე­ბით, რომ აღარ ვჭამ მას, ვიდ­რე არ აღ­სრულ­დე­ბა იგი ღვთის სა­სუ­ფე­ველ­ში".

მო­ა­ტა­ნი­ნა ვარცლი და ყვე­ლა მო­წა­ფეს თა­ვად და­ბა­ნა ფე­ხე­ბი. მხო­ლოდ პეტ­რემ გა­ბე­და ეკითხა ამ უც­ნა­უ­რი ქმე­დე­ბის მი­ზე­ზი, რა­ზეც ქრის­ტემ უპა­სუ­ხა: "თქვენ მე მი­წო­დებთ მოძღ­ვარს და უფალს, სწო­რა­დაც ამ­ბობთ, რად­გა­ნაც ვარ, ამი­ტომ თუ­კი მე, მოძღ­ვარ­მა და უფალ­მა, დაგ­ბა­ნეთ ფე­ხე­ბი, თქვენც ერ­თმა­ნეთს უნ­და და­ბა­ნოთ ფე­ხე­ბი. რად­გან მა­გა­ლი­თი მო­გე­ცით, რა­თა რო­გორც მე მო­გე­ქე­ცით, თქვენც ისე მო­იქ­ცეთ". ამ სიტყ­ვებ­ში გაცხ­ა­დე­ბუ­ლია უსაზღ­ვრო თავ­მდაბ­ლო­ბი­სა და სიყ­ვა­რუ­ლის მა­გა­ლი­თი, რო­მე­ლიც ქვა­კუთხ­ე­დად უნ­და დას­დე­ბო­და ქრის­ტი­ა­ნულ რე­ლი­გი­ას.

სა­ი­დუმ­ლო სე­რო­ბი­სას იე­სომ რამ­დენ­ჯერ­მე მი­ა­ნიშ­ნა მო­წა­ფე­ებს, რომ მათ შო­რის ერ­თი გამ­ცე­მი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. "უ­ფა­ლო, ვი­ნაა იგი?" – იკითხა იო­ა­ნემ. – ეს ისა­ა, – მი­უ­გო იე­სომ, ვი­საც ამო­ვუ­წებ ლუკ­მას და მივ­ცემ. მან მარ­თლაც აი­ღო პუ­რის ქერ­ქი, ამო­უ­წო სა­ერ­თო სინ­ზე, მი­ა­წო­და იუ­დას და უთხ­რა: "რა­საც აკე­თებ, მა­ლე გა­ა­კე­თე". იუ­და ელ­დის­გან გა­ხევ­და და მსწრაფლ გა­ე­ცა­ლა სე­რო­ბის მო­ნა­წი­ლეთ. იე­სომ აი­ღო პუ­რი, აკურ­თხა, და­ტე­ხ­ა, მის­ცა მო­წა­ფე­ებს და თქვა: "ა­ი­ღეთ, ჭა­მეთ – ეს ჩე­მი სხე­უ­ლი­ა". აი­ღო სას­მი­სი, მად­ლი შეს­წი­რა, მის­ცა მათ და უთხ­რა: "ყვე­ლამ შეს­ვით აქე­დან, ვი­ნა­ი­დან ეს არის ჩე­მი სის­ხლი ახა­ლი აღ­თქმი­სა".

