"გვი­ჭირ­და ცალ-ცალ­კე ყოფ­ნა, რად­გან ერ­თმა­ნე­თი ძა­ლი­ან გვიყ­ვარ­და, მან­ძი­ლი ეჭ­ვი­ა­ნო­ბა­საც ამ­ძაფ­რებს..."
"გვი­ჭირ­და ცალ-ცალ­კე ყოფ­ნა, რად­გან ერ­თმა­ნე­თი ძა­ლი­ან გვიყ­ვარ­და, მან­ძი­ლი ეჭ­ვი­ა­ნო­ბა­საც ამ­ძაფ­რებს..."
"თა­თი­ას ვუ­თხა­რი, ძა­ლი­ან კარ­გად ყვე­ბი ჩვე­ნი სიყ­ვა­რუ­ლის ის­ტო­რი­ას, თუმ­ცა და­გას­წრებ, უფრო ვრცლად და ლა­მა­ზად მოვ­ყვე­ბი-მეთ­ქი", - მი­თხრა ინ­ტერ­ვი­უს და­წყე­ბამ­დე ბიზ­ნეს­მენ­მა სან­დრო შე­ლი­ამ, რო­მელ­მაც ახალ­ხან ავ­ტო­ბი­ოგ­რა­ფი­უ­ლი წიგ­ნი გა­მოს­ცა. გან­ვლილ ამე­რი­კულ ცხოვ­რე­ბა­ზე, ნარ­კო­ტი­კებ­სა და ცხოვ­რე­ბის მთა­ვარ სიყ­ვა­რულ­ზე ამ­ბებს სან­დრო AMBEBI.GE-ს უყ­ვე­ბა:

ამ წიგ­ნის და­წე­რის იდეა დიდი ხნის წინ, ამე­რი­კა­ში ცხოვ­რე­ბი­სას მო­მი­ვი­და. ჩემი ერთ-ერთი სამ­სა­ხუ­რი და­ი­კე­ტა და ერთი ქა­ლა­ქი­დან მე­ო­რე­ში გა­დას­ვლა მო­მი­წია, მე­ლან­ქო­ლი­ურ გან­წყო­ბა­ზე ვი­ყა­ვი, ამ დროს კი რა­დი­ო­ში ასე­თი სიმ­ღე­რა გა­ის­მა -
Midnight train to Georgia - და გა­ვი­ფიქ­რე, თუ ოდეს­მე წიგნს დავ­წერ, ამ სა­ხელს და­ვარ­ქმევ-მეთ­ქი, ამი­ტომ და­ერ­ქვა ჩემს წიგნს "ღა­მის მა­ტა­რე­ბე­ლი". წიგ­ნი ავ­ტო­ბი­ოგ­რა­ფი­უ­ლია, მაგ­რამ გარ­კვე­ულ­წი­ლად გად­მოს­ცემს ჩემი თა­ო­ბის თავ­გა­და­სა­ვალს - ჩვენ საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის ეპო­ქა­ში და­ვი­ბა­დეთ, თი­ნე­ი­ჯე­რო­ბა ეროვ­ნულ მოძ­რა­ო­ბას და­ემ­თხვა, შემ­დგომ იყო რთუ­ლი 90-ია­ნე­ბი...

- სან­დრო, რო­გორ
შე­ძე­ლით იმ ბნელ წლებ­ში ამე­რი­კა­ში სას­წავ­ლებ­ლად წას­ვლა?

