"ერთ-ერთ ოჯახ­ში მო­მა­ვა­ლი მი­ნის­ტ­რის, შო­თა გორ­გო­ძის ქა­ლიშ­ვი­ლი გა­ვი­ცა­ნი. სრუ­ლი­ად უან­გა­როდ შე­მიყ­ვარ­და" - კრივი და დანარჩენი სამყარო ფოტოობიექტივში
"ერთ-ერთ ოჯახ­ში მო­მა­ვა­ლი მი­ნის­ტ­რის, შო­თა გორ­გო­ძის ქა­ლიშ­ვი­ლი გა­ვი­ცა­ნი. სრუ­ლი­ად უან­გა­როდ შე­მიყ­ვარ­და" - კრივი და დანარჩენი სამყარო ფოტოობიექტივში
დავით კვაჭაძე: მთავარ გამარჯვებად რომელს დავასახელებ? ყველაფერი მთავარია!

სპორტის მოყვარულებისთვის კარგად არის ცნობილი დავით კვაჭაძე - ევროპისა (1977) და საბჭოთა კავშირის სამგზის ჩემპიონი (1976, 1977, 1979) კრივში. ბევრს ჯერაც ახსოვს ორთაბრძოლები, რომლებმაც დიდი სიხარული მოუტანა ქართველ გულშემატკივარს. მე კი, როგორც უნდა ვეცადო, მაინც მიჭირს წარმოვიდგინო რინგზე მებრძოლი დავით კვაჭაძე, რადგან ის ჩემთვის მარტოობისა და სიჩუმის რაინდია, პოეზიისა და მუსიკის ენაზე მეტყველი შემოქმედი, რომელმაც მოახერხა და ეს ყველაფერი თავის შემოქმედებაში -
ფოტოხელოვნებაში ჩატია.

თუმ­ცა და­ვით კვა­ჭა­ძის­თ­ვის ორი მშვე­ნი­ე­რი სამ­ყა­რო არ­სე­ბობს - კრი­ვი­სა და და­ნარ­ჩე­ნი სამ­ყა­რო­სი. კრივს თა­ვი­სი ღირ­სე­ბა და სი­ლა­მა­ზე აქვს, და­ნარ­ჩენ სამ­ყა­როს - თა­ვი­სი იდუ­მა­ლე­ბა და მშვე­ნი­ე­რე­ბა. და­ვით კვა­ჭა­ძე თა­ვის ფიქ­რებ­სა და პო­ე­ზი­ას მიჰ­ყ­ვე­ბა ფო­ტო­ა­პა­რა­ტით ხელ­ში. მის ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ფერს თა­ვი­სი დატ­ვირ­თ­ვა აქვს: მზის ამოს­ვ­ლი­სას თუ
ჩას­ვ­ლი­სას გა­ჩე­ნილ ჩრდი­ლებს, სიძ­ვე­ლით დამ­ს­კ­დარ კედ­ლებს, დაც­ვა­რულ ფოთ­ლებ­სა თუ ადა­მი­ა­ნებს, რო­მელ­თა შე­წუ­ხე­ბაც არ უყ­ვარს. ამი­ტო­მაც ნაკ­ლე­ბად იღებს, გა­ნიც­დის, უხე­შად არ შე­ე­ხოს მათ ცხოვ­რე­ბას. ადა­მი­ა­ნი ზოგ­ჯერ ყვე­ლა­ზე ნაზ მცე­ნა­რე­ზე მგრძნო­ბი­ა­რე შე­იძ­ლე­ბა იყოს, ად­ვი­ლად დაჭ­კ­ნეს...
ძა­ლი­ან ფრთხი­ლად ვუ­ყუ­რებ და­ვით კვა­ჭა­ძის ცხოვ­რე­ბის ფრაგ­მენ­ტებს...

- ყვე­ლა­ზე ად­რინ­დე­ლი რაც მახ­სოვს, ტე­რი­ტო­რიაა, რო­მე­ლიც შე­მეძ­ლო და­მო­უ­კი­დებ­ლად გა­მევ­ლო სახ­ლი­დან მე­ტე­ხის ხი­დამ­დე. ჩვე­ნი სახ­ლი დღე­ვან­დე­ლი ბალ­ნე­ო­ლო­გი­უ­რი კუ­რორ­ტის სი­ახ­ლო­ვეს იდ­გა. ად­რე მი­ას­ნი­კო­ვის ქუ­ჩა იყო, მე­რე გორ­გას­ლის გახ­და. იმ ად­გილს უკავ­შირ­დე­ბა ჩე­მი პირ­ვე­ლი მო­გო­ნე­ბე­ბი, ის გა­რე­მო გა­თა­ვი­სე­ბუ­ლი გვქონ­და. მახ­სოვს, სა­მა­სი არაგ­ვე­ლის ძეგლს რომ დგამ­დ­ნენ, პა­ტა­რე­ბი ვი­ყა­ვით, იქ­ვე ვთა­მა­შობ­დით ომო­ბა­ნას, ვი­თომ შტა­ბი გვქონ­და. ფაქ­ტობ­რი­ვად, ჩემ თვალ­წინ აშენ­და სა­ნა­პი­რო. სა­ბავ­შ­ვო ბაღ­ში იქ­ვე ახ­ლოს დავ­დი­ო­დი. ხის სახ­ლი იყო. სწო­რედ სა­ნა­პი­როს მშე­ნებ­ლო­ბას შე­ე­წი­რა. რომ და­ან­გ­რი­ეს, იმ ზამ­თარს მთელ მო­სახ­ლე­ო­ბას შე­შა არ გვი­ყი­დია. ნა­შა­ლი ფიც­რე­ბი მოგ­ვ­ქონ­და. თბი­ლად ვი­ყა­ვით.

