"სი­ძულ­ვი­ლი ჩემ­თ­ვის უცხოა. ჩე­მი შვი­ლის მკვლე­ლიც არ მძულს..."
"სი­ძულ­ვი­ლი ჩემ­თ­ვის უცხოა. ჩე­მი შვი­ლის მკვლე­ლიც არ მძულს..."
ფოტო:ტარიელ ხარხელაური. ვებპორტალ mtisambebi.ge-ს ფოტო
ტარიელ ხარხელაურთან ყველაფერი სხვაგვარადაა: სიცოცხლე, რომელიც სიზმარივითაა, აერთიანებს ადამიანებსა და ცხოველ-ფრინველებს, მცენარეებსა და დამუნჯებულ კლდეებს... მთის ბილიკებსა და დახუჭუჭებულ ცხვრის ფარებს... აქ ყველაფერი იმდენად სუფთაა, შეხება მოგერიდება, რამე არ გავუფუჭო, ჩემი სიტყვითა და ფიქრით უნებურად არ შევბღალოო. ამიტომ ისე ფრთხილად ვუახლოვდები მისი ცხოვრების
სიმფონიას, რომ ჩემი ნაბიჯების ხმა არ ისმოდეს...

სამაგიეროდ, მესმის მისი ნათქვამი:

მამაჩემო, თოვლისფერო,
მზე ტკივილებს არ მიამებს,
გავაგრძელო კიდე ფრენა?
ფიქრი დამიკვალიანე.
მამაჩემო, თოვლისფერო,
...მაღლობს შემაცურე ცერით,
ქარის ხმაზე
ქრის სიმღერა,
წვიმის ხმაზე წვეთავს ცრემლი.
დედაჩემო, ფერო მიწის
გამიმწუხრისფერდა სული,
შავი ზოლი მაწევს სივრცის
ვარ ლანდებით დანისლული.
შუბლზე მადევს დანაცრული
ცა, ასე არ მითრთოლია,
მამაჩემო, დამისრულე
წუთისოფლის სიმფონია...

მერე წუთისოფლის სიმფონიაც მესმის, და რაც მთავარია, ვხედავ კიდეც... ეს არ არის უბრალოდ დილა, შუადღე და
მიმწუხრი მისი ცხოვრებისა... ეს გახლავთ სიზმარი დილით, შუადღესა და დღის მიწურულს.

* * *
- ჩე­მი მეხ­სი­ე­რე­ბა პა­პა­ჩე­მით იწყე­ბა. ყვე­ლა კუნ­წყუ­ლას ეძახ­და. დე­დის მხრი­დან მყავ­და, ბა­ი­აშ­ვი­ლი იყო გვა­რად. ჩემს ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა­ში მას აქვს უდი­დე­სი წვლი­ლი. მას­თან გა­ვი­ზარ­დე სი­მო­ნი­ან­თხევ­ში. გლეხს თუ შე­იძ­ლე­ბა მა­ღა­ლი ინ­ტე­ლექ­ტი ჰქონ­დეს, მას ჰქონ­და ნამ­დ­ვი­ლად. მი­წას კითხუ­ლობ­და. აიღებ­და მუ­ჭით, და­ხე­დავ­და და იტყო­და: ჯერ ად­რეა, ორი დღეც ვა­ცა­ლოთ და მე­რე დავ­ხ­ნა­თო... მი­სი წიგ­ნი მი­წა იყო. მარ­ტო ეს კი არ იცო­და, სა­ერ­თოდ, ბრძე­ნი კა­ცი იყო.

