რუსუდან მდივანი, ანუ ამბავი "საწყალი პატარა მდიდარი ქალისა"...
25-01-2018
რუსუდან მდივანი, ანუ ამბავი "საწყალი პატარა მდიდარი ქალისა"...
1920-30-იანი წლების ევროპულ-ამერიკული საზოგადოებისა და პრესის ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდა ხუთი და-ძმა მდივანი. მათი ხშირად მოიხსენიებდნენ ჰოლივუდის ვარსკვლავთა და ცნობილ პიროვნებათა: პოლა ნეგრის, მეი მიურეის, ლუიზა ასტორის, დევიდ კონან-დოილის, კოკო შანელის, სალვადორ დალისა და სხვათა გვერდით გახმაურებულ ამბებში, ელიტარულ ქრონიკებში, მხატვრულ ლიტერატურაში, ფილმებში.
მათ აქებდნენ, ეპითეტებით ამკობდნენ, ხშირად არასახარბიელო კონტექსტშიც იხსენიებდნენ. ერთი ეპითეტი კი ყველას საერთო ჰქონდა: "მექორწინე მდივნები".

ბო­ლო ათ­წლე­ულ­ში მდივ­ნე­ბის შე­სა­ხებ უამ­რა­ვი მა­სა­ლა გაჩ­ნდა ინ­ტერ­ნეტ­ში და ქარ­თულ პე­რი­ო­დი­კა­შიც. დე­ილ
კარ­ნე­გის გახ­მა­უ­რე­ბუ­ლ წიგ­ნში "რო­გორ მო­ვი­პო­ვოთ მე­გობ­რე­ბი და მო­ვახ­დი­ნოთ გავ­ლე­ნა ადა­მი­ა­ნებ­ზე" და რუ­სი მწერ­ლის, ლევ ლუ­ბი­მო­ვის რო­მან­ში "ყა­რი­ბო­ბა" მე­ქორ­წი­ნე მდივ­ნე­ბის შე­სა­ხე­ბაც მოგ­ვით­ხრო­ბენ. მათ არ­ტურ გოლ­დი­სა და რო­ბერტ ფიც­დე­ი­ლის წიგ­ნიც მი­ეძ­ღვნა, 1987 წელს მათ­ზე გა­და­ღე­ბუ­ლი ჩარლზ ჯე­რო­ტის მი­ნი­სე­რი­ა­ლი "საწ­ყა­ლი პა­ტა­რა მდი­და­რი ქა­ლი" კი პო­პუ­ლა­რო­ბას დღე­საც არ კარ­გავს.

მაგ­რამ მდივ­ნებ­ზე სრულ წარ­მოდ­გე­ნას ვერც ერ­თი ჩა­მოთ­ვლი­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი თუ ფილ­მი ვერ შეგ­ვიქ­მნის, თუ სა­ფუძ­ვლი­ა­ნად არ შე­ვის­წავ­ლეთ მა­თი ხა­სი­ა­თის ის თვი­სე­ბე­ბი, რის წყა­ლო­ბი­თაც წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მდივ­ნე­ბის სა­ხე­ლე­ბი მსოფ­ლიო პრე­სის ფურ­ცლე­ბი­დან არ ჩა­მო­დი­ო­და. აუ­ცი­ლე­ბე­ლია ქარ­თუ­ლი ემიგ­რან­ტუ­ლი პრე­სი­სა და სა­არ­ქი­ვო მა­სა­ლის გათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბაც, რად­გან უც­ხო­უ­რი უმე­ტე­სად ტენ­დენ­ცი­უ­რია, ინ­ტერ­ნე­ტის მა­სა­ლა და თა­რი­ღე­ბი კი - არას­წო­რი.

