დედის ლოცვის ძალა და ხელთათმანში ჩაკეცილი სიყვარული
18-05-2015
დედის ლოცვის ძალა და ხელთათმანში ჩაკეცილი სიყვარული
რაც უნდა დიდი დრო გავიდეს, არ განელდება ის ტკივილი, რომელიც ჩვენს დიდ ბებია-ბაბუებს მიაყენა მეორე მსოფლიო ომმა. ამ თემაზე რედაქციაში საოცარი წერილი შემოვიდა, რომელიც არავის დატოვებს გულგრილს.

მოგესალმებით პატივისცემითა და სიყვარულით. დედაჩემის ძმის, ბონდო კანდელაკის­ თავგადასავალს მინდა მოგიყვეთ. ფოტოსაც­ გიგზავნით - ხელშეხვეული ჩემი ბიძაა, ბონდო კანდელაკი და მამამისი, ჩემი თვალ­ით უნახავი ბაბუ, რაფიელ კანდელაკი. დედა­ჩემის მშობლები, რაფიელი და ალექსანდრა ნიკორწმინდაში ცხოვრობდნენ. 7 ლამაზი და ჭკვიანი შვილი ჰყავდათ, 2 ვაჟი და
5 ქალი. ამიტომაც მომავალს დიდი იმედით უყურ­ებდნენ, მომავალში კი საიმედო არაფერი იყო: 1941 წელს ატეხილმა ომმა ჯერ უფროსი­ ვაჟი წაართვათ, მერე - ჯარისკაცები დაგვაკლდაო და ომში გასაგზავნად სამი 15 წლის ბიჭი ამოარჩიეს, ერთი ბიძაჩემი ბონდო იყო. გავიდა თუ არა ბონდო ეზოდან, ბებიაჩემი გაქ­ვავდა, - ჩემი
შვილები შიშველ მიწაზე წვანან, მე საბან-ბუმბულში რა დამაწვენსო! მაშინ უფროსი ბიჭის დაღუპვის ამბ­ავი არ იცოდა, მაგრამ დედის გულს რას გამოაპარებ... გაშეშებული ლოცულ­ობდა, - ღმერთო, ჩემი ბონდო მაინც გადამირჩინე და ცოცხალი მან­ახეო. ბონდო კი ამ დროს ფრონტის წინა ხაზზე იყო, სადაც ცოცხალი მხოლ­ოდ ისინი რჩებოდნენ, ვინც დაიჭრებოდა და ჰოსპიტალში გაგზავნიდნენ. დედამ იმის მოფ­იქრებაღა შეძლო, იქნებ მარცხენა ხელში მაინც დაიჭრას, რომ ცოტა ხნით სამშვიდობოს იყოსო. სამ დღეში დეპეშა მოვიდა, - ბონდო კანდელაკი მარცხენა ხელის მაჯაში­ დაიჭრა და ბაქოშია ევაკუირებულიო.

ბაბუა ბაქოში წავიდა და შვილი ნახა, სწორედ ამ დღეს, 1943 წლის იანვარშია გადაღებული ფოტო, სადაც ბონდო მარცხენა მაჯაშია დაჭრილი. იმ დღესვე ჩაუვარდა ბაბუაჩემი სამხედრო ხელმძღვანელობას ფეხებში, - გამატანეთ შვილი ქუთაისის ჰოსპიტ­ალში, ფეხზე დავაყენებთ და ისევ წაიყვანეთო. გამოატანეს. მოგვიანებით თავის ნაწილში კვლავ დააბრუნეს და მხოლოდ 1945 წლის ოქტომბერში დაბრუნდა... ამ ამბავს გამ­აოგნებელი დასასრულიც უნდა დავამატო, - მაშინ ხომ საბჭოთა სოფლებში ყველგან ქსოვდნენ სამოსს ჯარისკაცებისთვის. ბონდო ბიძიას ხელთათმანები შეხვდა და როცა დაჭრილ მარცხენაზე წამოიცვა, საჩვენებელი თითის წვერში რაღაც ემაგრა. ხელთათმანი­ წაიძრო, ამოატრიალა და პატარა დაკეცილი ქაღალდი გაშალა.

ეს წერილი იყო, - ლანჩ­ხუთელი პატარა გოგო წერდა, მე ვარ ლილი ორაგველიძე, მეცხრე კლასის მოსწავლე. ჯარისკაცო, ეს ხელთათმანი შენთვის მოვქსოვეო. ბიძაჩემი რომ დაბრუნდა, ლანჩხუთში წავიდა და ლილი მოძებნა. კარი 15 წლის ობოლმა გოგომ გაუღო, რომელსაც ბებია და ბაბუა ზრდიდნენ. ეს იყო ლილი. ბიძაჩემმა შეხედა და... შეუყვარდა. რა თქმა უნდა, ცოლადაც შეირთო...

კანდელაკების შთამომავლობას დღეს მათი შვილიშვილები აგრძელებენ.
ვიკა
10 მაისი 2017 20:45
ჩემი დიდი პაპაც იბრძოდა 5 წელი ამ ომში.ისეთ ამბებს გვიყვებოდა მერე,ღამეები არ გვეძინა ემოციისგან.გული მტკივა რომ მათ ჯოჯოხეთს დღეს არავინ აფასებს.არ ესმით რომ მაშინ ის სამშობლო ქონდათ.ის უყვარდათ თუ აიძულებდნენ სიყვარულს .მაგრამ ხომ იბრძოლეს.5 დღეს ვერ გავუძლებთ იმ სისასტიკეს რაც მათ 5 წელი და მეტიც აიტანეს.მეამაყება მე ჩემი დიდი პაპა და მისი თანამებრძოლები.აცხონათ უფალმა.
09 მაისი 2017 23:34
საინტერესო ისტორია იყო,მინდოდა, კიდევ გაგრძელებულიყო. ❤
.
22 მაისი 2015 12:24
ვინ თქვა, რომ ბედისწერა არ არსებობსო. მაინცდამაინც ქართველ ჯარისკაცს მოუწია ხელთათმანი წერილით

რედაქტორის რჩევით