თათ­რის მო­ე­დანს რომ ეძა­ხი­ან, ახ­ლა გორ­გას­ლის მო­ე­და­ნია, მანდ იყო შა­ი­თან ბა­ზა­რი. პა­ტა­რებ­მა ვი­ცო­დით, რო­დის იკე­ტე­ბო­და. სა­ღა­მო ხანს შევ­დი­ო­დით. ხან სა­ზამ­თ­როს გვჩუქ­ნიდ­ნენ, ხან - ნესვს სოფ­ლი­დან ჩა­მო­სუ­ლი გლე­ხე­ბი. ახ­ლა ვიხ­სე­ნებ და ვა­და­რებ თა­ნა­მედ­რო­ვე ბა­ზარს იმ ძველს, რო­გორ შე­იც­ვალ­ნენ ადა­მი­ა­ნე­ბი. ად­რე უფ­რო თბი­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ. ასე­თი დათ­რ­გუნ­ვი­ლი არ იყო ხალ­ხი. გა­ჭირ­ვე­ბაც იყო, მაგ­რამ სით­ბო ტრი­ა­ლებ­და ყველ­გან.
სი­მარ­თ­ლე გითხ­რათ, სკო­ლა­ში თავს არ ვიკ­ლავ­დი სწავ­ლით, ვცელ­ქობ­დი სხვებ­თან ერ­თად. ჩემს ცხოვ­რე­ბას ერ­თ­გ­ვა­რად და­ღი ეს­ვა იმ სი­დუხ­ჭი­რის გა­მო, რო­მელ­შიც ვცხოვ­რობ­დით. მა­მა ისე ად­რე გარ­და­მეც­ვა­ლა, არც მახ­სოვს. დე­და ელი­ნე­ლი ბერ­ძე­ნი მყავ­და. ბავ­შ­ვო­ბა უკ­რა­ი­ნის ბერ­ძ­ნულ სო­ფელ­ში გა­ე­ტა­რე­ბი­ნა, მე­რე მი­სი ოჯა­ხი გა­ა­კუ­ლა­კეს და და­ა­წი­ო­კეს. თოთხ­მე­ტი დედ­მა­მიშ­ვი­ლი იყ­ვ­ნენ და და­ი­ფან­ტ­ნენ. სა­მი მოხ­ვ­და თბი­ლის­ში - დე­და­ჩე­მი, დე­ი­და სო­ნია და დე­ი­და დი­ა­ნა.

დე­ი­და სო­ნია ბერ­ძენს გაჰ­ყ­ვა ცო­ლად და უკ­რა­ი­ნა­ში გა­და­ვიდ­ნენ საცხოვ­რებ­ლად, დე­ი­და დი­ა­ნა სპარ­სელს, სა­შა ფა­ტე­ხის. შემ­დეგ ისი­ნი ბა­ქო­ში გა­და­ვიდ­ნენ. დე­და აქ მარ­ტო დარ­ჩა. ბედ­მა უმუხ­თ­ლა, სა­მი შვი­ლის აღ­ზ­რ­და უმა­მოდ მო­უხ­და.
მახ­სოვს, დე­დამ ქარ­თუ­ლი კერ­ძე­ბის მომ­ზა­დე­ბა არ იცო­და, ხში­რად ამ­ზა­დებ­და ლო­ბი­ოს წვნი­ანს. მას მე­რე არც მი­ნა­ხავს სად­მე. ისე, რომც სცოდ­ნო­და, სამ ბიჭს ამო­ლე­სი­ლი და ნიგ­ვ­ზი­ა­ნი ლო­ბი­ო­თი ხომ ვერ დაგ­ვა­პუ­რებ­და.

"დედა მეხვეწებოდა, დაანებე ამ კრივს თავი, წადი, მსახიობი გახდი, რატომ უნდა აცემინო თავიო... არ ვქენი. ისე ვიყავი შეყვარებული კრივზე, ამას არ ვაქცევდი ყურადღებას"

ჩვე­ნი ეზო მახ­სოვს ძა­ლი­ან კარ­გად. სა­ინ­ტე­რე­სო ეზო გვქონ­და. 11 ეროვ­ნე­ბის ოჯა­ხი ცხოვ­რობ­და. ახ­ლა რომ ვინ­მეს ვე­კითხე­ბი, თბი­ლის­ში მცხოვ­რებ რამ­დე­ნი ეროვ­ნე­ბის კაცს იც­ნობთ-მეთ­ქი, 4-5-ს ჩა­მოთ­ვ­ლი­ან. ჩვენ­თან ფი­ნე­ლიც კი ბი­ნად­რობ­და. თერ­ძი იყო. "ძი­ა­ძია სტო­პას" ვე­ძახ­დით. ვა­კე­ლე­ბი მო­დი­ოდ­ნენ მას­თან კოს­ტი­უ­მის შე­სა­კე­რად. მე­რე გა­ლოთ­და. რომ გარ­და­იც­ვა­ლა, მე­ზობ­ლებ­მა და­მარ­ხეს. შვი­ლი კი ჰყავ­და, მაგ­რამ იშ­ვი­ა­თად მო­დი­ო­და ხოლ­მე, ალ­ბათ, მა­მის ლო­თო­ბის გა­მო...
გვი­ხა­რო­და დღე­სას­წა­უ­ლე­ბი. აღ­დ­გო­მა იყო, სუფ­სარ­ქი­სო­ბა იყო, ბა­ი­რა­მო­ბა თუ პა­სე­ქის დღე­სას­წა­უ­ლი, არ მახ­სოვს, ვინ­მეს და­ვიწყე­ბო­და და რა­მე არ მო­ე­კითხათ.