ამით ჩა­ე­ყა­რა სა­ფუძ­ვე­ლი ზი­ა­რე­ბის სა­ი­დუმ­ლოს, რაც მო­ას­წა­ვებ­და პუ­რი­სა და ღვი­ნის მეშ­ვე­ო­ბით ადა­მი­ა­ნის შე­ერ­თე­ბას მაცხ­ო­ვარ­თან. იუ­დას წას­ვლის შემ­დგომ მაცხ­ო­ვარ­მა სა­ბო­ლოო და­რი­გე­ბა მის­ცა თა­ვის მო­წა­ფე­ებს. "გიყ­ვარ­დეთ ერ­თმა­ნე­თი", ღა­ღა­დებ­დნენ მი­სი ბა­გე­ნი. ეს მცნე­ბა, რო­მე­ლიც მო­სეს კა­ნო­ნებ­შიც იყო მო­ცე­მუ­ლი, ახალ ში­ნა­არ­სობ­რივ დატ­ვირ­თვას იღებ­და. ამ და­რი­გე­ბამ და­ა­ეჭ­ვა პეტ­რე და შე­ე­კითხა მაც­ხო­ვარს: "უ­ფა­ლო, სად მიხ­ვალ". "სა­დაც მე მი­ვალ, შენ ვერ გა­მომ­ყვე­ბი ამ­ჟა­მად, არა­მედ შემ­დეგ გა­მომ­ყვე­ბი". – სულს დავ­დებ შენ­თვი­სო, – უთხ­რა პეტ­რემ. "მამ­ლის ყი­ვი­ლამ­დე სამ­ჯერ უარ­მყოფ მე" – წყნა­რად მი­უ­გო იე­სომ. ეს იყო მწა­რე სი­მარ­თლე. ეს იყო შეც­ნო­ბა ადა­მი­ა­ნი­სა, რო­მელ­მაც მარ­თლაც და­ა­დას­ტუ­რა თა­ვი­სი სი­სუს­ტე, რო­დე­საც დატყ­ვე­ვე­ბულ­მა მო­სა­ლოდ­ნე­ლი დას­ჯის ში­შით იმა­ვე ღა­მეს ქრის­ტეს ნაც­ნო­ბო­ბა­ზე სამ­გზის გა­ნაცხ­ა­და უა­რი.

მაცხ­ოვ­რის და­რი­გე­ბა­ში ის­მო­და მკაც­რი გაფ­რთხი­ლე­ბა ახა­ლი მოღ­ვა­წე­ო­ბის შე­სა­ხებ. რომ ბედ­ნი­ე­რი მო­გო­ნე­ბა იც­ვლე­ბო­და მკაც­რი მო­მავ­ლით, რომ­ლის დრო­საც არა­თუ აბ­გა და ჯო­ხი იყო სა­ჭი­რო, არა­მედ ხმა­ლიც, რა­თა გა­დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო მო­მავ­ლის იმე­დი. გა­მოთხ­ო­ვე­ბი­სას ქრის­ტემ გა­ნაცხ­ა­და, რომ მო­აღ­წია გან­კითხ­ვი­სა და დამ­ცი­რე­ბის ჟამ­მა, რომ ამაღ­ლე­ბამ­დე დარ­ჩე­ნი­ლი დრო მი­სი წა­მე­ბი­სა და შუ­რის­ძი­ე­ბის უმ­ძი­მე­სი წუ­თე­ბით იქ­ნე­ბო­და სავ­სე.

გეთ­სი­მა­ნი­ის ბაღ­ში შე­მო­უძღ­ვა ბრბოს იუ­და და სა­კოც­ნე­ლად მი­ი­წია იე­სო­ზე, რი­თაც ნი­შა­ნი მის­ცა, რომ ვი­საც კოც­ნას უპი­რებ­და, შე­საპყ­რო­ბიც ის უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო.

ებ­რა­ე­ლებს სიკ­ვდი­ლით დას­ჯის უფ­ლე­ბა არ ჰქონ­დათ, რად­გან იუ­დე­ა­ში რო­მის კა­ნო­ნე­ბი მოქ­მე­დებ­და და მხო­ლოდ რო­მის მო­ხე­ლეს შე­ეძ­ლო გა­ნა­ჩე­ნი აღეს­რუ­ლე­ბი­ნა. მღვდელ­მთავ­რებ­მა იე­სო­ზე მსჯავ­რის გა­მო­ტა­ნა იუ­დე­ის რო­მა­ელ მმარ­თველ პი­ლა­ტეს სთხო­ვეს. პი­ლა­ტემ საკ­მა­რი­სი სამ­ხი­ლი ვერ და­ი­ნა­ხა და იე­სოს გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბაც კი და­ა­პი­რა, რის­თვი­საც კე­ის­რის მო­ღა­ლა­ტე­ო­ბა დას­წა­მეს. პილატე იძულებული შეიქნა, ხალხის ნებას დაჰყოლოდა. ამის შემ­დგომ იე­სოს და­უწყ­ეს ცე­მა, წყევ­ლა, და­ცინ­ვა.

