"აი, ხომ ხე­დავთ, ჩვე­ნი ცო­ლე­ბი გა­ვა­ქარ­თვე­ლეთ" - ქართველების უჩ­ვე­უ­ლო შეხ­ვედ­რა ოკე­ა­ნის გაღ­მა...
"აი, ხომ ხე­დავთ, ჩვე­ნი ცო­ლე­ბი გა­ვა­ქარ­თვე­ლეთ" - ქართველების უჩ­ვე­უ­ლო შეხ­ვედ­რა ოკე­ა­ნის გაღ­მა...
რეკ­ლა­მა გარ­კვე­ულ­წი­ლად ყვე­ლა­ფერს სჭირ­დე­ბა... რა­საკ­ვირ­ვე­ლია, კარგ წიგ­ნსაც. იმ შემ­თხვე­ვა­შიც კი, თუ იგი სა­ზო­გა­დო­ე­ბი­სათ­ვის მეტ-ნაკ­ლე­ბად ცნო­ბი­ლია. ეს ერ­თი "დე­ტა­ლია" წიგ­ნის წარ­მო­ე­ბი­სა - სა­გა­მომ­ცემ­ლო საქ­მი­ა­ნო­ბის დიდ სივ­რცე­ში. ცხა­დია, არც "გა­და­ჭარ­ბე­ბაა" უც­ხო; ესეც რეკ­ლა­მის თვი­სე­ბაა, მაგ­რამ კონ­კრე­ტუ­ლი წიგ­ნის (ან ნე­ბის­მი­ე­რი პრო­დუქ­ცი­ის) წარ­დგი­ნე­ბა მის ძი­რი­თად არსს ან ვთქვათ ასე, ღირ­სე­ბას უნ­და უს­ვამ­დეს ხაზს.

ერ­თი სა­რეკ­ლა­მო წარ­დგი­ნე­ბა: მო­ხერ­ხე­ბუ­ლი ფორ­მა­ტით შე­მო­თა­ვა­ზე­ბუ­ლი წიგ­ნი - მი­სი სა­თა­უ­რით უნ­და და­ი­მახ­სოვ­როს მნახ­ველ­მა; ქვე­მოთ, ცნო­ბი­ლი ავ­ტო­რე­ბი და შე­ფა­სე­ბე­ბი... და მთა­ვა­რი - წარ­წე­რა დი­დი ასო­ე­ბი­თა და მუ­ქი შრიფ­ტით:

FIRST COLUMBUS - THEN
GEORGE - "პირ­ვე­ლად კო­ლუმ­ბმა, შემ­დეგ ჯორ­ჯმა"... აზ­რი მე­ქა­ნი­კუ­რად გრძელ­დე­ბა - აღ­მო­ა­ჩი­ნეს ამე­რი­კა!
ეს უჩ­ვე­უ­ლო წარ­დგი­ნე­ბა პა­ა­ტა ნაც­ვლიშ­ვილ­მა მაჩ­ვე­ნა.

ორი მწე­რა­ლი, ორი­ვე ქარ­თვე­ლი! ერ­თი ქარ­თუ­ლად წერს, მე­ო­რე - ინ­გლი­სუ­რად, თა­ნაც მუდ­მი­ვი თა­ნა­ავ­ტო­რი ჰყავს. სხვა­დას­ხვა სა­ხელ­მწი­ფოს წარ­მო­ად­გე­ნენ. პირ­ვე­ლი "მო­სა­ლოდ­ნელ" ფა­თე­რაკს არ და­ე­რი­დე­ბა, მე­ო­რე - მან­ძილს და ერ­თმა­ნეთს უეჭ­ვე­ლად გა­იც­ნო­ბენ. სწო­რედ ამ შეხ­ვედ­რა­ზე ვი­სა­უბ­როთ.

