მერაბ თავაძე: ჩემთან რომ მოხვედით და ინტერვიუს იღებთ, მგლის ბილეთის დამსახურებაა...
მერაბ თავაძე: ჩემთან რომ მოხვედით და ინტერვიუს იღებთ, მგლის ბილეთის დამსახურებაა...
სახლი, რომელიც უნდა აეშენებინა - ააშენა... მერე რა, რომ ბინა, სადაც ცხოვრობს, მოკრძალებულია. კედლებზე მთელი ის საუნჯეა თავმოყრილი, რაც შექმნა, რაც უფალმა არგუნა.

პირველ რიგში - დიდი ოჯახი, შვილები, შვილიშვილები, შვილთაშვილები... მერე როლები, კადრები მეუღლის - იზა გიგოშვილის შემოქმედებიდან. აქვეა შვილების შემოქმედების ამსახველი კადრებიც, მათი წარმატებების "მატიანეც"...
აქ იკითხება ის დღეებიც, რომლებიც სამეფო უბნის თეატრის მშენებლობას შეალია... ცხადია, ოჯახთან ერთად, რადგან მერაბ თავაძე არასოდეს ყოფილა მარტო...
და თუ სახლი ის გახლავთ,
რასაც ადამიანმა თავი უნდა შეაფაროს, რაც ერთგვარი სიმშვიდეც არის და განვლილი ცხოვრების ნაყოფიც - ეს მართლაც არის სახლი, რომელიც ააშენა; ცხოვრება, რომელიც ცხოვრებად ღირდა...


- მყავ­და უფ­რო­სი ძმა, რო­მე­ლიც და­ი­ღუ­პა, მე­რე გა­ვი­და ხა­ნი და ჩემ­მა მშობ­ლებ­მა მო­მავ­ლი­ნეს ამ ქვე­ყა­ნას.
გა­ვი­ზარ­დე მარ­ტო, სხვა დედ­მა­მიშ­ვი­ლი არ მყო­ლია...
მახ­სოვს მთა­ში გა­ტა­რე­ბუ­ლი ბავ­შ­ვო­ბის დღე­ე­ბი. დე­ი­და­ჩე­მი ქლუ­ხო­რის მთა­ვა­რი ექი­მი იყო. მას­თან ჩავ­დი­ო­დი ხოლ­მე. ქლუ­ხო­რი კავ­კა­სი­ო­ნის ქედ­ზე მდე­ბა­რე­ობს, ად­რე სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ტე­რი­ტო­რია იყო. მე­რე მოგ­ვაჭ­რეს, რო­გორც ბევ­რი სხვა ტე­რი­ტო­რია... მ
ა­შინ ძა­ლი­ან პა­ტა­რა ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ ისე მძაფ­რად მახ­სოვს ბუ­ნე­ბა, ეტყო­ბა, ძა­ლი­ან დიდ ზე­მოქ­მე­დე­ბას გან­ვიც­დი­დი. ახ­ლოს იყო ტე­ბერ­და, ულა­მა­ზე­სი ტბა... შო­რე­უ­ლი მო­გო­ნე­ბაა ბო­გი­რი, რომ­ლი­და­ნაც ხში­რად ვხტე­ბო­დი ხოლ­მე.

სა­ერ­თოდ, ბავ­შ­ვო­ბა სა­ინ­ტე­რე­სოდ გა­ვა­ტა­რე, მა­მა­ჩე­მი ბუ­ნე­ბით მოგ­ზა­უ­რი კა­ცი იყო. მთე­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლო შე­მო­მა­ტა­რა. მე­რე ცხა­დია, გა­ვაგ­რ­ძე­ლე მი­სი გა­ტა­ცე­ბა... სტუ­დენ­ტო­ბი­სას ბევრს დავ­დი­ო­დი. შო­რე­უ­ლი ბავ­შ­ვო­ბი­დან დამ­რ­ჩა ჩვე­ნი ყო­ვე­ლი კუთხის სიყ­ვა­რუ­ლი.
სკო­ლა­ში კარ­გად ვსწავ­ლობ­დი. გან­სა­კუთ­რე­ბით - მა­თე­მა­ტი­კას. თით­ქოს, გან­საზღ­ვ­რუ­ლი იყო ჩე­მი მო­მა­ვა­ლიც, სად უნ­და მეს­წავ­ლა... მაგ­რამ...
ცხოვ­რე­ბა­ში ასეც ხდე­ბა, შე­იძ­ლე­ბა რა­ღა­ცას წა­მოჰ­კ­რა ფე­ხი და ამ ერ­თ­მა ფაქ­ტ­მა აბ­სო­ლუ­ტუ­რად შეც­ვა­ლოს შე­ნი მო­მა­ვა­ლი, სხვა­ნა­ი­რი სამ­ყა­რო მო­გევ­ლი­ნოს. ასე მოხ­და ჩე­მი მგლის ბი­ლე­თის ამ­ბა­ვი.