ეკ­ლის გვირ­გვი­ნი და­ად­გეს თავს, ბო­ლოს წა­იყ­ვა­ნეს გოლ­გო­თის მთა­ზე და ორ ავა­ზაკ­თან ერ­თად ჯვარ­ზე გა­აკ­რეს. ექ­ვსი სა­ა­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში იტან­ჯე­ბო­და ჯვარ­ზე გაკ­რუ­ლი და უკა­ნას­კნე­ლად მა­მის წი­აღ­ში მობ­რუ­ნე­ბულ­მა ეს სიტყ­ვე­ბი წარ­მოთ­ქვა: "მა­მა­ო, შენს ხელთ ჩა­მი­ბა­რე­ბია სუ­ლი ჩე­მი". ეს იყო ტან­ჯვის და­სას­რუ­ლი, ეს იყო მი­სი გა­მე­ფე­ბა ზე­ცი­ურ სამ­ყა­რო­ში, ეს იყო სა­სუ­ფე­ვე­ლი ცა­თა, რო­მე­ლიც მი­ი­ღო დე­და­მი­წა­ზე ადა­მი­ა­ნუ­რი ცხოვ­რე­ბის ტან­ჯვის შემ­დგომ.

ქრის­ტეს ჯვარ­ცმა მოხ­და პა­რას­კევს. იმა­ვე სა­ღა­მოს ვინ­მე იო­სებ არი­მა­თი­ე­ლი გა­მოცხ­ად­და პი­ლა­ტეს­თან და სთხო­ვა, უფ­ლე­ბა მი­ე­ცათ ჩა­მო­ეხ­სნათ ქრის­ტე ჯვრი­დან და და­ეკ­რძა­ლათ. პი­ლა­ტე და­თან­ხმდა, ტი­ლო­ში შეხ­ვე­უ­ლი მაცხ­ოვ­რის გვა­მი გა­და­ას­ვე­ნეს კლდე­ში გა­მოკ­ვე­თილ მღვი­მე­ში, რომ­ლის გა­მო­სას­ვლელს დი­დი ქვა მი­ა­ფა­რეს. კვი­რას მე­ნელ­საცხ­ებ­ლე ქა­ლე­ბი მა­რი­ამ მაგ­და­ლი­ნე­ლი, სა­ლო­მე და სხვა­ნი მი­ვიდ­ნენ მაცხ­ოვ­რის საფ­ლავ­თან, რა­თა მის­თვის ნელ­საცხ­ე­ბე­ლი ეცხ­ოთ, მაგ­რამ მაცხ­ო­ვა­რი იქ აღარ და­უხ­ვდათ. მა­ლე პეტ­რემ და იო­ა­ნე­მაც შე­იტყ­ვეს მომ­ხდა­რის შე­სა­ხებ, მი­ვიდ­ნენ გა­მოქ­ვა­ბულ­თან და იხი­ლეს მხო­ლოდ ტი­ლოს ნაჭ­რე­ბი, რო­მელ­შიც მე­სია იყო გახ­ვე­უ­ლი. მო­წა­ფე­ე­ბი გა­ნაც­ვიფ­რა ქრის­ტეს აღ­დგო­მამ და ზო­გი ეჭ­ვობ­და კი­დეც, ვიდ­რე თა­ვად არ გა­მო­ეცხ­ა­და მათ.

