"გთხოვ, მომწერო, რომ ცოცხალი ხარ!"
07-03-2016
"გთხოვ, მომწერო, რომ ცოცხალი ხარ!"
"ძვირფასო იტა, 50 წელი ცოტა აღმოჩნდა­ იმისთვის, რომ მეგობრებს ერთმანეთი გვეპოვა და კვლავ ერთად გვემღერა "თბილისო" და "ზლატა პრაღა"

- გვწერდით, რომ ეს ამბავი პოლი­ტექნიკური ინსტიტუტის ჯაზში ყოფნისას შეგემთხვათ. ცნობილია, რომ ეს იყო პირველი ჯაზანსამბლი საქართველოში.
- ლამაზი ანსამბლი გვქონდა - 18-20 წლის ბიჭები შეგვარჩიეს და დავცხეთ! მხოლოდ 2 გოგონა გვყავდა, ორივე ვარსკვლავი - ჯილდა დათუაშვილი და ნანი ბრეგვაძე! საქართველოში ბევრი მსმენელი და თაყვანისმცემელი გვყავდა, მაგრამ ჩვენს ბედნიერებას საზღვარი არ
ჰქონდა, როცა 1966 წელს ჩეხეთში გაგვიშვეს - იმ დროს ჩვენი ტოლა ბიჭებისთვის უცხოეთში წასვლა პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო. ხაშურელი ბიჭი უცხოეთში მივემგზავრებოდი და თანაც იქ, დედაქალაქში, მეგობარი გოგონა მელოდებოდა.

- თუ უცხოეთში წასვლის ნებას არ გაძლევდნენ, მეგობარი გოგონა როგორ გყავდათ?

- ფოსტით ვგზავნიდით წერილს რომელიმე სოციალისტური
ქვეყნის სკოლაში ან ინსტიტუტში და ჩვენი თანატოლები გვპასუხობდნენ. ასეთი მიწერ-მოწერა ჰქონდა პრაღის უნივერსიტეტში იტა იუკოვასთან ჩემს ჯგუფელ დალი ნიკოლაიშვილს, რომელიც მეც გამაცნო... მოკლედ, მივდივარ პრაღაში და მიპყრობს იტასთან შეხვედრის სიხარული - როგორ დამხვდება, როგორი იქნება! საოცრება გამოდგა. მარტო იტამ კი არა, მთელმა მისმა ოჯახმა გაშლილი სუფრა დამახვედრა. ცოტა რომ დავლიე, მასპინძლებთან ერთად "თბილისო" და "ზლატა პრაღა" დავაგუგუნე - ასე რომ, მოვხიბლეთ ერთმანეთი.

იტა ჩვენს კონცერტზე დავპატიჟე პრაღის ოპერის თეატრში... მანამდე კი ბედმა­ იტა კონცერტამდეც შემახვედრა. როცა მასთან მივედი, ერთი კოლოფი შოკოლადი წავუღე, მაგრამ მისი ნახვით აღელვებულმა ჰოლში დავდე და მერე მისი არსებობა გადამავიწყდა. მეორე დღეს დამირეკა სასტუმროში, - რაღაც დაგრჩა, მოგიტანო. ის რაღაც ჩემი მიტანილი შოკოლადი აღმოჩნდა, რომელიც ორივემ ერთად მივირთვით, როცა პრაღის ულამაზესი ადგილები მომატარა. ჩვენი ერთადერთი ფოტოც იმ დღეს გადავიღეთ - ფოტოგრაფმა თავი ერთმანეთისთვის მიგვადებინა და "ჩიტიც გამოფრინდა". მომდევნო შეხვედრა თბილისში დავთქვით - იტა უნდა ჩამოსულიყო... მაგრამ სულ ტყუილად. 1968 წელი იყო, პრაღაში საყოველთაო მღელვარება დაიწყო და ამ ულამაზესი ქალაქის ქუჩებში რუსული ტანკები შევიდნენ.
ვურეკავდი იტას და არავინ მპასუხობდა.­ ვწერდი და პასუხი არ მიბრუნდებოდა. მერე შემთხვევით გავიგე, რომ იმ არეულობისას იტას ოჯახს ქალაქი დაუტოვებია. ასე ჩამრჩა სამუდამოდ გულში პრაღა, იტა და მისი ოჯახი... მერე კი მეც კარგი ოჯახი შევქმენი.

- როცა ამ ამბავს თქვენი მეუღლე წაიკითხავს, არ ეწყინება?
- რას უშლის 50 წლის წინანდელი ამბავი... მხოლოდ ის მინდა გავიგო, რა მოუვიდა გოგონას, რომელთანაც ვმეგობრობდი.
ჩეხეთში ბევრი ქართველი ცხოვრობს,­ საელჩოც გვაქვს, ხომ შეიძლება, თქვენი გაზეთი ვინმე ისეთმა წაიკითხოს, რომელიც იტას იცნობს და ხმა მომაწვდინოს.
ასე რომ: "ძვირფასო იტა, 50 წელი ცოტა აღმოჩნდა­ იმისთვის, რომ მეგობრებს ერთმანეთი გვეპოვა და კვლავ ერთად გვემღერა "თბილისო" და "ზლატა პრაღა". თუ ეს წერილი შენამდე მოაღწევს, გთხოვ, გამაგებინო, რომ ცოცხალი ხარ!
ნიკო მუმლაძე"
ციური
29 მარტი 2016 18:28
როგორ მაინტერესებს....ნახავენ ერთმანეთს??? დაწერეთ...
mari
29 მარტი 2016 14:20
მთლად მასეც არ იყო, ძნელად მაგრამ მაინც ახერხებდა ხალხი და დადიოდა :)
nino
29 მარტი 2016 11:01
კი ძალიან კაი მოგონება წავიკიტხე, მარტლა იმ დროს ვინ გაგისჰვებდა საზვარგარეტ?

რედაქტორის რჩევით