გან­სა­კუთ­რე­ბით უშ­ვი­ლო მე­ზობ­ლე­ბი - ძია სა­ქუ­ლა და თეკ­ლა ბე­ბია გვე­ფე­რე­ბოდ­ნენ. თეკ­ლა ყუ­ში­ტაშ­ვი­ლის ქა­ლი იყო, სა­ქუ­ლა - მარ­ქა­რო­ვი. მაგ­რამ ისე­თი ქარ­თ­ვე­ლი იყო ში­ნა­გა­ნად, გა­გიკ­ვირ­დე­ბო­დათ. გოგ­ლა ლე­ო­ნი­ძე უყ­ვარ­და ძა­ლი­ან. გარ­დაც­ვა­ლე­ბის წინ და­უ­ბა­რა თა­ვი­სი­ა­ნებს, პა­ტარ­ძე­ულ­ში დამ­მარ­ხეთ ლე­ო­ნი­ძეს­თან ახ­ლო­სო. არა­ვინ ჰყავ­დათ პა­ტარ­ძე­ულ­ში, მაგ­რამ მა­ინც! აუს­რუ­ლეს ნატ­ვ­რა, ლე­ო­ნი­ძის სო­ფელ­ში დაკ­რ­ძა­ლეს. ასე უყ­ვარ­და პო­ე­ზია, თუმ­ცა მწიგ­ნო­ბა­რი არ იყო, უბ­რა­ლო მე­წა­ღე გახ­ლ­დათ.

პა­ტა­რა­ო­ბი­დან დავ­დი­ო­დი ტან­ვარ­ჯიშ­ზე. ტყა­ვის ხელ­ზე გა­სა­კე­თე­ბე­ლი, ვარ­ჯი­ში­სას რომ ხე­ლის­გუ­ლე­ბი არ გა­დამ­ტყა­ვე­ბო­და, სა­ქუ­ლა ძი­ამ შე­მი­კე­რა. მწვრთნე­ლე­ბი ამ­ბობ­დ­ნენ, რომ კარ­გი მო­ნა­ცე­მე­ბი მქონ­და, მაგ­რამ ჩე­მი უფ­რო­სი ძმა რო­ლან­დი და­დი­ო­და კრივ­ზე, ჩვენს რა­ი­ონ­შიც მარ­ტო კრივ­სა და ფეხ­ბურ­თ­ზე ლა­პა­რა­კობ­დ­ნენ და მეც ტან­ვარ­ჯიშ­ზე გუ­ლი ავი­ყა­რე. ცო­ტა ხანს 35-ე სკო­ლა­ში ვი­ა­რე ფეხ­ბურ­თ­ზე. ორი კვი­რის მე­რე მი­ვა­ტო­ვე. სულ იგი­ნე­ბოდ­ნენ ბავ­შ­ვე­ბი და იმი­ტომ. ბილ­წ­სიტყ­ვა­ო­ბას ვერ ვი­ტან­დი, ახ­ლაც არ მიყ­ვარს. მივ­ხ­ვ­დი, მხო­ლოდ კრივ­ზე მინ­დო­და სი­ა­რუ­ლი.

დე­და მიშ­ლი­და, რა გინ­და, აუცი­ლებ­ლად უნ­და გცე­მო­ნო? ერთ დღეს ბი­ჭე­ბი იყ­ვ­ნენ რო­ლან­დის­თან, რომ წა­ვიდ­ნენ, ვის­ხე­დით ოჯახ­ში და ვხუმ­რობ­დით. უფ­რო­სე­ბი მაბ­რიყ­ვებ­დ­ნენ და იცი­ნოდ­ნენ. ჩემ­მა ძმამ მითხ­რა, თუ ერ­თი დარ­ტყ­მით კა­რა­დას გა­ტე­ხავ, მოკ­რი­ვე გა­მოხ­ვა­ლო. ძვე­ლი ხის კა­რა­დის გა­ტეხ­ვას არა­ფე­რი უნ­დო­და, თო­რემ მე რა დარ­ტყ­მა უნ­და მქო­ნო­და... და­ვარ­ტყი და გას­კ­და... გა­მოჩ­ნ­და დე­და­ჩე­მის მომ­წ­ვა­ნო კა­ბა... ახ­ლაც თვალ­წინ მიდ­გას. გა­ო­ცე­ბის­გან პი­რი გა­ვა­ღე. დე­დამ რომ და­ი­ნა­ხა, გუ­ლი ეტ­კი­ნა.

