რომან რცხილაძე: უკვე ვიცი, ვის უნდა ვენდო... სევდიანი ოპტიმისტის თავგადასავალი ხმების სამყაროში
რომან რცხილაძე: უკვე ვიცი, ვის უნდა ვენდო... სევდიანი ოპტიმისტის თავგადასავალი ხმების სამყაროში
ყვითელი მანქანა ძალიან პატარაა და ძალიან ძველი - 1937 წლისა!..

წარმოუდგენელიც კია, როგორ ეტევა მუსიკოსი რომან რცხილაძე ამ მანქანაში... ის ხომ იმხელაა, სპილოც კი შეარქვეს... ან როგორ სუნთქავს მანქანის სალონში, რომელიც ალბათ მისი გულ-მკერდის შემოწერილობის მოცულობისაა სულ! სუნთქავს კიდეც და თავს ძალიან კარგადაც გრძნობს, რადგან ისეთ წვრილმანებს, სხვა რომ კომფორტს ეძახის, მისთვის მნიშვნელობა არ აქვს: მთავარია იქ იყოს, სადაც სურს... კიდევ ბავშვები უყვარს... და თავისი ცხოვრების შესახებაც ისე ყვება, როგორც
ბავშვი - გულწრფელად და უნიღბოდ...
- და­ვი­ბა­დე გუ­რი­ა­ში, 1953 წლის 27 ნო­ემ­ბერს. დე­და­ჩე­მი თა­ვი­სი­ა­ნებ­თან იყო ჩა­სუ­ლი და ისე­თი თოვ­ლი წა­მო­ვი­და, წა­მოს­ვ­ლა კი არა, ექი­მი ძლივს შე­იყ­ვა­ნეს ეზო­ში... გვა­რით იმე­რე­ლი ვარ, მა­მუ­ლი კა­ხეთ­ში მაქვს და ვე­რა­ზე, მოს­კო­ვის ქუ­ჩა­ზე ვიზ­რ­დე­ბო­დი. მე­რე მა­მა­ჩე­მის სამ­სა­ხუ­რის გა­მო მოს­კო­ვის პროს­პექ­ტ­ზე გა­და­ვე­დით. თა­ვი
რუ­სეთ­ში მე­გო­ნა. მე­ზობ­ლე­ბი სულ რუ­სე­ბი იყ­ვ­ნენ.

პა­ტა­რა ვი­ყა­ვი, რო­ცა კა­ხეთ­ში ჩა­მიყ­ვა­ნეს. ჩვენს პირ­და­პირ ცხოვ­რობ­და პა­პა ალექ­სი - მჭე­დე­ლი. ზაფხუ­ლი იყო, ეზო­ში ვთა­მა­შობ­დი. უცებ სა­ო­ცა­რი ხმა მო­მეს­მა, მივ­ყე­ვი და მის ეზო­ში აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი. ახ­ლაც თვალ­წინ მიდ­გას, რაც ვნა­ხე. პა­პა ალექ­სის ორი შე­გირ­დი შიშ­ველ ტან­ზე აფა­რე­ბუ­ლი ტყა­ვის წინ­საფ­რე­ბით იდ­გა და გრდემლს ურ­ტყამ­და. პა­პა ალექ­სის თო­კი ეჭი­რა და სა­ბერ­ველს ამუ­შა­ვებ­და. ურ­მის ბორ­ბ­ლებს ამ­ზა­დებ­დ­ნენ. პა­პა ალექ­სი ურ­მულს მღე­რო­და: "და­იგ­ვი­ა­ნეს, ჯე­რაც არ ჩა­ნან, არა­ლო"... პა­უ­ზა­ში დას­წევ­და თოკს და სა­ბერ­ვე­ლი ბანს აძ­ლევ­და. ამ დროს ერ­თი შე­გირ­დი დარ­ტყამ­და უროს, მე­რე მე­ო­რე...