ქრის­ტეს აღ­დგო­მა და გა­მოცხ­ა­დე­ბა არის უდი­დე­სი და უეჭ­ვე­ლი ფაქ­ტი.
სა­ყუ­რადღ­ე­ბო­ა, რომ მო­ცი­ქუ­ლე­ბი, რომ­ლე­ბიც ქრის­ტეს მოღ­ვა­წე­ო­ბი­სას დი­დი გუ­ლა­დო­ბით არ გა­მო­ირ­ჩე­ოდ­ნენ, მი­სი ამაღ­ლე­ბის შემ­დგომ რა­დი­კა­ლუ­რად შე­იც­ვალ­ნენ. არ დარ­ჩე­ნი­ლა წა­მე­ბის არც ერ­თი ხერ­ხი, მათ წი­ნა­აღ­მდეგ რომ არ გა­მო­ე­ყე­ნე­ბი­ნათ წარ­მარ­თებს. ჩვენს სმე­ნას დღე­საც სწვდე­ბა ყი­ჟი­ნი აღ­ტყი­ნე­ბუ­ლი ბრბო­სი, რო­მე­ლიც მდუ­ღა­რეს ას­ხამს და ქვე­ბით ქო­ლავს შე­უდ­რე­კელ მო­ცი­ქულს, რო­მელ­საც ერ­თი ნერ­ვიც არ უთ­რთის სა­ხე­ზე და ქრის­ტეს მად­ლით გას­ხი­ვოს­ნე­ბუ­ლი, უდ­რტვინ­ვე­ლად ტო­ვებს ამ­ქვეყ­ნი­ურ სი­ცოცხ­ლეს.
სწო­რედ ქრის­ტეს ამაღ­ლე­ბა და მი­სი გა­მოცხ­ა­დე­ბა იყო რწმე­ნის გვირ­გვი­ნი, რო­მე­ლიც ტალ­ღა­სა­ვით აღი­მარ­თა წარ­მარ­თუ­ლი მსოფ­ლი­ოს თავ­ზე.
იე­სოს აღ­დგო­მის პირ­ვე­ლი მოწ­მე იყო მა­რი­ამ მაგ­და­ლი­ნე­ლი, შემ­დეგ კი იგი სხვა ქა­ლებ­საც გა­მო­ეცხ­ა­და, ეჩ­ვე­ნა პეტ­რე­სა და იო­ა­ნეს, ასე­ვე ყვე­ლა მო­წა­ფეს, გა­ლი­ლე­ის მთა­ზე კი თა­ვის ხუ­თას­ზე მეტ მიმ­დე­ვარს.
სცენა ფილმიდან "ქრისტეს ვნებანი" (რეჟისორი მელ გიბსონი)
ასე გაგ­რძელ­და ორ­მო­ცი დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში. იე­სო ცხრა­ჯერ გა­მო­ეცხ­ა­და თა­ვის მიმ­დევ­რებს, მაგ­რამ მი­სი სხე­უ­ლი უკ­ვე აღარ ეკუთ­ვნო­და ადა­მი­ა­ნურს, მას­ში უკ­ვე შე­იმ­ჩნე­ო­და არა­მი­წი­ე­რი ცხოვ­რე­ბის ხა­ტი და ბო­ლოს დად­გა დრო გან­შო­რე­ბი­სა. იგი თა­ვის მო­წა­ფე­ებს უკა­ნას­კნე­ლად გა­მო­ეცხ­ა­და იე­რუ­სა­ლიმ­ში. წა­იყ­ვა­ნა ისი­ნი ბე­თა­ნი­ის­კენ და და­უ­ბა­რა, არ მოს­ცი­ლე­ბოდ­ნენ იე­რუ­სა­ლიმს მა­ნამ­დე, სა­ნამ სუ­ლიწ­მი­და არ გად­მო­ვი­დო­და მათ­ზე. მის­ცა მათ სა­ბო­ლოო და­რი­გე­ბა, ხე­ლე­ბი მაღ­ლა აღაპყ­რო, და­ლო­ცა და თან­და­თა­ნო­ბით ამაღ­ლდა ცა­ში.

აღდგომიდან ორ­მოც­დამეა­თე დღეს იე­რუ­სა­ლიმ­ში ძლი­ერ­მა ქარ­მა დაჰ­ბე­რა და მოციქულებზე სუ­ლიწ­მი­და ცეცხ­ლის ენე­ბის მსგავ­სად გად­მო­ვი­და; და­იწყ­ეს ლა­პა­რა­კი და ღმერ­თის დი­დე­ბა სხვა­დას­ხვა ენა­ზე. მა­შინ პეტ­რემ გა­ნუ­მარ­ტა მო­ცი­ქუ­ლებს, რომ ნე­ბა ეძ­ლე­ო­დათ იე­სოს­გან, წა­სუ­ლიყ­ვნენ სხვა­დას­ხვა ქვე­ყა­ნა­ში და მე­სი­ის სა­ხე­ლით ექა­და­გათ ქრის­ტი­ა­ნო­ბა.

ის­ტო­რი­უ­ლი თვალ­საზ­რი­სით, ეს იყო ერ­თობ რთუ­ლი პრო­ცე­სი, რო­მელ­საც უამ­რა­ვი და­მაბ­რკო­ლე­ბე­ლი გა­რე­მო­ე­ბა ახ­ლდა თან ებ­რა­ე­ლე­ბი­სა და წარ­მარ­თე­ბის მხრი­დან, რა­მაც შე­ი­წი­რა ყვე­ლა მო­ცი­ქუ­ლი, გარ­და იო­ა­ნე­სი. მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, ქრის­ტი­ა­ნო­ბის ძლე­ვა­მო­სი­ლი სვლის შე­ჩე­რე­ბა უკ­ვე აღა­რა­ვის შე­ეძ­ლო.

