"1983 წელს წა­ვი­და ჩე­მი ბი­ჭი, გი­ორ­გი... მას მე­რე მი­სი სუ­ლის ძებ­ნა და­ვიწ­ყე..."
11-02-2018
"1983 წელს წა­ვი­და ჩე­მი ბი­ჭი, გი­ორ­გი... მას მე­რე მი­სი სუ­ლის ძებ­ნა და­ვიწ­ყე..."
"იცით, რა­ტომ იხ­დი­ან ადა­მი­ა­ნე­ბი ბო­დიშს? ალ­ბათ იმი­ტომ, რომ რა­მეს აშა­ვე­ბენ ან რა­ღაც ეშ­ლე­ბათ, არა? ზოგ­ჯერ კი ამ მი­ზე­ზე­ბის გა­რე­შეც, მხო­ლოდ გუ­ლახ­დი­ლო­ბის გა­მო იხ­დი­ან ბო­დიშს, რად­გან გუ­ლახ­დი­ლი სა­უ­ბა­რი გა­ცი­ლე­ბით მე­ტია, ვიდ­რე უბ­რა­ლოდ სიტ­ყვა­თა თა­ნა­მიმ­დევ­რო­ბა. ეს არის ზღვა­რის წაშ­ლა და სახ­ლის იმ კუნ­ჭულ­ში შე­ხედ­ვა, სა­დაც ალ­ბათ არა­სო­დეს შე­ა­ხე­დებ­დით ვინ­მეს..."

თე­მურ წიკ­ლა­ურ­მა
სწო­რედ ამი­ტომ მო­ი­ბო­დი­შა:
- დი­დი ბო­დი­ში მკით­ხველს, რომ ასე გუ­ლახ­დი­ლად გიყ­ვე­ბით ყვე­ლა­ფერს და რომ შე­იძ­ლე­ბა თავ­საც ვახ­ვევ ჩემს ცხოვ­რე­ბას. ამას ვიტ­ყვი
თავ­შიც და ბო­ლო­შიც...

არ უთ­ქვამს, რა რთუ­ლია ილა­პა­რა­კო სა­კუ­თარ თავ­ზე, თა­ნაც გუ­ლახ­დი­ლად; არ უთ­ქვამს, რომ ამას გამ­ბე­და­ო­ბა და ვაჟ­კა­ცო­ბა სჭირ­დე­ბა... ამას ყვე­ლა თა­ვად მიხ­ვდე­ბა.
წლე­ბის წი­ნან­დელ ფო­ტო­ებს დაჰ­ყუ­რებს. სა­ო­ცა­რია, მაგ­რამ მი­სი ხმა სიმ­ღე­რა­სა­ვით ჟღერს მა­ში­ნაც, რო­ცა სუ­ლაც არ მღე­რის და ძა­ლი­ან სევ­დი­ან ამ­ბებს იხ­სე­ნებს. ეს
ბე­დის­წე­რა­სა­ვი­თაა. ვუს­მენ, რო­გორ მი­ამ­ბობს კოჯ­რის სკო­ლა­ზე, რო­მე­ლიც წით­ლე­ბის შე­მოს­ვლის შემ­დეგ დან­გრე­უ­ლი ეკ­ლე­სი­ის ქვე­ბით აუ­გი­ათ. მე­რე რო­გორ ინ­გრე­ვა ის სკო­ლაც, იმი­ტომ რომ სხვაგ­ვა­რად შე­უძ­ლე­ბე­ლია მოხ­დეს... რო­გორ პო­უ­ლო­ბენ წყა­როს უკან გა­დაყ­რილ ჩუ­ქურ­თმი­ან ქვებს და რო­გორ მი­აქვთ იქ, სა­დაც მა­თი ად­გი­ლია - დაშ­ლი­ლი ეკ­ლე­სი­ის მი­წა­ზე. ქვე­ბი დუ­მან და თა­ვის ჟამს ელი­ან...

