"ბელა იყო ჩე­მი სუ­ლი­ე­რი და­საყ­რდე­ნი, ისიც რომ წა­ვი­და, დავ­რჩი მარ­ტო..."
22-12-2017
"ბელა იყო ჩე­მი სუ­ლი­ე­რი და­საყ­რდე­ნი, ისიც რომ წა­ვი­და, დავ­რჩი მარ­ტო..."
კახი კავსაძე ძალიან გვიყვარს ქართველებს. შესრულებული როლებისა და პროფესიონალიზმისთვის - თავისთავად. მაგრამ არის კიდევ ორი მნიშვნელოვანი რამ, რაც მას, როგორც პიროვნებას, ერთიათად საინტერესოს ხდის. ჯერ ერთი, ის დათაშკა კავსაძის შვილია და მერე - ბელა მირიანაშვილის მეუღლე. კახი კავსაძემ ღირსეულად ატარა მამამისის შვილის სახელი. არაფერი შეშლია ამ თვალსაზრისით... არც ბელას სიყვარულში შეშლია რამე.

ფოტოგალერეა

თვი­თონ იმა­საც ვერ წარ­მო­იდ­გენს, რომ ადა­მი­ა­ნი შე­იძ­ლე­ბა სხვა­ნა­ი­რი იყოს - სხვა­ზე არ იზ­რუ­ნოს, ღირ­სე­ბას უღა­ლა­ტოს, სიყ­ვა­რუ­ლი შებ­ღა­ლოს.
ეს ხომ სავ­სე­ბით ბუ­ნებ­რი­ვია: ცოც­ხლობ­დე, გიყ­ვარ­დეს, იყო ერ­თგუ­ლი, უღა­ლა­ტო შვი­ლი და მე­გო­ბა­რი, მე­უღ­ლე და მა­მა. ამი­ტო­მაც ცო­ტა უკ­ვირს კი­დეც, გა­მორ­ჩე­უ­ლად რომ ახ­სე­ნე­ბენ კა­ხი­სა და ბე­ლას სიყ­ვა­რულს:
- მე­უბ­ნე­ბი­ან, თქვე­ნი სიყ­ვა­რუ­ლიო... რო­გორ გე­კად­რე­ბათ, ჩვენ არ­ტის­ტე­ბი ვართ და ჩვე­ნი სიყ­ვა­რუ­ლი ჩან­და, თო­რემ სა­ქარ­თვე­ლო სი­ძულ­ვილ­მა კი არ შე­მო­ი­ნა­ხა...
სი­ძულ­ვი­ლი ან­გრევს ქვე­ყა­ნას. ოჯა­ხე­ბი, ტრა­დი­ცი­ე­ბი - ეს არის სიყ­ვა­რუ­ლი, რო­მელ­ზეც დგას სა­ქარ­თვე­ლო... არ­ტის­ტი თუ ცუდს ჩა­ი­დენს, ისიც მაგ­რად ჩანს
.

და სწო­რედ იმი­ტომ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი "მაგ­რად ჩანს", კა­ხი კავ­სა­ძეს­თან ხალ­ხმა იპო­ვა "გა­იშ­ვი­ათ­ხი­ლე­ბუ­ლი" ფა­სე­უ­ლო­ბე­ბი. სწო­რედ ამი­ტომ არ სწყინ­დე­ბათ მი­სი ცხოვ­რე­ბის ამ­ბის კი­დევ და კი­დევ მოს­მე­ნა:
- ჩე­მი ბავ­შვო­ბაა: მე, ჩე­მი ძმა და დე­და, მა­მა კი სად­ღაც გვერ­დი­თაა - ხან ჯარ­ში, ხან და­ჭე­რი­ლი. მთე­ლი ბავ­შვო­ბა ვფიქ­რობ­დი, მა­მა ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზი, ყვე­ლა­ზე ძლი­ე­რი, ყვე­ლა­ზე ნი­ჭი­ე­რი და სა­ი­მე­დოა-მეთ­ქი. ღო­ნი­ე­რი ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ სუ­ლი­ე­რი და­საყ­რდე­ნი უფ­რო მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი იყო ჩემ­თვის, ასე­თი კი დე­და გახ­ლდათ, მე­რე ბე­ლა...