მდივ­ნე­ბის მა­მა იყო ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი გე­ნე­რა­ლი ზა­ქა­რია (შაქ­რო) მდი­ვა­ნი. მა­თი წი­ნა­პა­რი სო­ლო­მონ მდი­ვა­ნი ერეკ­ლე II-ის თა­ნა­მებ­რძო­ლი გახ­ლდათ, მაგ­რამ დი­დად ეწი­ნა­აღ­მდე­გე­ბო­და მე­ფეს კავ­კა­სი­ა­ში რუ­სე­ბის შე­მოს­ვლას­თან და­კავ­ში­რე­ბით. მი­სი პატ­რი­ო­ტიზ­მი და ერი­სად­მი თავ­და­დე­ბა მემ­კვიდ­რე­ო­ბით გა­და­ე­ცა შთა­მო­მავ­ლო­ბას. გე­ნე­რალ­მა ზა­ქა­რია მდი­ვან­მა პირ­ვე­ლი მსოფ­ლიო ომის დროს კავ­კა­სი­ის ფრონ­ტზე საკ­მა­ოდ გრძე­ლი საბ­რძო­ლო გზა გან­ვლო. მი­სი კა­რი­ე­რა დი­ვი­ზი­ის უფ­რო­სო­ბი­დან და­იწ­ყო და და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს სამ­ხედ­რო მი­ნის­ტრის მო­ად­გი­ლის თა­ნამ­დე­ბო­ბით დას­რულ­და. სა­ქარ­თვე­ლოს მთა­ვარ­სარ­და­ლი გი­ორ­გი კვი­ნი­ტა­ძე თა­ვის მო­გო­ნე­ბებ­ში გე­ნე­რალ მდი­ვანს ახა­სი­ა­თებს, რო­გორც ძა­ლი­ან მიმ­ზიდ­ველ და სა­სი­ა­მოვ­ნო ადა­მი­ანს.

სა­ქარ­თვე­ლოს ოკუ­პა­ცი­ის შემ­დეგ გე­ნე­რა­ლი მდი­ვა­ნი თა­ვი­სი ოჯა­ხით, სხვა დევ­ნი­ლებ­თან ერ­თად, კონ­სტან­ტი­ნო­პოლ­ში ჩა­ვი­და და იქ შექ­მნილ ლტოლ­ვილ­თა კო­მი­სი­ას ჩა­უდ­გა სა­თა­ვე­ში, რო­მე­ლიც შემ­დეგ სამ­თავ­რო­ბო კო­მი­სი­ას შე­უ­ერ­თდა. 1922 წელს პა­რიზ­ში გა­და­სახ­ლდა, მრა­ვალ საქ­მეს მოჰ­კი­და ხე­ლი, მაგ­რამ ემიგ­რან­ტის გა­ჭირ­ვე­ბულ ყო­ფას თა­ვი ვერ და­აღ­წია. შაქ­რო­სა და მის ცოლს, ნა­ხევ­რად ქარ­თველ და ნა­ხევ­რად პო­ლო­ნელ ელი­სა­ბედს ხუ­თი ულა­მა­ზე­სი შვი­ლი ჰყავ­დათ - სერ­გო, და­ვი­თი, ნი­ნო, რუ­სუ­და­ნი და ალექ­სი, რო­მელ­თაც კარ­გი გა­ნათ­ლე­ბა მის­ცეს ჯერ თბი­ლის­ში, პე­ტერ­ბურ­გსა და ვარ­შა­ვა­ში, სა­დაც ზა­ქა­რია ერ­თხანს ვარ­შა­ვის კო­მენ­დან­ტი იყო, ოკუ­პა­ცი­ის შემ­დეგ კი - ევ­რო­პა­ში.