ხრუშ­ჩო­ვის შე­უ­რაცხ­ყო­ფის გა­მო სკო­ლი­დან გამ­რიცხეს. მან, პრაქ­ტი­კუ­ლად, ჩე­მი მო­მა­ვა­ლი შეც­ვა­ლა. დღეს რომ თქვენ ჩემ­თან მოხ­ვე­დით და ინ­ტერ­ვი­უს იღებთ, ეს იმ მგლის ბი­ლე­თის დამ­სა­ხუ­რე­ბაა... რომ არა ის, ცხა­დია, ხე­ლოვ­ნე­ბა­ში არამც და არამც არ წა­ვი­დო­დი. ჩემ გარ­შე­მო არა­ვინ იყო ხე­ლო­ვა­ნი. მეც სულ სხვა გა­ქა­ნე­ბი­სა და ინ­ტე­რე­სის მქო­ნე ბავ­შ­ვი ვი­ყა­ვი. ინ­ჟინ­რო­ბას ვა­პი­რებ­დი, მაგ­რამ... მო­მიხ­და თე­ატ­რა­ლურ ინ­ს­ტი­ტუტ­ში შეს­ვ­ლა. მი­ზე­ზი ის გახ­ლ­დათ, რომ ჩე­მი მგლის ბი­ლე­თით სხვა­გან არ მი­მი­ღებ­დ­ნენ. ან აქ უნ­და შევ­სუ­ლი­ყა­ვი და ან უცხო ენა­თა ინ­ს­ტი­ტუტ­ში, სა­დაც სულ გო­გო­ნე­ბი მი­დი­ოდ­ნენ. ამი­ტო­მაც ვარ­ჩიე თე­ატ­რა­ლუ­რი. ეს კი რთუ­ლი იყო. მე­ტიც, გა­უ­გე­ბა­რი იყო სა­ერ­თოდ, რას წარ­მო­ად­გენ­და თე­ატ­რა­ლუ­რი ინ­ს­ტი­ტუ­ტი. არ მომ­წონ­და, მი­მაჩ­ნ­და, რომ არა­სე­რი­ო­ზუ­ლი იყო იქ სწავ­ლა. მე­რე ისე მოხ­და, რომ თვალ­ნათ­ლივ და­ვი­ნა­ხე, რა არის მსა­ხი­ო­ბის პრო­ფე­სია. ეს კი ბა­ტო­ნი სერ­გო ზა­ქა­რი­ა­ძის დამ­სა­ხუ­რე­ბაა.

"ზღვის ბი­ლიკს" იღებ­დ­ნენ და ამირ­ჩი­ეს, რად­გან კარ­გად ვცუ­რავ­დი. ამ ფილ­მ­ში შევ­ხ­ვ­დი ბა­ტონ სერ­გოს. იმას, რაც მე ბა­ტონ­მა სერ­გომ მას­წავ­ლა, ვერ ის­წავ­ლი ვერც ერთ ინ­ს­ტი­ტუტ­ში. თა­ვი­სი ქმე­დე­ბით, საქ­ცი­ე­ლით, და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბით თით­ქოს თვა­ლი ამი­ხი­ლა... მე­რე ვნა­ხე, რე­ზო ჩხე­ი­ძე­სა და სუ­ლი­კო ჟღენ­ტ­თან ერ­თად, სცე­ნარს რო­გორ ამუ­შა­ვებ­და, რო­გორ ქმნი­და ახალ სა­ხეს. "ჯა­რის­კა­ცის მა­მა" გა­და­სა­ღებ მო­ე­დან­ზე კი არ იქ­მ­ნე­ბო­და, რო­ცა გრი­მი გა­უ­კე­თეს და როლს ას­რუ­ლებ­და, ყვე­ლა­ფე­რი სცე­ნარ­ზე მუ­შა­ო­ბი­დან იწყე­ბო­და. ამ ყო­ვე­ლი­ვემ კი გა­ნა­პი­რო­ბა, რომ სრუ­ლი­ად სხვა თვა­ლით შევ­ხე­დე მსა­ხი­ო­ბის პრო­ფე­სი­ას.