ცხოვ­რე­ბა­შიც არის რა­ღაც იდუ­მა­ლი, ისიც თა­ვის ჟამს ელის... წლე­ბის წინ, მა­გა­ლი­თად, რო­ცა კოჯ­რის ტყე­ში მი­დი­ო­და გი­ტა­რა­ზე მა­ლუ­ლად დასაკ­რავად, სხვას რომ ეთ­ქვა, ალ­ბათ არ და­ი­ჯე­რებ­და, ერთ დღეს სტი­ქა­რს თუ ჩაიცვამდა. ვერც იმას და­ი­ჯე­რებ­და, რომ სტი­ქა­როს­ნო­ბამ­დე ცნო­ბი­ლი მომ­ღე­რა­ლი გახდებოდა.
ვინ იცის, რას მო­ი­ტანს ჟა­მი ახალს... ჩვენ იმა­ზე ვი­სა­უბ­რეთ, რაც უკ­ვე მო­ი­ტა­ნა...

* * *
- კო­ჯორ­ში ვცხოვ­რობ­დი. სკო­ლა­ში კარ­გად ვსწავ­ლობ­დი, VII კლა­სამ­დე - ხუ­თებ­ზე. დამ­პირ­დნენ, თუ ხუ­თებ­ზე ის­წავ­ლი, ვე­ლო­სი­პედს გი­ყი­დი­თო. ვე­ლო­სი­პე­დი კი ჩე­მი ოც­ნე­ბა იყო. ეტ­ყო­ბა, მე­გობ­რებ­ში და­ვიტ­რა­ბა­ხე კი­დეც, ნა­ხეთ, მა­ლე ვე­ლო­სი­პე­დი მექ­ნე­ბა-მეთ­ქი. არა­და, მშობ­ლებს ისე გა­უ­ჭირ­დათ, ვე­ლო­სი­პე­დი კი არა, არაფ­რის სა­შუ­ა­ლე­ბა აღარ იყო. მეწ­ყი­ნა, პი­რო­ბა რომ არ ამის­რუ­ლეს და აღარ ვსწავ­ლობ­დი... ახ­ლა მე­ცი­ნე­ბა, რომ მახ­სენ­დე­ბა...
"გიტარა ჩუმად ვიყიდე. მშობლებს არ უნდოდათ კატეგორიულად: ჯერ გიტარაზე დაკვრას ისწავლის, მერე გალოთდება და რა გვეშველებაო" (სურათზე: ანსამბლი "ციცინათელა")
ფი­ზი­კუ­რი შრო­მა თუ გა­მო­მიც­დია? რო­გორ არა! დი­დი ბოს­ტა­ნი გვქონ­და, კარ­ტო­ფილს ვრგავ­დით. მე­ა­თედ ჰექ­ტარ­ზე რომ და­მა­ყე­ნებ­დნენ და ვთოხ­ნი­დი, უნ­და გე­ნა­ხათ. ტყე­შიც დავ­დი­ო­დი შე­შა­ზე... "ტარ­ზა­ნი" რომ შე­მო­ვი­და, ბი­ჭე­ბი მივ­დი­ო­დით ტყე­ში, ვკი­დებ­დით თო­კებს და იყო ერ­თი ტყა­პატ­ყუ­პი. და­ჟე­ჟი­ლი ვბრუნ­დე­ბო­დით სახ­ლებ­ში.

ერ­თი ამ­ბა­ვიც მახ­სოვს: შინ მარ­ტო დაგ­ვტო­ვეს 97 წლის პა­პას­თან. მინ­დო­და გავ­ფრე­ნი­ლი­ყა­ვი. ეზო­ში დი­დი წაბ­ლის ხე იდ­გა. ავი­ტა­ნე ორი-სა­მი ქოლ­გა ამ ხე­ზე, გავ­შა­ლე და გად­მოვ­ხტი. ესე­ნი და­ი­კე­ცა და მე ღო­ბის ეკ­ლი­ან მავ­თულ­ზე ჩა­მო­ვე­კი­დე მუც­ლით. და­ვიწ­ყე ბღა­ვი­ლი. სა­ნამ პა­პამ გა­ი­გო­ნა და მო­ვი­და... კი­დევ კარ­გი, გა­ი­გო­ნა. ახ­ლაც ამ ნა­ი­ა­რევს რომ დავ­ხე­დავ ხოლ­მე, პა­პა მახ­სენ­დე­ბა.