ერ­თი ასე­თი შემ­თხ­ვე­ვაც მახ­სოვს. თეკ­ლე ბე­ბია ხში­რად გვე­ძახ­და თა­ვის­თან და გვი­მას­პინ­ძ­ლ­დე­ბო­და, ხში­რად საჭ­მე­ლი მოჰ­ქონ­და. ცუ­დად ხე­დავ­და. ეზო­ში ვი­ყა­ვი წყალ­ზე. პირს ვი­ბან­დი... მეს­მის იძა­ხის: და­თო, და­თო! ავე­დი, ვერ და­ვი­ნა­ხე. ხან იქით ვე­ძე­ბე, ხან - აქეთ. კა­რა­დაც კი გა­მო­ვა­ღე, ვერ ვი­პო­ვე. პა­ტა­რა დე­რე­ფან­ში გვქონ­და სარ­დაფ­ში ჩა­სას­ვ­ლე­ლი. აქ ვა­რო, - იქი­დან ამომ­ძა­ხა. ჩა­ვარ­დ­ნი­ლა სარ­დაფ­ში. სა­დი­ლიც და­ეღ­ვა­რა... ამო­ვიყ­ვა­ნეთ, მე­ზობ­ლე­ბი და­მეხ­მარ­ნენ. მე­რე გა­ე­ღი­მა. ამი­ე­რი­დან საჭ­მე­ლი თუ გინ­დათ, წა­მო­დით და ჩემ­თან ჭა­მე­თო...
თვე­ში ერ­თი-ორ­ჯერ მა­ინც, მე­გობ­რე­ბი მო­დი­ოდ­ნენ სა­ქუ­ლა ძი­ას ოჯახ­ში. ერ­თი მე­გო­ბა­რი ჰყავ­დათ, აკორ­დე­ო­ნი მოჰ­ქონ­და, ის­ხ­დ­ნენ და ბა­ი­ა­თებს მღე­როდ­ნენ. სას­მე­ლი რომ შე­მო­ე­ლე­ო­დათ, ღვი­ნო­ზე თუ წახ­ვა­ლო, - და­მი­ძა­ხებ­დ­ნენ. რო­გორ არ წა­ვალ-მეთ­ქი. მე­ტე­ხის ხი­დამ­დე უნ­და მივ­სუ­ლი­ყა­ვი. სულ სირ­ბი­ლით მივ­დი­ო­დი...
მახ­სოვს კი­დევ ჩვე­ნი უსი­ნათ­ლო მე­ზო­ბე­ლი, თარ­ზე უკ­რავ­და. ხში­რად ვეხ­მა­რე­ბო­დით მე და ჩე­მი ძმე­ბი. დე­და­ჩემს ეუბ­ნე­ბო­და, რა კარ­გი ბი­ჭე­ბი გყავ­სო.

მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში დამ­რ­ჩა ავ­ლაბ­რე­ლი წოპ­წო­პა, და­ი­რა­ზე უკ­რავ­და. ერ­თად და­დი­ოდ­­ნენ ქორ­წი­ლებ­ში.
ვთქვი, დუხ­ჭი­რი ცხოვ­რე­ბა გვქონ­და-მეთ­ქი... სა­მი ძმა ვი­ყა­ვით, ყვე­ლა­ზე ბო­ლოს მე მხვდე­ბო­და სა­მო­სი. მახ­სოვს, სკო­ლა­ში ჩე­მი ძმე­ბის გა­მო­ნაც­ვა­ლი პი­ჯა­კი მეც­ვა და ყვე­ლა მი­ყუ­რებ­და, თით­ქოს ძა­ლი­ან ძვირ­ფა­სად მეც­ვა. ხში­რად ვე­უბ­ნე­ბი ახალ­გაზ­რ­დებს, დღეს გა­ჭირ­ვე­ბა არის, მაგ­რამ უბე­დუ­რე­ბა ის არის, რომ უიმე­დო­ბაა. მა­შინ უიმე­დო­ბა არ ყო­ფი­ლა...
სკო­ლის მე­რე ქარ­ხა­ნა­ში წა­ვე­დი. ეს იყო "ე­ლექ­ტ­რო­ავ­ტო­მა­ტის" ქარ­ხა­ნა სო­ღან­ლუღ­ში. იქ მუ­შა­ობ­დ­ნენ ჩე­მი ძმე­ბი. დი­ლით გავ­დი­ო­დით, ავ­ტო­ბუ­სის ფან­ჯ­რე­ბი ღია იყო თუ არა, მა­ინც შე­მო­დი­ო­და ჯერ თევ­ზის სუ­ნი, თევ­ზის ქარ­ხა­ნას­თან რომ გა­ვივ­ლი­დით, მე­რე პუ­რის სუ­ნი პუ­რის ქარ­ხ­ნი­დან.