იმას თუ ვაქ­ცევ­დი ყუ­რადღე­ბას, რომ გა­რეგ­ნო­ბის გა­მო ყვე­ლა ყუ­რადღე­ბას მაქ­ცევ­და? კარ­გი, რა! რა გა­რეგ­ნო­ბა მქონ­და ისე­თი... ვი­ყა­ვი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ბი­ჭი... მა­გა­ლი­თად, ფილ­მი რომ იყო "თო­ჯი­ნე­ბი იცი­ნი­ან", გახ­სოვთ ალ­ბათ. იცი, რა ბი­ჭე­ბი მო­ვიდ­ნენ იქ გა­და­ღე­ბა­ზე გა­სა­სინ­ჯად? ვერ წარ­მო­იდ­გენთ! ვფიქ­რობ­დი, ამათ­თან რა უნ­და გა­ვა­კე­თო, ვინ ამირ­ჩევს-მეთ­ქი! სხვა­თა შო­რის, ჩვე­ნი თა­ო­ბა იყო გა­მორ­ჩე­უ­ლი, ბი­ჭე­ბი გან­სა­კუთ­რე­ბით! ახ­ლა ხომ გო­გო­ნე­ბი არი­ან ძა­ლი­ან კარ­გე­ბი და ბი­ჭე­ბი მთლად ისე­თე­ბი ვე­რა. ჩე­მი თა­ო­ბის ბი­ჭე­ბი მარ­თ­ლა სა­უ­კე­თე­სო­ე­ბი იყ­ვ­ნენ. ამა­ში მათ სპორ­ტი ეხ­მა­რე­ბო­და. არა­სო­დეს მიგ­რ­ძ­ნია, რომ სხვებ­ზე უკე­თე­სი ვი­ყა­ვი. არც მჭირ­დე­ბო­და... არც ნარ­ცი­სო­ბა მომ­წონს.
"თო­ჯი­ნე­ბი იცი­ნი­ან" რო­გორ და­მა­მახ­სოვ­რ­და?


გუ­ლახ­დი­ლად გითხ­რათ, თა­ვი­დან მრცხვე­ნო­და. პლე­ხა­ნო­ვე­ლი ვი­ყა­ვი. სხვა­ნა­ი­რად ვიზ­რ­დე­ბო­დით. მუ­სი­კა­ზე სი­ა­რულს თა­ვი და­ვა­ნე­ბე მარ­ტო იმი­ტომ, რომ ვი­ო­ლი­ნო არ მე­ტა­რე­ბი­ნა. ახ­ლა რა თქმა უნ­და, ვნა­ნობ! მა­შინ (ახ­ლა არა) რა­ტომ­ღაც მეჩ­ვე­ნე­ბო­და, სირ­ცხ­ვი­ლი იყო ასე­თი რო­ლის თა­მა­ში. ვფიქ­რობ­დი, მე­რაბ თა­ვა­ძე არა­სო­დეს ყო­ფი­ლა დე­დი­კოს ბი­ჭი. პი­რი­ქით, და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი ვი­ყა­ვი, ძალ-ღო­ნეც არ მაკ­ლ­და, ვჩხუ­ბობ­დი კი­დეც. აქ კი დე­დი­კო და ბე­ბი­კო და... მა­მი­კო და... ეს ისე მე­ხა­მუ­შე­ბო­და, ვერ წარ­მო­იდ­გენთ! ფილ­მი რომ ეკ­რა­ნებ­ზე გა­მო­ვი­და, მე­რე წა­მო­ვი­და უამ­რა­ვი წე­რი­ლი. ის უხერ­ხუ­ლო­ბა ნელ-ნე­ლა გა­მი­ნელ­და, თო­რემ თა­ვი­დან რომ გა­მო­ვი­და ფილ­მი და პირ­ვე­ლად ვნა­ხე, სა­ში­ნე­ლი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა მქონ­და.

ინ­ს­ტი­ტუ­ტის შემ­დეგ რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რ­ში მოვ­ხ­ვ­დი. იქ ნა­ნახ­მაც გა­მა­ო­ცა. ეს მარ­თ­ლა უნი­კა­ლუ­რი პრო­ფე­სიაა. ღი­მი­ლით მახ­სენ­დე­ბა: რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რ­ში იდ­გ­მე­ბო­და მი­ხე­ილ თუ­მა­ნიშ­ვი­ლის "ფედ­რა". მე და ბად­რი კო­ბა­ხი­ძე ამოვ­დი­ო­დით სცე­ნა­ზე, ვდგე­ბო­დით და იწყე­ბო­და მო­ნო­ლო­გი. მოკ­ლე ქი­ტო­ნი მეც­ვა, ბად­რის - გრძე­ლი სა­მო­სი. პრაქ­ტი­კუ­ლად შიშ­ვე­ლი ვი­ყა­ვი. წი­ნა ორი რი­გი იყო გავ­სე­ბუ­ლი გო­გო­ნე­ბით... მი­ყუ­რებ­დ­ნენ, თვალს არ მა­შო­რებ­დ­ნენ. მე­რე რამ­დენ­საც ვთა­მა­შობ­დი, სულ ამ რი­გებს ვაკ­ვირ­დე­ბო­დი და აღ­მო­ვა­ჩი­ნე: ერ­თი და იგი­ვე გო­გო­ნე­ბი მო­დი­ოდ­ნენ... ვბრა­ზობ­დი... მსა­ხი­ო­ბე­ბი იცი­ნოდ­ნენ, მე­რაბ თა­ვა­ძეს თა­ვი­სი მა­ყუ­რე­ბე­ლი ჰყავ­სო...

