რუსუდან მდივანი, ანუ ამბავი "საწყალი პატარა მდიდარი ქალისა"...
25-01-2018
რუსუდან მდივანი, ანუ ამბავი "საწყალი პატარა მდიდარი ქალისა"...
1920-30-იანი წლების ევროპულ-ამერიკული საზოგადოებისა და პრესის ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდა ხუთი და-ძმა მდივანი. მათი ხშირად მოიხსენიებდნენ ჰოლივუდის ვარსკვლავთა და ცნობილ პიროვნებათა: პოლა ნეგრის, მეი მიურეის, ლუიზა ასტორის, დევიდ კონან-დოილის, კოკო შანელის, სალვადორ დალისა და სხვათა გვერდით გახმაურებულ ამბებში, ელიტარულ ქრონიკებში, მხატვრულ ლიტერატურაში, ფილმებში.
მათ აქებდნენ, ეპითეტებით ამკობდნენ, ხშირად არასახარბიელო კონტექსტშიც იხსენიებდნენ. ერთი ეპითეტი კი ყველას საერთო ჰქონდა: "მექორწინე მდივნები".

ბო­ლო ათ­წლე­ულ­ში მდივ­ნე­ბის შე­სა­ხებ უამ­რა­ვი მა­სა­ლა გაჩ­ნდა ინ­ტერ­ნეტ­ში და ქარ­თულ პე­რი­ო­დი­კა­შიც. დე­ილ
კარ­ნე­გის გახ­მა­უ­რე­ბუ­ლ წიგ­ნში "რო­გორ მო­ვი­პო­ვოთ მე­გობ­რე­ბი და მო­ვახ­დი­ნოთ გავ­ლე­ნა ადა­მი­ა­ნებ­ზე" და რუ­სი მწერ­ლის, ლევ ლუ­ბი­მო­ვის რო­მან­ში "ყა­რი­ბო­ბა" მე­ქორ­წი­ნე მდივ­ნე­ბის შე­სა­ხე­ბაც მოგ­ვით­ხრო­ბენ. მათ არ­ტურ გოლ­დი­სა და რო­ბერტ ფიც­დე­ი­ლის წიგ­ნიც მი­ეძ­ღვნა, 1987 წელს მათ­ზე გა­და­ღე­ბუ­ლი ჩარლზ ჯე­რო­ტის მი­ნი­სე­რი­ა­ლი "საწ­ყა­ლი პა­ტა­რა მდი­და­რი ქა­ლი" კი პო­პუ­ლა­რო­ბას დღე­საც არ კარ­გავს.

მაგ­რამ მდივ­ნებ­ზე სრულ წარ­მოდ­გე­ნას ვერც ერ­თი ჩა­მოთ­ვლი­ლი ნა­წარ­მო­ე­ბი თუ ფილ­მი ვერ შეგ­ვიქ­მნის, თუ სა­ფუძ­ვლი­ა­ნად არ შე­ვის­წავ­ლეთ მა­თი ხა­სი­ა­თის ის თვი­სე­ბე­ბი, რის წყა­ლო­ბი­თაც წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მდივ­ნე­ბის სა­ხე­ლე­ბი მსოფ­ლიო პრე­სის ფურ­ცლე­ბი­დან არ ჩა­მო­დი­ო­და. აუ­ცი­ლე­ბე­ლია ქარ­თუ­ლი ემიგ­რან­ტუ­ლი პრე­სი­სა და სა­არ­ქი­ვო მა­სა­ლის გათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბაც, რად­გან უც­ხო­უ­რი უმე­ტე­სად ტენ­დენ­ცი­უ­რია, ინ­ტერ­ნე­ტის მა­სა­ლა და თა­რი­ღე­ბი კი - არას­წო­რი.