ახალ­გაზ­რდებ­მა მა­ლე და­იმ­კვიდ­რეს ად­გი­ლი ჯერ საფ­რან­გე­თის, შემ­დეგ ამე­რი­კის შე­ერ­თე­ბუ­ლი შტა­ტე­ბის სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში. მშვე­ნი­ერ ნი­ნო მდი­ვანს პა­რიზ­ში­ვე ჰყავ­და უამ­რა­ვი ქარ­თვე­ლი და უც­ხო­ე­ლი თაყ­ვა­ნის­მცე­მე­ლი. პო­ეტ­მა ნი­კო­ლო მი­წიშ­ვილ­მა მას ლექ­სიც კი მი­უძ­ღვნა ("გა­მოთ­ხო­ვე­ბა"). 1925 წელს ნი­ნო ჩარლზ ჰუ­ბე­რიხ­ზე გათ­ხოვ­და. 1936 წელს ცნო­ბილ ამე­რი­კელ ად­ვო­კატ­სა და ავი­ა­ტორს, სა­ხელ­გან­თქმულ მწე­რალ არ­თურ კო­ნან-დო­ი­ლის ვაჟს, დე­ნის კო­ნან-დო­ილს გაჰ­ყვა ცო­ლად და მწერ­ლის თხზუ­ლე­ბე­ბის გა­მო­ცე­მის უფ­ლე­ბა მემ­კვიდ­რე­ო­ბით მი­ი­ღო, რა­მაც იგი ელი­ტა­რუ­ლი ქრო­ნი­კის ინ­ტე­რე­სის საგ­ნად აქ­ცია. დე­ნი­სის და­ღუპ­ვის შემ­დეგ, 1955 წელს ის მე­სა­მედ გათ­ხოვ­და ენ­ტო­ნი ჰერ­ვორ­დზე.
რუსუდანის დედა, ელისაბედ მდივანი
ამე­რი­კა­ში გა­და­სახ­ლე­ბის შემ­დეგ კა­ლი­ფორ­ნი­ა­ში ძმებს ჰო­ლი­ვუ­დის ვარ­სკვლა­ვებს შო­რის მო­უხ­დათ ტრი­ა­ლი. სა­მი­ვე გა­მორ­ჩე­უ­ლი იყო სი­ლა­მა­ზით, გა­ნათ­ლე­ბით, დახ­ვე­წი­ლო­ბი­თა და არის­ტოკ­რა­ტიზ­მით. თა­ვა­დის წო­დე­ბა, ფრან­გუ­ლი გა­მოთ­ქმით Prin­ce, მათ სა­მე­ფო სახ­ლის შთა­მო­მა­ვალ­თა რიგ­ში აყე­ნებ­და. რო­ცა მათ მა­მას, ზა­ქა­რი­ას, ამ ტი­ტუ­ლით მი­მარ­თავ­დნენ, იცი­ნო­და: "მე ალ­ბათ ერ­თად­ერ­თი ადა­მი­ა­ნი ვარ ამ­ქვეყ­ნად, რო­მელ­მაც თა­ვა­დის ტი­ტუ­ლი შვი­ლე­ბის­გან მი­ი­ღოო".

წო­დე­ბა და "ძმე­ბი მდივ­ნე­ბის ჯა­დო" ძა­ლი­ან იზი­დავ­და და­ბა­ლი წარ­მო­შო­ბის მდი­დარ ამე­რი­კე­ლებს. სერ­გის პირ­ვე­ლი ცო­ლი იყო მუნ­ჯი კი­ნოს ვარ­სკვლა­ვი პო­ლა ნეგ­რი, მე­ო­რე - სა­ო­პე­რო მომ­ღე­რა­ლი და ჰო­ლი­ვუ­დის ვარ­სკვლა­ვი მე­რი მაკ­კორ­მი­კი, მე­სა­მე - თა­ვი­სი­ვე ძმის ცოლ­ყო­ფი­ლი ლუ­ი­ზა ას­ტო­რი. და­ვი­თის ცო­ლი ცნო­ბი­ლი კი­ნო­ვარ­სკვლა­ვი მეი მი­უ­რეი იყო. 1944 წელს და­ვი­თი "სინ­კლერ ოი­ლის" პრე­ზი­დენტ ჰენ­რი სინ­კლე­რის ქა­ლიშ­ვილ ვირ­ჯი­ნი­ა­ზე და­ქორ­წინ­და, კა­ლი­ფორ­ნი­ა­ში ნავ­თო­ბის ჭა შე­ი­ძი­ნა და ბიზ­ნეს­ში ჩა­ერ­თო. პო­ლოს გუნ­დის კა­პი­ტა­ნი, შე­სა­ნიშ­ნა­ვი სპორ­ტსმე­ნი და მომ­ხიბ­ვლე­ლი პი­როვ­ნე­ბა ალექ­სი მდი­ვა­ნი კემ­ბრი­ჯის კო­ლეჯ­ში სწავ­ლის წლებ­ში­ვე გახ­და პო­პუ­ლა­რუ­ლი.