სკო­ლა­ში რომ შე­ვე­დი, ზუს­ტად მა­შინ გა­იყ­ვნენ ქა­ლე­ბი და ვა­ჟე­ბი. და­ვამ­თავ­რე და - შე­ერ­თდნენ. რა­ხან ვაჟ­თა სკო­ლა მქონ­და დამ­თავ­რე­ბუ­ლი, ძა­ლი­ან მე­რი­დე­ბო­და გო­გო­ნე­ბის.
კარ­გად ვსწავ­ლობ­დი. წა­მო­ვი­ზარ­დე და... ქუ­ჩა, მე­გობ­რე­ბი, გო­გო­ნე­ბი... ხომ იცით, ამ დროს ათა­სი საც­დუ­რია... ცო­ტა ავუშ­ვი.
სპორ­ტი მიყ­ვარ­და. ჯერ დავ­რბო­დი, მე­რე ცურ­ვა­ზე და­ვიწ­ყე სი­ა­რუ­ლი, წყალ­ბურ­თსაც ვთა­მა­შობ­დი, ჩოგ­ბურ­თსაც, კა­ლათ­ბურ­თსაც... მუ­სი­კა­საც ვსწავ­ლობ­დი...

რო­ცა მა­მა ომი­დან დაბ­რუნ­და, ში­ნამ­დე ვერ მო­აღ­წია, გზა­ში და­ი­ჭი­რეს. პირ­ვე­ლად კა-გე-ბეში შევ­ხვდით ერ­თმა­ნეთს. 10 წლის ვი­ყა­ვი. ოთხ წე­ლი­წადს არ მე­ნა­ხა და ბუნ­დოვ­ნად მახ­სოვ­და. და­ვი­მორ­ცხვე. მუხ­ლებ­ზე დაგ­ვის­ვა. მე მარ­ცხე­ნა მუხ­ლზე, ჩე­მი ძმა - მარ­ჯვე­ნა­ზე. მა­მამ გვკით­ხა: - მუ­სი­კას სწავ­ლობ­თო? დავ­დი­ვართ-მეთ­ქი... მა­მა მუ­სი­კო­სი იყო და პირ­ველ რიგ­ში უნ­დო­და, მუ­სი­კა­ზე გვევ­ლო. მა­მა გვერ­დით რომ მყო­ლო­და, აუ­ცი­ლებ­ლად მუ­სი­კო­სი გავ­ხდე­ბო­დი.
მე ფორ­ტე­პი­ა­ნო­ზე ვუკ­რავ­დი, ჩე­მი ძმა, იმე­რი - ვი­ო­ლი­ნო­ზე... მუ­სი­კა­საც ვწერ­დი. თე­ატ­რა­ლურ ინ­სტი­ტუტ­ში გი­ზო ჟორ­და­ნი­ამ სტუ­დენ­ტუ­რი სპექ­ტაკ­ლი დად­გა, მუ­სი­კა კი მე დავ­წე­რე.

ახ­ლა ჩემ­თვის ვუკ­რავ და ვწუხ­ვარ, ამის დროც რომ არ მრჩე­ბა.

მი­ჭირ­და მუ­სი­კა­ზე სი­ა­რუ­ლი, მაგ­რამ მა­მის სიტ­ყვას მა­ინც არ გა­და­ვე­დი და ათ­წლე­დი და­ვამ­თავ­რე. სტი­პენ­დი­ას დე­დას ვაძ­ლევ­დი... ძა­ლი­ან ხელ­მოკ­ლედ ვცხოვ­რობ­დით. მახ­სოვს, სკო­ლა­ში ფორ­მე­ბი უნ­და შეგ­ვე­კე­რა, ჩვენ კი ვერ შე­ვი­კე­რეთ... მე­რე მა­მა­ჩე­მის ლურ­ჯი ჩო­ხის­გან დი­დი გა­ჭირ­ვე­ბით გა­მოგ­ვიჭ­რეს ორი ფორ­მა.