პა­პა ერ­თა­დერ­თი კა­ცი იყო, ვის­გა­ნაც აუგ სიტყ­ვას ვერ გა­ი­გო­ნებ­დი. ის ერ­თა­დერ­თი იყო, ვინც გაბ­რა­ზე­ბა არ იცო­და... რა­ღაც თუ არ მო­ე­წო­ნე­ბო­და, ამო­ი­ოხ­რებ­და. დღე­საც კი, და­სა­ძი­ნებ­ლად რომ დავ­წ­ვე­ბი და ვი­ფიქ­რებ, აბა, რა შე­მე­შა­ლა, რა გა­ვა­კე­თე ცუ­დი-მეთ­ქი, თვალ­წინ პა­პა მიდ­გე­ბა. ვფიქ­რობ, რომ ეს საქ­ცი­ე­ლი პა­პას ამო­ა­ოხ­რე­ბი­ნებ­და, ჰო­და, ვცდი­ლობ, აღა­რა­სო­დეს გა­ვი­მე­ო­რო.
პა­პა გუთ­ნის­დე­და იყო. ხვნა-თეს­ვა რომ მთავ­რ­დე­ბო­და, მე­რე ცხვარ­ში მი­დი­ო­და.
ექ­ვ­სი წლის ვი­ყა­ვი, პირ­ვე­ლად რომ გვერ­დით და­მი­ყე­ნა ხვნის დროს. კვალ­ში და­მი­ყე­ნებ­და. ამას ეძა­ხი­ან ჩე­კა­ნოს. გუ­თა­ნი რომ ამო­ვარ­დე­ბა მი­წი­დან, უნ­და გა­ა­სუფ­თა­ვო.

ფი­ზი­კუ­რად კი არ მტვირ­თავ­და, მი­წას მაყ­ვა­რებ­და...
დღეგ­რ­ძე­ლი და გო­ნე­ბა­ნა­თე­ლი კა­ცი იყო. 86 წლი­სა გარ­და­იც­ვა­ლა.
მე პა­პა­სა­ვით არ მეს­მის მი­წი­სა. იმას თა­ვი­სი სა­ი­დუმ­ლო ჰქონ­და და ეტყო­ბა, ბო­ლომ­დე გად­მო­ცე­მა ვერ შეძ­ლო.
სა­ო­ცა­რია, რომ ბევ­რი რამ არ მახ­სოვს... ვერ ვიხ­სე­ნებ, ვინ მეჯ­და გვერ­დით პირ­ველ კლას­ში. გა­რე­ულს მე­ძახ­დ­ნენ, იმი­ტომ, რომ სულ გან­ცალ­კე­ვე­ბით ვი­ყა­ვი. თით­ქოს და­ნარ­ჩე­ნე­ბი სხვა­გან იყ­ვ­ნენ, მე - სხვა­გან. მხო­ლოდ სპორ­ტუ­ლი თა­მა­ში­სას თუ გა­ვე­რე­ო­დი ბავ­შ­ვებ­თან. მე­რე ისევ გან­ვ­მარ­ტოვ­დე­ბო­დი და წიგნს ვკითხუ­ლობ­დი. არ მიყ­ვარ­და ზე­ი­მე­ბი, ხალ­ხ­ში გას­ვ­ლა.

ვსწავ­ლობ­დი მარ­ტო იმას, რაც მა­ინ­ტე­რე­სებ­და. ჩუ­მად ვი­ჯე­ქი, ხელს არა­ვის ვუშ­ლი­დი. მარ­თა­ლია, მა­თე­მა­ტი­კას არ ვსწავ­ლობ­დი, მაგ­რამ მა­ინც გა­დავ­ყავ­დი კლა­სი­დან კლას­ში. ისე ახ­ლა ვნა­ნობ... მა­თე­მა­ტი­კა უფ­რო სა­ჭი­რო ყო­ფი­ლა ცხოვ­რე­ბა­ში...
ბევრს ვკითხუ­ლობ­დი, მიყ­ვარ­და ნე­ლა კითხ­ვა, წა­ვი­კითხავ­დი, ვფიქ­რობ­დი... მე­რე რა­ღაც მტან­ჯავ­და და კა­ლამ­თან მის­ვ­ლა მა­ინც მე­ში­ნო­და. ვეკ­რ­ძა­ლე­ბო­დი, მე­გო­ნა ეს ქა­ლის საქ­მე იყო, თუმ­ცა ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლა წინ მყავ­და და ასე არ უნ­და მე­ფიქ­რა. მე­ექ­ვ­სე კლას­ში­ღა გავ­ბე­დე კა­ლამ­თან მის­ვ­ლა. ვწერ­დი ჩემ­თ­ვის, არა­ვის ვა­კითხებ­დი.