პა­პა ალექ­სი გა­ას­წო­რებ­და კა­კუ­ნით მათ ნა­მუ­შე­ვარს... ეს არ იყო მუ­სი­კა! ეს გა­ცი­ლე­ბით მა­ღა­ლი რამ იყო. მა­შინ მივ­ხ­ვ­დი, ეს ის სამ­ყა­რო იყო - ხმე­ბის სამ­ყა­რო, სა­დაც ძა­ლი­ან მინ­დო­და ყოფ­ნა. მას მე­რე ორი ზაფხუ­ლი გა­ვა­ტა­რე ყვა­რელ­ში ალექ­სი პა­პას ეზო­ში. ჩე­მი ტო­ლი ბი­ჭე­ბი რომ მე­ძახ­დ­ნენ, წა­მო­დი, ბურ­თი ვი­თა­მა­შო­თო, უარს ვამ­ბობ­დი, მჭედ­ლე­ბის ყუ­რე­ბა და მოს­მე­ნა მერ­ჩივ­ნა. თბი­ლის­ში კი მთელ წე­ლი­წადს იმა­ზე ვფიქ­რობ­დი, რო­დის მო­ვი­დო­და ზაფხუ­ლი, რომ ისევ ჩავ­სუ­ლი­ყა­ვი ყვა­რელ­ში, ისევ ის ხმე­ბი მო­მეს­მი­ნა. სამ­წუ­ხა­როდ, მე­სა­მე ზაფხულს მო­ხუ­ცი მჭე­დე­ლი ცოცხა­ლი აღარ დამ­ხ­ვ­და...
პა­ტა­რა­ო­ბი­დან­ვე მუ­სი­კა ჩე­მი უმ­თავ­რე­სი სა­ფიქ­რა­ლი იყო. მე და მა­მა დი­ლით ექვს სა­ათ­ზე ფეხ­ზე ვი­ყა­ვით. რა­დი­ო­ში რომ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ჰიმნს უკ­რავ­დ­ნენ, მახ­სოვს, უკ­ვე ნა­ვარ­ჯი­შე­ბი ვი­ყა­ვი და ფორ­ტე­პი­ა­ნოს­თან ვჯდე­ბო­დი. არა­ვინ მა­ძა­ლებ­და. თვი­თონ მომ­წონ­და შავ-თეთრ კლა­ვი­შებ­თან მე­გობ­რო­ბა. დი­ლის ექ­ვ­სი­დან ცხრა სა­ა­თამ­დე გა­მებს ვუკ­რავ­დი.

კადრი ფილმიდან "ჩხიკვთა ქორწილი", 1984 წ.

რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რის მცი­რე დარ­ბაზ­ში სკო­ლე­ბის ფეს­ტი­ვა­ლე­ბი და კონ­კურ­სე­ბი იმარ­თე­ბო­და. მეშ­ვი­დე კლას­ში ვი­ყა­ვი, ბეთ­ჰო­ვე­ნის სო­ნა­ტა დო მი­ნო­რი რომ შე­ვას­რუ­ლე.
მუ­სი­კა­ლუ­რი სკო­ლა და­ვამ­თავ­რე იმ პროგ­რა­მით, რომ­ლი­თაც მუ­სი­კა­ლურ ტექ­ნი­კუმს ამ­თავ­რებ­დ­ნენ.
ტა­ნით თა­ვი­დან­ვე დი­დი ვი­ყა­ვი... ამი­ტომ კა­ლათ­ბურ­თ­ზე დავ­დი­ო­დი. სხვა­თა შო­რის, ერ­თი რამ აქვს სა­ერ­თო კა­ლათ­ბურ­თ­სა და მუ­სი­კას: ორი­ვე­გან მა­ჯა რბი­ლი უნ­და იყოს, თი­თე­ბი - მა­გა­რი... სე­რი­ო­ზუ­ლი მიღ­წე­ვე­ბი მქონ­და.
მაგ­რამ 15 წლი­სას უნ­და ამერ­ჩია: ან კა­ლათ­ბურ­თი, ან - მუ­სი­კა. ცხა­დია, მუ­სი­კა ავირ­ჩიე.