დედასა და ძმებთან ერთად

ჯერ ერთ სა­ამ­ქ­რო­ში დავი­წყე მუ­შა­ო­ბა, სა­დაც უფ­რო­სი ძმა ალი­კა მუ­შა­ობ­და. დე­ტა­ლებს ჭრიდ­ნენ თუ­ნუ­ქის ფურ­ც­ლე­ბის­გან. ბევრს თი­თე­ბი ჰქონ­და წაჭ­რი­ლი. უყუ­რადღე­ბო­ბის გა­მო სა­მუ­შაო ხში­რად სრულ­დე­ბო­და მარ­ცხით.
ერ­თხელ ოთხი თი­თი მო­იჭ­რა მუ­შამ დი­დი მაკ­რატ­ლით, იყ­ვი­რა... გა­ვი­ქე­ცით და­სახ­მა­რებ­ლად, ვნა­ხე, მოჭ­რი­ლი თი­თე­ბი რო­გორ დახ­ტოდ­ნენ... უფ­როსს ვთხო­ვე, იქ­ნებ სად­მე გა­და­მიყ­ვა­ნო-მეთ­ქი. თა­ნაც, სამ­სა­ხუ­რის მე­რე ვვარ­ჯი­შობ­დი, მე­ტი დრო მჭირ­დე­ბო­და კრი­ვის­თ­ვის.
12 წლი­დან დავ­დი­ო­დი კრივ­ზე "დი­ნა­მოს" სტა­დი­ონ­ზე. თა­ვი­დან ჩე­მი ძმა რო­ლან­დი მა­ვარ­ჯი­შებ­და ჩვენს პა­ტა­რა ბი­ნა­ში. უკ­ვე ბევ­რი რამ ვი­ცო­დი, წრე­ში რომ ჩა­ვე­წე­რე. იქ დამ­ხ­ვ­და გუ­რამ ბუმ­ბი­აშ­ვი­ლი.

გა­გიკ­ვირ­დე­ბათ და, მსა­ხი­ო­ბო­ბა­მაც მო­მი­წია... გა­და­მი­ღეს ალ­მა­ნახ "ბურ­თი, ხელ­თათ­მა­ნი და კა­პი­ტა­ნის" ერთ-ერ­თი ფილ­მ­ში - "გო­გო­ნა და ჯა­რის­კა­ცი". თე­მურ ფა­ლა­ვან­დიშ­ვი­ლის ამ ფილ­მ­ში ჩე­მი გმი­რი მოკ­რი­ვე იყო.
მე­რე "რა­ჭა, ჩე­მი სიყ­ვა­რულ­შიც" მი­მიწ­ვი­ეს, მაგ­რამ რომ მითხ­რეს, უნ­და იმ­ღე­როო, უკან­მო­უ­ხე­და­ვად წა­მო­ვე­დი.
დე­და მეხ­ვე­წე­ბო­და, და­ა­ნე­ბე ამ კრივს თა­ვი, წა­დი, მსა­ხი­ო­ბი გახ­დი, რა­ტომ უნ­და აცე­მი­ნო თა­ვიო... არ ვქე­ნი. ისე ვი­ყა­ვი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი კრივ­ზე, ამას არ ვაქ­ცევ­დი ყუ­რადღე­ბას.

რაც შე­ე­ხე­ბა კრივს. დამ­წყე­ბე­ბის­თ­ვის თა­ვი­დან ღია რინ­გე­ბი იმარ­თე­ბა. ვი­მარ­ჯ­ვებ­დი. მე­რე იყო ქა­ლა­ქის პირ­ვე­ლო­ბა, სა­ქარ­თ­ვე­ლოს პირ­ვე­ლო­ბა... მთა­ვარ გა­მარ­ჯ­ვე­ბად რო­მელს და­ვა­სა­ხე­ლებ? ყვე­ლა­ფე­რი მთა­ვა­რია! დი­დი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა ჰქონ­და, რო­ცა საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის ჩემ­პი­ო­ნი გავ­ხ­დი. მა­შინ ყვე­ლა­ზე დი­დი მი­ზა­ნი იყო საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის ჩემ­პი­ო­ნა­ტის მო­გე­ბა. ეს იყო ურ­თუ­ლე­სი შე­ჯიბ­რი, ახა­ლი კა­რი­ე­რის დაწყე­ბა უფ­რო დი­დი შე­ჯიბ­რე­ბის­თ­ვის. დღეს ქვე­ყა­ნას თუ შე­უძ­ლია მა­ტე­რი­ა­ლუ­რად, შე­იძ­ლე­ბა მი­სი სპორ­ტ­ს­მე­ნი მსოფ­ლიო პირ­ვე­ლო­ბა­ზე მოხ­ვ­დეს, ჩვენ კი ეტა­პე­ბი უნ­და გაგ­ვევ­ლო.

მე­რე ფიზ­კულ­ტუ­რის ინ­ს­ტი­ტუ­ტის სტუ­დენ­ტი გავ­ხ­დი... იმავ­დ­რო­უ­ლად, "ბუ­რე­ვეს­ტ­ნი­კის" წევ­რი ვი­ყა­ვი. ფიზ­კულ­ტუ­რის ინ­ს­ტი­ტუ­ტი სა­უ­კე­თე­სო სას­წავ­ლე­ბე­ლი იყო, მწვრთნე­ლის, მას­წავ­ლებ­ლის კონ­კ­რე­ტულ სპე­ცი­ა­ლო­ბას ეუფ­ლე­ბო­დი. მი­სი და­ხურ­ვით დი­დი შეც­დო­მა და­უშ­ვეს. ამან ცუ­დი და­ღი და­ას­ვა სპორტს. სპე­ცი­ა­ლის­ტე­ბი ძა­ლი­ან ცო­ტა გვყავს.

