"მომაკვდინებელი ორმოცი აბის ნაცვლად, ერთს ვიღებ, რომ ჩამეძინოს და ნანა დამესიზმროს..."
14-02-2020
"მომაკვდინებელი ორმოცი აბის ნაცვლად, ერთს ვიღებ, რომ ჩამეძინოს და ნანა დამესიზმროს..."
ალ­ბათ ბევ­რის­გან მო­გის­მე­ნი­ათ, რომ სიყ­ვა­რუ­ლი მხო­ლოდ მიჩ­ვე­ვაა და არ არის მა­რა­დი­უ­ლი გრძნო­ბა. თუმ­ცა, ჩვენს ირ­გვლივ ბევ­რი მა­გა­ლი­თი ამ­ტკი­ცებს ამის სა­პი­რის­პი­როს. ქარ­თვე­ლი დიპ­ლო­მა­ტი­სა და მწე­რა­ლის - გელა ჩარ­კვი­ა­ნის სიყ­ვა­რუ­ლი მისი მე­უღ­ლი­სად­მი, ნანა თო­ი­ძი­სად­მი კი, ამ გრძნო­ბის მა­რა­დი­უ­ლო­ბის ერთ-ერთი მა­გა­ლი­თია.

გელა ჩარ­კვი­ა­ნი ხში­რად სა­უბ­რობს ნა­ნა­ზე და მათ სიყ­ვა­რულ­ზე, მას­ზე ბევ­რს წერს სა­კუ­თარ ჩა­ნა­წე­რებ­ში... გთა­ვა­ზობთ მწერ­ლის წიგ­ნი­დან "ნა­გე­რა­ლა" ამო­ნა­რიდს, რო­მე­ლიც ვფიქ­რობთ, ყვე­ლა შეყ­ვა­რე­ბულ­მა წყვილ­მა უნდა წა­ი­კი­თხოს:
"ოდეს­ღაც ნანა, ეს უჩ­ვე­უ­ლოდ ლა­მა­ზი ქალი, იმ­დე­ნად
თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი იყო, რომ ეჭ­ვებს, ზოგ­ჯერ მტკივ­ნე­ულ­საც, ჩემს გულ­ში თვი­თონ ნერ­გავ­და.
ეს მა­შინ ხდე­ბო­და, როცა მას ქალ­-ვაჟი უკვე შე­ე­ძი­ნა და ვალ­მოხ­დი­ლი, ერ­თგვა­რი მო­ლო­დი­ნი­თა და ინ­ტე­რე­სით, მე­ტიც, სა­ხი­ფა­თო ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბით შეს­ცქე­რო­და მო­მა­ვალს.

ეს ყვე­ლა­ზე არამ­ყა­რი დროა ცოლ­ქმრულ ურ­თი­ერ­თო­ბებ­ში - ციკ­ლი დამ­თავ­რდა და ცვლი­ლე­ბა თით­ქოს გარ­დუ­ვა­ლია

ამ დროს მოხ­და
ის, რაც, შე­საძ­ლოა, ათწლე­უ­ლე­ბის შემ­დეგ ნა­ნას უე­ცა­რი სიკ­ვდი­ლის მი­ზე­ზად იქცა... ტრო­ტუ­არ­ზე მდგარს მან­ქა­ნა და­ე­ჯა­ხა. ხელ-ფე­ხის მო­ტე­ხი­ლო­ბას­თან ერ­თად, მას მუც­ლის აორ­ტაც დაუ­ზი­ან­და. ერთი წელი დას­ჭირ­და იმის­თვის, რომ კვლავ შეს­ძლე­ბო­და ცეკ­ვა, რო­მე­ლიც თავ­და­ვი­წყე­ბით უყ­ვარ­და და რო­მელ­შიც მე ჯე­რო­ვან პარტნი­ო­რო­ბას ვერ ვუ­წევ­დი, ჩვი­ლო­ბა­ში გა­და­ტა­ნი­ლი პო­ლი­ო­მი­ე­ლი­ტის გამო.

და მა­ინც ყვე­ლა­ზე დიდი ბო­დი­ში ნა­ნას იმის­თვის უნდა მო­ვუ­ხა­დო, რომ მო­ვეს­წა­რი მის სიკ­ვდილს და დღე­საც გან­ვაგ­რძობ ცხოვ­რე­ბას - იმა­ვე დროს ვდგე­ბი, ვსა­უზ­მობ, ვსა­დი­ლობ, იმა­ვე დროს ვი­ძი­ნებ. თუმ­ცა, ვა­ლი­უ­მის აბს აღარ ვუ­ყოფ, მთლი­ა­ნად მე ვი­ღებ. მარ­თა­ლია, სი­ტყვით ჩვენ არას­დროს შევ­პი­რე­ბი­ვართ ერ­თმა­ნეთს, არ აგ­ვი­ღია ვალ­დე­ბუ­ლე­ბა მოგ­ვეკ­ლა თავი მე­ო­რის სიკ­ვდი­ლის გამო, მაგ­რამ ჩვე­ნი გრძნო­ბის სიმ­ძაფ­რე, ვფიქ­რობ, ამას თა­ვის­თა­ვად გუ­ლის­ხმობ­და.

ეს აზრი მოს­ვე­ნე­ბას არ მაძ­ლევს, გან­სა­კუთ­რე­ბით, როცა ღამ­დე­ბა და მარ­ტო ვრჩე­ბი. ცო­ცხლად დარ­ჩე­ნი­ლე­ბის მი­მართ პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბას ვი­მი­ზე­ზებ და მო­მაკ­ვდი­ნე­ბე­ლი ორ­მო­ცი აბის ნაც­ვლად, ერთს ვი­ღებ, იმი­სა­თვის, რომ ჩა­მე­ძი­ნოს და სა­დღაც გა­რიჟ­რაჟ­ზე ნანა და­მე­სიზ­მროს.