ქუ­ჩამ ბევ­რი რამ მას­წავ­ლა მა­ინც... ყვე­ლა­ფე­რი იყო: ცუ­დიც და კარ­გიც. კი­დევ კარ­გი, რომ თბი­ლის­ში ვიზ­რ­დე­ბო­დი. თბი­ლი­სი სხვაა.
მახ­სოვს პირ­ვე­ლი დათ­რო­ბა: 5 წლი­სამ ბი­ძა­ჩემ­თან კა­რა­დი­დან ავი­ღე წყლით სავ­სე ჭი­ქა და გა­დავ­კა­რი. თურ­მე არა­ყი ყო­ფი­ლა... სა­მი დღე მე­ძი­ნა...
პირ­ვე­ლი სი­გა­რე­ტი მუ­სი­კა­ლურ სკო­ლა­ში მოვ­წიე... 15 წლის ვი­ყა­ვი და ამით ვი­ვაჟ­კა­ცე.
მუ­სი­კა­ლურ­ში დე­დას ხელ­ჩა­კი­დე­ბუ­ლი დავ­ყავ­დი. სულ არ ვბრა­ზობ­დი. მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ერ­თად დავ­დი­ო­დით. ამი­ტო­მაც ამა­ცი­ლეს იმ ცუდს, რაც შე­იძ­ლე­ბა ბიჭს და­ე­მუქ­როს. მთა­ვა­რი კი ის იყო, უკ­ვე ცხოვ­რე­ბის ინ­ტე­რე­სი რომ მქონ­და ნა­პოვ­ნი. მუ­სი­კა ყვე­ლა­ფე­რი იყო ჩემ­თ­ვის.
ერ­თხელ, რო­ცა მუ­სი­კა­ლურ სას­წავ­ლე­ბელს ვამ­თავ­რებ­დი, ბა­ხის ფა დი­ეზ მი­ნო­რის პრე­ლუ­დია და ფუ­გა და­ვუ­კა­რი ლა მი­ნორ­ში... ეს ხომ წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია.
კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ა­ში ვა­ბა­რებ­დი, პირ­ველ წელს გა­ვე­დი გა­მოც­და­ზე. ვუკ­რავ­დი... მეს­მის, ერ­თი გა­მომ­ც­დე­ლი მე­ო­რეს ეუბ­ნე­ბა, რა ნა­ბა­ხუ­სე­ვი ვა­რო... იქით ვი­ღა­ცამ და­ი­ჩურ­ჩუ­ლა კი­დევ რა­ღაც. გავ­ჩერ­დი. ვკითხე ხმა­მაღ­ლა: მე თქვენ ხელს გიშ­ლი­დით-მეთ­ქი. მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო ეს ყვე­ლა­ფე­რი. იმ წელს ვერ მო­ვეწყ­ვე. მომ­დევ­ნო წელს მი­სა­ღე­ბი გა­მოც­და კონ­სერ­ვა­ტო­რი­ის დიდ დარ­ბაზ­ში გა­და­ი­ტა­ნეს. ისე იყო მოწყო­ბი­ლი, რომ ფარ­დის უკან იჯ­და გა­მო­საც­დე­ლი და უკ­რავ­და. გა­მომ­ც­დე­ლე­ბი ვერ ხე­დავ­დ­ნენ. ას მეჩ­ვიდ­მე­ტე ვი­ყა­ვი. მე­რაბ ოდი­შა­რი­ას უთ­ქ­ვამს, მო­დი, გა­მო­ვიც­ნოთ ვინ უკ­რავ­სო. მე რომ და­ვუ­კა­რი, - პა­ტა­რა, გამ­ხ­და­რი გო­გო­ნა უკ­რავ­სო, "გა­მო­იც­ნეს". ისე­თი მუ­სი­კა­ლუ­რი ბგე­რა მქონ­და, რომ ეს შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა დავ­ტო­ვე.