ძა­ლი­ან კარ­გი ალ­ღო და მეხ­სი­ე­რე­ბა მქონ­და...
დავ­დი­ო­დი ტყე­ში, დავ­ხე­ტი­ა­ლობ­დი, გზა თუ ამ­ბ­ნე­ვია? - არა­სო­დეს. ყიზ­ლარ­შიც კი, სა­დაც ვა­კე ად­გი­ლია და იქა­უ­რებ­საც უჭირთ ნის­ლ­ში გა­და­ად­გი­ლე­ბა, მე არა­სო­დეს დავ­ბ­ნე­ულ­ვარ. ინ­ტუ­ი­ცია მაქვს ისე­თი, რომ მკარ­ნა­ხობს, სა­ით უნ­და წა­ვი­დე.
იცი რა მიყ­ვარს ძა­ლი­ან? რო­ცა მთა­ში ვი­ყა­ვი, ნის­ლი რომ დაბ­ლა იყო, ვიდ­რე მთის თავს და­ეხ­ვე­ო­და... მე გა­ვუდ­გე­ბო­დი გზას, მთის­კენ რომ მო­მეს­წ­რო, ავ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვი. ისე ამოვ­ტივ­ტივ­დე­ბო­დი ზე­მოთ, რო­გორც წყლი­დან ამო­სუ­ლი... სა­ო­ცა­რია, მთის წვე­რი­დან დაბ­ლა და­წო­ლილ ნისლს რომ და­ხე­დავ.

მე­ხუ­თე კლა­სი­დან მა­მას ყო­ველ ზაფხულს დავ­ყავ­დი ცხვარ­ში. სკო­ლა რომ დაგ­ვიმ­თავ­რ­დე­ბო­და, მთა­ში მივ­დი­ო­დი. იქ მი­ვი­ღე ფი­ზი­კუ­რი და სუ­ლი­ე­რი წრთო­ბა. მწყემ­სი არ მო­გატყუ­ებს, რაც არის, - ის არის, არ გე­პირ­ფე­რე­ბა... იმი­ტომ გა­მი­ჭირ­და, ქა­ლაქ­ში რომ ჩა­მო­ვე­დი. ვგრძნობ­დი, ცრუ იყო სამ­ყა­რო. მე ხომ ვხე­დავ­დი, ის კა­ცი ისე­თი არ იყო, თავს რო­გორც მაჩ­ვე­ნებ­და... თვა­ლებ­ში ვკითხუ­ლობ­დი...

1976 წელს 30 წლი­სა ვი­ყა­ვი. მა­შინ ჩა­მო­მიყ­ვა­ნეს უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში სას­წავ­ლებ­ლად. ვერ გავ­ძე­ლი. მე­ო­რე კურ­სი­დან წა­ვე­დი. იქ ჩე­მი სამ­ყა­რო არ იყო, არ იყო გა­რე­მო, სა­დაც გავ­ძ­ლებ­დი. მიყ­ვარს მარ­ტო­ო­ბა, სივ­რ­ცე...

სხედან (მარცხნიდან): ამირან ახალაია, ჯუმბერ ბოლოთაშვილი; დგანან: გოგი გოგოლაძე, ტარიელ ხარხელაური, სოსო ტაბუცაძე, ბადრი ცირამუა (1978/79 წ.)