ლა­მა­ზი ნანა, ერთი შე­ხედ­ვით, დიდი ბავ­შვი იყო - ბავ­შვუ­რად ეშ­მა­კი და თავ­კერ­ძა. ნე­ბის­ყო­ფის ნა­ტა­მა­ლი არ გა­აჩ­ნდა და არც მი­იჩ­ნევ­და სა­ჭი­როდ, რომ ჰქო­ნო­და. არა­თუ მო­მა­ვა­ლი სი­კე­თე­ე­ბის ხიბ­ლით, სიკ­ვდი­ლის მუ­ქა­რი­თაც ვერ ათ­ქმე­ვი­ნებ­დი უარს მყი­სი­ერ სი­ა­მოვ­ნე­ბა­ზე. ოჯა­ხის ბი­უ­ჯე­ტის მარ­თვას თუ ან­დობ­დი, ერთი თვი­სას ერთ დღე­ში და­გი­ხარ­ჯავ­და.

სი­ცო­ცხლის ბოლო თვე­ებ­შიც კი, დი­დად შე­ზღუ­დუ­ლი ფი­ზი­კუ­რი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, მზად იყო ნე­ბის­მი­ერ დროს წა­სუ­ლი­ყო სტუმ­რად. და­პა­ტი­ჟე­ბის დრო და თა­რი­ღი ერ­თა­დერ­თი რამ იყო, რაც არ ავი­წყდე­ბო­და.

გა­მუდ­მე­ბით თამ­ბა­ქოს ეწე­ო­და და ბო­დი­ში მინ­და მო­ვუ­ხა­დო იმ სა­მე­დი­ცი­ნო ფაქ­ტე­ბი­სა და დი­დაქ­ტი­კუ­რი სი­სუ­ლე­ლე­ე­ბის გამო, უხ­ვად რომ ვახ­ვევ­დი თავს იმ იმე­დით, რომ წე­ვას მო­ეშ­ვე­ბო­და, თუმ­ცა ვი­ცო­დი, რომ ნანა ამას ვე­რას­დროს შეს­ძლებ­და. ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლურ სა­უბ­რებს გა­ურ­ბო­და. მის­ტი­კუ­რი ბუ­ნე­ბის უტყუ­ა­რი ინ­ტუ­ი­ცი­ით იკ­ვლევ­და გზას. ყო­ველ წამს იცო­და, რას ფიქ­რობ­დი. შე­უმცდა­რად გა­ნას­ხვა­ვებ­და ბო­როტ­სა და კე­თილს, მტერ­სა და მოყ­ვა­რეს.

სიტ­ყვა­ძუნ­წი იყო. მე­გობ­რებ­თან ერ­თად სუფ­რას­თან მჯდომს, შე­ეძ­ლო სამი სა­ა­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში ერთხელ არ ამო­ე­ღო ხმა. ამი­ტო­მაც მის ბო­ლომ­დე ამოც­ნო­ბას ვე­რა­ვინ შეს­ძლებ­და და ვერც მე შევ­ძელი ორ­მოც­და­თო­თხმეტ­წ­ლი­ა­ნი თა­ნა­ცხოვ­რე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად.

იქ­ნებ მისი ჭეშ­მა­რი­ტი რა­ო­ბის მი­უწ­ვდომ­ლო­ბა ასაზ­რდო­ებ­და და დღე­ნი­ა­დაგ გა­ნა­ახ­ლებ­და ჩემს სიყ­ვა­რულს? ნანა სფინ­ქსი იყო და, ალ­ბათ, სუ­ლის რო­მე­ლი­მე ღრმა სა­მა­ლავ­ში ჰქონ­და სა­ი­დუმ­ლო­ე­ბა, რო­მე­ლიც თან გა­ი­ყო­ლა. ეს აზრი არ მას­ვე­ნებს და ისღა დამ­რჩე­ნია, ვი­ოც­ნე­ბო, რომ ოდეს­მე, უკვე იქ, უფრო მა­ღა­ლი რი­გის რეა­ლო­ბა­ში, კი­დევ შე­ვე­ხე­ბი მას, თუკი ჩვენ, მოკ­ვდა­ვებს იმ რე­ა­ლო­ბაზე ხელი მარ­თლაც მიგ­ვიწ­ვდე­ბა.

მაგ­რამ, თუ ჩვე­ნი საყ­ვა­რე­ლი სიყრმის­შვი­ლის, ირაკ­ლის არ იყოს, ვართ უბ­რა­ლოდ "მიგ­დე­ბუ­ლე­ბი დარ­ვი­ნის ანა­ბა­რა", მა­შინ ჩემს მბჟუ­ტავ სა­სო­ე­ბას უმო­წყა­ლოდ წაშ­ლის და შე­ე­ნაც­ვლე­ბა ადა­მი­ა­ნუ­რი ლექ­სი­კო­ნის ყვე­ლა­ზე და­უნ­დო­ბე­ლი და შემ­ზა­რა­ვი სი­ტყვა - "არას­დროს". Nevermore" - ვკი­თხუ­ლობთ "ნა­გე­რა­ლა­ში".

მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
როგორ აფასებთ მთავრობის გადაწყვეტილებას, მოსახლეობის ნაწილისთვის კომუნალური გადასახადების 3 თვით დაფინანსების შესახებ?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
როგორ აფასებთ მთავრობის გადაწყვეტილებას, მოსახლეობის ნაწილისთვის კომუნალური გადასახადების 3 თვით დაფინანსების შესახებ?