მდივ­ნე­ბის მა­მა იყო ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი გე­ნე­რა­ლი ზა­ქა­რია (შაქ­რო) მდი­ვა­ნი. მა­თი წი­ნა­პა­რი სო­ლო­მონ მდი­ვა­ნი ერეკ­ლე II-ის თა­ნა­მებ­რძო­ლი გახ­ლდათ, მაგ­რამ დი­დად ეწი­ნა­აღ­მდე­გე­ბო­და მე­ფეს კავ­კა­სი­ა­ში რუ­სე­ბის შე­მოს­ვლას­თან და­კავ­ში­რე­ბით. მი­სი პატ­რი­ო­ტიზ­მი და ერი­სად­მი თავ­და­დე­ბა მემ­კვიდ­რე­ო­ბით გა­და­ე­ცა შთა­მო­მავ­ლო­ბას. გე­ნე­რალ­მა ზა­ქა­რია მდი­ვან­მა პირ­ვე­ლი მსოფ­ლიო ომის დროს კავ­კა­სი­ის ფრონ­ტზე საკ­მა­ოდ გრძე­ლი საბ­რძო­ლო გზა გან­ვლო. მი­სი კა­რი­ე­რა დი­ვი­ზი­ის უფ­რო­სო­ბი­დან და­იწ­ყო და და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი სა­ქარ­თვე­ლოს სამ­ხედ­რო მი­ნის­ტრის მო­ად­გი­ლის თა­ნამ­დე­ბო­ბით დას­რულ­და. სა­ქარ­თვე­ლოს მთა­ვარ­სარ­და­ლი გი­ორ­გი კვი­ნი­ტა­ძე თა­ვის მო­გო­ნე­ბებ­ში გე­ნე­რალ მდი­ვანს ახა­სი­ა­თებს, რო­გორც ძა­ლი­ან მიმ­ზიდ­ველ და სა­სი­ა­მოვ­ნო ადა­მი­ანს.

სა­ქარ­თვე­ლოს ოკუ­პა­ცი­ის შემ­დეგ გე­ნე­რა­ლი მდი­ვა­ნი თა­ვი­სი ოჯა­ხით, სხვა დევ­ნი­ლებ­თან ერ­თად, კონ­სტან­ტი­ნო­პოლ­ში ჩა­ვი­და და იქ შექ­მნილ ლტოლ­ვილ­თა კო­მი­სი­ას ჩა­უდ­გა სა­თა­ვე­ში, რო­მე­ლიც შემ­დეგ სამ­თავ­რო­ბო კო­მი­სი­ას შე­უ­ერ­თდა. 1922 წელს პა­რიზ­ში გა­და­სახ­ლდა, მრა­ვალ საქ­მეს მოჰ­კი­და ხე­ლი, მაგ­რამ ემიგ­რან­ტის გა­ჭირ­ვე­ბულ ყო­ფას თა­ვი ვერ და­აღ­წია. შაქ­რო­სა და მის ცოლს, ნა­ხევ­რად ქარ­თველ და ნა­ხევ­რად პო­ლო­ნელ ელი­სა­ბედს ხუ­თი ულა­მა­ზე­სი შვი­ლი ჰყავ­დათ - სერ­გო, და­ვი­თი, ნი­ნო, რუ­სუ­და­ნი და ალექ­სი, რო­მელ­თაც კარ­გი გა­ნათ­ლე­ბა მის­ცეს ჯერ თბი­ლის­ში, პე­ტერ­ბურ­გსა და ვარ­შა­ვა­ში, სა­დაც ზა­ქა­რია ერ­თხანს ვარ­შა­ვის კო­მენ­დან­ტი იყო, ოკუ­პა­ცი­ის შემ­დეგ კი - ევ­რო­პა­ში.

ახალ­გაზ­რდებ­მა მა­ლე და­იმ­კვიდ­რეს ად­გი­ლი ჯერ საფ­რან­გე­თის, შემ­დეგ ამე­რი­კის შე­ერ­თე­ბუ­ლი შტა­ტე­ბის სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში. მშვე­ნი­ერ ნი­ნო მდი­ვანს პა­რიზ­ში­ვე ჰყავ­და უამ­რა­ვი ქარ­თვე­ლი და უც­ხო­ე­ლი თაყ­ვა­ნის­მცე­მე­ლი. პო­ეტ­მა ნი­კო­ლო მი­წიშ­ვილ­მა მას ლექ­სიც კი მი­უძ­ღვნა ("გა­მოთ­ხო­ვე­ბა"). 1925 წელს ნი­ნო ჩარლზ ჰუ­ბე­რიხ­ზე გათ­ხოვ­და. 1936 წელს ცნო­ბილ ამე­რი­კელ ად­ვო­კატ­სა და ავი­ა­ტორს, სა­ხელ­გან­თქმულ მწე­რალ არ­თურ კო­ნან-დო­ი­ლის ვაჟს, დე­ნის კო­ნან-დო­ილს გაჰ­ყვა ცო­ლად და მწერ­ლის თხზუ­ლე­ბე­ბის გა­მო­ცე­მის უფ­ლე­ბა მემ­კვიდ­რე­ო­ბით მი­ი­ღო, რა­მაც იგი ელი­ტა­რუ­ლი ქრო­ნი­კის ინ­ტე­რე­სის საგ­ნად აქ­ცია. დე­ნი­სის და­ღუპ­ვის შემ­დეგ, 1955 წელს ის მე­სა­მედ გათ­ხოვ­და ენ­ტო­ნი ჰერ­ვორ­დზე.
რუსუდანის დედა, ელისაბედ მდივანი
ამე­რი­კა­ში გა­და­სახ­ლე­ბის შემ­დეგ კა­ლი­ფორ­ნი­ა­ში ძმებს ჰო­ლი­ვუ­დის ვარ­სკვლა­ვებს შო­რის მო­უხ­დათ ტრი­ა­ლი. სა­მი­ვე გა­მორ­ჩე­უ­ლი იყო სი­ლა­მა­ზით, გა­ნათ­ლე­ბით, დახ­ვე­წი­ლო­ბი­თა და არის­ტოკ­რა­ტიზ­მით. თა­ვა­დის წო­დე­ბა, ფრან­გუ­ლი გა­მოთ­ქმით Prin­ce, მათ სა­მე­ფო სახ­ლის შთა­მო­მა­ვალ­თა რიგ­ში აყე­ნებ­და. რო­ცა მათ მა­მას, ზა­ქა­რი­ას, ამ ტი­ტუ­ლით მი­მარ­თავ­დნენ, იცი­ნო­და: "მე ალ­ბათ ერ­თად­ერ­თი ადა­მი­ა­ნი ვარ ამ­ქვეყ­ნად, რო­მელ­მაც თა­ვა­დის ტი­ტუ­ლი შვი­ლე­ბის­გან მი­ი­ღოო".

წო­დე­ბა და "ძმე­ბი მდივ­ნე­ბის ჯა­დო" ძა­ლი­ან იზი­დავ­და და­ბა­ლი წარ­მო­შო­ბის მდი­დარ ამე­რი­კე­ლებს. სერ­გის პირ­ვე­ლი ცო­ლი იყო მუნ­ჯი კი­ნოს ვარ­სკვლა­ვი პო­ლა ნეგ­რი, მე­ო­რე - სა­ო­პე­რო მომ­ღე­რა­ლი და ჰო­ლი­ვუ­დის ვარ­სკვლა­ვი მე­რი მაკ­კორ­მი­კი, მე­სა­მე - თა­ვი­სი­ვე ძმის ცოლ­ყო­ფი­ლი ლუ­ი­ზა ას­ტო­რი. და­ვი­თის ცო­ლი ცნო­ბი­ლი კი­ნო­ვარ­სკვლა­ვი მეი მი­უ­რეი იყო. 1944 წელს და­ვი­თი "სინ­კლერ ოი­ლის" პრე­ზი­დენტ ჰენ­რი სინ­კლე­რის ქა­ლიშ­ვილ ვირ­ჯი­ნი­ა­ზე და­ქორ­წინ­და, კა­ლი­ფორ­ნი­ა­ში ნავ­თო­ბის ჭა შე­ი­ძი­ნა და ბიზ­ნეს­ში ჩა­ერ­თო. პო­ლოს გუნ­დის კა­პი­ტა­ნი, შე­სა­ნიშ­ნა­ვი სპორ­ტსმე­ნი და მომ­ხიბ­ვლე­ლი პი­როვ­ნე­ბა ალექ­სი მდი­ვა­ნი კემ­ბრი­ჯის კო­ლეჯ­ში სწავ­ლის წლებ­ში­ვე გახ­და პო­პუ­ლა­რუ­ლი.

კო­ლე­ჯის შემ­დეგ ალექ­სი ნიუ-იორ­კის "სი­ტი ბან­კის" პა­რი­ზულ ფი­ლი­ალ­ში მი­იწ­ვი­ეს. ბან­კის საქ­მე­ებ­ზე 1931 წელს ამე­რი­კა­ში ჩა­სულ­მა მე­გობ­რის, ბეწ­ვე­უ­ლის მაგ­ნატ ვან ას­ტო­რის ოჯა­ხი მო­ი­ნა­ხუ­ლა და მშვე­ნი­ერ ლუ­ი­ზა ას­ტორ­ზე და­ქორ­წინ­და. იმა­ვე წელს პა­რიზ­ში სა­ქარ­თვე­ლოს ლე­გა­ცი­ის მდი­ვა­ნიც გახ­და და 24 წლის ალექ­სი სამ­შობ­ლოს სამ­სა­ხურ­ში ჩად­გა. მა­ლე გა­მომ­ჟღავ­ნდა მი­სი დიპ­ლო­მა­ტი­უ­რი ნი­ჭი, ევ­რო­პუ­ლი გა­ნათ­ლე­ბა, დი­დი პატ­რი­ო­ტიზ­მი და ქველ­მოქ­მე­დე­ბა. ინა­ხავ­და მო­ხუც მა­მას, ახ­ლობ­ლებს, ქარ­თულ ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ებს, სა­ქარ­თვე­ლოს­თან და­კავ­ში­რე­ბით ხვდე­ბო­და დე­პუ­ტა­ტებს, პო­ლი­ტი­კო­სებს, დე­ლე­გა­ტებს თა­ვი­სი ხარ­ჯით აგ­ზავ­ნი­და კონ­გრე­სებ­ზე, მათ ჩაც­მუ­ლო­ბა­ზეც კი ზრუ­ნავ­და. თუ სა­ჭი­რო იყო - თვი­თო­ნაც მი­დი­ო­და.

1933 წელს ალექ­სი მე­ო­რედ და­ქორ­წინ­და უმ­დიდ­რეს ქალ­ზე, "უნი­ვერ­მა­ღე­ბის მე­ფის", ვულ­ვორ­თის იმ­პე­რი­ის მემ­კვიდ­რე ბარ­ბა­რა ჰა­ტენ­ზე. ქორ­წი­ნე­ბის მე­რე ალექ­სი ცო­ლის ფულ­საც ხარ­ჯავ­და ქველ­მოქ­მე­დე­ბა­ში. ექ­ვთი­მე თა­ყა­იშ­ვი­ლის რჩე­ვით, საფ­რან­გეთ­სა და ბელ­გი­ა­ში 15 ხელ­მოკ­ლე ქარ­თველ სტუ­დენტს და­უ­ნიშ­ნა სტი­პენ­დია.

ია­პო­ნელ­თა ოკუ­პი­რე­ბუ­ლი ჰარ­ბი­ნი­დან ლტოლ­ვილ ქარ­თვე­ლებს შან­ჰა­ი­ში ექ­ვსსარ­თუ­ლი­ა­ნი სახ­ლი უყი­და და სტი­პენ­დი­ე­ბი იქაც და­ა­წე­სა. ფუ­ფუ­ნე­ბა­ში გაზ­რდი­ლი ლუ­ი­ზა ას­ტო­რი­სა და ბარ­ბა­რა ჰა­ტე­ნის­თვის ამ­გვა­რი ქველ­მოქ­მე­დე­ბა გა­უ­გე­ბა­რი იყო. ალექ­სიმ და მის­მა ოჯახ­მა კი თა­ვად გა­ნი­ცა­და ემიგ­რან­ტუ­ლი გა­ჭირ­ვე­ბა და კარ­გად იცოდ­ნენ თა­ნად­გო­მის ფა­სი. სხვა და-ძმე­ბიც იჩენ­დნენ ხელ­გაშ­ლი­ლო­ბას. რო­გორც ამ­ბობ­დნენ, 1929-33 წლე­ბის დი­დი დეპ­რე­სი­ის ჟამს გა­ჭირ­ვე­ბუ­ლი ქარ­თუ­ლი ემიგ­რა­ცი­ის დი­დი ნა­წი­ლი პა­რიზ­ში მდივ­ნე­ბის ხარ­ჯზე ცხოვ­რობ­და.
რუსუდანის მამა, გენერალი ზაქარია (შაქრო) მდივანი
და-ძმებს შო­რის მხო­ლოდ რუ­სუ­დან (რუ­სი) მდი­ვა­ნი და­ქორ­წინ­და ერ­თხელ. ის ნი­ჭი­ე­რი მო­ქან­და­კე იყო და პა­რიზ­ში ჩა­სულ ქარ­თველ მხატ­ვრებ­თან - და­ვით კა­კა­ბა­ძეს­თან, ლა­დო გუ­დი­აშ­ვილ­თან, ელე­ნე ახ­ვლე­დი­ან­სა და ქე­თე­ვან მა­ღა­ლაშ­ვილ­თან მე­გობ­რობ­და. ფო­ტოც კი აქვს მათ­თან ერ­თად გა­და­ღე­ბუ­ლი. მის შე­მოქ­მე­დე­ბა­ზე შეგ­ვიძ­ლია მის მი­ერ პა­რიზ­ში შექ­მნი­ლი ნი­კო­ლო მი­წიშ­ვი­ლის ბი­უს­ტით ვიმ­სჯე­ლოთ.

25 წლის რუ­სუ­და­ნი გან­თქმუ­ლი ეს­პა­ნე­ლი მხატ­ვარ-მო­ნუ­მენ­ტა­ლის­ტის, 50 წლის ხო­ზე-მა­რია სერ­ტის მო­წა­ფე გახ­და, რო­მე­ლიც პი­კა­სოს გა­მო­ჩე­ნამ­დე პა­რიზ­ში პირ­ველ მხატ­ვრად ით­ვლე­ბო­და. სერ­ტის ცო­ლი ნი­ჭი­ე­რი პი­ა­ნის­ტი, დი­დი ალ­ღოს მქო­ნე მე­ცე­ნა­ტი, რე­ნუ­ა­რი­სა და ტუ­ლუზ-ლოტ­რე­კის მო­დე­ლი, მა­ლარ­მეს მუ­ზა, პრუს­ტი­სა და კოქ­ტოს გმი­რე­ბის პრო­ტო­ტი­პი, მი­ზია გო­დებ­სკა, მიჩ­ვე­უ­ლი იყო ქა­ლე­ბის ვი­ზი­ტებს ქმრის სა­ხე­ლოს­ნო­ში.

ამ­ჯე­რად კი საფ­რთხე იგ­რძნო და მტკი­ცე გა­დაწ­ყვე­ტი­ლე­ბით გა­ე­შუ­რა ახალ­გაზ­რდა მე­ტო­ქეს­თან შე­სახ­ვედ­რად, მაგ­რამ ეს მა­ღა­ლი, ქე­რა გო­გო­ნა ნაც­რის­ფერ-მომ­წვა­ნო თვა­ლე­ბი­თა და ან­გე­ლო­ზუ­რი ღი­მი­ლით სხვებს არ ჰგავ­და. ის ისე­თი უშუ­ა­ლო იყო, ისეთ უმ­წიკ­ვლო­ე­ბა­სა და სიწ­მინ­დეს აფ­რქვევ­და, რომ მი­ზი­ამ მას­ში მტე­რი ვერ და­ი­ნა­ხა. რო­გორც ჩანს, რუ­სუ­დან­საც ჰქონ­და ძმე­ბის მსგავ­სი მომ­ხიბ­ვლე­ლო­ბა და ადა­მი­ა­ნებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის იშ­ვი­ა­თი უნა­რი, ანუ ე.წ. "ძმე­ბი მდივ­ნე­ბის ჯა­დო" გა­აჩ­ნდა. მან მე­ტო­ქე მა­ლე უფ­როს მე­გობ­რად გა­ი­ხა­და.

მი­ზი­ამ კი ახალ­გაზ­რდა ხე­ლო­ვა­ნი თა­ვი­სი სა­მე­გობ­როს წევ­რად აქ­ცია. ან­რი გი­დე­ლი წიგ­ნში "კო­კო შა­ნე­ლი" მი­იჩ­ნევს, რომ 53 წლის მი­ზი­ას, რო­მელ­საც სამ ქმარ­თან შვი­ლი არ ჰყო­ლია, რუ­სუ­და­ნი­სად­მი დე­დობ­რი­ვი გრძნო­ბა გა­უჩ­ნდა. ალ­ბათ, მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი რო­ლი სა­ერ­თო პო­ლო­ნურ­მა ძი­რებ­მაც ითა­მა­შა. სერ­ტიც და მი­ზი­აც აღ­მერ­თებ­დნენ რუ­სის. ორი­ვეს თა­ვი­სე­ბუ­რად უყ­ვარ­და გო­გო­ნა. სერ­ტი გა­ე­ყა­რა მი­ზი­ას და რუ­სუ­დან­ზე და­ქორ­წინ­და. ქორ­წი­ლი 1928 წლის 18 აგ­ვის­ტოს ჰა­ა­გა­ში გა­და­ი­ხა­დეს. თუმ­ცა ამ ქორ­წი­ნე­ბის შემ­დგო­მაც მი­ზია სერ­ტის ახ­ლო მე­გობ­რად და მი­სი შე­მოქ­მე­დე­ბის ყვე­ლა­ზე ზუსტ შემ­ფა­სებ­ლად დარ­ჩა.

უც­ნა­უ­რია, მაგ­რამ ქმრის­გან მი­ტო­ვე­ბულ­მაც კი შე­ი­ნარ­ჩუ­ნა მე­ტო­ქის სიყ­ვა­რუ­ლი - ეხ­მა­რე­ბო­და სა­ქორ­წი­ნო სამ­ზა­დის­ში, რუ­სუ­და­ნის­თვის კა­ბა კო­კო შა­ნელს აარ­ჩე­ვი­ნა, ქმარს კი ნიშ­ნო­ბის­თვის ლა­ლის­თვლი­ა­ნი ბე­ჭე­დი და ლა­ლი­სა­ვე გულ­სა­კი­დი აყიდ­ვი­ნა. ამ სა­სიყ­ვა­რუ­ლო სამ­კუთ­ხედ­მა არა­ჯან­სა­ღი მით­ქმა-მოთ­ქმაც გა­მო­იწ­ვია. ის და­ე­დო სა­ფუძ­ვლად ჟან კოკ­ტოს პი­ე­სას "წმინ­და ურ­ჩხუ­ლე­ბი".
რუდოლფ ვალენტინო და პოლა ნეგრი დავით მდივნისა და მეი მიურეის ქორწილში
ეს­პა­ნეთ­ში, პა­ლა­მოს­ში რუ­სუ­დანს ქმარ­მა სა­სახ­ლე აუ­შე­ნა, სა­დაც თავს იყ­რი­და პა­რი­ზუ­ლი ბო­მონ­დი. ზაფ­ხუ­ლო­ბით სა­ხელ­გან­თქმუ­ლი ძმე­ბი და ჰო­ლი­ვუ­დის ვარ­სკვლა­ვე­ბიც ჩა­დი­ოდ­ნენ. სა­ზო­გა­დო­ე­ბის სუ­ლი და გუ­ლი, ახალ­გაზ­რდა დი­ა­სახ­ლი­სი სა­ერ­თო სიყ­ვა­რუ­ლით სარ­გებ­ლობ­და. სალ­ვა­დორ და­ლი თა­ვის უახ­ლო­ეს მე­გობ­რე­ბად ასა­ხე­ლებ­და "პა­რი­ზის ყვე­ლა­ზე ფან­ტას­ტი­კურ ქა­ლებს" ბე­ტი­ნა ბერ­ჟერს, კო­კო შა­ნელ­სა და რუ­სი მდი­ვანს, რო­მელ­თა­ნაც ხში­რად მი­დი­ო­და სტუმ­რად მე­უღ­ლეს­თან, გა­ლას­თან ერ­თად.

1935 წელს "გა­ლა და მე იქ ერ­თი კვი­რის გა­ტა­რე­ბას ვა­პი­რებ­დით. ზაფ­ხუ­ლის მი­წუ­რულს იქ მთე­ლი პა­რი­ზუ­ლი ჯგუ­ფი გა­ე­შუ­რა. ჩვენ იქ რამ­დე­ნი­მე დღე გა­ვა­ტა­რეთ, რომ­ლებ­მაც მხო­ლოდ ნოს­ტალ­გი­უ­რი მო­გო­ნე­ბა დაგ­ვი­ტო­ვეს ბრწყინ­ვა­ლე, შე­უ­და­რე­ბელ ომის შემ­დგო­მი პე­რი­ო­დი­სა. მო­ჯა­დო­ე­ბა მო­ნა­ნა­ვე ეს­პა­ნუ­რი ცეკ­ვე­ბის მუ­სი­კი­თა და კოს­ტა-ბრა­ვას მთე­ლი საზ­ღვაო მშვე­ნი­ე­რე­ბით, სამ­წუ­ხა­როდ, შეწ­ყვი­ტა პა­ლა­მო­სი­დან ფი­გე­ი­რო­სის გზა­ზე მომ­ხდარ­მა ავ­ტო­ა­ვა­რი­ამ, რო­მელ­შიც და­ი­ღუპ­ნენ თა­ვა­დი ალექ­სი მდი­ვა­ნი და ბა­რო­ნი ტი­სე­ნი"... - წერ­და სა­ხელ­გან­თქმუ­ლი მხატ­ვა­რი თა­ვის მო­გო­ნე­ბებ­ში.

ალექ­სის და­ღუპ­ვა მდივ­ნე­ბის ოჯა­ხის ტრა­გე­დი­ის და­საწ­ყი­სად იქ­ცა: ერ­თი წლის შემ­დეგ, ფილ­მის გა­და­ღე­ბი­სას, ფლო­რი­და­ში ცხე­ნი­დან ჩა­მო­ვარ­და და გარ­და­იც­ვა­ლა სერ­გი. "რუ­სიმ ვერ გა­და­ი­ტა­ნა მწუ­ხა­რე­ბა და ჩა­ი­ფერ­ფლა ოთ­ხი წლის შემ­დეგ... რომ და­ვამ­ტკი­ცო რამ­დე­ნად მიყ­ვარ­და, საკ­მა­რი­სია უბ­რა­ლოდ ვთქვა, რომ რუ­სი წყლის ორი წვე­თი­ვით ჰგავ­და "ლა ჰა­ი­ეს" მუ­ზე­უმ­ში და­ცულ ვერ­მე­ე­რის ნორ­ჩი ქა­ლიშ­ვი­ლის პორ­ტრეტს", - შე­ნიშ­ნავ­და სალ­ვა­დორ და­ლი.

ძმე­ბის სიკ­ვდი­ლით შეძ­რუ­ლი, ჭლე­ქით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი რუ­სუ­და­ნი მი­ზი­ამ და კო­კო შა­ნელ­მა სამ­კურ­ნა­ლოდ შვე­ი­ცა­რი­ა­ში წა­იყ­ვა­ნეს, მაგ­რამ ვე­ღარ უშ­ვე­ლეს - 1938 წელს გარ­დაც­ვა­ლა 32 წლი­სა. მი­ზი­ამ გუ­ლით და­ი­ტი­რა რუ­სუ­და­ნი, ხო­ლო მე­და­ლი­ო­ნი მი­სი გა­მო­სა­ხუ­ლე­ბით სა­სიკ­ვდი­ლო სა­რე­ცელ­ზეც კი არ მო­უხ­სნია...

რუ­სუ­დან და­უშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#10
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!