ჩე­მი ლექ­სე­ბი რომ და­ი­ბეჭ­და, ისე­თი ამ­ბა­ვი მოჰ­ყ­ვა, რომ ყვე­ლას ყუ­რადღე­ბის ცენ­ტ­რ­ში ვი­ყა­ვი. ეს სულ არ შე­მეძ­ლო. ამი­ტო­მაც წა­ვე­დი. მახ­სოვს, პირ­ვე­ლი და­ბეჭ­დ­ვის მე­რე ორ კვი­რა­ში მო­მი­ვი­და 2000 წე­რი­ლი, სულ გო­გო­ე­ბი­სა იყო, არც ერ­თი კა­ცი­სა. მა­მა­ჩე­მი კითხუ­ლობ­და და გა­და­არ­ჩევ­და ხოლ­მე, ეს წა­ი­კითხე, ეს არ გინ­დაო... ჩე­მი პრეს­ცენ­ტ­რის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლი იყო... მა­მამ ვა­ჟა-ფშა­ვე­ლა იცო­და ზე­პი­რად თა­ვი­დან ბო­ლომ­დე. ამი­სი დრო თუ ჰქონ­და? რო­გორ არა, მი­დი­ო­და ცხვარ­ში, ხელ­ში წიგ­ნი ეჭი­რა და კითხუ­ლობ­და.
მეც ასე­თი სივ­რ­ცე მინ­დო­და... წიგ­ნი და სივ­რ­ცე...

მე­რე ვა­ხუშ­ტი კო­ტე­ტიშ­ვილ­მა გა­მი­კე­თა ისე, რომ და­უს­წ­რე­ბელ­ზე გა­და­მიყ­ვა­ნა და მხო­ლოდ გა­მოც­დებ­ზე­ღა ჩა­მოვ­დი­ო­დი...
სწო­რად მო­ვი­ქე­ცი. სა­ზო­გა­დო­ე­ბა არა­სო­დე­საა მზად, რომ გაგ­ზარ­დოს. მას თა­ვი­სი დაკ­ვე­თა აქვს, და უნ­და შე­ას­რუ­ლო. რო­ცა სა­ზო­გა­დო­ე­ბის დაკ­ვე­თას ას­რუ­ლებ, პო­ეტს კლავ.
აქ გა­ვი­ცა­ნი მო­მა­ვა­ლი მე­უღ­ლე. ვი­საც ყვე­ლა­ზე ნაკ­ლე­ბად ვა­ინ­ტე­რე­სებ­დი, ის მო­ვიყ­ვა­ნე ცო­ლად. ვგრძნობ­დი, რომ ის იყო ადა­მი­ა­ნი, ვი­საც შე­ეძ­ლო ჩემ გვერ­დით ყოფ­ნა. არც შევ­მ­ც­დარ­ვარ. დღემ­დე არ მიგ­რ­ძ­ნია, ოჯახს თუ რა­მე აკ­ლ­და. ყვე­ლა­ფერს უძღ­ვე­ბა მე­უღ­ლე... მე კი მაქვს თა­ვი­სუფ­ლე­ბა, რო­მე­ლიც მჭირ­დე­ბა.

ჩე­მი დაღ­ლა არ შე­იძ­ლე­ბო­და. 50 წლამ­დე ისე­თი ვი­ყა­ვი, ჩვე­ნი მთის წვერ­ზე ავი­დო­დი, გა­და­ვი­დო­დი ჩარ­გალ­ში და დავ­ბ­რუნ­დე­ბო­დი სირ­ბი­ლით... დღე­საც არ ვიღ­ლე­ბი ფი­ზი­კუ­რად...
გულ­ქანს თით­ქ­მის ყო­ველ­დღე ვხე­დავ­დი, ჩა­ვი­დო­დი მთი­დან და პუ­რი ჩარ­გ­ლი­დან ამომ­ქონ­და. ვი­ჯე­ქი ჩუ­მად და ვაკ­ვირ­დე­ბო­დი, რო­გორ ქსოვ­და წინ­დას... ლა­მა­ზი სა­ხე ჰქონ­და... ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და მი­სი ყუ­რე­ბა.
ცხვა­რი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, მაგ­რამ თუ­ში­სა და მო­ხე­ვის­ნა­ი­რად მა­ინც არა­ვის უყ­ვარს ცხვა­რი.

