"იმ ჯოჯოხეთში უამრავი ქალი დადის. იქ გავიცანი ქალაქის ერთ-ერთი წამყვანი რესტორნის მეპატრონე..."
29-06-2018
"იმ ჯოჯოხეთში უამრავი ქალი დადის. იქ გავიცანი ქალაქის ერთ-ერთი წამყვანი რესტორნის მეპატრონე..."
"კარგა ხანია, აღარ მყავს შვილი, რო­მლის ფეხზე დაყენებასაც ჩემი ახალგაზ­რდობა და საუკეთესო წლები შევალიე. ყველა იმედი დამიკარგე, გაქრი ჩვენი­ ცხოვრებიდან", - ეს მესიჯი დედამ გვიან ღამით მომწერა. მივხვდი, რომ ამქვეყნად ჩემს ყოფნას აზრი არ ჰქონდა. სააბაზანოში შევედი და კარი შევიკეტე, მერე არაფერი მახსოვს", - ეს ფრაგმენტია ლუდომანი ქალის ნაამბობიდან, რომელმაც აზარტულ თამაშებს ყველაფერი შესწირა.

"კვირის პალიტრის" რესპონდენტი 31 წლის ქალია. ის ერთ დროს წარმატ­ებული ექიმი იყო. მისი ოჯახი სამედიცინო კლინიკის
წილების მფლობელი გახლდათ (ეკას მშობლებიც ექიმები ჰყავს), მენეჯმენტი კი გოგონას ებარა და ძალიან კარგად ართმევდა თავს, გადამზადებას უცხოეთის საუკეთესო ცენტრებში გადიოდა. მშობლები ყველა ღონეს ხმარობდნენ, რომ მათ შვილს წარმატებული კარიერა ჰქონოდა. ეკაც საკუთარ თავს სულ უფრო მეტს სთხოვდა და დღე-ღამეში 20 საათს მუშაობდა. ერთ დღ
ეს ეს ყველაფერი ხელის ერთი მოსმით გაქრა...

ეკა: - ინგლისური და რუსული ბავშვობიდან ვისწავლე. მშობლებმა რუსულენოვანი ძიძა დაიქირავეს, რათა ეს ენა უფრო საფუძვლიანად შემესწავლა, ინგლისურზე კი იმ რეპეტიტორთან დავდიოდი, რომელიც დიპლომატებსა და ელჩებს ამზადებდა. დღედაღამ ვსწავლობდი და ვმუშაობდი. ამ ორი ენის გარდა, ჩემით ვისწავლე ჩინური და იაპონური. დედა, რომელიც უცხოეთში სემინარებზე ხშირად დადიოდა, მეუბნებოდა, დრო სწორად გაანაწილე, ცოტა გართობისთვისაც მოიცალე, თორემ საუკეთესო წლები გაგიფრინდებაო. არ მეცალა. ჩემი კლინიკის ფილიალი რეგიონშიც გავხსენი და ერთ-ერთი­ საერთაშორისო ორგანიზაციის წარმომადგენლებიც მოვიწვიე. იქ გავიცანი ადამიანი, რომელმაც ჩემი ცხოვრების დანგრევაში უდიდესი როლი ითამაშა.­ კლინიკაში თარჯიმნად მუშაობდა და იმდენად მოვიხიბლე მისი მეტყველებით, ცხოვრებაში პირველად შემშურდა ადამიანის. ერთ საღამოს ყავის დალევაზე შევთანხმდით და ასე დაიწყო ყველაფერი.

- აზარტული თამაშების მოყვარული იყო?
- დიახ, თუმცა ამას რამდენიმე თვის განმავლობაში კარგად ნიღბავდა. მოწესრიგებული, განათლებული და რისკიანი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებდა. ყველაფერში ვბაძავდი - საუბარში, საქმისადმი დამოკიდებულებაში, ადამიანებთან ურთიერთობის ფორმაში... ერთ დღესაც მითხრა, ხანდახან კაზინოებს ვსტუმრობო. შევშფოთდი, მაგრამ მაშინვე შეარბილა, ნუ გეშინია, ხანდახან შევდივარ და გონებას სისხარტეში ვავარჯიშებო. მკითხა, ნამყოფი ვიყავი თუ არა. გამეცინა, არასდროს-მეთქი. რა კარგია, ასეთებს ყოველთვის უმართლებთ, ერთხელ წამოდი, გარემო მაინც ხომ უნდა გქონდეს ნანახიო. 27 წლის გოგო დარწმუნებული­ ვიყავი, რომ თამაშზე ხელი არასდროს წამიცდებოდა. 900 ლარი მოვიგე. აღფრთოვანდა, ყველაფერი ასე მაგრად რანაირად გამოგდისო. მას შემდეგ რამდენიმე დღე არც კი უხსენებია თამაში. შემდეგ ისევ წავედით კაზინოში, მერე და მერე დროის ინტერვალი შევამცირეთ. ხან ვიგებდი, ხან ვაგებდი, მაგრამ მივხვდი, რომ გონებაში რაღაც ლაქა გამიჩნდა, რომელიც სადღაც მექაჩებოდა.