ღმერ­თი მწყა­ლობ­და ყო­ველ­თვის. აუ­ცი­ლებ­ლად მინ­და ვახ­სე­ნო ხალ­ხი, ვი­საც დი­დი ღვაწ­ლი მი­უძ­ღო­და ჩემს ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა­ში.
ნა­თე­ლა პა­ტა­რი­ძე ამო­დი­ო­და თბი­ლი­სი­დან. სკო­ლა­ში სიმ­ღე­რის გუნ­დი შექ­მნა. ისე­თი გუნ­დი დად­გა, ოლიმ­პი­ა­დებ­ზე სულ პირ­ველ ად­გილ­ზე გავ­დი­ო­დით. ის მი­ნერ­გავ­და, მო­ნა­ცე­მე­ბი გაქვს, ხმა გაქვს და მიჰ­ყე­ვიო...

ბი­ჭე­ბი ამო­ვიდ­ნენ კო­ჯორ­ში, გი­ტა­რა­ზე დაკ­ვრას ას­წავ­ლიდ­ნენ, მათ­გან ვის­წავ­ლე დაკ­ვრა. მე­რე ერ­თად ვი­ყა­ვით "ცი­ცი­ნა­თე­ლა­ში­ცა" და "ივე­რი­ა­შიც"... პირ­ვე­ლად ეს სიმ­ღე­რა ვის­წავ­ლე: "შე­მოხ­ტი და გა­მიფ­რინ­დი, ჩე­მო თო­ლია". გი­ტა­რა არ მქონ­და. ჩუ­მად ვი­ყი­დე. მშობ­ლებს არ უნ­დო­დათ კა­ტე­გო­რი­უ­ლად: ჯერ გი­ტა­რა­ზე დაკ­ვრას ის­წავ­ლის, მე­რე გა­ლოთ­დე­ბა და რა გვეშ­ვე­ლე­ბაო. გი­ტა­რას ტყე­ში ვმა­ლავ­დი. მივ­დი­ო­დი და იქ ვმე­ცა­დი­ნე­ობ­დი.
საკ­მა­ოდ ხელ­მოკ­ლედ ვცხოვ­რობ­დით.
1964 წელს უც­ხო ენე­ბის ინ­სტი­ტუტ­ში ჩა­ვი­რიც­ხე.
თბი­ლის­ში რომ ჩა­მო­ვე­დი, ორი წე­ლი პრო­ფე­სორ ოთარ ზე­ნა­იშ­ვი­ლის სახ­ლში ვცხოვ­რობ­დი. მან შე­მი­ფა­რა, კო­ჯორ­ში ის­ვე­ნებ­და და იქი­დან მიც­ნობ­და... ბა­ტო­ნი ოთა­რი და მი­სი მე­უღ­ლე თავს მევ­ლე­ბოდ­ნენ, რომ კარ­გი ადა­მი­ა­ნი დავ­მდგა­რი­ყა­ვი... დი­დად და­მეხ­მა­რა პრო­რექ­ტო­რი გო­გი ში­ოშ­ვი­ლიც. იქაც გუნ­დში მოვ­ხვდი. დე­კა­ნი ნე­ლი კრა­ვე­იშ­ვი­ლი მყავ­და. ის მე­უბ­ნე­ბო­და, წა­დი, კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ა­ში ჩა­ა­ბა­რეო... ვე­რა და ვერ გა­და­მაწ­ყვე­ტი­ნეს. რა­ტომ­ღაც დიპ­ლო­მა­ტო­ბა მინ­დო­და სოფ­ლელ ბიჭს და ამის­თვის ენა უნ­და მეს­წავ­ლა.