სკო­ლა რომ და­ვამ­თავ­რეთ, დე­დამ გვით­ხრა: ახ­ლა სა­დაც გინ­დათ, იქ ის­წავ­ლე­თო. მე არ­ტის­ტო­ბა ვარ­ჩიე. იმე­რი მომ­ღე­რა­ლი გა­მო­ვი­და. დე­და ექი­მი იყო, მაგ­რამ სულ გა­ნიც­დი­და, - მხატ­ვა­რი მინ­დო­და ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი და მშობ­ლებ­მა ნე­ბა არ დამ­რთე­სო. მარ­თლა შე­სა­ნიშ­ნა­ვად ხა­ტავ­და.
ინ­სტი­ტუტ­ში კო­ტე მა­ხა­რა­ძე და მა­ლი­კო მრევ­ლიშ­ვი­ლი მას­წავ­ლიდ­ნენ. სულ მეჩ­ხუ­ბე­ბოდ­ნენ, - პი­რი გახ­სე­ნი და ნორ­მა­ლუ­რად იმეტ­ყვე­ლეო. და­კომ­პლექ­სე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. სტუ­დენ­ტო­ბა სა­უ­კე­თე­სო ხა­ნაა. იმე­დი­ა­ნია...

დი­ლი­დან და­ღა­მე­ბამ­დე თე­ატ­რა­ლურ­ში ვი­ჯე­ქი. ეტი­უ­დებს ვთა­მა­შობ­დით, სცე­ნებს ვდგამ­დით. ბე­ლა ჩემ­ზე სა­მი წლით გვი­ან მო­ვი­და თე­ატ­რა­ლურ­ში. მა­გა­რი გო­გო იყო. რო­გორ იცო­და ყვე­ლა­ფე­რი, ადა­მი­ანს რო­გორ გრძნობ­და... ხან დავ­თვრე­ბო­დი, ვერ ვიქ­ცე­ო­დი კარ­გად. გა­თენ­დე­ბო­და და ვფიქ­რობ­დი, ახ­ლა გუ­შინ­დელ­ზე რა­მე რომ მით­ხრას, გავ­გიჟ­დე­ბი-მეთ­ქი. არა, კა­ცო, არ მე­უბ­ნე­ბო­და. და მე­რე, რო­ცა დრო გა­ვი­დო­და და მხი­ა­რულს მნა­ხავ­და, მა­შინ მეტ­ყო­და, - რას ჰგავ­დი, არ შეგ­რცხვაო? არა­სო­დეს და­უ­წუ­წუ­ნია. იცო­და, რი­სი შე­საძ­ლებ­ლო­ბაც მქონ­და და არა­ფერს ით­ხოვ­და.

გას­ტრო­ლებ­ზე სი­ა­რუ­ლი და­ვიწ­ყეთ უც­ხო­ეთ­ში და... რა გგო­ნი­ათ, რა ჩა­მომ­ქონ­და? სულ ჭინ­ჭე­ბი! ნიფ­ხავ-პე­რან­გი, მა­ი­სუ­რი და ნას­კი! სა­გან­გე­ბოდ არ ვამ­ბობ წინ­დას... ვბრა­ზობ და იმი­ტომ! ჩე­მი ხუ­თი თვის ჯა­მა­გი­რი ღირ­და ჯინ­სი. 50 მა­ნე­თი მქონ­და ჯა­მა­გი­რი... ვინ გა­და­იხ­დი­და ამ­დენ ფულს, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბო­და! უც­ხო­ეთ­ში რომ და­ვიწ­ყეთ სი­ა­რუ­ლი, მე­რე ვი­ყი­დე ჯინ­სი.