მე­უღ­ლე რომ შემ­ხ­ვ­და იზა გი­გოშ­ვი­ლი - ჩე­მი იზო, ესეც გახ­და ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის გან­მ­საზღ­ვ­რე­ლი. ის მარ­ტო თე­ატ­რით ცხოვ­რობ­და. ამი­ტო­მაც გა­დავ­დე თა­ვი და თე­ატ­რი შევ­ქ­მე­ნი. იზას­თ­ვის გა­ვა­კე­თე ეს პრაქ­ტი­კუ­ლად. მის­თ­ვის მინ­დო­და ყვე­ლა­ფე­რი... მაგ­რამ არ დას­ცალ­და...
კა­ნონ­ზო­მი­ე­რე­ბა არ­სე­ბობს ცხოვ­რე­ბა­ში. ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვის თავს უბ­რუნ­დე­ბა. მოხ­და ისე­თი რა­ღაც, რომ მე და ჩე­მი პირ­ვე­ლი მე­უღ­ლე დავ­შორ­დით ერ­თ­მა­ნეთს... და ის ურ­თი­ერ­თო­ბა, რაც გვქონ­და მე და იზას, გაგ­რ­ძელ­და. ვი­ქორ­წი­ნეთ და მე­რე უკ­ვე ერ­თად ვი­ყა­ვით და­ახ­ლო­ე­ბით 40 წე­ლი­წადს.

რა იყო ის, რაც მას­ში ყვე­ლა­ზე მე­ტად მიყ­ვარ­და?
მარ­თ­ლა არა­სო­დეს მით­ქ­ვამს. იზა იყო ძა­ლი­ან პირ­და­პი­რი. ამ­ბო­ბენ, კა­ხე­ლე­ბი ასე­თე­ბი არი­ა­ნო... იზა იმ­დე­ნად პირ­და­პი­რი იყო, ეს ხელს უშ­ლი­და კი­დეც ცხოვ­რე­ბა­ში. ვინ­მე თუ არ მოს­წონ­და, ამ­ბობ­და, რომ არ მოს­წონ­და. თუ არ ესალ­მე­ბო­და, ამ­ბობ­და, არ მინ­და და არ ვე­სალ­მე­ბიო! არა­სო­დეს მლიქ­ვ­ნე­ლი არ ყო­ფი­ლა, რაც ხში­რად შე­მიმ­ჩ­ნე­ვია ჩვენს სფე­რო­ში. იზა დი­დი პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლიც გახ­ლ­დათ. რო­გორ ახერ­ხებ­და იმას, რომ ოჯა­ხი მის­თ­ვის ყო­ფი­ლი­ყო უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნე­სი და ამა­ვე დროს თე­ატ­რ­შიც მაქ­სი­მა­ლუ­რად და­ხარ­ჯუ­ლი­ყო, არ ვი­ცი... არ ვი­ცი, რო­გორ აგ­რო­ვებ­და ფულს, რო­გორ ყი­დუ­ლობ­და საგ­ზუ­რებს. ჩვენ ვმოგ­ზა­უ­რობ­დით საზღ­ვარ­გა­რეთ ხან მან­ქა­ნით, ხან გე­მით... სულ ვე­კითხე­ბო­დი, რო­გორ ახერ­ხებ ამას-მეთ­ქი და ეცი­ნე­ბო­და. რაც დრო გა­დის, მით მე­ტად ვა­ფა­სებ მის უნი­კა­ლუ­რო­ბას. ის არ იყო ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი...

ოჯა­ხი, შვი­ლე­ბი, შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი, შვილ­თაშ­ვი­ლე­ბი, - ეს არის ის, რაც უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნე­სია... უნ­და ააშე­ნო სახ­ლი, უნ­და დარ­გო ხე...
რომ ვფიქ­რობ, რა გა­ვა­კე­თე ცხოვ­რე­ბა­ში მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი, - ვი­თა­მა­შე კი­ნო­ში, თე­ატ­რ­ში ბევ­რი მთა­ვა­რი რო­ლი შე­ვას­რუ­ლე. მაგ­რამ ყვე­ლა­ზე სა­ინ­ტე­რე­სო მა­ინც სხვაა. მა­გა­ლი­თად, იერუ­სა­ლიმ­ში წას­ვ­ლა. ეს ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში უდი­დე­სი მოვ­ლე­ნა იყო.