ამე­რი­კა­ში ჩა­სუ­ლი ქარ­თვე­ლი მწე­რა­ლი აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლი სას­ტუმ­რო "სკოტ­ლენ­დში" მცხოვ­რებ მას­პინ­ძელს, ცნო­ბილ ფა­ლა­ვან ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ანს გი­ორ­გი პა­პაშ­ვი­ლის შე­სა­ხებ და­ე­კით­ხე­ბა, არც იმას და­უ­მა­ლავს, რომ მას­ზე "
სა­ქარ­თვე­ლო­ში ლე­გენ­დე­ბი და­დის"... მწე­რა­ლია თა­ვა­დაც და რა გა­საკ­ვი­რია, ეს უფ­რო აინ­ტე­რე­სებს. სა­ქარ­თვე­ლო­ში დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლი თა­ვის მო­გო­ნე­ბებ­ში შე­ეც­დე­ბა, დი­ა­ლო­გი ზუს­ტად აღად­გი­ნოს; ეს არა მხო­ლოდ სი­ზუს­ტის­თვის სჭირ­დე­ბა, არა­მედ იმი­ტო­მაც, რომ ქარ­თველ მკით­ხველს უამ­ბოს. უსა­თუ­ოდ ისიც უნ­და ით­ქვას, რომ ამ მო­გო­ნე­ბე­ბის სრუ­ლი ვერ­სია მხო­ლოდ ხელ­ნა­წე­რის სა­ხით დევს აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლის არ­ქივ­ში, სა­თა­უ­რით: "ამე­რი­კა­ში პა­რიზ­ზე გავ­ლით". და­ბეჭ­დვით - 1964 წელს და­ი­ბეჭ­და მი­სი თხზუ­ლე­ბე­ბის მე­ო­რე ტომ­ში, ძა­ლი­ან შე­მოკ­ლე­ბუ­ლი და თან სა­თა­უ­რით: "მოგ­ზა­უ­რო­ბა ამე­რი­კა­ში" (პა­რი­ზი მთლი­ა­ნად გა­მო­ტო­ვე­ბუ­ლია, თხრო­ბა პირ­და­პირ გა­და­დის ამე­რი­კა­ზე. რო­გორც ჩანს, გა­მო­ცე­მი­სას "გავ­ლა" აღარ "მო­ხერ­ხდა").

ერ­თი ფრაგ­მენ­ტი:
"- კო­ლია ჩე­მო, პა­პაშ­ვი­ლის წიგ­ნი ხომ არა გაქვს, მინ­დო­და მე­შო­ვა. ამ მწერ­ლის შე­სა­ხებ სა­ქარ­თვე­ლო­ში მთე­ლი ლე­გენ­დე­ბი და­დის...
- პა­პაშ­ვი­ლის? მო­ი­ცა - ტე­ლე­ფონს ხე­ლი და­ავ­ლო, ნო­მე­რი აკ­რი­ფა და ჩას­ძა­ხა:
- ალო, გი­ორ­გი, გა­მარ­ჯო­ბა შე­ნი... ჰო, კო­ლია ვარ... რო­გორ ხარ, კა­ცო, სად და­ი­კარ­გე. აგერ, ჩემ­თან სა­ქარ­თვე­ლო­დან არი­ან ჩა­მო­სუ­ლი, მწე­რა­ლია ბე­ლი­აშ­ვი­ლი და რე­ჟი­სო­რი პი­პი­ნაშ­ვი­ლი, მე­კით­ხე­ბი­ან, ერ­თი დაგ­ვა­ნახ­ვეთ ეს პა­პაშ­ვი­ლიო... რაო, გეწ­ვი­ოთ... არა, ესე­ნი ვერ წა­მოვ­ლენ, ხვალ დი­ლით მიფ­რი­ნა­ვენ... მო­დი­ხარ? ახ­ლა­ვე წა­მოხ­ვალ?"