- არ იყო მარ­ტი­ვი. მე ვი­ყა­ვი ის იშ­ვი­ა­თი გა­მო­ნაკ­ლის­ში ჩემს თა­ო­ბა­ში, ვინც ამე­რი­კა­ში წას­ვლა შეძ­ლო. ძა­ლი­ან კონ­ტრას­ტულ ვი­თა­რე­ბა­ში აღ­მოვ­ჩნდი, რად­გან ამე­რი­კა თა­ვი­სი ბედ­ნი­ე­რე­ბის პიკ­ში სწო­რედ 90-ია­ნებ­ში იყო, სა­ქარ­თვე­ე­ლო­ში კი ურ­თუ­ლე­სი პე­რი­ო­დი იდგა... კონ­კურ­სში გა­ვი­მარ­ჯვე და ასე წა­ვე­დი, მაგ­რამ ამ კონ­კურ­სში გას­ვლა ბევ­რჯერ ვცა­დე, რი­გით მე­რამ­დე­ნე იყო, ვერც ვი­ტყვი. სა­უ­კე­თე­სო კო­ლე­ჯებ­ში ვგზავ­ნი­დი გან­ცხა­დე­ბებს, მაგ­რამ არ მი­ღებ­დნენ. წარ­მა­ტე­ბა ასე მარ­ტი­ვად არ მო­დის. ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, არ და­ნებ­დე. ამე­რი­კა­ში წას­ვლა იმას არ ნიშ­ნავს, რომ ვი­ღაც წა­ვი­და და ეგ­რე­ვე გა­უ­მარ­თლა. ვა­შინგტონ­ში ცხოვ­რე­ბაც დიდი გა­მოწ­ვე­ვაა, ბევ­რი სირ­თუ­ლე ახ­ლავს. ამე­რი­კა არა ოც­ნე­ბის, არა­მედ შან­სის ქვე­ყა­ნაა, თუ მო­ი­სურ­ვებ, არა­ნა­ი­რი სა­ზღვრე­ბი არ გექ­ნე­ბა, ოღონდ შრო­მა და ენერ­გია უნდა ჩადო.

- რა სირ­თუ­ლე­ე­ბი გა­ი­ა­რეთ?

- უამ­რა­ვი. ერთ-ერთი კომ­პა­ნია, რო­მელ­შიც ვმუ­შა­ობ­დი, და­ი­ხუ­რა, სხვა შე­მო­სა­ვა­ლი არ მქონ­და და ჩემ­თვის შე­უ­ფე­რე­ბელ სამ­სა­ხუ­რებ­ში მო­მი­წია საქ­მი­ა­ნო­ბის და­წყე­ბა. ერთი პე­რი­ო­დი, 3-4 თვე, ერთ-ერთ სას­ტუმ­რო­ში ღა­მის და­რა­ჯად ვმუ­შა­ობ­დი, თა­ნაც ყვე­ლა­ზე სა­შიშ უბან­ში. სა­ქარ­თვე­ლოს ვერც ერთი ად­გი­ლი ვერ შე­ედ­რე­ბა სა­შიშ­რო­ე­ბით იმ ად­გილს შუა ვა­შინგტონ­ში. ბევრ სა­ხი­ფა­თო სი­ტუ­ა­ცი­ა­ში ვყო­ფილ­ვარ იქაც და სხვა­გა­ნაც. თა­ვი­დან ძა­ლი­ან გან­ვიც­დი­დი. როცა ცხოვ­რე­ბა­ში ცდი­ლობ წინ წახ­ვი­დე, სულ გექ­ნე­ბა რთუ­ლი პე­რი­ო­დე­ბი, მაგ­რამ ცხვი­რი არ უნდა ჩა­მო­უშ­ვა.

- ნარ­კო­ტი­კტ­თან თუ გქო­ნი­ათ შე­ხე­ბა?

- ვერ ვი­ტყვი, რომ ნარ­კო­ტიკ­თან მჭიდ­რო ურ­თი­ერ­თო­ბა მქონ­და. ახალ­გაზ­რდო­ბის წლებ­ში იყო პე­რი­ო­დი, როცა მა­რი­ხუ­ა­ნას ვე­წე­ო­დი, ალ­კოჰოლ­ზე ნაკ­ლე­ბად მავ­ნეა, მაგ­რამ არ მომ­წონ­და, დროს გპა­რავს, გა­დუ­ნებს. სამ­ყა­როს ფხიზ­ლად ყუ­რე­ბას არა­ფე­რი სჯო­ბია. გააგრძელეთ კითხვა
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რუბრიკის სხვა სიახლეები