დღე­ვან­დელ დღეს ეს ცო­ტა სა­სა­ცი­ლოა, რა მოხ­და მე­რე, წახ­ვე­დი იერუ­სა­ლიმ­ში... დღეს არა­ვი­თა­რი პრობ­ლე­მა არ არის, მაგ­რამ მა­შინ, რო­ცა ჩვენ გა­ვემ­გ­ზავ­რეთ, ეს რა იყო, იცი? ყვე­ლას ვუხ­ს­ნი­დი: წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, რომ ეს არის ჩვე­ნი წი­ნაპ­რე­ბის პი­ლიგ­რი­მუ­ლი გზა, და რო­გორ მიკ­ვირ­და, რომ ვერ ხვდე­ბოდ­ნენ ამას, ვერც ის გა­ე­გოთ, რა­ტომ მივ­დი­ო­დით, და რა­ტომ მივ­დი­ო­დით მა­ინ­ც­და­მა­ინც ფე­ხით. იზას სურ­ვი­ლი იყო, რომ ფე­ხით წა­სუ­ლი­ყო. პატ­რი­არ­ქ­მა დაგ­ვ­ლო­ცა ამ გზა­ზე. მახ­სოვს ისე­თი სიტყ­ვა გვითხ­რა: რო­ცა ჯგუ­ფი მი­დის, ბუ­ნებ­რი­ვია ამ ჯგუფ­ში იქ­ნე­ბი­ან სხვა­დას­ხ­ვა მო­საზ­რე­ბის ადა­მი­ა­ნე­ბი; რომ უნ­და იცო­დე პა­ტი­ე­ბა; რომ შე­იძ­ლე­ბა ადა­მი­ა­ნი შეც­დეს; შე­იძ­ლე­ბა რა­ღაც შე­ემ­თხ­ვეს, და­ა­შა­ვოს, მაგ­რამ უნ­და მი­უ­ტე­ვო... ამას გან­სა­კუთ­რე­ბით მე­უბ­ნე­ბო­და, რად­გან ჯგუ­ფის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლი ვი­ყა­ვი...

"მეუღლე რომ შემხვდა იზა გიგოშვილი, ესეც გახდა ჩემი ცხოვრების განმსაზღვრელი. ის მარტო თეატრით ცხოვრობდა. ამიტომაც გადავდე თავი და თეატრი შევქმენი"

მე­ო­რე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი გას­ვ­ლა იყო 1993 წელს, გერ­მა­ნი­ა­ში... სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში არა­ნა­ი­რი გა­მო­ნა­თე­ბა არ იყო... მახ­სოვს ბნე­ლი ღა­მე­ე­ბი, თოვ­ლი, რო­მე­ლიც არ იწ­მინ­დე­ბო­და, თე­ატ­რი გა­ჩე­რე­ბუ­ლი იყო, მო­ვაგ­რო­ვე მსა­ხი­ო­ბე­ბი სხვა­დას­ხ­ვა თე­ატ­რი­დან და წა­ვიყ­ვა­ნე გერ­მა­ნი­ა­ში. იქ დავ­დ­გით სპექ­ტაკ­ლი. მახ­სოვს, მსა­ხი­ო­ბე­ბი რა ბედ­ნი­ე­რე­ბი იყ­ვ­ნენ... უცებ ამ სიბ­ნე­ლი­დან და ამ გა­ჭირ­ვე­ბი­დან მოხ­ვ­დ­ნენ აბ­სო­ლუ­ტუ­რად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბულ სამ­ყა­რო­ში, სა­დაც შე­იქ­მ­ნა ყვე­ლა­ნა­ი­რი პი­რო­ბა, ემუ­შა­ვათ მთე­ლი ოთხი თვის გან­მავ­ლო­ბა­ში.

და უმ­თავ­რე­სი - რო­დე­საც მე, ჩე­მი ოჯა­ხი და მე­გობ­რე­ბი შე­ვუ­დე­ქით სა­მე­ფო უბ­ნის თე­ატ­რის შექ­მ­ნას... ვამ­ბობ ხოლ­მე: თე­ატ­რი არა­სო­დეს ყო­ფი­ლა მარ­ტო შე­ნო­ბა, თუ მას­ში არ დევს სუ­ლი, ყვე­ლა­ფე­რი იშ­ლე­ბა ნელ-ნე­ლა. ყვე­ლა­ზე რთუ­ლი, რაც მე, ჩემ­მა მე­უღ­ლემ, შვი­ლებ­მა მო­ვა­ხერ­ხეთ - სუ­ლი ჩავ­ბე­რეთ დან­გ­რე­ულ, და­ლე­წილ შე­ნო­ბას. დღეს ეს თე­ატ­რი არ­სე­ბობს.
დე­და­ჩე­მი 98 წლის იყო, რო­დე­საც გარ­და­იც­ვა­ლა. და გახ­სოვთ თქვენ... სულ ვეხ­ვე­წე­ბო­დი: დე­და, ორი წე­ლი­წა­დი მე მა­ჩუ­ქე-მეთ­ქი. ძლი­ე­რი ქა­ლი იყო. იმ­დე­ნად გახ­ს­ნი­ლი გო­ნე­ბა ჰქონ­და, ჩე­მი შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი ამ­ბო­ბენ, ნე­ტა ჩვენს ბე­ბი­ას და­ვემ­ს­გავ­სო­თო. ბო­ლომ­დე კითხუ­ლობ­და, 98 წლის ქა­ლი იჯ­და და კითხუ­ლობ­და...

ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და და ჩემს შვი­ლებ­საც ასე­ვე უყ­ვარ­დათ. დე­და­ჩე­მის წას­ვ­ლა იყო ტრა­გე­დია. იცი, რა იყო? დე­და­ბო­ძიო, რომ ამ­ბო­ბენ... სტი­მუ­ლი იყო ყვე­ლას­თ­ვის... ბურ­ჯი გა­მოგ­ვე­ცა­ლა მი­სი გარ­დაც­ვა­ლე­ბით. დღეს მე ვარ ბურ­ჯი. მყავს ხუ­თი შვი­ლი, შვი­დი შვი­ლიშ­ვი­ლი და ორი შვილ­თაშ­ვი­ლი. ახ­ლა რომ არ და­იბ­ნეთ: იზას ქა­ლიშ­ვი­ლი - ია არის ჩე­მი შვი­ლი, ჩე­მი გაზ­რ­დი­ლი. სულ ვე­უბ­ნე­ბო­დი, ვინ­მემ რომ თქვას, რომ შენ ჩე­მი შვი­ლი არ ხარ და ჩე­მი გაზ­რ­დი­ლი არ ხარ, არ ვი­ცი, რას ვი­ზამ-მეთ­ქი! ყვე­ლამ იცის, მა­გა­ზე არ ინერ­ვი­უ­ლოო. გათხოვ­და, გა­უჩ­ნ­და შვი­ლე­ბი, რომ­ლე­ბიც ბა­ბუ­ას მე­ძა­ხი­ან და ასეც იყო. ახ­ლა იმათ გა­უჩ­ნ­დათ შვი­ლე­ბი... დი­დი ბა­ბუა ვარ მა­თი!
მყავს კი­დევ სა­მი ვა­ჟი: ზვი­ა­დი, გი­ორ­გი და ნი­კა... და ერ­თი გო­გო­ნა - ედუ­კი! ედუ­კი არის ძვე­ლი აფხა­ზუ­რი სა­ხე­ლი, რო­მე­ლიც ჩემს დიდ ბე­ბი­ას ერ­ქ­ვა და დე­და­ჩემ­მა მთხო­ვა, გო­გო­ნა თუ მე­ყო­ლე­ბო­და, და­მერ­ქ­მია...

კარ­გი გო­გოა.

ყვე­ლა­ზე მძი­მე დღე­ებ­ზე მე­კითხე­ბით?
ამის გახ­სე­ნე­ბა მარ­თ­ლა ძა­ლი­ან მი­ჭირს. შე­იძ­ლე­ბა ადა­მი­ა­ნი და­ა­ვად­დეს, მაგ­რამ რომ ხე­დავ, რო­გო­რია ამ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში, კი არ წუ­წუ­ნებს, იბ­რ­ძ­ვის, ეს სულ სხვაა... ჩემს გა­და­ღე­ბა­ზე იზა ყა­ვარ­ჯ­ნე­ბით იდ­გა. რო­ცა და­ვი­ძა­ხებ­დი, - მა­ტორ! - გა­უშ­ვებ­და ყა­ვარ­ჯ­ნებს ხელს და იყო ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი იზა... ერ­თხელ ვთქვი და გა­ვი­მე­ო­რებ, არ მინ­დო­და მეთ­ქ­ვა, სტოპ! რო­გორც კი ვიტყო­დი სტოპ! - ისევ ყა­ვარ­ჯ­ნებ­ზე დგე­ბო­და.
მე ვრწმუნ­დე­ბი, ჩვე­ნი სიყ­ვა­რუ­ლი არც ყალ­ბი ყო­ფი­ლა, არც - მოჩ­ვე­ნე­ბი­თი. ჩვე­ნი ცხოვ­რე­ბა გა­ვა­ტა­რეთ ერ­თად. ბო­ლოს არა­ვის ახ­ლოს გა­კა­რე­ბა არ უნ­დო­და. ქა­ლი, რო­მე­ლიც მიყ­ვარ­და, ძა­ლი­ან შე­იც­ვა­ლა, სიყ­ვა­რულ­ში კი არა­ფე­რი შეც­ვ­ლი­ლა... ყო­ველ­თ­ვის ფხიზ­ლად ვი­ყა­ვი, რომ და­მი­ძა­ხებ­და თუ არა, მას­თან გავ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვი. ასე დიდ­ხანს გრძელ­დე­ბო­და.
ხში­რად მე­უბ­ნე­ბი­ან, ეს ფარ­და დაძ­ველ­და, რა­ტომ არ ცვლიო... ვერ ვცვლი, რად­გან იზას ნა­ყი­დი და ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლია. მე არ ვი­ცი, ეს რა არის, კონ­სერ­ვა­ტუ­ლია... ყვე­ლა­ფე­რი, რაც იზას უყ­ვარ­და, ისე­ვე არის ამ სახ­ლ­ში, გარ­და იმი­სა, რომ სუ­რა­თე­ბი შევ­მა­ტე, ეს სუ­რა­თე­ბი მა­ცოცხ­ლებს და მა­გონ­დე­ბა...