ბე­ლას­თვის მთა­ვა­რი ბავ­შვე­ბის კარ­გად ყოფ­ნა იყო... ნა­ნუ­კა­ზე გან­სა­კუთ­რე­ბით ვფიქ­რობ­დი, ერ­თხელ ირაკ­ლი აღ­რი­ალ­და, - შენ მარ­ტო მე მეჩ­ხუ­ბე­ბი, ნა­ნუ­კა უფ­რო გიყ­ვარ­სო... ნა­ნუ­კა კავ­სა­ძე რომ არ იყო, მა­შინ­ღა გა­ი­გო ირაკ­ლიმ, რო­ცა მი­სი და თე­ატ­რა­ლურ­ში ჩა­ი­რიც­ხა. ჯერ სი­ებ­ში ეძებ­და... ვერ იპო­ვა... მა­შინ უთ­ხრა ნა­ნუ­კამ, მე და­მა­ტე­ბით სი­ა­ში ვა­რო. მე­რე რვე­უ­ლებ­ზე ნა­ხა გვა­რი - ხუს­კი­ვა­ძე. ვინ არის ეს გი­ჟი, სულ შენ­თან რომ ტო­ვებს რვე­უ­ლებ­სო, - ჰკით­ხა დას. მე­რე ინ­სტი­ტუტ­ში მი­სუ­ლი­ყო. ნა­ნა კავ­სა­ძეს ეძებ­და... უთ­ხრეს, კავ­სა­ძე კი არა, ხუს­კი­ვა­ძე­აო... ბე­ლა მიყ­ვე­ბო­და, მო­ვი­და და მკით­ხა, - რა, ნა­ნუ­კა ჩე­მი და არ არი­სო?!. ბე­ლამ ისე კარ­გად იცო­და თქმა და ახ­სნა, რომ ირაკ­ლიმ ყვე­ლა­ფე­რი გა­ი­გო.

სულ გა­და­ღე­ბე­ბი მქონ­და... ამას წი­ნათ "აურ­ზა­უ­რი სა­ხინ­კლეთ­შია" თუ "სალ­ხი­ნეთ­ში", იმას აჩ­ვე­ნებ­დნენ. რა­ღაც მოძ­რა­ო­ბას ვა­კე­თებ და ისე გუ­ლი­ა­ნად ვურ­ტყამ ფე­ხებს, რომ სი­ა­მოვ­ნე­ბით ვუ­ყუ­რე. ისე, ჩე­მი ფილ­მე­ბის ყუ­რე­ბა არ მიყ­ვარს. სულ იმას ვფიქ­რობ, აქ რო­გორ ჯობ­და თა­მა­ში, იქ რო­გორ ჯობ­და-მეთ­ქი...

მწა­რედ მახ­სოვს "დონ კი­ხო­ტის" გა­და­ღე­ბე­ბი. თა­ვი­დან თუ ვი­თა­მა­შებ­დი "დონ კი­ხოტ­ში"? კი, ოღონდ ხელ­ში მი­ლი­ონ დო­ლარს თუ მომ­ცემთ. ფუ­ლია ის, რაც ამ ფილ­მის გა­და­ღე­ბი­სას სი­ცოც­ხლეს შე­მი­ნარ­ჩუ­ნებს. თუ ისევ იმ პი­რო­ბებ­ში მო­მი­წია თა­მაშ­მა, გა­და­ღე­ბის დაწ­ყე­ბის­თა­ნა­ვე მოვ­კვდე­ბი. გა­და­ღე­ბებ­ზე ახალ­ცი­ხე­ში ჩე­მი მან­ქა­ნით მივ­დი­ო­დი. ცხრა­ჯერ კი­ნა­ღამ ხევ­ში გა­დავ­ვარ­დი.

არ­ტის­ტო­ბას ვინ ჩი­ვის, მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა წა­ი­ღო პა­ჭა­პუ­ჭა საქ­მე­ებ­მა, ლურ­სმან­სა და პურ­ზე სი­ა­რულ­მა...
და­ქან­ცუ­ლი ვარ. ნა­ნუ­კა მეტ­ყვის ხოლ­მე, - წა­დი, წა­მო­წე­ქიო... რომ და­მე­ძი­ნოს-მეთ­ქი?!
და­ის­ვე­ნე, უნ­და და­გე­ძი­ნო­სო. არა, საქ­მე მაქვს, არ უნ­და და­მე­ძი­ნოს-მეთ­ქი!
და რა საქ­მე - პა­ჭა­პუ­ჭა...


ნა­ნუ­კა­მაც და ირაკ­ლი­მაც მთე­ლი ბავ­შვო­ბა კუ­ლი­სებ­ში გა­ა­ტა­რეს და მა­ინც მსა­ხი­ო­ბო­ბა მო­ინ­დო­მეს.
მე მინ­დო­და, ნა­ნას "სა­კომ­კავ­ში­რუ­ლო­ზე" ეს­წავ­ლა და მე­რე ცე­კა­ში ემუ­შა­ვა. ვხუმ­რობ? სუ­ლაც არა... მარ­თლა მინ­დო­და. რო­მელ მშო­ბელს არ უნ­და, შვი­ლი უზ­რუნ­ველ­ყო­ფი­ლი ჰყავ­დეს. არა, არ­ტის­ტო­ბა მინ­დაო. ვუთ­ხა­რი, რომ ტა­შის დაკ­ვრამ­დე და მე­რეც ბევ­რი უბე­დუ­რე­ბა ხვდე­ბა მსა­ხი­ობს. რად­გან ეს არის პრო­ფე­სია, სა­დაც სულ გულ­სა და სულ­ში გი­მიზ­ნე­ბენ და გჭრი­ან-მეთ­ქი. არ და­მი­ჯე­რა.

მინ­დო­და, ირაკ­ლი ფეხ­ბურ­თე­ლი გამ­ხდა­რი­ყო - კარ­გად თა­მა­შობ­და. მე­რე და­იქ­ცა ქვე­ყა­ნა... მოხ­და ისე, რომ ნა­ნა მჭედ­ლი­ძემ კი­ნო­ში გა­და­ი­ღო ზუ­რი­კო ბე­რი­კაშ­ვი­ლი და ირაკ­ლი... კარ­გად გა­მო­უ­ვი­დათ. და ამა­ნაც მსა­ხი­ო­ბო­ბა მო­ინ­დო­მა! ვკით­ხე, თა­ნახ­მა ხარ, ყვე­ლა­ფერს გა­უძ­ლო-მეთ­ქი?.. კი, ბა­ტო­ნოო.... სტუ­დენ­ტო­ბა გა­და­სა­რე­ვად გა­ა­ტა­რა და მე­რე და­იწ­ყო მურ­ტა­ლი პრო­ზა! შუბ­ლით და­ე­ჯა­ხა სი­ნამ­დვი­ლეს...

ჰო­და, მე­რე გუ­ლი ატ­კი­ნეს. და­ტო­ვა ყვე­ლა­ფე­რი და წა­ვი­და ამე­რი­კა­ში.. და­იწ­ყო ამე­რი­კა­ში მუ­შა­ო­ბა და რა... იქაც "კა­პე­ი­კებს" აძ­ლე­ვენ. რა ვქნა? იყ­ვნენ, სა­დაც უნ­დათ, ოღონდ კარ­გად იყ­ვნენ... ჩემ­თვის კი არა, თა­ვის­თვის. ირაკ­ლი რომ მი­დი­ო­და, ჩა­მო­ვუ­წე­რე, რო­გორ უნ­და ეც­ხოვ­რა. ისე, რა ჩე­მი ჩა­მო­წე­რა უნ­და, გა­და­სა­რე­ვად არის ჩა­მო­წე­რი­ლი ათი მცნე­ბა...

ერ­თი რამ ვთხო­ვე კი­დევ: არ მიყ­ვარს, რო­ცა ვინ­მეს ან რა­მეს ენ­დო­ბი­ან, ის უმ­ტყუ­ნებს და - არ მე­გო­ნაო, იტ­ყვი­ან. თუ ვინ­მე სა­ი­მე­დო იქ­ნე­ბა, ის გა­გი­ხარ­დეს და გა­გიკ­ვირ­დეს. რომ მი­ეყ­რდნო­ბი კე­დელს და არ და­ინ­გრე­ვა, ესაა სა­ოც­რე­ბა. ხომ ხე­დავთ, ყვე­ლა­ფე­რი ინ­გრე­ვა!
ნდო­ბაც უნ­და შე­გეძ­ლოს, მაგ­რამ ჭკუ­ით. გმი­რო­ბა არც უნ­და მო­ით­ხო­ვო და გმი­რებს არც უნ­და ელო­დო. ამას ვე­უბ­ნე­ბი შვი­ლებს: "არ მე­გო­ნა" არ გა­მა­გო­ნოთ-მეთ­ქი!