კო­ლე­ჯის შემ­დეგ ალექ­სი ნიუ-იორ­კის "სი­ტი ბან­კის" პა­რი­ზულ ფი­ლი­ალ­ში მი­იწ­ვი­ეს. ბან­კის საქ­მე­ებ­ზე 1931 წელს ამე­რი­კა­ში ჩა­სულ­მა მე­გობ­რის, ბეწ­ვე­უ­ლის მაგ­ნატ ვან ას­ტო­რის ოჯა­ხი მო­ი­ნა­ხუ­ლა და მშვე­ნი­ერ ლუ­ი­ზა ას­ტორ­ზე და­ქორ­წინ­და. იმა­ვე წელს პა­რიზ­ში სა­ქარ­თვე­ლოს ლე­გა­ცი­ის მდი­ვა­ნიც გახ­და და 24 წლის ალექ­სი სამ­შობ­ლოს სამ­სა­ხურ­ში ჩად­გა. მა­ლე გა­მომ­ჟღავ­ნდა მი­სი დიპ­ლო­მა­ტი­უ­რი ნი­ჭი, ევ­რო­პუ­ლი გა­ნათ­ლე­ბა, დი­დი პატ­რი­ო­ტიზ­მი და ქველ­მოქ­მე­დე­ბა. ინა­ხავ­და მო­ხუც მა­მას, ახ­ლობ­ლებს, ქარ­თულ ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ებს, სა­ქარ­თვე­ლოს­თან და­კავ­ში­რე­ბით ხვდე­ბო­და დე­პუ­ტა­ტებს, პო­ლი­ტი­კო­სებს, დე­ლე­გა­ტებს თა­ვი­სი ხარ­ჯით აგ­ზავ­ნი­და კონ­გრე­სებ­ზე, მათ ჩაც­მუ­ლო­ბა­ზეც კი ზრუ­ნავ­და. თუ სა­ჭი­რო იყო - თვი­თო­ნაც მი­დი­ო­და.

1933 წელს ალექ­სი მე­ო­რედ და­ქორ­წინ­და უმ­დიდ­რეს ქალ­ზე, "უნი­ვერ­მა­ღე­ბის მე­ფის", ვულ­ვორ­თის იმ­პე­რი­ის მემ­კვიდ­რე ბარ­ბა­რა ჰა­ტენ­ზე. ქორ­წი­ნე­ბის მე­რე ალექ­სი ცო­ლის ფულ­საც ხარ­ჯავ­და ქველ­მოქ­მე­დე­ბა­ში. ექ­ვთი­მე თა­ყა­იშ­ვი­ლის რჩე­ვით, საფ­რან­გეთ­სა და ბელ­გი­ა­ში 15 ხელ­მოკ­ლე ქარ­თველ სტუ­დენტს და­უ­ნიშ­ნა სტი­პენ­დია.