ჩე­მი და-ძმაც მუ­სი­კით არი­ან და­კა­ვე­ბუ­ლი. უფ­რო­სი და მუ­სი­კის პე­და­გო­გია. თე­მუ­რი ჩემ­ზე 6 წლით უმ­ც­რო­სია. სა­ერ­თოდ, რცხი­ლა­ძე­ებ­ში პირ­ვე­ლი ბი­ჭი ვი­ყა­ვი და ერ­თი ამ­ბა­ვი იყო, ყვე­ლა ფიქ­რობ­და, ვინ უნ­და გა­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი. სა­ბედ­ნი­ე­როდ, მუ­სი­კო­სი გა­მო­ვე­დი.
ეკ­ლე­სი­ა­ში ბავ­შ­ვო­ბი­დან დავ­დი­ო­დი. ამის გა­მო ხან სკო­ლი­დან მრიცხავ­დ­ნენ, ხან - მუ­სი­კა­ლუ­რი სას­წავ­ლებ­ლი­დან. ახ­ლა ის ხალ­ხი, ვინც მე მრიცხავ­და, ეკ­ლე­სი­ა­ში მხვდე­ბა... ხან თვალს ვერ მის­წო­რე­ბენ...
კლა­სი­კურ მუ­სი­კას ყუ­რადღე­ბა არ ექ­ცე­ო­და, ისე­თი დრო იყო. ამი­ტომ და­ვიწყე ფიქ­რი, თა­ნა­მედ­რო­ვე მუ­სი­კა და­მეკ­რა. 1969 წელს "ცი­ცი­ნა­თე­ლა­ში" მი­ვე­დი, მე­რე იყო "75", "დი­ე­ლო"... კლა­სი­კას ჩა­მოვ­შორ­დი, მაგ­რამ დღეს თუ არან­ჟი­რე­ბას ვა­კე­თებ, სწო­რედ კლა­სი­კის დამ­სა­ხუ­რე­ბაა. ამი­ტომ მაქვს გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი გე­მოვ­ნე­ბა, სტი­ლი...

1998 წელს კოკა ცქიტიშვილის თაოსნობით შექმნილი ანსამბლის, თ. T. Blues Mob-ის წევრებთან ერთად

1969 წელს, რო­ცა "ცი­ცი­ნა­თე­ლა­ში" ვი­ყა­ვი, სო­სო ებ­რა­ლი­ძემ სპი­ლო შე­მარ­ქ­ვა. ჩე­მი ნათ­ლიაა. თა­ვი­დან ცო­ტა ვბრა­ზობ­დი. მე­რე და­ვუკ­ვირ­დი და მივ­ხ­ვ­დი, რომ სპი­ლო სუ­ლაც არ არის ცუ­დი. სა­ერ­თო­დაც, ცხო­ველ­თა სამ­ყა­როს ბი­ნა­დარ­ნი არაფ­რით არი­ან ნაკ­ლე­ბი ადა­მი­ა­ნებ­ზე... ყო­ფი­ლა, ავი ძაღ­ლი ვინ­მეს გა­მო­კი­დე­ბია, მე ლა­პა­რა­კი და­მიწყია მას­თან და გა­ჩე­რე­ბუ­ლა, კუ­დის ქი­ცი­ნით უპა­სუ­ხია.
მყავ­და შოტ­ლან­დი­უ­რი ნა­გა­ზი. კო­ლი... ჩე­მი მე­გო­ბა­რი იყო. რო­ცა ვუკ­რავ­დი, ჩუ­მად იყო. და­ვამ­თავ­რებ­დი დაკ­ვ­რას და რა რე­გის­ტ­რ­შიც და­ვამ­თავ­რებ­დი, იმ რე­გის­ტ­რ­ში იწყებ­და "სიმ­ღე­რას".
1983 წელს ევ­გე­ნი გინ­ზ­ბურ­გი "არ­გო­ნავ­ტებს" იღებ­და. სცე­ნა მქონ­და, 6-მეტ­რი­ა­ნი პი­თო­ნი უნ­და შე­მომ­ხ­ვე­ო­და. სა­მი დღე მქონ­და რე­პე­ტი­ცია ამ პი­თონ­თან - კა­ტია ერ­ქ­ვა. ისე შე­ვუყ­ვარ­დი, რომ გა­და­ღე­ბის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ დღე-ნა­ხე­ვა­რი არ ჭამ­და... ჩა­მო­ვი­და მი­სი მწვრთნე­ლი, წა­მო­დი, კა­ტი­ას და­ე­ლა­პა­რა­კე, თო­რემ ეჭ­ვი­ა­ნობს შენ­ზე და არ ჭამ­სო...