ირაკ­ლის წას­ვლი­დან ერ­თი წე­ლი რომ გა­ვი­და, - ძა­ლი­ან გა­მი­ჭირ­და. შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბიც ძა­ლი­ან მო­მე­ნატ­რა... მე­რე ისე აეწ­ყო, წე­ლი­წად­ში სამ­ჯერ მივ­დი-მოვ­დი­ო­დი ამე­რი­კა­ში. ერ­თი წე­ლი­წა­დია, არ ვყო­ფილ­ვარ. გუ­ლის ოპე­რა­ცი­ის მე­რე შე­ვა­მუხ­რუ­ჭე...
45 წლი­სას გარ­და­მეც­ვა­ლა დე­და და მა­შინ ვიგ­რძე­ნი, რომ და­ვობ­ლდი...

ჩე­მი ცო­ლი იყო ჩე­მი სუ­ლი­ე­რი და­საყ­რდე­ნი, ისიც რომ წა­ვი­და, დავ­რჩი მარ­ტო... ვა­ა­ნა­ლი­ზებ ჩემ­თვის: შვი­ლე­ბის­თვის ახ­ლა მე ვარ და­საყ­რდე­ნი. ვი­ცო­დი, რომ დე­და­ჩე­მი წა­ვი­დო­და, ამას შე­გუ­ე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, ახ­ლა ისი­ნიც ეგუ­ე­ბი­ან, რომ მე წა­ვალ...

პ.ს. და­თაშ­კა კავ­სა­ძე, რო­მე­ლიც მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს­თვის სა­ა­მა­ყო და ღირ­სე­უ­ლი შვი­ლია, შვი­ლიშ­ვი­ლებს მხო­ლოდ ფო­ტო­ე­ბით ჰყავთ ნა­ნა­ხი;

ირაკ­ლი კავ­სა­ძე: და­თაშ­კა რეპ­რე­სი­რე­ბუ­ლი იყო. ბევ­რი ვერც ბე­დავ­და ბე­ბი­ას­თან მოს­ვლას. ძა­ლი­ან რთუ­ლად მო­ი­პო­ვე­ბო­და მა­სა­ლა მის შე­მოქ­მე­დე­ბა­ზე, თუმ­ცა ბე­ბი­ას გა­და­ნა­ხუ­ლი ჰქონ­და შა­ვი დის­კე­ბი, მახ­სოვს კი­დეც, რომ ჩავ­რთე და მი­სი ხმა გა­ვი­გო­ნე... ამის სიტ­ყვით გად­მო­ცე­მა ძა­ლი­ან გა­მი­ჭირ­დე­ბა.
ბავ­შვე­ბი­დან ნელ-ნე­ლა ვი­გებ­დი რა­ღა­ცებს. მეს­მო­და, ბა­ბუა გა­და­სახ­ლე­ბუ­ლი იყო, მაგ­რამ რა­ტომ, რა და­ა­შა­ვა - ამას ვერ ვხვდე­ბო­დი. ბე­ბი­ას მი­სი სუ­რა­თე­ბიც ჰქონ­და.