მე ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და ცხვარ­ში ყოფ­ნა. მი­ლა­პა­რა­კია კი­დეც ცხვარ­თან, ლექ­სიც წა­მი­კითხავს ბატ­კ­ნის­თ­ვის. ჩე­მი აუდი­ტო­რია ეგ იყო და აბა, რას ვი­ზამ­დი. ასეც ყო­ფი­ლა, შუა ფა­რა­ში ვმდგარ­ვარ და ხმა­მაღ­ლა და­მიწყია ლექ­სის კითხ­ვა. რო­ცა ლექსს ვწერ, ხმა­მაღ­ლა მიყ­ვარს ფიქ­რი... ამი­ტომ რო­ცა ლექსს ვწერ, ვცდი­ლობ გა­ვე­რი­დო ყვე­ლას. თით­ქოს რა­ღაც მეხ­ს­ნე­ბო­და გო­ნე­ბა­ში და ვი­ცო­დი, რა­ღაც უნ­და მე­ღო­ნა... თუ ცხვარ­ში ვი­ყა­ვი, კარ­გად და­ვათ­ვა­ლი­ე­რებ­დი, რომ ირ­გ­ვ­ლივ არ ყო­ფი­ლი­ყო ადა­მი­ა­ნი და და­ვიწყებ­დი! ძა­ლი­ან მე­რი­დე­ბო­და სა­ერ­თოდ ლექ­სის კითხ­ვა. დღე­საც მე­რი­დე­ბა. ჩე­მი ლექ­სის კითხ­ვი­სას ში­ში, ხათ­რი და მოკ­რ­ძა­ლე­ბა ვერ დავ­ძ­ლიე. ორ-სამ კაც­თან კი­დევ არა უშავს, თუ წა­ვი­კითხავ რა­მეს, მაგ­რამ ბევრ ხალ­ხ­ში ძა­ლი­ან მი­ჭირს...

ხელ­მოკ­ლედ თუ მიცხოვ­რია? არა­სო­დეს, ჩვენს ოჯახს დოვ­ლა­თი მოს­დ­გამ­და. ისე, მოთხოვ­ნი­ლე­ბაც არა­სო­დეს მქო­ნია დი­დი.
სულ ორი შარ­ვა­ლი მქონ­და ხოლ­მე. დო­ლის დროს, ბატ­კა­ნი რომ იბა­დე­ბა, ვიდ­რე სვე­ლია, ის­ვამ მუხ­ლ­ზე, რომ არ გა­ცივ­დეს, მე­რე ჩას­ვამ ვი­რის ხურ­ჯინ­ში და გზავ­ნი ბი­ნა­ზე. სა­ღა­მოს რომ გა­ვიხ­დი­დით შარ­ვალს, გა­შე­შე­ბუ­ლი დგე­ბო­და ხოლ­მე. დი­ლით ჩავ­ხ­ტე­ბო­დით ხოლ­მე შარ­ვ­ლებ­ში. მე მა­ინც ის ცხოვ­რე­ბა მერ­ჩია. მე­ნატ­რე­ბა კი­დეც... ახ­ლა რომ წა­ვი­დე ცხვარ­ში? ცხვა­რი აღარ არის და... ჩე­მიც ვერ მე­ყო­ლე­ბა, იმი­ტომ, რომ ყიზ­ლა­რის სა­ძოვ­რე­ბი ჩა­მოგ­ვარ­თ­ვეს. დავ­რ­ჩით უმი­წაწყ­ლო­ნი...

რო­გორც დი­დი ბოღ­მაა ძნე­ლი სა­ტა­რე­ბე­ლი, ისე - დი­დი სიყ­ვა­რუ­ლიც, რომ ეს არ გა­ხუნ­დეს, არ და­გე­კარ­გოს...
სა­მი შვი­ლი მყავ­და... ბი­ჭი - ბე­ქა, აღა­რა მყავს, მო­მიკ­ლეს... ბე­ქას მე­რე ჩე­მი მიმ­წუხ­რია დამ­დ­გა­რი...

"ჩე­მო ბე­ქა!
ჩე­მი ფიქ­რი შენს გარ­შე­მო ბრუ­ნავს, შენ­თან ათენ-აღა­მებს, შენს სუნ­თ­ქ­ვას აყუ­რა­დებს, შე­ნით ივ­სე­ბა და იც­ლე­ბა, მხო­ლოდ შენ­ზე ფიქრს შე­უძ­ლია ჩე­მი კუთ­ვ­ნი­ლი სამ­ზე­ოს გა­ლა­მა­ზე­ბა.
მხო­ლოდ შენ­ზე მუდ­მი­ვად ფიქ­რ­მა შეს­ძ­ლო ჩე­მი ტკი­ვი­ლის ამ­ღე­რე­ბა. აღარც შე­ნი ნა­ად­რე­ვად გას­ვ­ლა მიკ­ვირს ამ წუ­თი­სოფ­ლი­დან. ჩვენ ვი­კითხოთ, თო­რემ შენ ოც­და­სა­მი წე­ლი სრუ­ლად იცხოვ­რე, სავ­სემ იცხოვ­რე. სიმ­ღე­რაც შე­გეძ­ლო, სიყ­ვა­რუ­ლიც. კა­ცო­ბა იყო შე­ნი ძლი­ე­რი ქე­დის სა­ზი­დი. შენ­ფე­რებს ჩვენ­ნა­ირ­თა ცრემ­ლი არ­სად წა­ად­გე­ბა, მაგ­რამ გვა­პა­ტიე, თუ ხან­და­ხან მა­ინც, უშე­ნო­ბით მოგ­ვ­რილ­მა სევ­დამ მოგ­ვი­ნედ­ლოს ამ­ქ­ვეყ­ნი­უ­რი მტვრით მი­ნაქ­რუ­ლი თვა­ლე­ბი.
მზე რომ ამო­დის, ასე მგო­ნია, უფ­რო ნა­თე­ლია, რად­გან შე­ნი გა­ნუ­მე­ო­რე­ბე­ლი ღი­მი­ლით შე­ივ­სო.
ქა­რი რომ ბორ­გავს, შე­ნი ხა­სი­ა­თია, მა­რად მოძ­რა­ვი, და­უდ­გ­რო­მე­ლი.
წვი­მა, წვი­მაც კი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად მეჩ­ვე­ნე­ბა, - თით­ქოს უფ­რო ძლი­ე­რად წვიმს, რად­გან წვი­მის წვე­თე­ბის ხმა­ურ­ში, შენს სიმ­ღე­რას შე­ნე­უ­ლი კა­ცუ­რი ხმით ვის­მენ.

"სიცოცხლესთან დაშორებული, მოწყვეტილი ყვავილიც კი არ მიყვარს... "

ამი­ტო­მაც არის, რომ უფ­რო ძნე­ლად და­სა­ჯე­რე­ბე­ლი გა­მიხ­და დრო - რო­მე­ლი უფ­რო ნამ­დ­ვი­ლი დროა, მე რომ ვცხოვ­რობ და გან­ზო­მი­ლე­ბა­დია, თუ, დრო შენ რომ ცხოვ­რობ და გა­ნუ­ზო­მე­ლი.
ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვი­სათ­ვის, მე აქე­დან ასე მეჩ­ვე­ნე­ბა"...

მო­ხუ­ცი დე­და მყავს სი­მო­ნი­ან­თხევ­ში. მის­თ­ვის ჩე­მი ლექ­სე­ბი უინ­ტე­რე­სოა, მარ­ტო ის აინ­ტე­რე­სებს, მე რო­გო­რი ვარ, რო­გორც კა­ცი... თუ მოვ­წონ­ვარ? მოვ­წონ­ვარ, იმი­ტომ რომ ყვე­ლა მიყ­ვარს. სი­ძულ­ვი­ლი ჩემ­თ­ვის უცხოა. ჩე­მი შვი­ლის მკვლე­ლიც არ მძულს... ძა­ლი­ან მი­ჭირს, მეცხ­რე წე­ლი­წა­დი მი­დის და ყო­ველ­ღა­მე ვტი­რი... მრცხვე­ნია, მაგ­რამ ასეა... ყვე­ლა­ფე­რი დე­ტა­ლუ­რად მახ­სოვს, რო­გორ მღე­რო­და, იღი­მო­და, რო­გორ ეძი­ნა...
სა­ერ­თოდ არ მე­გო­ნა, ამ­დენ ხანს თუ ვიცხოვ­რებ­დი. მას მე­რე, რაც ბე­ქა გა­მიჩ­ნ­და, ყო­ველ­თ­ვის ვგრძნობ­დი, რომ ჩვენ ერ­თად ვერ დავ­ბერ­დე­ბო­დით... მე­გო­ნა, მე გა­ვი­დო­დი ად­რე... სკო­ლა რომ და­ამ­თავ­რა, დე­და­მის­მა მი­სი სუ­რა­თი და­დო კა­რა­და­ში... შევ­ხე­დე და და­ვი­ნა­ხე... არ იყო ამ­ქ­ვეყ­ნის! მა­შინ­ვე ავა­ღე­ბი­ნე. ბო­ლო ორ წე­ლი­წადს ჩვე­ნი ხა­ტე­ბის კუთხე სველ­დე­ბო­და, ხა­ტე­ბი ტი­როდ­ნენ. მას მე­რე, რაც ბე­ქა აღარ არის, აღარ დას­ვე­ლე­ბუ­ლა.

ახ­ლა მაღ­ლა ვე­ძებ ჩემს შვილს, დაბ­ლა არა! სხე­უ­ლი უცხოა ჩემ­თ­ვის, სუ­ლი მა­ინ­ტე­რე­სებს.
ჩე­მი გუ­ლი დაღ­რუბ­ლუ­ლია. ძა­ლი­ან მინ­და ჩე­მი მის­და­მი სიყ­ვა­რუ­ლი გა­და­ვი­ტა­ნო ვინ­მე­ზე, ვერ შევ­ძე­ლი...
სისხლს ნუ და­მა­ნა­ხებ! ნა­დი­რო­ბა არ მიყ­ვარს... დე­და­ჩემს უჩხუ­ბია კი­დეც ბევ­რ­ჯერ მა­გის გა­მო. ერ­თხელ ნა­მი­ან­ში მივ­დი­ო­დი და ჯოხს ვიქ­ნევ­დი, ტო­რო­ლა მოვ­კა­ლი, ეს არის ჩე­მი სატ­კი­ვა­რი...

ერ­თხელ კი­დევ ძრო­ხამ ბი­ლიკ­ზე წიხ­ლი მკრა, არ ვი­ცი, რა მო­მი­ვი­და, მოვ­ბ­რუნ­დი, ხე­ლი შე­მოვ­კა­რი და მოკ­ვ­და... ეგეც ჩე­მი სა­დარ­დე­ბე­ლი გახ­და. ხან იმას ვფიქ­რობ, ამის გა­მო ხომ არ და­ვი­სა­ჯე...

სტუმრად პატრიარქთან, მეუღლესთან  და შვილიშვილთან  ერთად

მგე­ლი თუ მო­მიკ­ლავს? არც მგლის­თ­ვის მის­ვ­რია... არც დათ­ვის­თ­ვის. ისი­ნი თა­ვი­სას ცდი­ლო­ბენ. იმათ ძაღ­ლე­ბი უს­წორ­დე­ბოდ­ნენ... ბოღ­რა მყავ­და ძაღ­ლი... ძლი­ე­რი იყო, ბევ­რ­ჯერ და­ვუგ­ლე­ჯი­ვარ. ჩე­მი ბრა­ლი იყო, ვე­თა­მა­შე­ბო­დი, ვე­ჭი­დე­ბო­დი. მე­ტი რომ მო­მი­ვი­დო­და, კბილს გამ­კ­რავ­და. მე­რე ნა­ნობ­და, შო­რი­დან მო­დი­ო­და, რომ მომ­ფე­რე­ბო­და. მა­ლე შევ­რიგ­დე­ბო­დით ხოლ­მე. რომ იგ­რ­ძ­ნო, კვდე­ბო­და, წა­ვი­და, სხვა­გან მოკ­ვ­და.
სი­ცოცხ­ლეს­თან და­შო­რე­ბუ­ლი, მოწყ­ვე­ტი­ლი ყვა­ვი­ლიც კი არ მიყ­ვარს... და­ვუწ­ვე­ბო­დი და ვი­ყა­ვი პირ­ქ­ვე იებ­თან... მე მო­უწყ­ვე­ტე­ლი იები მიყ­ვარს...

არას­დ­როს მი­ფიქ­რია, ლექ­სის მწე­რა­ლი კა­ცი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, მინ­დო­და მთის ძლი­ე­რი კა­ცი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი. ჩხუ­ბიც ვის­წავ­ლე, თუმ­ცა არ გა­მო­მი­ყე­ნე­ბია არა­სო­დეს... ჩემ­თან კა­მა­თიც კი არა­ვის მოს­ვ­ლია.
რო­ცა ვწვე­ბი, სუფ­თა ფურ­ც­ლებს ვა­ლა­გებ სას­თუ­მალ­თან. ღა­მით რომ მო­მი­ვა სტრი­ქო­ნი, ჩავ­წერ...
ხან მგო­ნია, სიზ­მარ­ში ვცხოვ­რობ, სიზ­მ­რებს კი სულ ვნა­ხუ­ლობ და იქ უცხო ენა­ზე ვკითხუ­ლობ ლექ­სებს... რუ­სუ­ლი სა­ერ­თოდ არ ვი­ცო­დი, მხო­ლოდ ერ­თი სიტყ­ვა "ხლებ" ვი­ცო­დი. ერ­თხელ სიზ­მარ­ში რუ­სუ­ლა­დაც კი ვკითხუ­ლობ­დი ლექსს, ერ­თი ფრა­ზა და­მა­მახ­სოვ­რ­და: "ი ტვაია დუ­შა პო­გიბ­ნეტ!". ზოგ­ჯერ ჩემ­თ­ვის სრუ­ლი­ად გა­უ­გე­ბარ ენა­ზე ვლა­პა­რა­კობ... იმ ენის ჟღე­რა­დო­ბაც მახ­სოვს...

თვალ­წინ მიდ­გას ის ქა­ლა­ქი, სიზ­მ­რად რომ ვნა­ხუ­ლობ ხოლ­მე, ის ცი­ხე­სი­მაგ­რე... მე დავ­ფ­რი­ნავ ამ ქა­ლა­ქის თავ­ზე... იქ­ნებ, ის არის ცხა­დი. და­ნარ­ჩე­ნი - სიზ­მა­რია...


ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#50
ნინი
29 ნოემბერი 2019 20:29
ადამიანი
28 ნოემბერი 2019 11:28
რო­ცა სა­ზო­გა­დო­ე­ბის დაკ­ვე­თას ას­რუ­ლებ, პო­ეტს კლავ. . .
ნინო
27 ნოემბერი 2019 11:34
რა მოხდებოდა, რომ ეს ქვეყანა, ასეთი ფაქიზი სულის ადამიანებით სავსე ყოფილიყო, ვიტყოდით:,,ეს დალოცვილი დედამიწა" და არა ,,ეს ცოდვით სავსე". ქედს ვიხრი თქვენი ლამაზი და სუფთა ადამიანობის წინაშე!!!

თვის კითხვადი სტატიები