მე ხომ ზო­დი­ა­ქო­თი გვე­ლი ვარ... ძა­ლი­ან გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი მაქვს ყნოს­ვა. უცხო გა­რე­მო­ში, უცხო ადა­მი­ან­თან ჯერ ყნოს­ვით ვი­ღებ ინ­ფორ­მა­ცი­ას...
მიყ­ვარს ცხე­ნე­ბი. არ და­მა­ვიწყ­დე­ბა, კა­ხეთ­ში თეთ­რი ცხე­ნის სიკ­ვ­დი­ლი ვნა­ხე, მი­სი ცრემ­ლი­ა­ნი თვა­ლე­ბი ახ­ლაც მახ­სოვს...
ვამ­ბობ ხოლ­მე, პირ­ვე­ლი ქარ­თ­ვე­ლი ბო­შა ვარ-მეთ­ქი. მიყ­ვარ­და ხე­ტი­ა­ლი. ახ­ლაც მიყ­ვარს. თუმ­ცა სა­ნა­დი­როდ არც წა­ვალ. მე ცხო­ვე­ლებს სახ­ლ­ში ვერ მი­ვუ­ვარ­დე­ბი და დე­დებს, მა­მებს, შვი­ლებს ვერ და­ვუ­ხო­ცავ. ბა­დით მი­თევ­ზა­ვია...
1989 წელს დი­დი არე­უ­ლო­ბა და­იწყო. ჯერ იყო 9 აპ­რი­ლი, მე­რე სა­მო­ქა­ლა­ქო ომი... მე­რე ისე მოხ­და, მოს­კოვ­ში წა­ვე­დი. იქ იძუ­ლე­ბით მო­მიხ­და ცხოვ­რე­ბა. გა­და­ვი­ტა­ნე უმუ­შევ­რო­ბა, შიმ­ში­ლიც კი. ამ ყვე­ლა­ფერ­მა გა­მო­იწ­ვია ის, რომ 33 წლი­სა ტუ­ბერ­კუ­ლო­ზით და­ვა­ვად­დი. სამ წე­ლი­წადს ვი­ა­რე აბას­თუ­მან­ში, ათ წე­ლი­წადს არ და­მი­ლე­ვია, არ მო­მი­წე­ვია სი­გა­რე­ტი. იმა­ში კი დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, რომ გა­დავ­რ­ჩე­ბო­დი.

კადრი ფილმიდან "არგონავტები", 1986 წ.