თავდაპირველად, დღე-ღამეში 2-3 საათი მეძინა, რომ კლინიკაში აღებული ტემპი არ დამეგდო. ჩემი საქმე საკუთარ თავზე მეტად მიყვარდა. ვიღებდი პაციენტებს, შემდეგ მენეჯმენტის საკითხებს ვაგვარებდი, მაგრამ კვირაში ორ-სამჯერ სათამაშოდ გავრბოდით. "ამას სხვა მუღამი აქვს", - მეუბნებოდა ჩემი ახალი მეგობარი და კაზინოდან სლოტკლუბში, პოკერკლუბში მივდიოდით. როდესაც მივხვდი, რომ თამაში მანიად მექცა, გამოვუცხადე, მორჩა, ამაზე არც კი იფიქრო-მეთქი, და ჩემ მიმართ ინტერესი დაკარგა­. მე კი უკვე შეჩვეული ვიყავი ცალკე მას, ცალკე აზარტულ თამაშებს. ხან რა მიზეზს ვეძებდი, ხან რას, რომ შევხვედროდი, თუმცა ვერ ვხვდებოდი, მასთან ურთიერთობა უფრო მინდოდა თუ თამაში. მთხოვდა, ემოციები გააკონტროლეო, მაგრამ უკვე აღარ შემეძლო.

- რას გულისხმობდა ემოციების გაკონტროლებაში?
- შეეძლო, თვე ისე გასულიყო, თავად არ ეთამაშა, ჩემს ან რომელიმე მეგობრის თამაშს უყურებდა და ამით თავის­ ე. წ. ზამასკას იკლავდა, მე კი ეს ვერ შევძელი...

პაციენტების მიღება შევამცირე - კლინიკის მართვას დიდი დრო მიაქვს და ვერ ვასწრებ-მეთქი. სინამდვილეში, მათთან ურთიერთობის სურვილი დავკარგე. შემდეგ სამეგობრო ჩამომშორდა. მუდმივად ვიტყუებოდი, არ მცალია-მეთქი და ბოდიშებს ვიხდიდი. რამდენიმემ მითხრა, კაზინოში გნახეს და რამ გადაგრიაო. ალბათ, შეეშალათ-მეთქი, მრცხვენოდა აღიარება, შემდეგ კი არც ეს მანაღვლებდა... საქმე იქამდე მივიდა, რომ ბოლოს ჩემი მეგობარი მამაკაცი ტაქტიანი რჩევა-დარიგებიდან ჩხუბზე, შემდეგ კი შეურაცხყოფაზე გადავიდა - ამაზრზენად იქცევი, ამ სისტემაში ჭიპი მაქვს მოჭრილი და თავად მინახავს, როგორ აყენებენ აპარატს - თავდაპირველად, მხოლოდ იმიტომ გაგებინებენ, რომ შენში თამაშის სურვილი აღძრან და შეგაჩვიონო.

შემდეგ უკვე მასაც ვატყუებდი და მალულად დავდიოდი სათამაშოდ. დამემუქრა, მიგატოვებო. შეასრულა კიდეც - ახსნა-განმარტების გარეშე წავიდა საქართველოდან და სოციალურ ქსელშიც დამბლოკა. კლინიკებში თანაშემწეები ავიყვანე, არ მინდოდა, საქმე ცუდად წამსვლოდა, მაგრამ სანამ ახალბედებმა საქმეს ალღო აუღეს, რაღაცები აირია. "განსატვირთად" ისევ პოკერკლუბებსა და კაზინოს მივადექი. სხვათა შორის, იმ ჯოჯოხეთში უამრავი ქალი დადის. იქ გავიცანი ქალაქის ერთ-ერთი წამყვანი რესტორნის მეპატრონე, რომელიც ჩემი მეგობარივით "ზომიერად აზარტული" გამოდგა. ამ ქალს შვილი ჰყავს გამოუსწორებელი ნარკომანი... ერთხელ მითხრა, შეეშვი, თორემ შენი ბოლოც ეს იქნებაო, ქუჩაში მაწანწალა კაცი დამანახა. არ შემიძლია-მეთქი. ამასობაში თბილისის კლინიკამ კონკურენციას ვერ გაუძლო და წილი გავყიდე.

- მიღებული თანხით ითამაშეთ?
- მთელი თანხით არა... შემდეგ გამოსავალი ვიპოვე და რეგიონში გადავბარგდი. მეგონა, გარემოს შეცვლა დამეხმარებოდა.­ კვირაზე მეტი ვებრძოლე თავს, ტვინში დაბუდებულ "არსებას" თამაში უნდოდა. ერთხელაც შუაღამისას მანქანით ბათუმისკენ გავეშურე. გზაში მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, სამსახურის დაწყებამდე რა დრო იყო დარჩენილი სათამაშოდ. როგორც კი პოკერის მაგიდას მივუჯექი, ყველაფერი დამავიწყდა - სამსახური, დრო, ჭამა, ძილი. ძალიან დიდი თანხა წავაგე...