რო­ცა მე­უბ­ნე­ბი­ან, ცო­ლი რა­ტომ არ მოგ­ყავ­სო, - აქ ვერ მო­ვიყ­ვან ვე­რა­ვის! მეც ისე­ვე უნ­და წა­ვი­დე, რო­გორც იზა... უნ­და ვი­ყო ისე­თი ძლი­ე­რი, მეც ისე­ვე ვიბ­რ­ძო­ლებ. შვი­ლე­ბი, შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი თუ ჩემ გვერ­დით იქ­ნე­ბი­ან, ხომ კარ­გი და კარ­გი... თუ არა და... ესეც არა უშავს. ისე, მგო­ნი იქ­ნე­ბი­ან, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, - იქ­ნე­ბი­ან...

"ედუკი არის ძველი აფხაზური სახელი, რომელიც ჩემს დიდ ბებიას ერქვა და დედაჩემმა მთხოვა, გოგონა თუ მეყოლებოდა, დამერქმია..."

რო­გო­რია გაბ­რა­ზე­ბუ­ლი მა­მა მე­რაბ თა­ვა­ძე?
ხში­რად მე­უბ­ნე­ბი­ან, გუ­რუ­ლი ხარ და ბუზღუ­ნა ხა­რო. ჩე­მი გაბ­რა­ზე­ბა არის ბუზღუ­ნი. რა­ღაც თუ არ მომ­წონს, ავ­ბუზღუნ­დე­ბი და ამით მთავ­რ­დე­ბა. ღვთის წყა­ლო­ბით, არ მაქვს ისე­თი თვი­სე­ბა, რა­ღაც ცუ­დი და­ვი­მახ­სოვ­რო...
არა­სო­დეს მი­ცე­მია შვი­ლი, რად­გან მი­მაჩ­ნ­და, ეს არის ყვე­ლა­ზე და­მამ­ცი­რე­ბე­ლი. მახ­სოვს, 5 წლის ვი­ყა­ვი, მა­მა­ჩემ­მა მო­ფე­რე­ბით, - უხ, შენ რას გი­ზა­მო, - ხე­ლი მო­მი­თა­თუ­ნა... მეწყი­ნა. მას მე­რე ვი­ცი, არა­სო­დეს არა­ვის ხე­ლით არ უნ­და შე­ე­ხო... გან­სა­კუთ­რე­ბით ქალს. რაც უნ­და დამ­ნა­შა­ვე იყოს, და­გამ­ცი­როს, ქალ­ზე რომ ხე­ლი აღ­მარ­თო - ეს ფსკე­რია...
მი­მაჩ­ნია, რომ კა­ცი ბო­ლომ­დე უნ­და იბ­რ­ძო­დე...

და მა­ინც ამ გა­და­სა­ხე­დი­დან რო­მე­ლი რო­ლი იყო ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი? თე­ატ­რ­ში - თა­რაშ ემ­ხ­ვა­რი, რო­მე­ლიც მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის სცე­ნა­ზე ვი­თა­მა­შე. კონ­ს­ტან­ტი­ნე გამ­სა­ხურ­დია მო­ვი­და ოჯახ­თან ერ­თად... ეს ის თა­რა­შია, რო­მე­ლიც დავ­წე­რეო... ეს იყო უდი­დე­სი შე­ფა­სე­ბა. მა­შინ ახალ­გაზ­რ­და, 26-27 წლის ვიყავი. თა­რაშ ემ­ხ­ვა­რი დარ­ჩა ჩემ­თ­ვის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვან რო­ლად, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ 55 მთა­ვა­რი რო­ლი ვი­თა­მა­შე თე­ატ­რ­ში.
კი­ნო­ში... "თო­ჯი­ნე­ბი იცი­ნი­ან" - ხალხს უყ­ვარს, იმი­ტომ, რომ ისე­თი ჯგუ­ფია შეკ­რე­ბი­ლი: სე­სი­ლია, იპო­ლი­ტე, მა­რი­ნა თბი­ლე­ლი, სან­დ­რო ჟორ­ჟო­ლი­ა­ნი. დღეს მარ­ტო ეს ახ­სოვთ... რას იზამ, ასეა...