ია­პო­ნელ­თა ოკუ­პი­რე­ბუ­ლი ჰარ­ბი­ნი­დან ლტოლ­ვილ ქარ­თვე­ლებს შან­ჰა­ი­ში ექ­ვსსარ­თუ­ლი­ა­ნი სახ­ლი უყი­და და სტი­პენ­დი­ე­ბი იქაც და­ა­წე­სა. ფუ­ფუ­ნე­ბა­ში გაზ­რდი­ლი ლუ­ი­ზა ას­ტო­რი­სა და ბარ­ბა­რა ჰა­ტე­ნის­თვის ამ­გვა­რი ქველ­მოქ­მე­დე­ბა გა­უ­გე­ბა­რი იყო. ალექ­სიმ და მის­მა ოჯახ­მა კი თა­ვად გა­ნი­ცა­და ემიგ­რან­ტუ­ლი გა­ჭირ­ვე­ბა და კარ­გად იცოდ­ნენ თა­ნად­გო­მის ფა­სი. სხვა და-ძმე­ბიც იჩენ­დნენ ხელ­გაშ­ლი­ლო­ბას. რო­გორც ამ­ბობ­დნენ, 1929-33 წლე­ბის დი­დი დეპ­რე­სი­ის ჟამს გა­ჭირ­ვე­ბუ­ლი ქარ­თუ­ლი ემიგ­რა­ცი­ის დი­დი ნა­წი­ლი პა­რიზ­ში მდივ­ნე­ბის ხარ­ჯზე ცხოვ­რობ­და.
რუსუდანის მამა, გენერალი ზაქარია (შაქრო) მდივანი
და-ძმებს შო­რის მხო­ლოდ რუ­სუ­დან (რუ­სი) მდი­ვა­ნი და­ქორ­წინ­და ერ­თხელ. ის ნი­ჭი­ე­რი მო­ქან­და­კე იყო და პა­რიზ­ში ჩა­სულ ქარ­თველ მხატ­ვრებ­თან - და­ვით კა­კა­ბა­ძეს­თან, ლა­დო გუ­დი­აშ­ვილ­თან, ელე­ნე ახ­ვლე­დი­ან­სა და ქე­თე­ვან მა­ღა­ლაშ­ვილ­თან მე­გობ­რობ­და. ფო­ტოც კი აქვს მათ­თან ერ­თად გა­და­ღე­ბუ­ლი. მის შე­მოქ­მე­დე­ბა­ზე შეგ­ვიძ­ლია მის მი­ერ პა­რიზ­ში შექ­მნი­ლი ნი­კო­ლო მი­წიშ­ვი­ლის ბი­უს­ტით ვიმ­სჯე­ლოთ.

25 წლის რუ­სუ­და­ნი გან­თქმუ­ლი ეს­პა­ნე­ლი მხატ­ვარ-მო­ნუ­მენ­ტა­ლის­ტის, 50 წლის ხო­ზე-მა­რია სერ­ტის მო­წა­ფე გახ­და, რო­მე­ლიც პი­კა­სოს გა­მო­ჩე­ნამ­დე პა­რიზ­ში პირ­ველ მხატ­ვრად ით­ვლე­ბო­და. სერ­ტის ცო­ლი ნი­ჭი­ე­რი პი­ა­ნის­ტი, დი­დი ალ­ღოს მქო­ნე მე­ცე­ნა­ტი, რე­ნუ­ა­რი­სა და ტუ­ლუზ-ლოტ­რე­კის მო­დე­ლი, მა­ლარ­მეს მუ­ზა, პრუს­ტი­სა და კოქ­ტოს გმი­რე­ბის პრო­ტო­ტი­პი, მი­ზია გო­დებ­სკა, მიჩ­ვე­უ­ლი იყო ქა­ლე­ბის ვი­ზი­ტებს ქმრის სა­ხე­ლოს­ნო­ში.

ამ­ჯე­რად კი საფ­რთხე იგ­რძნო და მტკი­ცე გა­დაწ­ყვე­ტი­ლე­ბით გა­ე­შუ­რა ახალ­გაზ­რდა მე­ტო­ქეს­თან შე­სახ­ვედ­რად, მაგ­რამ ეს მა­ღა­ლი, ქე­რა გო­გო­ნა ნაც­რის­ფერ-მომ­წვა­ნო თვა­ლე­ბი­თა და ან­გე­ლო­ზუ­რი ღი­მი­ლით სხვებს არ ჰგავ­და. ის ისე­თი უშუ­ა­ლო იყო, ისეთ უმ­წიკ­ვლო­ე­ბა­სა და სიწ­მინ­დეს აფ­რქვევ­და, რომ მი­ზი­ამ მას­ში მტე­რი ვერ და­ი­ნა­ხა. რო­გორც ჩანს, რუ­სუ­დან­საც ჰქონ­და ძმე­ბის მსგავ­სი მომ­ხიბ­ვლე­ლო­ბა და ადა­მი­ა­ნებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის იშ­ვი­ა­თი უნა­რი, ანუ ე.წ. "ძმე­ბი მდივ­ნე­ბის ჯა­დო" გა­აჩ­ნდა. მან მე­ტო­ქე მა­ლე უფ­როს მე­გობ­რად გა­ი­ხა­და.