ოჯა­ხი 25 წლი­სამ შევ­ქ­მე­ნი. მე­ო­რე დღეს გავ­ხ­დი 26 წლის. სა­ერ­თოდ, დრო არ მქონ­და, გო­გო­ნებ­თან მევ­ლო. კი ვიც­ნობ­დი კარგ გო­გო­ნებს, მაგ­რამ რინ­გი მათ­ზე მე­ტად მა­ინ­ტე­რე­სებ­და და მომ­წონ­და. მე­რე ისე მოხ­და, ერთ-ერთ ოჯახ­ში მო­მა­ვა­ლი მი­ნის­ტ­რის, შო­თა გორ­გო­ძის ქა­ლიშ­ვი­ლი გა­ვი­ცა­ნი. სრუ­ლი­ად უან­გა­როდ შე­მიყ­ვარ­და. ვლა­პა­რა­კობ­დით მუ­სი­კა­ზე, წიგ­ნებ­ზე. ძა­ლი­ან მომ­წონ­და მი­სი მოს­მე­ნა. ჩა­მო­ვი­დო­დი შეკ­რე­ბი­დან და და­ვუ­რე­კავ­დი. ვხვდე­ბო­დით ერ­თ­მა­ნეთს... ასე აეწყო... ორი შვი­ლი გვყავს: და­ვი­თი და თამ­რი­კო. ორი წლის წინ ბა­ბუა გავ­ხ­დი, ილი­კო მყავს.
ვა­ჟი კრივ­ზე თუ ვა­ტა­რე? და­თოს ჩოგ­ბურ­თი უფ­რო მოს­წონ­და. მე­რე სა­რე­ჟი­სო­რო ფა­კულ­ტე­ტი და­ამ­თავ­რა. ლექ­სებს წერს, თარ­გ­მ­ნის. უფუ­ლო სპე­ცი­ა­ლო­ბას მოჰ­კი­და ხე­ლი... მად­ლო­ბა ღმერთს, ჩვენს ოჯახ­ში მა­ტე­რი­ა­ლურ­ზე მე­ტად სუ­ლი­ე­რი ღი­რე­ბუ­ლე­ბე­ბი ფა­სობს... ისე, კარ­გი ბიზ­ნეს­მე­ნი რომ გა­მო­სუ­ლი­ყო, ცუ­დი არ იქ­ნე­ბო­და. ეგეც ხომ ნიჭ­სა და გო­ნი­ე­რე­ბა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი... თამ­რი­კოს პე­ტერ­ბურ­გის სა­ხელ­მ­წი­ფო უნი­ვერ­სი­ტე­ტი აქვს დამ­თავ­რე­ბუ­ლი.

მეზობელ თეკლა ბებიასთან

დე­და 2001 წელს გარ­და­იც­ვა­ლა, ყვე­ლა ჩემს წარ­მა­ტე­ბას მო­ეს­წ­რო. ძა­ლი­ან გა­ხა­რე­ბუ­ლი იყო, მაგ­რამ სულ წუხ­და, იქ­ნებ ახ­ლა მა­ინც და­ა­ნე­ბო თა­ვი კრივს, უკ­ვე ხომ გახ­დი ჩემ­პი­ო­ნიო.
ვცდი­ლობ­დი, რო­გორც შე­მეძ­ლო გა­მე­ხა­რე­ბი­ნა. ჯერ კი­დევ ქარ­ხა­ნა­ში რომ ვმუ­შა­ობ­დი, ღია აივა­ნი შე­მოვ­ტიხ­რე ჩვენს ციც­ქ­ნა ერ­თო­თა­ხი­ან ბი­ნა­ზე, შუ­შა­ბან­დი გა­კეთ­და, უხა­რო­და დე­დას... ოჯა­ხი­სად­მი ყუ­რადღე­ბი­ა­ნი ვი­ყა­ვი. ჩემ­ხე­ლე­ბი თუ გა­ნე­ბივ­რე­ბუ­ლი იყ­ვ­ნენ და ერ­თო­ბოდ­ნენ, მე მთე­ლი ხელ­ფა­სი შინ მომ­ქონ­და. ჩე­მი ძმე­ბიც ასე­თე­ბი იყ­ვ­ნენ. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მა­მის გა­რე­შე გა­ვი­ზარ­დეთ, გა­მი­მარ­თ­ლა, - ორი ძმა მყავ­და მა­გა­ლი­თის მომ­ცე­მი, არას­დ­როს მახ­სოვს მა­თი უწ­მა­წუ­რი სიტყ­ვა, უღირ­სი საქ­ცი­ე­ლი.

ბავ­შ­ვო­ბი­დან მიყ­ვარ­და კითხ­ვა, სუ­რა­თე­ბის ნახ­ვა. მე­რე ისე აეწყო, მხატ­ვ­რებ­თან ვი­ყა­ვი ძა­ლი­ან ახ­ლოს, მა­თი სამ­ყა­რო მა­ინ­ტე­რე­სებ­და. სხვა სპე­ცი­ა­ლო­ბის ხალ­ხ­თან უფ­რო ვმე­გობ­რობ­დი, ვიდ­რე მოკ­რი­ვე­ებ­თან. ეტყო­ბა, მა­ში­ნაც მქონ­და ერ­თ­გ­ვა­რი ხედ­ვა, ის, რა­მაც მე­რე ხელ­ში ფო­ტო­ა­პა­რა­ტი ამა­ღე­ბი­ნა.
ბევრს ჰგო­ნია, აპა­რა­ტი თუ გაქვს, ჩა­აჩხა­კუ­ნებ და ჩი­ტი გა­მოფ­რინ­დე­ბა. ჩი­ტი შე­იძ­ლე­ბა გა­მოფ­რინ­დეს, მაგ­რამ სუ­რათს ვერ გა­და­ი­ღებ. ბუ­ნე­ბას ყვე­ლა ხე­დავს, მაგ­რამ ყვე­ლას არ შე­უძ­ლია თა­ვი­სი გა­მორ­ჩე­უ­ლი სუ­რა­თი იპო­ვოს.
ერ­თხანს პე­ტერ­ბურ­გ­ში ვცხოვ­რობ­დი. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი ქა­ლა­ქია კულ­ტუ­რის თვალ­საზ­რი­სით. სურ­ვი­ლი უცებ გა­მიჩ­ნ­და, შე­ვი­ძი­ნე ფო­ტო­ა­პა­რა­ტი... დავ­დი­ო­დი და ვი­ღებ­დი. სპორ­ტი­დან გა­მომ­ყ­ვა ეს თვი­სე­ბა: ჩემს ფო­ტო­ებ­ში კარ­გ­საც ვამ­ჩ­ნევ და ნაკ­ლ­საც. ადა­მი­ა­ნი თა­ვის შეც­დო­მას უნ­და გრძნობ­დეს.

გა­და­ღე­ბა არა­ვის უს­წავ­ლე­ბია, არც წიგ­ნე­ბი­დან მის­წავ­ლია, რა­ღაც ვი­კითხე. მი­პა­სუ­ხეს. ამ მხრივ ძა­ლი­ან კულ­ტუ­რუ­ლი ხალ­ხი ცხოვ­რობს პე­ტერ­ბურ­გ­ში. რამ­დე­ნი­მე თვის მე­რე ეს კა­ცი ჩე­მი სუ­რა­თე­ბის გა­მო­ფე­ნა­ზე მო­ვი­და შემ­თხ­ვე­ვით. ღი­მი­ლით მკითხა, რომ მოხ­ვე­დი და მე­კითხე­ბო­დი, მაბ­რიყ­ვებ­დიო? ავუხ­სე­ნი, მარ­თ­ლა არ ვი­ცი ბევ­რი რამ-მეთ­ქი..
დავ­დი­ვარ ქა­ლაქ­ში... და­მაქვს აპა­რა­ტი. აბ­ს­ტ­რაქ­ტუ­ლი სი­უ­ჟე­ტე­ბი მომ­წონს... ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო გა­მო­დის. მი­ხა­რია, მხატ­ვ­რებ­მა და­ი­ნა­ხეს ეს ყვე­ლა­ფე­რი.
გა­და­სა­ღე­ბი შე­იძ­ლე­ბა სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გაჩ­ნ­დეს შენ­თ­ვის. მახ­სოვს, ერთ დღეს თოვ­ლ­ჭყა­პი იყო, შე­მოდ­გო­მა ილე­ო­და. ყვი­თე­ლი ბუჩ­ქე­ბის გას­წ­ვ­რივ მივ­დი­ო­დი, უცებ ერ­თი წი­თე­ლი ფო­თო­ლი შევ­ნიშ­ნე მო­შო­რე­ბით. ფი­რი მქონ­და შავ-თეთ­რი. გა­ვი­ქე­ცი ფო­ტო­მა­ღა­ზი­ა­ში, რო­მე­ლიც ორი გა­ჩე­რე­ბის იქით იყო, თან გზა­ში სულ იმა­ზე ვფიქ­რობ­დი, რა­მე არ მოხ­დეს, ის ფო­თო­ლი არ მოწყ­დეს, ვინ­მემ არ გა­და­უ­ა­როს-მეთ­ქი... დავ­ბ­რუნ­დი და გა­და­ვი­ღე. ეს ჩე­მი ერთ-ერ­თი საყ­ვა­რე­ლი სუ­რა­თია.

კრი­ვი ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. კრი­ვის ფე­დე­რა­ცი­ის პრე­ზი­დენ­ტი ვარ. მუდ­მი­ვად ვფიქ­რობ ახალ­გაზ­რ­და მოკ­რი­ვე­თა მო­მა­ვალ­ზე, მწვრთნე­ლე­ბის შერ­ჩე­ვა­ზე. მაგ­რამ ფო­ტო­ე­ბის გა­და­ღე­ბის გა­რე­შე არ შე­მიძ­ლია. ტე­ლე­ვი­ზი­ით გა­და­ი­ცე­მა არ­ხი, ბოეც-ი ჰქვია. არ ვუ­ყუ­რებ არც კრივს, არც სხვა ორ­თაბ­რ­ძო­ლებს... თუმ­ცა ჩე­მი ფან­ტა­ზი­ით ყო­ველ­თ­ვის კრივ­თან ვიქ­ნე­ბი. არას­დ­როს და­მე­კარ­გე­ბა კრი­ვის სიყ­ვა­რუ­ლი. არ მქონ­და სურ­ვი­ლი, ჩემ­პი­ო­ნი გავ­მ­ხ­და­რი­ყა­ვი, უბ­რა­ლოდ უაზ­როდ მიყ­ვარ­და კრი­ვი და პა­ტი­ოს­ნად ვვარ­ჯი­შობ­დი. ფო­ტო­ხე­ლოვ­ნე­ბა­შიც არ მაქვს მიზ­ნად, გინ­და თუ არა, რა­ღა­ცას მი­ვაღ­წიო. ერ­თა­დერ­თი, მინ­და ის სუ­რა­თი გა­და­ვი­ღო, რო­მე­ლიც ისე­დაც მაქვს თავ­ში. ყვა­ვი­ლი არ მოხ­ვ­დე­ბა აპა­რა­ტის ობი­ექ­ტივ­ში, თუ ადა­მი­ა­ნის თავ­ში არ არ­სე­ბობს. ვცხოვ­რობ ამით...

"სპორტიდან გამომყვა ეს თვისება: ჩემს ფოტოებში კარგსაც ვამჩნევ და ნაკლსაც. ადამიანი თავის შეცდომას უნდა გრძნობდეს"

რინ­გი თუ მე­სიზ­მ­რე­ბა? იყო დრო, გან­სა­კუთ­რე­ბით აქ­ტი­უ­რი სპორ­ტ­ს­მე­ნო­ბის პე­რი­ოდ­ში, ღა­მი­თაც ამა­ზე ვფიქ­რობ­დი. კრი­ვი იმი­თაც არის გა­მორ­ჩე­უ­ლი, თუ მოკ­რი­ვე არ აზ­როვ­ნებს, ძა­ლი­ან უხე­ში ბრძო­ლა და ცე­მა-ტყე­პა გა­მო­უ­ვა მხო­ლოდ.
ბუ­ნე­ბით კარ­ჩა­კე­ტი­ლი ვარ. ად­რეც შე­მეძ­ლო, მთელ დღეს მარ­ტო ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი შინ. დე­და მეტყო­და, რას დგა­ხარ ფან­ჯა­რას­თან, გა­ი­ა­რე ცო­ტაო... ამ დროს მე ჩემს ფიქ­რ­ში ვი­ყა­ვი, დი­ა­ლო­გი მქონ­და სა­კუ­თარ თავ­თან. ცუ­დი არ არის, რო­ცა ადა­მი­ანს შე­უძ­ლია, გა­ნი­ცა­დოს რა­ღაც და ისა­უბ­როს თა­ვის თავ­თან ამა­ზე. ცუ­დი არ არის... ეს არ ნიშ­ნავს, რომ ქვე­ყა­ნას ხე­ლი ჰკა­რი და აღა­რა­ვინ გინ­და. უბ­რა­ლოდ, გან­მარ­ტოვ­დე­ბი, ხელს არა­ვინ გიშ­ლის.

ად­რე მე­გო­ნა, სპორტს რომ ჩა­მოვ­შორ­დე­ბი, წა­ვალ და დავ­სახ­ლ­დე­ბი სოფ­ლად, პა­ტა­რა ნაკ­ვე­თი მექ­ნე­ბა და იქ ბუ­ნე­ბას­თან ახ­ლოს ვიქ­ნე­ბი-მეთ­ქი. მაგ­რამ ნუ იტყ­ვი. ეს მარ­თ­ლა სიზ­მა­რია და დი­დი ფან­ტა­ზია. დღეს ძნე­ლია, წარ­მო­იდ­გი­ნო რო­გორ შე­იც­ვ­ლე­ბა ცხოვ­რე­ბა...
ერ­თ­მა ამე­რი­კელ­მა გა­ყი­და ქარ­ხ­ნე­ბი, ფაბ­რი­კე­ბი, და­იწყო მოგ­ზა­უ­რო­ბა, ფო­ტო­ე­ბის გა­და­ღე­ბა, გა­მო­უშ­ვა წიგ­ნე­ბი. სა­შუ­ა­ლე­ბა აქვს, არ იფიქ­როს არა­ფერ­ზე. ჩვენ­თან პრობ­ლე­მებ­ზე უნ­და ვი­ფიქ­როთ. თუმ­ცა ეს ხელს ვერ შე­გიშ­ლის, სამ­ყა­როს ხე­დავ­დე გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლად, შე­ნე­ბუ­რად.

ლე­ლა ჯი­ყაშ­ვი­ლი
ჟურნალი "ისტორიანი",#56
ლოლა
12 თებერვალი 2020 16:35
დიდი მადლობა ლეილას ასეთი თბილი წერილისათვის და რათქმა უნდა დათოს-უბრალოდ ადამიანობისათვის,კეთილშობილებისათვის, რაც დღეს დიდი დეფიციტია
დავით ნიკოლოზაშვილი.
28 იანვარი 2020 10:45
შენ გაიხარე ლელა ჯიყაშვილო. ადრე გედერძი ჩოხელის შესახებ დაწერე სტატია. მანქანაში ვკითხულობდი და ცრემლები ღაპა- ღუპით მდიოდა და ვინმეს რომ დავენახე არც შემრცხვებოდა.
დათო
28 იანვარი 2020 09:43
გაიხარე ლეილა ასეთი პოზიტიური და კარგი ადამიანის გახსენებისთვის. დიდხანს სიცოცხლეს და სიხალისეს გისურვებ ბატონო დავით.

რუბრიკის სხვა სიახლეები
იცავთ თუ არა ზედმიწევნით სპეციალისტების მიერ კორონავირუსის წინააღმდეგ შემუშავებულ რეკომენდაციებს?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
იცავთ თუ არა ზედმიწევნით სპეციალისტების მიერ კორონავირუსის წინააღმდეგ შემუშავებულ რეკომენდაციებს?