ოჯა­ხი­დან დღე­ში მა­ნეთს მაძ­ლევ­დნენ. კვი­რა­ში 7 მა­ნე­თი მე­კუთ­ვნო­და, მე­ტი არა. თა­ვი უნ­და გა­მე­ტა­ნა რო­გორ­მე. კი­დევ ვი­მე­ო­რებ, მად­ლო­ბა უფალს, რომ მი­ცავ­და ყო­ველ­თვის. მე­გო­ბარ­მა მო­მა­კით­ხა - არ­ნოლდ ნა­ნო­ბაშ­ვილ­მა: პლე­ხა­ნოვ­ზე დი­დი უნი­ვერ­მა­ღი იყო. იქ ან­სამ­ბლი ჰყავთ და მო­დი, ვიმ­ღე­რო­თო. ხელ­ფასს მოგ­ვცე­მენ 66 მა­ნეთ­სო. მი­ვე­დით დი­რექ­ტორ­თან, ას­ლან ხარ­ბე­დი­ას­თან. ფოთ­ში რომ პირ­ვე­ლი ფეხ­ბურ­თე­ლე­ბი იყ­ვნენ, იმ პე­რი­ო­დის ფეხ­ბურ­თე­ლი იყო. რომ გვნა­ხა უწ­ვე­რულ­ვა­შო ბავ­შვე­ბი, გაგ­ვა­ფორ­მა. მე გა­ლან­ტე­რე­ის საწ­ყობ­ში ვი­ყა­ვი მუ­შად. ხელ­ფა­სიც მომ­ცა... ამას სტი­პენ­დი­აც ემა­ტე­ბო­და და 100 მა­ნე­თი კი გა­მომ­დი­ო­და. ეს ჩემ­თვის დი­დი ფუ­ლი იყო. უკ­ვე გა­მიჩ­ნდა შე­საძ­ლებ­ლო­ბა, სა­ჩუქ­რე­ბიც კი მე­ყი­და გო­გო­ნე­ბის­თვის. ყო­ველ დი­ლით მივ­დი­ო­დით საწ­ყობ­ში, ვეხ­მა­რე­ბო­დი საწ­ყო­ბის გამ­გეს, ცხრის ნა­ხე­ვარ­ზე ინ­სტი­ტუტ­ში გავ­რბო­დით.

მე­რე მივ­დი­ო­დით რე­პე­ტი­ცი­ა­ზე... მე­რე ისეთ გან­ყო­ფი­ლე­ბა­ში გა­და­მიყ­ვა­ნეს, სა­დაც გეგ­მა სრულ­დე­ბო­და. უკ­ვე 100 მა­ნე­თი მქონ­და ხელ­ფა­სი.

1967 წელს შე­იქ­მნა ან­სამ­ბლი "ცი­ცი­ნა­თე­ლა". სო­სო ებ­რა­ლი­ძე იყო ხელ­მძღვა­ნე­ლი. და­მი­ძა­ხა. იქ შევ­ხვდი ჩემს მო­მა­ვალ მე­უღ­ლეს, ლი­ლის. სა­მი კურ­სი ხომ ხუ­თო­სა­ნი ვი­ყა­ვი... "ცი­ცი­ნა­თე­ლას­თან" ერ­თად გას­ტრო­ლებ­ზე წა­ვე­დი და წა­ვე­დი ხე­ლი­დან. უკ­ვე თა­ვის გა­მო­ჩე­ნა მო­მინ­და, სიმ­ღე­რა გახ­და მთა­ვა­რი... ბევ­რი ივიშ­ვი­შა ჩემ­მა დე­კან­მა, ის­წავ­ლე რა, ხომ შე­გიძ­ლი­აო, - მაგ­რამ ვერ მი­მაბ­რუ­ნა... და­მამ­თავ­რე­ბი­ნა მა­ინც რო­გორ­ღაც...
სა­ო­ცა­რია, მაგ­რამ სცე­ნა­ზე გას­ვლა უსაზ­ღვროდ მი­ჭირ­და ყო­ველ­თვის. ახ­ლაც მი­ჭირს. სი­ცი­ლით კვდე­ბი­ან, ვსველ­დე­ბი, ხე­ლე­ბი­დან წურ­წუ­რით მომ­დის ოფ­ლი, სიტ­ყვე­ბი არ მახ­სოვს, ხმა ხომ არ დავ­კარ­გე, - მე­ში­ნია. გა­ვალ სცე­ნა­ზე, ამო­ვი­ღებ ხმას და მე­რე მი­დის და მი­დის... არ ვი­ცი, რო­გორ აგიხ­სნათ...

დავ­ქორ­წინ­დით. ორი­ვე ვმუ­შა­ობ­დით. ამო­ვი­სუნ­თქე... ახ­ლა რომ ვაკ­ვირ­დე­ბი, რა იყო ეს ამო­სუნ­თქვა? არა­ფე­რი. სიყ­ვა­რუ­ლის ფონ­ზე გა­ჩე­ნი­ლი თვით­და­ჯე­რე­ბა, რომ არა­ფე­რი გვაკ­ლია.
ცხოვ­რე­ბა პრაგ­მა­ტუ­ლი გახ­და... მაგ­რამ რაც გა­მოც­დი­ლი მქონ­და, არა­სო­დეს დამ­ვიწ­ყე­ბია. ახ­ვე­დი თუ ჩა­მოხ­ვე­დი კი­ბის სა­ფე­ხუ­რებ­ზე, მნიშ­ვნე­ლო­ბა არა აქვს. შენ ხომ იცი, რა არის ხელ­მოკ­ლე­ო­ბა, გან­საც­დე­ლი... რა არის, რო­ცა კუ­ჭი "თა­ვი­სას ით­ხოვს" ან ჩა­საც­მე­ლი არა­ფე­რი აქვს კაცს. ამას ყვე­ლა­ფერს ვხვდე­ბი, სულ არ მჭირ­დე­ბა, რომ ვინ­მემ მი­ამ­ბოს. მე ხომ ეს გზა გა­ვი­ა­რე... ეს რომ არ გა­მევ­ლო, ვაი, რა ძნე­ლი იქ­ნე­ბო­და სუ­ლის და­ა­მე­ბა!

ჯე­მალ ბა­ღაშ­ვილს კოჯ­რი­დან ვიც­ნობ­დი. ამო­დი­ო­და, უკ­რავ­და ხოლ­მე. თი­თე­ბი­დან სის­ხლი სდი­ო­და და არ ჩერ­დე­ბო­და მა­ინც. ძა­ლო­სა­ნი იყო. კრი­ვიც იცო­და. რო­გორ, თბი­ლის­ში რომ ჩა­მოხ­ვალ, ყვე­ლა­ფე­რი უნ­და შე­გეძ­ლო­სო. და­მაწ­ყე­ბი­ნა ვარ­ჯი­ში. თბი­ლის­ში უკ­ვე მა­შინ შევ­ხვდით ერ­თმა­ნეთს, რო­ცა "ცი­ცი­ნა­თე­ლა­ში" ვი­ყა­ვი. "ივე­რია" უნ­და შევ­ქმნათ და ერ­თად ვიქ­ნე­ბით, ჩემ­თან წა­მო­დიო... გა­დავ­წყვი­ტე, გა­დავ­სუ­ლი­ყა­ვი. ღა­ლა­ტი არ ვი­ცი. მა­პა­ტი­ონ ბი­ჭებ­მა, ვინც დავ­ტო­ვე, მაგ­რამ პი­რო­ბე­ბი იყო ისე­თი, იძუ­ლე­ბუ­ლი გავ­ხდი...
მო­ვი­ა­რე მსოფ­ლიო "ივე­რი­ას­თან" ერ­თად.
ეტა­პობ­რი­ვად ყვე­ლა ჯუ­რის ხალხს შევ­ხვედ­რი­ვარ ქუ­ჩა­შიც, ცხოვ­რე­ბა­შიც... ყვე­ლა­ნა­ი­რი გზა მაქვს გავ­ლი­ლი. პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლურ სცე­ნა­ზე გა­მოს­ვლა რომ და­ვიწ­ყე, ხში­რად გვიხ­დე­ბო­და კო­ლო­ნი­ებ­ში კონ­ცერ­ტე­ბის ჩა­ტა­რე­ბა. შემ­დეგ მივ­ხვდი, ეს ქრის­ტი­ა­ნუ­ლია: პა­ტი­მა­რიც უნ­და მო­ი­ნა­ხუ­ლო და ავად­მყო­ფიც... ჰო­და, მთელ შავ და ფე­რად სამ­ყა­როს კი ვიც­ნობ­დით... სხვა­თა შო­რის, კონ­ცერ­ტის მე­რე პურ­მა­რი­ლი იშ­ლე­ბო­და...
მარ­ტო ჩემ­თვის კი არა, მთე­ლი "ივე­რი­ის­თვის" ჩე­მი შვი­ლის ამ­ქვეყ­ნი­დან წას­ვლა დი­დი ტკი­ვი­ლი იყო. მა­შინ "არ­გო­ნავ­ტებს" ვდგამ­დით. მე აი­ე­ტის რო­ლი მქონ­და. ვფიქ­რობ, ასე­თი კარ­გი მი­უ­ზიკ­ლი სხვა არც არის, მაგ­რამ აღა­რა­სო­დეს მივ­ბრუ­ნე­ბი­ვართ.

ძა­ლი­ან სა­სი­ა­მოვ­ნო მო­გო­ნე­ბე­ბი მაქვს "ივე­რი­ა­ზე". "ფი­როს­მა­ნი" დავ­დგით. ჯე­მალ­მა, შენ იცი, ფი­როს­მა­ნი შენ ხა­რო... გა­დავ­წყვი­ტე, 21 დღე არ მე­ჭა­მა, რომ მი­ვახ­ლო­ვე­ბო­დი ნი­კა­ლას სუ­ლის მდგო­მა­რე­ო­ბას, რო­ცა ის შიმ­ში­ლობ­და, რო­ცა ის არა­ვის უნ­დო­და, მას­ზე სა­ში­ნე­ლე­ბას წერ­დნენ გა­ზეთ­ში... ავი­ღე წიგ­ნე­ბი ნი­კა­ლა­ზე, ლოც­ვე­ბი და და­ვიწ­ყე შიმ­ში­ლი. მივ­დი­ო­დი კო­ჯორ­ში ჩემს წყა­რო­ზე, იქი­დან მომ­ქონ­და წყა­ლი და­სა­ლე­ვად. ეს სი­ჩუ­მე და მარ­ტო­ო­ბა შე­უ­და­რე­ბე­ლია ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში. მე­რე, რო­ცა 21 დღის მე­რე პირ­ვე­ლად გა­ვე­დი, ჯე­მალ­მა: აი, ფი­როს­მა­ნი მო­ვი­დაო.

რამ­დენ ქვე­ყა­ნა­ში ვყო­ფილ­ვარ. დარ­ჩე­ნა არ­სად მნდო­მე­ბია. კა-გე-ბე დაგ­ვყვე­ბო­და. ღა­მით გა­რეთ არ გვიშ­ვებ­დნენ. ქარ­თვე­ლი თუ მო­ვი­დო­და, გა­მარ­ჯო­ბა არ უნ­და გვეთ­ქვა, სამ­შობ­ლოს მო­ღა­ლა­ტე­აო. გა­მარ­ჯო­ბა­საც ვამ­ბობ­დით და ქე­ი­ფიც მი­დი­ო­და. "კა­გე­ბეშ­ნი­კიც" სა­ქე­ი­ფოდ მიგ­ვყავ­და ხოლ­მე...
დედასთან
ერ­თხელ ვე­ნე­სუ­ე­ლა­ში ვი­ყა­ვი ექვს თვეს ტრიო "სა­უნ­ჯეს­თან" ერ­თად. კონ­ცერ­ტე­ბი ხუ­ლიო იგ­ლე­სი­ა­სის მე­ნე­ჯერ­მა დაგ­ვი­გეგ­მა. ვუკ­რავ­დით, ვი­რუ­ჯე­ბო­დით და ვი­ყა­ვით, მაგ­რამ ვაი ამ ყოფ­ნას! გას­კდა თა­ვი, გუ­ლი! სახ­ლში მინ­დო­და ჩა­მოს­ვლა. მა­შინ შე­მომ­თა­ვა­ზეს დარ­ჩე­ნა, მსოფ­ლიო სა­ხე­ლი გექ­ნე­ბაო... არაფ­რით არ ვქე­ნი. მხო­ლოდ ერ­თი წე­ლი­წა­დიო. არ შე­მიძ­ლია-მეთ­ქი... ვერ დავ­რჩი.

რო­ცა ჩე­მი თა­ვი ეს­ტრა­და­ზე ვე­ღარ ვი­პო­ვე, ოპე­რას მივ­მარ­თე. "აი­და­ში" ამო­ნას­როს პარ­ტია უკ­ვე მზად მქონ­და, "ტრა­ვი­ა­ტა" და­მუ­შა­ვე­ბის პრო­ცეს­ში იყო... ამო­ნას­რო უნ­და მემ­ღე­რა, მაგ­რამ აი­რია ყვე­ლა­ფე­რი. რო­ცა სა­ქარ­თვე­ლო კარგ ხა­სი­ათ­ზე იქ­ნე­ბა, მა­შინ ვიმ­ღე­რებ. ამით იმი­სი თქმა მინ­და, რომ წლებს არა აქვს მნიშ­ვნე­ლო­ბა. სუ­ლი და გუ­ლი არ უნ­და და­ბერ­დეს.