მი­ზი­ამ კი ახალ­გაზ­რდა ხე­ლო­ვა­ნი თა­ვი­სი სა­მე­გობ­როს წევ­რად აქ­ცია. ან­რი გი­დე­ლი წიგ­ნში "კო­კო შა­ნე­ლი" მი­იჩ­ნევს, რომ 53 წლის მი­ზი­ას, რო­მელ­საც სამ ქმარ­თან შვი­ლი არ ჰყო­ლია, რუ­სუ­და­ნი­სად­მი დე­დობ­რი­ვი გრძნო­ბა გა­უჩ­ნდა. ალ­ბათ, მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი რო­ლი სა­ერ­თო პო­ლო­ნურ­მა ძი­რებ­მაც ითა­მა­შა. სერ­ტიც და მი­ზი­აც აღ­მერ­თებ­დნენ რუ­სის. ორი­ვეს თა­ვი­სე­ბუ­რად უყ­ვარ­და გო­გო­ნა. სერ­ტი გა­ე­ყა­რა მი­ზი­ას და რუ­სუ­დან­ზე და­ქორ­წინ­და. ქორ­წი­ლი 1928 წლის 18 აგ­ვის­ტოს ჰა­ა­გა­ში გა­და­ი­ხა­დეს. თუმ­ცა ამ ქორ­წი­ნე­ბის შემ­დგო­მაც მი­ზია სერ­ტის ახ­ლო მე­გობ­რად და მი­სი შე­მოქ­მე­დე­ბის ყვე­ლა­ზე ზუსტ შემ­ფა­სებ­ლად დარ­ჩა.

უც­ნა­უ­რია, მაგ­რამ ქმრის­გან მი­ტო­ვე­ბულ­მაც კი შე­ი­ნარ­ჩუ­ნა მე­ტო­ქის სიყ­ვა­რუ­ლი - ეხ­მა­რე­ბო­და სა­ქორ­წი­ნო სამ­ზა­დის­ში, რუ­სუ­და­ნის­თვის კა­ბა კო­კო შა­ნელს აარ­ჩე­ვი­ნა, ქმარს კი ნიშ­ნო­ბის­თვის ლა­ლის­თვლი­ა­ნი ბე­ჭე­დი და ლა­ლი­სა­ვე გულ­სა­კი­დი აყიდ­ვი­ნა. ამ სა­სიყ­ვა­რუ­ლო სამ­კუთ­ხედ­მა არა­ჯან­სა­ღი მით­ქმა-მოთ­ქმაც გა­მო­იწ­ვია. ის და­ე­დო სა­ფუძ­ვლად ჟან კოკ­ტოს პი­ე­სას "წმინ­და ურ­ჩხუ­ლე­ბი".
რუდოლფ ვალენტინო და პოლა ნეგრი დავით მდივნისა და მეი მიურეის ქორწილში
ეს­პა­ნეთ­ში, პა­ლა­მოს­ში რუ­სუ­დანს ქმარ­მა სა­სახ­ლე აუ­შე­ნა, სა­დაც თავს იყ­რი­და პა­რი­ზუ­ლი ბო­მონ­დი. ზაფ­ხუ­ლო­ბით სა­ხელ­გან­თქმუ­ლი ძმე­ბი და ჰო­ლი­ვუ­დის ვარ­სკვლა­ვე­ბიც ჩა­დი­ოდ­ნენ. სა­ზო­გა­დო­ე­ბის სუ­ლი და გუ­ლი, ახალ­გაზ­რდა დი­ა­სახ­ლი­სი სა­ერ­თო სიყ­ვა­რუ­ლით სარ­გებ­ლობ­და. სალ­ვა­დორ და­ლი თა­ვის უახ­ლო­ეს მე­გობ­რე­ბად ასა­ხე­ლებ­და "პა­რი­ზის ყვე­ლა­ზე ფან­ტას­ტი­კურ ქა­ლებს" ბე­ტი­ნა ბერ­ჟერს, კო­კო შა­ნელ­სა და რუ­სი მდი­ვანს, რო­მელ­თა­ნაც ხში­რად მი­დი­ო­და სტუმ­რად მე­უღ­ლეს­თან, გა­ლას­თან ერ­თად.