რაც შე­ე­ხე­ბა ჩემს ფილ­მებს, ბო­ლო სამ ნა­მუ­შე­ვარს, რო­გორც ტრი­ლო­გი­ას, ისე აღ­ვიქ­ვამ - სა­უ­კუ­ნის და­საწყი­სი, შუა და ბო­ლო პე­რი­ო­დე­ბი. ეს არის "მე დავ­ბ­რუნ­დე­ბი", "ბრა­ვო, ალ­ბერ ლო­ლიშ" და "ხვე­უ­ლი კი­ბით". ამათ­გან ყვე­ლა­ზე პო­პუ­ლა­რუ­ლია "ბრა­ვო, ალ­ბერ ლო­ლიშ", რო­გორც ჟან­რობ­რი­ვად გა­მარ­თუ­ლი... ამას წი­ნათ ვუ­ყუ­რებ­დი რუ­სულ ვერ­სი­ას. კარ­გად გაგ­ვიხ­მო­ვა­ნე­ბია... სა­ინ­ტე­რე­სო ფილ­მია და რაც მთა­ვა­რია, აზ­რია მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი: საკ­მა­რი­სია ოდ­ნავ აფ­რინ­დე, იმ­წუ­თას გეს­ვ­რი­ან და ჩა­მო­გაგ­დე­ბენ...
ძა­ლი­ან მინ­და, რომ თა­ო­ბა რო­მე­ლიც მო­დის, ბედ­ნი­ე­რი იყოს. მინ­და გა­ნათ­ლე­ბუ­ლი, წიგ­ნი­ე­რი ახალ­გაზ­რ­დო­ბა გვყავ­დეს. და კი­დევ, ჩვენს ქვე­ყა­ნას მინ­და ვუ­სურ­ვო გა­მარ­ჯ­ვე­ბა. სა­ქარ­თ­ვე­ლო ღირ­სია, რომ ბედ­ნი­ე­რი იყოს...



ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#49

ლილი
23 ოქტომბერი 2019 13:17
გაბედნიეროთ ღმერთმა თქვენს დიდ ოჯახთან ერთად.რა ბედჯიერებაა ასეთი დიდი სიყვარულით და ართგულებით რომ გიცხოვრიათ და ცხოვრობთ, უფრთხილდებით მოგონებებს. და რა თავმდაბლობაა რომ თურმე ჩვეულებრივი ბიჭი ყოფილხათ. ღმერთმა ამრავლოს თქვენნაირი ,,ჩვეულებრივი " ბიჭები საქართველოში❤❤❤
naTia
21 ოქტომბერი 2019 13:53
მეც პლეხანოველი ვარ, მაგრამ მარტო პლეხანოვი არა, მთელი თბილისი მიყვარდა, ყველა მსახიობი მიყვარდა,მაშინ შატალოზე დავდიოდით და მარჯანიშვილის დილის სეანსებზე დარბაზს ვავსებდით, იქვე იყო 23 ე- სკოლა და თეატრიც იქვე იყო., ძალიან იშვიათად ისმოდა სიტყვა მეჯავრება, თითქოს არავინ არ გვეჯავრებოდა, მერაბი რომ გამოჩნდა ეკრანზე გოგოები მარჯანიშვილის ქუჩაზე გარბოდნენ, იქ ერთი კაცი მსახიობების სურათებს ყიდდა და ვყიდულობდით, მარტალია მერაბი, მაშინ თბილისი სავსე იყო ულამაზესი ბიჭებით, ახლაც არიან,ჩვენი ქალაქი მაინც ბრწყინავს ლამაზი ახალგაზრდებით,მაგრამ თქვენ სხვა იყავით, წარსულით ვიხაბგრძლივებ სიციცხლეს, სპარტაკი, გოჩა, მერაბი,შავგულიძე,, მიჭირს გახსენება. ჩემი სკოლის ჭიშკართან შეკრებილი ბიჭები, რადგან შიგნი არავინ უშვებდათ,მერაბი,ზვიადი, ბევრი ძალიან ბევრი. მაშინ ჩვენი სკოლა ჭექდა. უიშვიათესი მასწავლებლები იყვნენ, ნიკო, თამარი, მარიამი, არჩილი და გოგოები, მედეა, ლიანა, მერე წლები რომ ამშვენებდნენ კინოეკრანს. კარგი დრო იყო მერაბ, ძალიან უხდებოდით ჩვენ ქალაქს და მინდა სიცოცხლე გისურვო კარგი მოგონებებისათვის, შვილებისთვის, შვილიშვილებისთვის,იცოცხლეთ, იბედნიერეთ დიდხანს...
გია ქინქლაძე
21 ოქტომბერი 2019 12:35
დიდი სიამოვნებით წავიკითხე!

რუბრიკის სხვა სიახლეები
როგორ შეაფასებთ  იმ მაჟორიტარების პოზიციას, რომლებიც მხარს არ უჭერენ პროპორციულ საარჩევნო სისტემაზე გადასვლის კანონპროექტს?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
როგორ შეაფასებთ იმ მაჟორიტარების პოზიციას, რომლებიც მხარს არ უჭერენ პროპორციულ საარჩევნო სისტემაზე გადასვლის კანონპროექტს?
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა