"ვაშა-ურა" ქუთათურად
28-09-2009
ამ ქუჩაზე გზას ლამის წელიწადი არემონტებდნენ. ერთბაშად გადათხარეს ყველაფერი, - აღარც მანქანა გაატარეს და აღარც ფეხით მოსიარულე. მოსეირეები მაინც ახერხებდნენ ბლოკირებულ ტერიტორიაზე შეღწევას და ამაოდ ცდილობდნენ ზანტად მომუშავე გზის მშენებლებისგან ინფორმაციის მოპოვებას:
- როის დააყენებთ საშველს ამ გზის გახსნას, ბიძიებო?! - სტალინივით აპლაკუნებდა ყალიონს მოხუცი ოტია.
- მე მევესტრები, თუ იცით?! - თავისი თავი ედარდებოდა მეორე მსოფლიო ომის ვეტერან ამბროსის.
- თუ არ დეიწევი უკან, ბაბუა, ჩაგითრევს მაი მიწაყრილი და
გზის გახსნას კი არა, სიკვდილს ვერ მოასტრებ, ისე დაგმარხავს ცოცხლათ! - შეუღრინა შვილიშვილის ტოლა მსუქანმა ბიჭმა, კომბინეზონში კარლსონს რომ ჰგავდა.
- ქვაფენილს აგებთ თუ ასვალტს?! - არ ასვენებდა ცნობისმოყვარეობა ოტიას.
- თეთრ კაფელს ვაგებთ! - იყო "ამომწურავი" პასუხი.
- რავაა, ბიჭებო, საქმე, ადგება საშველი გზას? - იკითხა იღლიაში ლავაშამოჩრილმა ოლიამ, - მოვკვტი შემოვლითი გზით სიარულით, მაღაზიაში მისვლამდე ქე მავიწყდება, რა უნდა მეყიდა.
- პური თუ იყიდე, მეტზე მაინც არ გეყოფოდა შენი პენსია! - "დაამშვიდა" ამბროსიმ და ფრთხილად ჩავიდა მიწაყრილიდან. ოტიამაც მას მიჰბაძა.
წლისთავზე ხმა გავარდა ქალაქში: გზა საზეიმოდ იხსნება, ხვალ მთავრობის კაცები ჩამოდიენ, შეიძლება პრეზიდენტმაც ქე შემოგვიაროს ლენტის გასაჭრელადო! - და ვინ დაასწრებდა ოტიას და ამბროსის მოვლენათა ეპიცენტრში მისვლას. ამბროსიმ თავისი მედლებიც კი დაიკიდა მკერდზე, წინადღეს საგანგებოდ გაწმენდილ-გაპრიალებული.
იმ დროს მივიდნენ, ლენტების შებმას რომ ამთავრებდნენ საგანგებოდ დაგვილ-გადარეცხილი ქუჩის დასაწყისში:
- უბრალო ასვალტი დოუგიათ! - გაწბილებული დარჩა ოტია.
- თვალი მატყუებს თუ მართლა ახლავე გაბზარულია! - შუბლი მოიჩრდილა ამბროსიმ.
ახლოდან მოინდომეს შემოწმება და ლენტიანი რკინის პალო გვერდზე მისწიეს:
- რას შობით, თუ იცით! - წინ გადაუდგათ ახალგაზრდა ჩინოვნიკი.
- რა იყო, გევივლით, შევამოწმებთ, რა გაკეთდა! - წარბები შეკრა ოტიამ.
- თქვენ გვაკლიხართ ახლა რევიზიად, ისედაც ძლივს დავამსგავსეთ გზა ახალს! - ნაჩქარევად სიტყვა მიუგდო ბიჭმა და ვიღაცას გასძახა: - რას შობით, ჩართეთ შადრევანი დროზე, თვარა, შემოვიდნენ სტუმრები ქალაქში და მოგვეჭრა თავი!..
- მოშობილია წყალი, მარა არ მიდის შადრევნამდე, საცხა იკარგება გზაში! - გამოეპასუხა იქიდან ვიღაც.
- ფუ-უ, დეგექცათ ოჯახი! - წამოჭარხლდა ახალგაზრდა ჩინოვნიკი, - მთელი წელიწადი მაგ ხუთ ტრუბას ასვარკებდით ერთმანეთს და წყალი თუ არ გადის შით, ვირთხებს დოუტოვეთ საძრომიალოდ?!
ამასობაში შემოგრიალდნენ ქალაქში დედაქალაქიდან ჩამოსული მთავრობის კაცები. ამჯერად პრეზიდენტი არ ახლდათ...
- ეს გზა თქვენია, ძვირფასო ქალაქელებო, თქვენზე ფიქრისა და დაუღალავი შრომის შედეგიაო, - რიხით ამცნო შეკრებილთ თბილისიდან ჩამოსულმა ახალგაზრდა ჩინოსანმა.
- უი, მოგვეჭრა თავი! - დაჭყიტა თვალები ამბროსიმ და ოტიას იმ ბზარისკენ გაახედა, ასფალტზე რომ შენიშნეს ცოტა ხნის წინ, - შეხედე, რავარმა წყარომ ამოხეთქა...
- მაი ალბათ შადრევნის წყალია და ნეტაი თელი ძალით არ ამოხეთქავდეს! - ის იყო შიში გამოთქვა ოტიამ, რომ ბუჰო, - იფეთქა მიწამ და იმოდენაზე ავარდა წყლის ჭავლი, ერთად დაბანა თავ-პირი თბილისელ სტუმრებსაც და მათ მასპინძლებსაც...
ისეირა ხალხმა და იხალისა. ატყდა ხარხარი და ტაშისცემა. წინ სტუმრები გარბოდნენ და უკან მასპინძლები მისდევდნენ...
იმავე საღამოს ხელახლა გადაიკეტა ქუჩა...
nini
13 იანვარი 2010 16:20
სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს. სამწუხაროდ მტელ საქარტველოში თითქმის ანალოგიური სიტუაციაა.

რედაქტორის რჩევით
რუბრიკის სხვა სიახლეები