გი­ორ­გი პა­პაშ­ვი­ლი ჩა­მო­სულ სტუმ­რებს ტე­ლე­ფო­ნით მა­ინც და­ე­ლა­პა­რა­კა... კი­დევ ერ­თხელ შე­ე­პა­ტი­ჟა, სხვაგ­ვა­რად რო­გორ მი­ეწ­ვია, ასე უთ­ხრა:
"- ძა­ლი­ან გთხოვთ, თქვე­ნი ამ­ხა­ნა­გე­ბით მეს­ტუმ­როთ, კო­ლი­ამ იცის, სა­დაც ვცხოვ­რობ. სა­მი სა­ა­თი არც დაგ­ჭირ­დე­ბათ მან­ქა­ნით.
- არ შეგ­ვიძ­ლი­ან პა­ტივ­ცე­მუ­ლო გი­ორ­გი. ჩვენ ხვალ დი­ლით მივ­ფრი­ნავთ. ძა­ლი­ან მინ­დო­და თქვე­ნი წიგ­ნი მქო­ნო­და, ჩვენ­ში კი­დე­ვაც და­ი­ბეჭ­და თქვე­ნი წიგ­ნის თარ­გმა­ნე­ბი ქარ­თუ­ლად...
- ვი­ცი, ჟურ­ნა­ლი "დრო­შა" მი­ვი­ღე, ვნა­ხე, იქ არის. ჩემს წიგნს მო­გარ­თმევთ. მაშ, მე წა­მო­ვალ თუ და­მე­ლო­დე­ბით, კო­ლი­ას­თან მო­ვალ.
- გე­ლო­დე­ბით. ნახ­ვამ­დის.
მი­ლი დავ­დე და ქვა­რი­ანს ვე­კით­ხე­ბი:
- გა­ნა ის ნიუ-იორ­კში არ ცხოვ­რობს?
- არა, პენ­სილ­ვა­ნი­ა­ში ცხოვ­რობს. აქე­დან ასი მი­ლია. მო­ვა, მა­ლე მო­ვა, სულ ერ­თია, არ­სად გა­გიშ­ვებთ. მი­სი წიგ­ნი ძა­ლი­ან პო­პუ­ლა­რუ­ლია ამე­რი­კა­ში. სუ­რა­თიც და­იდ­გა მი­სი მოთ­ხრო­ბის მი­ხედ­ვით".
აკაკი ბელიაშვილი
მკით­ხვე­ლი, ვი­ცი, და­ინ­ტე­რეს­დე­ბა, რო­გორ მოხ­ვდნენ "მა­ნამ­დე" კო­ლია ქვა­რი­ან­თან?
60-ია­ნი წლე­ბი­დან საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის პო­ლი­ტი­კუ­რი ტენ­დენ­ცი­ე­ბი შე­იც­ვა­ლა. შე­საძ­ლე­ბე­ლი ხდე­ბო­და უც­ხო­ეთ­თან ერ­თგვა­რი კავ­ში­რე­ბის დამ­ყა­რე­ბა, აღ­დგე­ნაც. ეს ძი­რე­უ­ლად გან­სხვავ­დე­ბო­და 30-40-ია­ნი წლე­ბის სა­ხელ­მწი­ფო იდე­ო­ლო­გი­უ­რი სტრა­ტე­გი­ის­გან. დრომ, ახალ­მა ვი­თა­რე­ბამ სხვა შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი მო­ი­ტა­ნა. ოფი­ცი­ა­ლუ­რი დე­ლე­გა­ცი­ე­ბის გაგ­ზავ­ნა, სა­ო­ჯა­ხო კავ­ში­რე­ბის აღ­დგე­ნა, საზ­ღვარ­გა­რეთ მყო­ფი ნა­თე­სა­ვე­ბის მო­ძებ­ნა თან­და­თან შე­საძ­ლე­ბე­ლი ხდე­ბო­და...

სწო­რედ 60-იან წლებ­ში ამე­რი­კა­ში მოგ­ზა­უ­რო­ბის თა­ო­ბა­ზე გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი მო­გო­ნე­ბე­ბი არ­სე­ბობს: სხვა­დას­ხვა შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბით, ინ­ტე­რე­სით, შეხ­ვედ­რით და "გა­ბე­დუ­ლე­ბით" სავ­სე. იმ დროს, თა­ნაც "პირ­ვე­ლი საბ­ჭო­თა დე­ლე­გა­ცი­ის" პი­რო­ბებ­ში ეს საკ­მა­ოდ რთუ­ლი იქ­ნე­ბო­და, თა­მა­მიც...

ირაკ­ლი აბა­ში­ძე წიგ­ნში "ამე­რი­კა თვა­ლის ერ­თი გა­დავ­ლე­ბით" ერთ იდი­ლი­ურ შე­საძ­ლებ­ლო­ბას აღ­წერს, რო­გორ შე­გიძ­ლი­ათ მშვე­ნი­ერ გზებ­ზე გა­აქ­რო­ლოთ მან­ქა­ნა; გზის­პი­რას ერ­თსარ­თუ­ლი­ან პა­ტა­რა "ოტელ­თან" გა­ა­ჩე­როთ, იქ­ვე და­ტო­ვოთ და ნო­მერ­ში მშვი­დად წა­მო­წო­ლილ­მა ტე­ლე­ვი­ზორს უყუ­როთ; თან რამ­ხე­ლა არ­ჩე­ვა­ნია?! "ტე­ლე­ვი­ზი­ას რვა პროგ­რა­მა აქვს". რო­გორ­მე ერთს მა­ინც გა­მო­არ­ჩევს: "ძი­ლის წინ ტე­ლე­ვი­ზორ­ში რო­მე­ლი­ღაც კა­მე­ჩი­ვით ზორ­ბა, ბრგე ამე­რი­კელ მო­ჭი­და­ვე­თა მატჩს უც­ქი­რეთ, აბა, ვინ ვის წა­აქ­ცევს. ეს პროგ­რა­მა არ მო­გე­წო­ნათ, სხვა ჩარ­თეთ".

აკა­კი ბა­ლი­აშ­ვი­ლიც ამე­რი­კა­შია... ის და მი­სი ახ­ლო­ბე­ლი, ნიუ-იორ­კში სა­ნა­ხა­ო­ბით დაღ­ლი­ლი, ქუ­ჩა­ში ხე­ტი­ალ­ზეც უარს იტ­ყვი­ან და სას­ტუმ­როს ნო­მერ­ში დაბ­რუნ­დე­ბი­ან. "ახ­ლო­ბე­ლი" - ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი რე­ჟი­სო­რი ნი­კო­ლოზ პი­პი­ნაშ­ვი­ლია. სას­ტუმ­რო­ში დაბ­რუნ­დნენ... ტე­ლე­ვი­ზო­რის წინ წა­მოწ­ვნენ და "ამე­რი­კუ­ლი ჭი­და­ო­ბის" ყუ­რე­ბას შე­უდ­გნენ.

"- ვი­საც ეს ჭი­და­ო­ბა არ უნა­ხავს, იმას ამე­რი­კა არ უნა­ხავს", - გა­და­უ­წუ­რავს წყალს აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლი რო­მე­ლი­მე ტუ­რისტს და თა­ვად შე­ეც­დე­ბა მკით­ხველს თა­ვი­სი ნა­ამ­ბო­ბით, ამე­რი­კა "ანახ­ვოს". მით უფ­რო, რომ დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლია, "ამ ჭი­და­ო­ბა­შია მთე­ლი სი­სავ­სით აღ­ბეჭ­დი­ლი ამე­რი­კის ნამ­დვი­ლი სა­ხე".

- რას წარ­მო­ად­გენს ეს ჭი­და­ო­ბა? - დას­ვამს კით­ხვას და დე­ტა­ლურ აღ­წე­რა­საც შე­უდ­გე­ბა, რო­გორ გა­მო­დის რინ­გზე ერ­თდრო­უ­ლად ოთ­ხი მო­ჭი­და­ვე, "ორ-ორი თი­თო­ე­უ­ლი მხრი­დან". ჯერ პირ­ვე­ლი წყვი­ლი იწ­ყებს, შემ­დეგ ერ­თვე­ბა მე­ო­რე. და არის ერ­თი ჩხუ­ბი, გა­უ­თა­ვე­ბე­ლი ცე­მა-ტყე­პა, და­უ­ზო­გა­ვი წიხ­ლე­ბი... "ტან­და­ბა­ლი მო­ჭი­და­ვე ამო­იჭ­რა და ეცა გო­ლი­ათს. ეცა და თქვენს მტერს, რაც იმას დღე და­ა­ყე­ნა. ლე­კუ­რი ნა­ბა­დი­ვით მო­თე­ლა, აჭან­ჭყა­რა, თა­ვი ფე­ხებ­ში გა­უძ­ვრი­ნა და ასე დახ­ვე­ულ-და­გორ­გა­ლე­ბუ­ლი გა­და­აგ­დო პარ­ტერ­ში. ერ­თი სიტ­ყვით, მთე­ლი ეს "ჭი­და­ო­ბა" წარ­მო­ად­გენ­და ერ­თმა­ნე­თის ცე­მა-ტყე­პის, მსხვრე­ვა-ლეწ­ვის, თმე­ბის დაგ­ლე­ჯის, პირ­ში თი­თე­ბის ჩაჩ­რის და ლო­ყე­ბის ხე­ვის არა­ა­და­მი­ა­ნურ სა­ნა­ხა­ო­ბას".
ქართველი პროფესიონალი მოჭიდავე ნიკოლოზ (კოლია) ქვარიანი (1900-1980)
სა­ნა­ხა­ო­ბამ (თა­ნაც უც­ხომ) გა­ტა­ცე­ბა იცის, ალ­ბათ ამი­ტომ, "ორი თუ სა­მი ოთ­ხე­უ­ლის ჭი­და­ო­ბა ვი­ყუ­რეთ".
...ემო­ცია სხვა­დას­ხვა მო­გო­ნე­ბას ამო­ა­ტივ­ტი­ვებს; არა­და, მეხ­სი­ე­რე­ბა ბევრ ამ­ბავს იტევს, ადა­მი­ა­ნებ­საც... უც­ნა­უ­რია, მაგ­რამ იქ, ამე­რი­კა­ში, სა­ტე­ლე­ვი­ზიო გა­და­ცე­მა ორი­ვე ქარ­თველს ერ­თსა და იმა­ვე ადა­მი­ანს გა­ახ­სე­ნებს. თით­ქმის მა­თი­ვე თა­ნა­ტოლს, ქუ­თა­ი­სელ მე­ზო­ბელს, სა­ქარ­თვე­ლო­ში თა­ვის დრო­ზე სა­ხელ­მოხ­ვე­ჭილ და ამე­რი­კა­შიც საკ­მა­ოდ ცნო­ბილ ფა­ლა­ვან ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ანს. ნიუ-იორ­კის სა­ტე­ლე­ფო­ნო წიგ­ნში გვარ-სა­ხელს მო­ძებ­ნი­ან და...

"- ალო, - მეს­მის ტე­ლე­ფონ­ში, თუმ­ცა მი­ლა­კი პი­პი­ნაშ­ვილს აქვს ყურ­ზე.
- ქვა­რი­ა­ნი ბრძან­დე­ბით? - ეკით­ხე­ბა აქე­დან.
და უც­ბად ის­მის გა­ურ­კვე­ვე­ლი ქუ­ხი­ლი მილ­ში. პი­პი­ნაშ­ვი­ლი ძლივს ას­წრებს პა­სუ­ხე­ბის გა­ცე­მას და ასე მგო­ნია, მიკ­რო­ფონ­ში ატო­მუ­რი რე­აქ­ცია ხდე­ბა და სა­დაც არის აფეთ­ქდე­ბაო, ისე­თი გრი­ალ-ჭახ­ჭა­ხი მო­დის იქი­დან".
ქვა­რი­ანს მე­ო­რე დღეს ეს­ტუმ­რნენ.

გა­ხა­რე­ბუ­ლი მას­პინ­ძე­ლი მო­სუ­ლებს სი­ხა­რუ­ლით შეხ­ვდა და მე­უღ­ლეც - სი­დო­ნია გა­აც­ნო. წარ­მო­შო­ბით გერ­მა­ნე­ლი ქალ­ბა­ტო­ნი, რო­მელ­საც ოც­ნე­ბად გა­დაქ­ცე­ვია, ქმრის სამ­შობ­ლო ნა­ხოს - სა­ქარ­თვე­ლო...
ოთა­ხის კედ­ლე­ბი მხატ­ვარ­თა ნა­მუ­შევ­რე­ბით იყო და­ფა­რუ­ლი, ირ­გვლივ - კა­რა­და­ში, თა­რო­ებ­ზე, მა­გი­და­ზეც კი უამ­რა­ვი წიგ­ნი ეწ­ყო... მათ შო­რის ქარ­თუ­ლიც. იგო­ნე­ბენ წარ­სულს - ასე ახ­ლო­ბელსა და ასე შო­რე­ულს. ის დრო­ით არ გა­მან­ძი­ლე­ბუ­ლა, მი­წით დას­ცილ­დნენ... არა­და, "მი­წა თა­ვი­სას მო­ით­ხოვს. და რა მი­წის­გა­ნაც ხარ ადა­მი­ა­ნი შექ­მნი­ლი - ის მი­წა ბღა­ვის შენს სხე­ულ­ში, სა­დაც უნ­და გა­და­ვარ­დე კა­ცი" (ნი­კო­ლო მი­წიშ­ვი­ლი). იხ­სე­ნე­ბენ მო­წა­ფე­ო­ბის­დრო­ინ­დელ ქუ­თა­ისს, რი­ო­ნის სა­ბა­ნა­ო­ებს, ბა­ღის­კი­დეს, გამ­ყრე­ლი­ძის ცირკს (თეთ­რი ხი­დის გა­დაღ­მა), ალე­ლო­ვის სა­ცეკ­ვაო სკო­ლას, კი­ნო "რა­დი­უმს", ბოს­ლე­ვურ "პი­რაჟ­კებს," მწვა­ნე ბა­ზარ­ზე გა­მო­ტა­ნილ "სა­შე­მოდ­გო­მო ცრემ­ლი­ან ლეღ­ვებს და ატ­მებს"; ახ­ლობ­ლებ­საც: ტე­რენ­ტი პი­პი­ნაშ­ვილს, სან­დრო მხე­ი­ძეს, პო­ეტ კო­ლაუ ნა­დი­რა­ძეს, ლე­ლი­კო ხო­ტი­ვარ­სა და ნი­კო­ლოზ სა­ნიშ­ვილს, მე­დე­ლა­ურს, მა­ჩა­ბელს, ჟან დე კო­ლონს, კოს­ტა მა­ი­სუ­რა­ძეს, სან­დრო კან­დე­ლაკს...

"კვლავ დაქ­რო­და თა­ვი­სი ოც­ნე­ბით ქუ­თა­ის­ში ახალ­გაზ­რდა გო­ლი­ა­თი, ქუ­ჩა­ში ბავ­შვე­ბი გუნდ-გუნ­დად რომ დას­დევ­დნენ და თვა­ლებ­ში შე­ცი­ცი­ნებ­დნენ..." ნი­ჭი­ე­რი მწე­რა­ლია აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლი და კარ­გა­დაც ჰყვე­ბა. მე­რე ამე­რი­კელ ქარ­თვე­ლებ­საც ახ­სე­ნე­ბენ: და­ვით და სერ­გო მდივ­ნებს, მათ სა­ყო­ველ­თა­ოდ, მაგ­რამ სხვა­დას­ხვა ვერ­სი­ით გავ­რცე­ლე­ბულ თავ­გა­და­სავ­ლებ­საც; იცი­ნე­ბენ. "ორი სა­ერ­თა­შო­რი­სო ალ­ფონ­სიო", - კი იხა­ლი­სე­ბენ, მაგ­რამ მა­ინც ეტ­ყო­ბათ, მოს­წონთ... სა­ინ­ტე­რე­სო ამ­ბებ­საც გა­ა­გე­ბი­ნე­ბენ ერ­თმა­ნეთს, მა­გა­ლი­თად ამ­გვარს: "და­ვი­თის დაი რუ­სუ­და­ნი ცო­ლად ჰყავ­და ის­პა­ნელ მხატ­ვარს - სერტს; მე­ო­რე დაი, ნი­ნო, ცო­ლი იყო ცნო­ბი­ლი ინ­გლი­სე­ლი მწერ­ლის კო­ნან დო­ი­ლის შვი­ლი­სა".

ამა­სო­ბა­ში ცოლ-ქმა­რი პა­პაშ­ვი­ლე­ბიც მოვ­ლენ. სა­ინ­ტე­რე­სოა, მწე­რა­ლი აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლი რო­გორ აღ­წერს თა­ვის პირ­ველ შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას: "გი­ორ­გი პა­პაშ­ვი­ლი სა­შუ­ა­ლო ტა­ნის, ხმე­ლი აგე­ბუ­ლო­ბის შავ­გვრე­მა­ნი კა­ცია, ტი­პუ­რი მთი­უ­ლი. მი­სი მე­უღ­ლე ელე­ნე კი მა­ღა­ლი, ჩა­სუ­ქე­ბუ­ლი ამე­რი­კე­ლი ქა­ლია, სა­ოც­რად ჭკვი­ა­ნი თვა­ლე­ბით". დას­ხდნენ, სა­უ­ბა­რი თა­ვის­თა­ვად გაგ­რძელ­და. სამ­შობ­ლო­დან ჩა­მო­სუ­ლი თა­ნა­მო­კალ­მის მო­ტა­ნი­ლი "ამ­ბა­ვი", "ჩვენ­ში, სა­ქარ­თვე­ლო­ში იცი­ან თქვე­ნი მწერ­ლო­ბის შე­სა­ხე­ბო", პა­პაშ­ვი­ლის­თვის უც­ნო­ბი არ აღ­მოჩ­ნდა!

სა­მა­გი­ე­როდ, თა­ნა­მე­მა­მუ­ლე­ებ­მა შე­იტ­ყვეს, გი­ორ­გი პა­პაშ­ვი­ლი მო­ქან­და­კე რომ იყო, გა­მო­ფე­ნებ­საც აწ­ყობ­და, მი­სი ბევ­რი ნა­მუ­შე­ვა­რი იყი­დე­ბო­და კი­დეც, ხო­ლო ზო­გი­ერ­თი მათ­გა­ნი მუ­ზე­უ­მებ­საც ჰქო­ნი­ათ შე­ძე­ნი­ლი...
აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვილ­მა მო­ქან­და­კის ნა­მუ­შევ­რე­ბის ფო­ტო­რეპ­რო­დუქ­ცი­ე­ბის ნახ­ვის სურ­ვი­ლი გა­მოთ­ქვა, მაგ­რამ კო­ლია ქვა­რი­ან­თან ქარ­თვე­ლე­ბის სა­ნა­ხა­ვად ხელ­და­ხელ ნაჩ­ქა­რე­ვად წა­მო­სულ გი­ორ­გი პა­პაშ­ვილს ეს არც უფიქ­რია და ამ­დე­ნი აღარ გა­უთ­ვა­ლის­წი­ნე­ბია... რო­გორც კი გა­არ­კვია, ჩემ­თან მოს­ვლას ვერ ახერ­ხე­ბე­ნო, ჩაჯ­და სა­კუ­თარ "შევ­რო­ლეს" მარ­კის ლი­მუ­ზინ­ში და პენ­სილ­ვა­ნი­ის შტა­ტი­დან თვი­თონ­ვე გა­მო­ე­შუ­რა მე­უღ­ლეს­თან ერ­თად. ასი მი­ლი გა­ი­ა­რა...

უჩ­ვე­უ­ლოა ეს ყო­ვე­ლი­ვე და იმავ­დრო­უ­ლად, ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო: ამ უზარ­მა­ზარ სა­ხელ­მწი­ფო­ში ცხოვ­რე­ბის გაგ­რძე­ლე­ბაც, პერ­სო­ნა­ლუ­რი გა­მო­ფე­ნის გა­მარ­თვა სახ­ვი­თი ხე­ლოვ­ნე­ბის აკა­დე­მი­ა­ში ან რო­მე­ლი­მე სა­ხელ­მწი­ფო მუ­ზე­უმ­ში, მაგ­რამ სა­უ­ბარ­ში მწერ­ლო­ბას მა­ინც გა­მორ­ჩე­უ­ლი (ვიტ­ყო­დი, სა­პა­ტიო) ად­გი­ლი უჭი­რავს. შე­კით­ხვე­ბიც გაგ­რძელ­დე­ბა:
"მე მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, - გა­იხ­სე­ნებს მოგ­ვი­ა­ნე­ბით აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლი, თუ რო­გო­რი პო­პუ­ლა­რო­ბით სარ­გებ­ლობს სა­ხელ­დობრ ის წიგ­ნი, რო­მელ­ში­აც მი­სი ბი­ოგ­რა­ფი­აა მოთ­ხრო­ბი­ლი.
გიორგი (ჯორჯ) და ელენე პაპაშვილების ლექციის ანონსი
აღ­მოჩ­ნდა, რომ იგი და­ახ­ლო­ე­ბით ოც­დათ­ხუთ­მეტ­ჯერ გა­მო­უ­ცი­ათ ორი მი­ლი­ო­ნის სა­ერ­თო ტი­რა­ჟით". რო­ცა ამა­ზე თა­ვად ავ­ტო­რი გიყ­ვე­ბა, მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია და რა­საკ­ვირ­ვე­ლია, სა­სი­ა­მოვ­ნოც. იმა­საც აღ­ვნიშ­ნავ, რომ აქ ლა­პა­რა­კია მხო­ლოდ ბეს­ტსე­ლე­რის ("ყვე­ლა­ფე­რი შე­იძ­ლე­ბა მოხ­დეს") ტი­რაჟ­ზე; თო­რემ ამ პე­რი­ოდ­ში გი­ორ­გი პა­პაშ­ვილს არა­ერ­თი წიგ­ნი უკ­ვე გა­მო­ცე­მუ­ლი ჰქონ­და, რომ­ლე­ბიც წარ­მა­ტე­ბით იყი­დე­ბო­და და პო­პუ­ლა­რო­ბი­თაც სარ­გებ­ლობ­და მკით­ხველ­თა შო­რის. შე­უძ­ლე­ბე­ლია, არ გა­გა­ხა­როს თა­ნა­მე­მა­მუ­ლის წარ­მა­ტე­ბამ. თა­ვად სა­ქარ­თვე­ლო­ში არა­ერ­თი პო­პუ­ლა­რუ­ლი წიგ­ნის ავ­ტო­რი ამე­რი­კუ­ლი ჰო­ნო­რა­რი­თაც და­ინ­ტე­რეს­დე­ბა. ისე, რა­ტო­მაა უხერ­ხუ­ლი, გა­ინ­ტე­რე­სებ­დეს, რო­გორ უხ­დი­ან მწე­რალს სხვა სა­ხელ­მწი­ფო­ში. "საბ­ჭო­თა" კია, მაგ­რამ თვი­თო­ნაც ქარ­თვე­ლია, ჭკვი­ა­ნი და თა­ვა­დაც მწე­რა­ლი...

თუ­კი ღი­მი­ლი­ა­ნი მო­გო­ნე­ბე­ბის დროა, აქ­ვე გა­ვიხ­სე­ნებ­დი ამე­რი­კი­დან დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლი აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლის დო­კუ­მენ­ტუ­რი პრო­ზი­დან კი­დევ ერთ ფრაგ­მენტს:
ქა­ლა­ქი - ნიუ-იორ­კი;
მას­პინ­ძე­ლი - ნი­კო­ლოზ ქვა­რი­ა­ნი, მე­უღ­ლით;
სტუმ­რე­ბი - აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლი, ნი­კო­ლოზ პი­პი­ნაშ­ვი­ლი, ფე­ლიქს ვი­სოც­კი, გი­ორ­გი პა­პაშ­ვი­ლი, მე­უღ­ლით;
სუფ­რა - ბერ­ძნულ რეს­ტო­რან­ში;
პირ­ვე­ლი სად­ღეგ­რძე­ლო - სამ­შობ­ლოს ეკუთ­ვნის,
მე­ო­რე - დი­ა­სახ­ლი­სებს და თა­მა­დის მი­ერ ამა­ყად თქმუ­ლი:
"- აი, ხომ ხე­დავთ, ჩვე­ნი ცო­ლე­ბი გა­ვა­ქარ­თვე­ლეთ, - გვით­ხრა ქვა­რი­ან­მა.
მა­შინ პა­პაშ­ვი­ლის მე­უღ­ლემ ღი­მი­ლით მო­უჭ­რა:
- თქვე­ნი გა­ა­მე­რი­კე­ლე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლი აღ­მოჩ­ნდა და ჩვენც მე­ტი რა დაგ­ვრჩე­ნო­და, რომ არ გავ­ქარ­თვე­ლე­ბუ­ლი­ყა­ვით".
წიგ­ნებ­ში, ნა­მუ­შევ­რებ­ში დას­ტურ, ქარ­თვე­ლი ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლის­ტის სამ­ყა­როა.

...და თუ­კი ჯორჯ პა­პაშ­ვილ­მა ამე­რი­კა "აღ­მო­ა­ჩი­ნა", მას­თან შეხ­ვედ­რა "აქა­უ­რი" ქარ­თვე­ლის - აკა­კი ბე­ლი­აშ­ვი­ლის მო­გო­ნე­ბამ შე­მო­ი­ნა­ხა.


რუ­სუ­დან ნიშ­ნი­ა­ნი­ძე
ჟურნალი "ისტორიანი",#8
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!
როგორ აფასებთ საპატრულო პოლიციის მუშაობას?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
როგორ აფასებთ საპატრულო პოლიციის მუშაობას?
თვის კითხვადი სტატიები