აბას­თუ­მა­ნი მგო­ნი ღმერ­თის სა­ვა­ნეა. ხალ­ხი იმ­დე­ნად თბი­ლია, ისე­თი მგრძნო­ბი­ა­რე... აბას­თუ­მან­ში ბუ­ნე­ბა გა­საზ­რ­დო­ებს.
აბას­თუ­მან­ში ცუ­დად გავ­ხ­დი ერ­თხელ. კო­მი­დან რომ გა­მო­ვე­დი, ად­გი­ლობ­რი­ვებ­მა გა­მაც­ნეს აფ­თი­ა­ქა­რი დე­ი­და ნუ­ნუ. შინ ედ­გა პი­ა­ნი­ნო "პეტ­რო­ფი". და­ვიწყე მას­თან სი­ა­რუ­ლი, მე­ცა­დი­ნე­ო­ბა. ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვი­დან მქონ­და გა­სავ­ლე­ლი. ოქ­ტომ­ბე­რი იყო, მე­სა­მე დღეს გა­ვი­გო­ნე ფან­ჯ­რის იქი­დან კა­კუ­ნი. გა­ვი­ხე­დე - აუდი­ტო­რიაა - ციყ­ვე­ბი მო­სუ­ლან. მას მე­რე ასე იყო. მე ვუკ­რავ­დი, ისი­ნი მო­დი­ოდ­ნენ და მის­მენ­დ­ნენ. ეს პე­რი­ო­დი კარ­გად მახ­სენ­დე­ბა, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ასე­თი ჭი­რი მქონ­და.
აბას­თუ­მან­ში იდ­გა გრძე­ლი ხის სახ­ლე­ბი. ვი­ყი­დე 6 კუბ­მეტ­რი შე­შა, და­ვაჭ­რე­ვი­ნე მო­რე­ბად და მთე­ლი 6 თვე თვი­თონ ვჩე­ხავ­დი. მე­ო­რე სარ­თულ­ზეც თა­ვად ვყრი­დი. ასე ვვარ­ჯი­შობ­დი. ჩემ­თან ოთახ­ში ტყის სურ­ნე­ლი იდ­გა.
აბას­თუ­მან­ში დავ­წე­რე "სუფ­თა ჰა­ე­რი". ნე­ბის­მი­ერ ფილმს და­ამ­შ­ვე­ნებ­და.
ბო­ლო წე­ლი­წადს ხუ­და­დოვ­ზე ვიცხოვ­რე, თე­რა­პი­უ­ლი გან­ყო­ფი­ლე­ბი­დან ქი­რურ­გი­ულ­ში გა­და­მიყ­ვა­ნეს. ვემ­ზა­დე­ბო­დი სა­ო­პე­რა­ცი­ოდ. მარ­ცხე­ნა ფილ­ტ­ვ­ზე ორი ორ­მო მქონ­და, - კა­ვერ­ნა, რო­გორც ექი­მე­ბი ეძა­ხი­ან.

ოპე­რა­ცი­ის წინ შე­მიყ­ვა­ნეს რენ­ტ­გენ­ზე, ეძე­ბეს და ვერ ნა­ხეს ვე­რა­ფე­რი. ეს რო­გორ მოხ­და?! რწმე­ნი­თა და ლოც­ვით, უფ­ლის ნე­ბით!
სირ­თუ­ლე­ე­ბის გა­და­ლახ­ვა­ში ნე­ბის­ყო­ფაც მეხ­მა­რე­ბო­და. მუ­სი­კა ხომ გა­სა­ოც­რად აწ­რ­თობს ნე­ბის­ყო­ფას. თა­ნაც, მუ­სი­კო­სის შრო­მას ადა­რე­ბენ მუ­შის შრო­მას და ამ­ბო­ბენ, რომ პირ­ვე­ლი სამ­ჯერ მეტ ენერ­გი­ას ხარ­ჯავს მე­ო­რე­ზე.
პირ­ვე­ლი მე­უღ­ლე 1989 წელს, ავად რომ გავ­ხ­დი, მა­შინ გა­და­ვი­და სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში საცხოვ­რებ­ლად. ახ­ლა ჩე­მი შვი­ლე­ბი სა­ბერ­ძ­ნეთ­ში ცხოვ­რო­ბენ. ჩემს ვაჟს თა­ვი­სი ბენ­დი აქვს.
ვუს­მენ ყვე­ლა­ნა­ირ მუ­სი­კას, რიტმ-ენდ-ბლუ­ზი და ჯაზ-რო­კი ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ზე ახ­ლო­ბე­ლია, მაგ­რამ მუ­სი­კა ყვე­ლა კარ­გია. ან არის მუ­სი­კა, ან - არა... შემ­ს­რუ­ლე­ბე­ლი კი შე­იძ­ლე­ბა იყოს ცუ­დი ან კარ­გი...