ორი წლის წინ და­ვობ­ლდი... 96 წლის დე­და გარ­და­მეც­ვა­ლა. ის იყო ჩე­მი იმე­დიც, ძა­ლაც, სიმ­შვი­დეც... მინ­დო­და, დე­და­ჩე­მი და მი­სი დედ­მა­მიშ­ვი­ლე­ბი ერ­თად შე­მე­ყა­რა და ყვე­ლა­სთ­ვის მო­მევ­ლო. ჭა­ღა­რა შვი­ლი რომ მი­ვი­დო­დი და მეტ­ყო­და, მო­გიკ­ვდეს დე­და, რო­გორ და­ი­ღა­ლეო... ამას ვე­რა­ფე­რი შეც­ვლის.

უკან რომ ვი­ხე­დე­ბი, ყვე­ლა­ზე მე­ტად იცი, რა მი­ხა­რია? იე­რუ­სა­ლიმ­ში შე­ვი­ძი­ნეთ 0,6 ჰექ­ტა­რი მი­წა. სო­სო ხა­რე­ბო­ვის დახ­მა­რე­ბით ვი­ყი­დეთ. ეს მი­წა სა­პატ­რი­არ­ქოს გა­და­ვე­ცით. ახ­ლა იე­რუ­სა­ლიმ­ში ქარ­თულ ეკ­ლე­სი­ას თა­ვი­სი ღა­მის გა­სა­თე­ვი აქვს.
სო­სო ხა­რე­ბო­ვის დახ­მა­რე­ბით გა­იხ­სნა "სოს­ლენ­დი", სა­დაც 1500 ბავშვს ვას­წავ­ლეთ და მათ­გან ორასს უკ­ვე სამ­სა­ხუ­რი აქვს, ხომ ბედ­ნი­ე­რე­ბაა?..
ჩემ­თვის უზარ­მა­ზა­რი გზა გა­ვი­ა­რე თა­ვი­სი აღ­მარ­თე­ბი­თა და დაღ­მარ­თე­ბით. ახალ­გაზ­რდა ვი­ყა­ვი და დროს ყუ­რად­ღე­ბას არ ვაქ­ცევ­დი... ახ­ლა, რო­ცა დრო აჩ­ქარ­და, თუ ჩე­მი გო­ნი იწ­ვის ჩქა­რა ამ დრო­ში, მა­ინც ვერ აღ­ვიქ­ვამ, რო­გორ გა­დის დრო. ახა­ლი წე­ლი გა­ივ­ლის და უცებ მე­ო­რე ახა­ლი წე­ლია...

მიმ­წუხრს მო­მა­ვალ­ში არ ვე­ლო­დე­ბი, რად­გან უკ­ვე გან­ვსაზ­ღვრე, მწუხ­რი რა არის, რო­ცა სიკ­ვდილ­მა თა­ვი­სი პი­რი მაჩ­ვე­ნა. შე­ვი­ცა­ნი, რომ უნ­და გარ­და­ვიც­ვა­ლო. აქ მო­სულს არა­ფე­რი მო­მი­ტა­ნია და აქე­და­ნაც ვე­რა­ფერს წა­ვი­ღებ...
1983 წელს წა­ვი­და ჩე­მი ბი­ჭი, გი­ორ­გი... მას მე­რე მი­სი სუ­ლის ძებ­ნა და­ვიწ­ყე. ვე­ძებ­დი ყველ­გან - დე­და­მი­წა­ზე მო­ცე­მულ ყვე­ლა ფი­ლო­სო­ფი­ა­სა და რე­ლი­გი­ა­ში. მხო­ლოდ ასე დამ­შვიდ­დე­ბო­და ჩე­მი სუ­ლი და გო­ნი. წა­ვი­კით­ხე ყვე­ლა­ფე­რი: და­ო­იზ­მი, ბუ­დიზ­მი, მუს­ლი­მა­ნუ­რი რე­ლი­გი­ის სა­ფუძ­ვლე­ბი. ისევ მარ­თლმა­დი­დებ­ლო­ბას­თან მო­ვე­დი. მხო­ლოდ აქ დავ­მშვიდ­დი... მივ­ხვდი, უფალ­მა ჩე­მი შვი­ლის წას­ვლით უფ­რო დი­დი რა­ღა­ცის­თვის მო­მამ­ზა­და...