- მშობლებმა იცოდნენ, რაც თქვენს თავს ხდებოდა?
- ოჯახში თანდათან გავიარე კამათის, ჩხუბის ეტაპები... მამაჩემი მაშინებდა, თავს მოვიკლავ, ასე ვინ დაგვწყევლაო, დედა თავის წარმატებულ გოგოს დასტიროდა, ძმა, რომელიც დღესაც კარგ თანამდებობაზეა, მემუქრებოდა, ყველგან გაფრთხილებული მყავს ხალხი, როგორც კი დაგინახავენ, შემატყობინებენო. ფსიქიკა დამენგრა, ვეღარ ვიძინებდი. ფსიქოლოგთან ვიარე, რომელიც მეუბნებოდა, ლუდომანებს, ალკოჰოლიკებსა და ნარკოდამოკიდებულებს ვერც კი შევადარებო. არაფერი მესმოდა, ტვინი ისევ იმ ჯოჯოხეთისკენ მექაჩებოდა. არც კი მახსოვს, როგორ გაქრა პირად ანგარიშზე ჩემი დანაზოგი. როდესაც მშენებარე კორპუსში ბინაც გავყიდე, ჩემმა ძმამ დამირეკა, არსად დამენახო, თორემ ჩემს საქციელზე პასუხს არ ვაგებო. ერთხანს მეგობრებთან ვცხოვრობდი. ყველაფრის თავიდან დაწყების ფიცს ვდებდი, შემდეგ კი ისევ კაზინოში შევდიოდი ან ონლაინ ვთამაშობდი. ყველა ექაუნთს ვაუქმებდი, რომ ვერ შევსულიყავი, მაგრამ არც ამან მიშველა. გონებაში სათამაშო კომბინაციებს ვსახავდი. გარშემო ყველას ვალი მქონდა. ერთ დღეს სიმსივნით დაავადებული მეზობელი შემხვდა, სიცოცხლისთვის იბრძოდა და მისი შემშურდა - მას კიდევ ჰქონდა გადარჩენის შანსი, მე კი - არა. თვითმკვლელობამდე ერთი დღით ადრე დედას დავურეკე, ძლიერ ფსიქოლოგს მივაკვლიე, 500 ლარი მჭირდება-მეთქი. თამაშდამოკიდებულმა ვისწავლე ტყუილი, მსახიობობა, სიყალბე, თვალთმაქცობა. ის ფულიც წავაგე და მივხვდი, ყველაფერი დასრულდა. მეგობრის სახლში სააბაზანოში ჩავიკეტე და გადავწყვიტე, ყველაფრისთვის წერტილი დამესვა...

ეკა სიკვდილს მეგობარმა გადაარჩინა­ - სამსახურიდან დაბრუნებულს სააბაზან­ოში ვენებდასერილი, მომაკვდავი დახვდა... როგორ გააგრძელებს ცხოვრებას, ამაზე პასუხი არა აქვს...

P.S. საზოგადოება უკვე დიდი ხანია სახელმწიფოსგან ამ სფეროში რეგულაციების გამკაცრებას­ ითხოვს, თუმცა... რაც დრო გადის, სულ მეტი ახალგაზრდა თვითმკვლელობით ასრულებს სიცოცხლეს, ან ლუდომანიით შეპყრობილი "ცხოვრებას" ქუჩაში აგრძელებს.

ლალი პაპასკირი
mdaa
30 ივნისი 2018 12:28
ამიტომ არ უნდა დაეშვათ თავიდან. შემოიღეს და ვეღარ გააუქმებ, როგორც ალკოჰოლის გაყიდვას ვეღარ გააუქმებ. როგორც ნარკოტიკს მერე ვეღარ გააუქმებ. ერთადერთი შეზღუდვაა, მაგრამ მაგ სათამაშოების უკან ისეთი ხალხი დგას, ვისაც ეს მთავრობა კი არა, მიშა ვერ მოერია. ჰოდა ეგრეა.
ლალუკა
30 ივნისი 2018 10:52
ბევრი ფული გქონდა და აღარ იცოდი სად წაგეღო, ექიმი ქალი როცა ამდენი ავადმყოფი ბავშვია ქვეყანაში და იხვეწებიან დახმარებას, კაზინოში ფულს არ უნდა ხარჯავდეს, სხვას ნუ აბრალებ შენს უნებისყოფობას. შენ გქვია მშობლებისგან გატუტუცებული ადამინი.მშობლებს აქვს ყველაფერში ბრალი.
dato
30 ივნისი 2018 09:13
მიკვირის ამხალხის ვინ გაძალებს აჯარამ ბეტმა ჩაგამბათ ბაწარი და შეგათრიად შიგნი მაგ არის ბიზნესი არგინდა არითამაშო ვინ გაძალებს მაგ მაჟავრე ახლა თუწააგე

რედაქტორის რჩევით