ქრის­ტი­ა­ნუ­ლი თე­მის წევ­რებს, ჯერ კი­დევ რო­მის იმ­პე­რი­ის აღ­მო­სავ­ლე­თის პრო­ვინ­ცი­ე­ბის მმარ­თველ გა­ლე­რი­უ­სის 311 წელს გა­მო­ცე­მუ­ლი ედიქ­ტით, მი­ე­ცათ ლე­გა­ლი­ზე­ბუ­ლი აღ­მსა­რებ­ლის ნე­ბა იმ ვი­თა­რე­ბის გათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბით, რომ "მათ რი­ტუ­ალ­ში არ ყო­ფი­ლი­ყო შემ­ჩნე­უ­ლი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის სა­წი­ნა­აღ­მდე­გო ქმე­დე­ბა".

ბი­ზან­ტი­ის იმ­პე­რა­ტორ კონ­სტან­ტი­ნე დი­დის ხელ­შეწყ­ო­ბით ქრის­ტი­ა­ნე­ბი დამკვიდრ­დნენ წმინ­და ად­გი­ლებში, ქრის­ტი­ა­ნო­ბა­ში ჩა­მო­ყა­ლიბ­და სამ­ღვდე­ლო­ე­ბის იე­რარ­ქი­უ­ლი ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ა. 325 წელს ნი­კე­ის პირ­ველ მსოფ­ლიო სა­ეკ­ლე­სიო კრე­ბა­ზე იმ­პე­რა­ტორ კონ­სტან­ტი­ნე I-ის დას­ტუ­რით ქრის­ტი­ა­ნო­ბა ოფი­ცი­ა­ლურ სა­ხელ­მწი­ფო რე­ლი­გი­ად გა­მოცხ­ად­და. წარ­მო­იქ­მნენ ავ­ტო­კე­ფა­ლი­უ­რი, და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი ეკ­ლე­სი­ე­ბი, რო­მელ­თაც სა­თა­ვე­ში პატ­რი­არ­ქე­ბი ჩა­უდ­გნენ.

თავ­და­პირ­ვე­ლად იყო რო­მის, ალექ­სან­დრი­ი­სა და ან­ტი­ო­ქი­ის ავ­ტო­კე­ფა­ლი­უ­რი ეკ­ლე­სი­ე­ბი. შემ­დეგ ასეთ­თა რან­გში შე­ი­რაცხ­ნენ იე­რუ­სა­ლი­მი­სა და კონ­სტან­ტი­ნო­პო­ლის ეკ­ლე­სი­ე­ბიც. ნი­კე­ის სა­ეკ­ლე­სიო კრე­ბა­ზე შე­ი­მუ­შა­ვეს უმ­თავ­რე­სი დოგ­მა­ტი­კურ­-კა­ნო­ნი­კუ­რი და იე­რარ­ქი­ულ­-ად­მი­ნის­ტრა­ცი­უ­ლი სა­კითხ­ე­ბი. კრე­ბამ და­ად­გი­ნა სარ­წმუ­ნო­ე­ბის სიმ­ბო­ლოს ტექ­სტი. სა­ინ­ტე­რე­სო­ა, რომ ნი­კე­ის სა­ე­ლე­სიო კრე­ბის ოქ­მებ­ში მოხ­სე­ნი­ე­ბუ­ლია ბიჭ­ვინ­თის სა­ე­პის­კო­პო­სო კა­თედ­რის მღვდელ­მთა­ვა­რი სტრა­ტო­ფი­ლე, რაც აშ­კა­რად მი­უ­თი­თებს იმ­დრო­ინ­დელ და­სავ­ლეთ სა­ქარ­თვე­ლო­ში ქრის­ტი­ა­ნუ­ლი მრევ­ლის არ­სე­ბო­ბას.

ელ­დარ ნა­დი­რა­ძე
ჟურნალი "ისტორიანი",#7

მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
 როგორ აფასებთ ნათია თურნავას დანიშვნას ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის პოსტზე?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
როგორ აფასებთ ნათია თურნავას დანიშვნას ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის პოსტზე?
თვის კითხვადი სტატიები