მე­რე ერ­თი გე­ნი­ა­ლუ­რი რამ მოხ­და. ჩემს სა­ცო­ლეს­თან მი­ვე­დი, მან მკით­ხა, და­თაშ­კა შე­ნი ვინ იყოო. ბა­ბუა-მეთ­ქი. ვი­ღაც გერ­მა­ნე­ლი ქა­ლია ჩა­მო­სუ­ლი, ეძებს და­თაშ­კას ან მის საფ­ლავ­სო. საფ­ლა­ვი აღარ არ­სე­ბობს. სა­მა­გი­ე­როდ უთ­ხრეს, რომ შვი­ლე­ბი ჰყავს და­თაშ­კას. მო­ინ­დო­მა მა­თი გაც­ნო­ბა. ეს ქა­ლი აღ­მოჩ­ნდა ბა­ბუ­ას მე­გო­ბა­რი, ვინც უყ­ვარ­და გერ­მა­ნი­ა­ში... ელ­ზა... კა­ხი კარ­გად აღ­წერს ამ ამ­ბავს.. გა­ვარ­დნენ კა­ხი და იმე­რი - ბი­ძა­ჩე­მი... შე­ვე­დი და და­ვი­ნა­ხე: დე­და­ჩე­მის გერ­მა­ნუ­ლი ვა­რი­ან­ტი იყოო, - ყვე­ბო­და კა­ხი. რო­გორც ბავ­შვე­ბი, ისე ჰყავ­და ჩა­ხუ­ტე­ბუ­ლი და­თაშ­კას შვი­ლე­ბი. ეს სუ­რა­თი არ და­მა­ვიწ­ყდე­ბა. ელ­ზა შუ­ა­ში იყო და აქეთ-იქით ესე­ნი, რო­გორც პა­ტა­რებს, ისე ეფე­რე­ბო­და. კე­თი­ლი და დი­დი ადა­მი­ა­ნი იყო და­თაშ­კა, ამ­ხე­ლა სიყ­ვა­რუ­ლი და­ტო­ვა ადა­მი­ა­ნებ­ში.

თურ­მე ეს ქა­ლი ეუბ­ნე­ბო­და, ეხ­ვე­წე­ბო­და, არ­წმუ­ნებ­და, სა­ქარ­თვე­ლო­ში არ წახ­ვი­დეო, არა, უნ­და წა­ვი­დეო! რაც მოხ­და, ყვე­ლამ იცის. ფრაუ ელ­ზა კი ხში­რად ჩა­მო­დი­ო­და, რომ კა­ხი და იმე­რი ენა­ხა.
...
სა­მა­გი­ე­როდ, და­თაშ­კა კავ­სა­ძის ჩა­დე­ბულ ქვა­კუთ­ხედ­ზე მი­სი შთა­მო­მავ­ლო­ბის ცხოვ­რე­ბა აი­გო და ნამ­დვი­ლად ღირ­სე­უ­ლად აი­გო.

ფოტოგალერეა


ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#8

იხილეთ ასევე: "ბელამ იეჭვიანა, ვინ დაგალურჯაო?"
...
24 დეკემბერი 2017 07:39
ბელას ქალობა არის ჩემი ცხოვრების იდეალი ხოლო ყველა ქართველი მამაკაცი უნდა ცდილობდეს მინც მას მიბაძოს...
natia
24 დეკემბერი 2017 01:12
უსაყვარლესიი, ღმერთმა ჯანმრთელობა და დიდხანს სიცოცხლე მოგცეთ ბატონო კახი...თქვენნაირები აღარ არსებობენ და აღარც იქნებიან სამწუხაროდ...ყოველთვის მოვუყვები ჩემს შვილებს და შვილიშვილებს თქვენზე და ბატონ გივიზე
ani
23 დეკემბერი 2017 23:23
მარტალი ხარტ "ლამარა ბებო"
ბატონო კახი ტკვენ და ტკვენი ტაობის ხელოვაი ტუ მეცნიერი , ინჯინერი ტუ მედიკოსი, ყველა გაცილებიტ ადამიანურები, პროპესიონალები და კაცურები იყავიტ ვიდრე დღევანდელი ტაობა.
ტკევნ იცეტი სახეები სჰეკმენიტ რომელიც მუდამ ხელოვნების ნიმუსჰიად დარჩება საკარტველოს ისტორიას.
ღმერტმა დღეგრძელობა და გამძლეობა მოგცეტ!!!!
იხარეტ, დამდეგ შობა -ახალ წელს ბედნიერად შეხვედროდიტ!