სამ­წუ­ხა­როდ, დღეს მე­ფობს პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლუ­რი დი­ლე­ტან­ტიზ­მი, ეს ძა­ლი­ან ცუ­დია.
ძა­ლი­ან მიყ­ვარს სიძ­ვე­ლე­ე­ბი - ან­ტიკ­ვა­რი­ა­ტი. ეს მუ­სი­კამ გა­ნა­პი­რო­ბა. ჩე­მი მან­ქა­ნა - 1937 წლი­საა, 1935 წელს გა­მოშ­ვე­ბუ­ლი ბე-ემ-ვეს მო­ტო­ციკ­ლე­ტი მყავს, ბიტლს "ხო­ჭო" მყავს 1975 წელს გა­მოშ­ვე­ბუ­ლი. წი­ნა სა­უ­კუ­ნე­ში ვცხოვ­რობ. გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლად ვიც­ვამ­დი და ვიც­ვამ, გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი მე­გობ­რო­ბა ვი­ცი - პა­ტი­ე­ბა შე­მიძ­ლია... არ ვთა­მა­შობ. ასე­თი ვარ.

ბედ­ნი­ე­რი ვარ, რომ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა და­ემ­თხ­ვა იმ პე­რი­ოდს, რო­ცა ჩვე­ნი პატ­რი­არ­ქია უწ­მი­დე­სი და უნე­ტა­რე­სი ილია II. მაქვს პა­ტი­ვი ხში­რად ვი­ყო მას­თან. მი­სი ლოც­ვა-კურ­თხე­ვა ყვე­ლა­ფერ­ში მეხ­მა­რე­ბა.
ვცდი­ლობ, ჩე­მი მიმ­წუხ­რი ბავ­შ­ვო­ბი­დან შორს არ წა­ვი­დეს. ფან­ტას­ტი­კუ­რად კარ­გად ვგრძნობ თავს ბავ­შ­ვებ­თან. ბავ­შ­ვე­ბი ხომ მარ­თა­ლი და უნიღ­ბო ადა­მი­ა­ნე­ბი არი­ან. მყავს 5, 6, 10 წლის მე­გობ­რე­ბი, 35 მარ­ტო ნათ­ლუ­ლი მყავს და ვცდი­ლობ, რაც შე­იძ­ლე­ბა ხში­რად ვი­ყო მათ­თან. მინ­და ყვე­ლა ნათ­ლუ­ლი დავ­პა­ტი­ჟო... თე­ო­ნა კონ­ტ­რი­ძე, ნი­ნო ქა­თა­მა­ძე ჩე­მი ნათ­ლუ­ლე­ბი არი­ან...
დღეს რა­მეს თუ ვწერ ან უნ­და მტკი­ო­დეს, ან მი­ხა­რო­დეს...
რო­ცა შე­მოქ­მე­დი ხარ, დროს ცო­ტა­თი მა­ინც უს­წ­რებ. ამი­ტომ ბევრს თვალ­ში უც­ნა­უ­რად ხვდე­ბა შე­ნი ყვე­ლა­ფე­რი - ჩაც­მა, ცხოვ­რე­ბის წე­სი. ძა­ლი­ან მიყ­ვარს გა­მოთ­ქ­მა - დროს არ უნ­და გა­უს­წ­რო, დროს უნ­და დახ­ვ­დე. წი­ნაც იქ­ნე­ბი და აქაც... მირ­ჩევ­ნია, 100 მსმე­ნე­ლი 10 ათასს...
თუ მარ­თა­ლი ხარ, გა­დარ­ჩე­ბი.

ჯგუფ "ნატვრის ხის" პლაკატი, 1988 წ.