1935 წელს "გა­ლა და მე იქ ერ­თი კვი­რის გა­ტა­რე­ბას ვა­პი­რებ­დით. ზაფ­ხუ­ლის მი­წუ­რულს იქ მთე­ლი პა­რი­ზუ­ლი ჯგუ­ფი გა­ე­შუ­რა. ჩვენ იქ რამ­დე­ნი­მე დღე გა­ვა­ტა­რეთ, რომ­ლებ­მაც მხო­ლოდ ნოს­ტალ­გი­უ­რი მო­გო­ნე­ბა დაგ­ვი­ტო­ვეს ბრწყინ­ვა­ლე, შე­უ­და­რე­ბელ ომის შემ­დგო­მი პე­რი­ო­დი­სა. მო­ჯა­დო­ე­ბა მო­ნა­ნა­ვე ეს­პა­ნუ­რი ცეკ­ვე­ბის მუ­სი­კი­თა და კოს­ტა-ბრა­ვას მთე­ლი საზ­ღვაო მშვე­ნი­ე­რე­ბით, სამ­წუ­ხა­როდ, შეწ­ყვი­ტა პა­ლა­მო­სი­დან ფი­გე­ი­რო­სის გზა­ზე მომ­ხდარ­მა ავ­ტო­ა­ვა­რი­ამ, რო­მელ­შიც და­ი­ღუპ­ნენ თა­ვა­დი ალექ­სი მდი­ვა­ნი და ბა­რო­ნი ტი­სე­ნი"... - წერ­და სა­ხელ­გან­თქმუ­ლი მხატ­ვა­რი თა­ვის მო­გო­ნე­ბებ­ში.

ალექ­სის და­ღუპ­ვა მდივ­ნე­ბის ოჯა­ხის ტრა­გე­დი­ის და­საწ­ყი­სად იქ­ცა: ერ­თი წლის შემ­დეგ, ფილ­მის გა­და­ღე­ბი­სას, ფლო­რი­და­ში ცხე­ნი­დან ჩა­მო­ვარ­და და გარ­და­იც­ვა­ლა სერ­გი. "რუ­სიმ ვერ გა­და­ი­ტა­ნა მწუ­ხა­რე­ბა და ჩა­ი­ფერ­ფლა ოთ­ხი წლის შემ­დეგ... რომ და­ვამ­ტკი­ცო რამ­დე­ნად მიყ­ვარ­და, საკ­მა­რი­სია უბ­რა­ლოდ ვთქვა, რომ რუ­სი წყლის ორი წვე­თი­ვით ჰგავ­და "ლა ჰა­ი­ეს" მუ­ზე­უმ­ში და­ცულ ვერ­მე­ე­რის ნორ­ჩი ქა­ლიშ­ვი­ლის პორ­ტრეტს", - შე­ნიშ­ნავ­და სალ­ვა­დორ და­ლი.

ძმე­ბის სიკ­ვდი­ლით შეძ­რუ­ლი, ჭლე­ქით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი რუ­სუ­და­ნი მი­ზი­ამ და კო­კო შა­ნელ­მა სამ­კურ­ნა­ლოდ შვე­ი­ცა­რი­ა­ში წა­იყ­ვა­ნეს, მაგ­რამ ვე­ღარ უშ­ვე­ლეს - 1938 წელს გარ­დაც­ვა­ლა 32 წლი­სა. მი­ზი­ამ გუ­ლით და­ი­ტი­რა რუ­სუ­და­ნი, ხო­ლო მე­და­ლი­ო­ნი მი­სი გა­მო­სა­ხუ­ლე­ბით სა­სიკ­ვდი­ლო სა­რე­ცელ­ზეც კი არ მო­უხ­სნია...

რუ­სუ­დან და­უშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#10
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, უნდა იყოს თუ არა პრეზიდენტი უშიშროების საბჭოს შემადგენლობაში?