ხვალ არ ვიქ­ნე­ბი... მე­რე რა? ყვე­ლა­ფერს ვა­კე­თებ, რომ დღეს ასე თუ ისე სრულ­ფა­სო­ვა­ნი ვი­ყო, ვა­კე­თო ის, რაც შე­მიძ­ლია. ვცდი­ლობ, ვიც­ხოვ­რო ფიქ­რმრა­ვა­ლი და სუ­ლი­ე­რე­ბით აღ­სავ­სე ცხოვ­რე­ბით.
იყო ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში სი­ჩუ­მის პე­რი­ო­დი. სამ­ყა­რო ჩუ­მია ჩემს წარ­მოდ­გე­ნა­ში. ის რომ ლა­პა­რა­კობს, მღე­რის, ხმა­უ­რობს, სი­ცოც­ხლის გა­მოა ყვე­ლა­ფე­რი... მა­შინ მივ­ხვდი, ბრძო­ლაა სა­ჭი­რო მა­ში­ნაც კი, სიკ­ვდი­ლი რომ მო­ვა, ჩა­ბა­რე­ბა არ არის სა­ჭი­რო, ხმლით უნ­და გა­ე­გე­ბო.
რა მე­ნატ­რე­ბა?..

გა­ზაფ­ხულ­ზე, იე­ბის ამოს­ვლის წინ მი­წა რომ გა­ი­ბე­რე­ბა, ვერ წარ­მო­იდ­გენთ, რა სუ­ნი დგას ტყე­ში. ვე­რა და ვერ მო­ვა­ხერ­ხე ად­რე გა­ზაფ­ხულ­ზე, რომ ტყე­ში ვი­ბო­დი­ა­ლო.

და კი­დევ: ჩემს შვი­ლიშ­ვილს - ან­დრი­ას ვზრდი ისე, რომ ჯერ უფა­ლი უყ­ვარ­დეს, მე­რე ქვე­ყა­ნა, მე­რე ჩვენ... ისიც სტი­ქა­რო­სა­ნი გახ­და ჩემ­სა­ვით. ლურჯ მო­ნას­ტერ­ში ვდგა­ვართ ერ­თად და ვემ­სა­ხუ­რე­ბით უფალს. ან­დრი­ამ უნ­და იცო­დეს, თუ არა უფ­ლის სიყ­ვა­რუ­ლი, სამ­შობ­ლოს სიყ­ვა­რუ­ლი, ხალ­ხის სიყ­ვა­რუ­ლი, - მას არა­ვინ შე­იყ­ვა­რებს. ჩე­მი გა­მოც­დი­ლე­ბა ასე­თია.

ყვე­ლა­ზე დი­დი ბედ­ნი­ე­რე­ბაა, ამ­ბრო­სი ხე­ლა­ი­ას სიტ­ყვე­ბის თქმა შე­გეძ­ლოს კაცს: "სუ­ლი ჩე­მი - ღმერთს, გუ­ლი - სა­ქარ­თვე­ლოს, ხორცს კი რაც გინ­დათ, ის უყა­ვით!"

იხილეთ ასევე: "უმადური კაცი ფინთია" ბლიცინტერვიუ


ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#9
lado
29 ივნისი 2018 10:53
უფალმა დიდი ხნის სიცოცხლე მოგცეთ ბატონო თემურ! დედაზე რომ მღერით, ყოველთვის ცრემლი მადგება თვალებზე.... არ ვიცი, როდის დამიკაკუნებს მიქელ-გაბრიელი, მაგრამ მეც ვცდილობ ისე გავიარო ეს ცხოვრება, რომ როდესაც ცემებტან მივალ იმ ქვეყანაში, არ შევრცხვე მათი სულების წინაშე.... მადლობა თქვენ, რომ თქვენი სიმღერებითა და ცხოვრების წესით ასე დააფიქრებთ ადამიანებს...
ემზარი
29 ივნისი 2018 10:40
კარგი ადამიანი ბრძნდებით ბატონო თემურ, ღმერთმა უმრავლოს საქართველოს შენნაირი კაცური კაცები!
BE
29 ივნისი 2018 06:26
Arian adamianebi romlebic amqveyniur arasrulyofilebashi
Srulyofas agceven, eseni uflis rcheulebi arian. gamarjvebas gisurveb kargo kaco...