რო­ცა ვწერ, ვუკ­რავ, ჩემ­თ­ვის სა­ა­თი ჩერ­დე­ბა. ბედ­ნი­ე­რე­ბა რა არის? ის, რომ ზუს­ტად იცი, რა­ტომ ხარ აქ.
ბო­რო­ტი სუ­ლი მძი­მეა, ვერ ას­წ­რებს სხე­უ­ლი­დან ამოს­ვ­ლას და სხე­ულ­თან ერ­თად ლპე­ბა მი­წა­ში. ალა­ლი იყა­ვი, მარ­თა­ლი, კე­თი­ლი... ასე არ ჯო­ბია?
არა­ვის სჯე­რა, რომ მა­ლე 61 წლის გავ­ხ­დე­ბი. შე­მე­ჯიბ­როს ნე­ბის­მი­ე­რი 20 წლის ახალ­გაზ­რ­და... ვა­ჯო­ბებ... მარ­თ­ლა სა­მო­ცის კი არ ვარ! მე რომ ტუ­ბერ­კუ­ლო­ზის­გან გან­ვი­კურ­ნე, 40 წლი­სა ვი­ყა­ვი. მა­შინ ხელ­მე­ო­რედ და­ვი­ბა­დე. აბა, იქი­დან დათ­ვა­ლეთ.

რომ არა ის სე­ნი, ჩემს მე­გობ­რებ­თან ერ­თად აფხა­ზეთ­ში მოვ­კ­ვ­დე­ბო­დი, ალ­ბათ...
ვფიქ­რობ ყვე­ლა­ფერ­ზე... მარ­ტი­ვი არ არის ცხოვ­რე­ბა. მახ­სოვს, რა სა­ხე­ე­ბით მა­ცი­ლებ­დ­ნენ, აბას­თუ­მან­ში რომ მივ­დი­ო­დი, და რა სა­ხე­ე­ბით დამ­ხ­ვ­დ­ნენ, რომ დავ­ბ­რუნ­დი.
მინ­და ჩე­მი ამ­ბე­ბი დავ­წე­რო. შე­მიძ­ლია ვთქვა, რომ სა­მი ადა­მი­ა­ნის ცხოვ­რე­ბა მა­ინც გა­ვი­ა­რე.
ხში­რად ვმას­ხ­რობ სა­კუ­თარ თავ­ზე... იცი, რა კარ­გია!..
უკ­ვე ვი­ცი, ვის უნ­და ვენ­დო: თვა­ლე­ბით ვხვდე­ბი, ფრჩხი­ლე­ბით და სუ­ნით... სი­ა­რუ­ლის მა­ნე­რით. ამი­ტომ მიყ­ვარს გლე­ხებ­სა და ბავ­შ­ვებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა. მათ­შია სიბ­რ­ძ­ნე და სი­მარ­თ­ლე.

არ მიყ­ვარს ხმა­უ­რი და ყა­ყა­ნი. რომ და­ღამ­დე­ბა ხოლ­მე, მა­შინ ვჯდე­ბი სა­მუ­შა­ოდ... მიყ­ვარს მარ­ტო­ო­ბა­ში წე­რა.
მუ­სი­კა ისე­თი რამ არის, მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არ აქვს, რამ­დენს წერ. მთა­ვა­რია, რას წერ! შარ­შან სიმ­ღე­რას "ნატ­ვ­რის ხე" 35 წე­ლი შე­უს­რულ­და. ევ­რო­პის დი­ას­პო­რამ მი­მი­პა­ტი­ჟა ამ თა­რი­ღის აღ­სა­ნიშ­ნა­ვად, კარ­გი ტურ­ნე მქონ­და ევ­რო­პა­ში. აქ დი­დად არ გა­ახ­სენ­დათ. ასე­თია ცხოვ­რე­ბა.
მე მა­ინც ოპ­ტი­მის­ტი ვარ. ოღონდ, ცო­ტა სევ­დი­ა­ნი ოპ­ტი­მის­ტი.

ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#46

რუბრიკის სხვა სიახლეები
როგორ აფასებთ საპენსიო რეფორმას?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
როგორ აფასებთ საპენსიო რეფორმას?
თვის კითხვადი სტატიები