"სულ ვფიქრობდი, რომ პატარა გაფრინდებოდა უფლისკენ" - შემზარავი ტრაგედია რიკოთზე
21-07-2014
"სულ ვფიქრობდი, რომ პატარა გაფრინდებოდა უფლისკენ" - შემზარავი ტრაგედია რიკოთზე

"ბოლო დროს თაკოს ხშირად ვნახულობდი და ძალიან უცნაურია, მაგრამ სულ მქონდა განცდა, რომ ეს ბავშვი არაამქვეყნიური იყო"


"თაკო, შვილო, ვერ ვამშვიდებ მარიამს, ნუგეშიც აღიზიანებს. გამორჩეული მეგობრები იყავით. მოთქვამს, როგორ გავძლო თაკოს გარეშეო. სანამ მოგასვენებდნენ, შენი მშობლების სახლს გამოვარიდე, იქნებ ოდნავ მაინც დამშვიდდეს-მეთქი... გერგეთის სამებაში ვიყავით. მითხრა, მამა, ასე არასდროს მომნდომებია ტაძარში შესვლა და ლოცვაო. გზად თქვენი გეგმების შესახებ მომიყვა. თურმე, რამდენი გიფიქრიათ... ახლა მხოლოდ იმასღა გეგმავს, როგორ მორთოს შენი საფლავი
ყვავილებით. ტაძრის გარშემო უამრავი ყვავილია, მაგრამ შენსავით ლამაზი - არც ერთი... როდემდე დავრჩე აქ, მაინც ხომ გნახავს კუბოში. მერე არ ვიცი, რა იქნება. რომელი ვიტირო - შენი დალეწილი სხეული თუ ჩემი შვილის უბედურება? სახეზე არაფერი ეტყობა, მხოლოდ საფეთქელთან აქვს ნაკაწრიო. ასე "უბრალოდ" გაუჩინარდი. მარიამი პირველ
სექტემბერს, ალბათ, ჯერ შენს საფლავზე მივა და მერე წავა სკოლაში..." სოციალურ ქსელში ასე გამოეხმაურა დეკანოზი პეტრე კვარაცხელია ქალიშვილის - მარიამის მეგობრისა და თავისი სულიერი შვილის, თაკო ფერაძის დაღუპვას.

ტრაგიკულმა შემთხვევამ 13 წლის გოგონას სიცოცხლე იმსხვერპლა. რიკოთზე სატვირთო ავტომობილი, რომელსაც თურქი მძღოლი მართავდა, საპირისპირო მხრიდან მომავალ ავტობუსს შეეჯახა და გადააბრუნა. ავტობუსში ბულგარეთში გასტროლებზე მიმავალი ხალხური სიმღერის ანსამბლის წევრები - 35 ბავშვი და მათი პედაგოგი ქალბატონი ისხდნენ. 10 მათგანი მსუბუქად დაშავდა.

მამა პეტრე (კვარაცხელია), თაკო ფერაძის მოძღვარი: - თაკო ჩემი სულიერი შვილი იყო. ბავშვობიდან ვიცნობდი, ჩემს შვილს - მარიამს პირველი კლასიდან დაუმეგობრდა. ექვსი შვილი გვყავს და სულ გვინდოდა, თაკოც ჩვენთან ყოფილიყო. მეექვსე შვილის ნათლია, მარიამის სურვილით, თაკო გახდა. თაკოს თვალებში რომ ჩავხედავდი, ჩემთვის ყველაფერი გასაგები იყო. მასთან ერთად მიადვილდებოდა ბავშვებთან ურთიერთობა და იმ პრობლემებთან გამკლავება, რაც თინეიჯერობის ასაკს მოჰყვება. ბოლო დროს თაკოს ხშირად ვნახულობდი და ძალიან უცნაურია, მაგრამ სულ მქონდა განცდა, რომ ეს ბავშვი არაამქვეყნიური იყო.

მუდმივად იღიმოდა, გაბრაზებული არასდროს მინახავს, ყოველთვის მადლიერი და ბედნიერი იყო. გამორჩეულად მეგობრობდნენ თაკო, თათია და ჩემი მარიამი. შეიძლებოდა ერთნაირადაც ჩაეცვათ, ერთნაირი ვარცხნილობა გაეკეთებინათ. ჩვენთან როცა მოდიოდნენ, მეზობლები ამბობდნენ, ვერ ვარჩევთ, რომელი რომელიაო.
თაკო მოსკოვის გამზირზე ცხოვრობდა, მაგრამ ვარკეთილში დადიოდა კერძო სკოლაში. ჩემი შვილი ცეკვაზე დადიოდა ანსამბლ "ბასიანში". თაკომ და მარიამმა მოისურვეს, იქაც ერთად ევლოთ. ძალიან ხალისიანი იყო, პედაგოგმა კისკისა შეარქვა...

თაკო იმ ასაკში გარდაიცვალა, როდესაც ადამიანის ცნობიერებაში ტკივილიც და სიხარულიც ღრმა კვალს ტოვებს. ტრაგედიიდან მესამე დილით, სახლიდან რომ გამოვდიოდი, ჩემმა მარიამმა მკითხა - მამიკო, თაკოსთვის როგორი კაბა შევარჩიოო. დილიდან დადიოდა მაღაზიებში, რომ უკანასკნელი საჩუქარი მიეტანა მეგობრისთვის.
გასტროლებზე გამგზავრების დილას თაკო დედას წაუყვანია, მობილური უყიდია.

როდესაც ავტობუსში ჯდებოდა, დედისთვის უთქვამს, დე, ისე არ მინდა წასვლაო... დედამისს გაჰკვირვებია. არა, დე, განა ბულგარეთში არ მინდა, უბრალოდ, ამ ავტობუსით არ მინდა წასვლაო.
რაღაც წინათგრძნობა ჰქონდა ბავშვს. როცა შევიტყვეთ, რომ რიკოთზე ავტობუსი გადაბრუნდა, ჩემზე ძალიან იმოქმედა და მაშინვე ის ვიფიქრე, თაკო ხომ არ მოხვდა ავარიაში-მეთქი. სულ ვფიქრობდი, რომ პატარა გაფრინდებოდა უფლისკენ. მინდა, ჩემი დიდი გულისტკივილი გადმოგცეთ და ყველას გასაგონად ვთქვა -
იქნებ ვინმემ შეაჩეროს უღელტეხილებზე ტრაილერების უღმერთო პარპაში, რადგან ბევრი ადამიანი ემსხვერპლა მათი მძღოლების დაუდევრობას.

არ ვიცი, როგორ გამოვლენ მდგომარეობიდან მისი ოჯახი და მისი მეგობრები. ჩემი შვილისთვის ეს არის უდიდესი ტრაგედია, ვერ ვაწყნარებ ბავშვს, კუბოზეა გადამხობილი. არ ვიცი, როგორ გადაიტანს მის დაკარგვას. როგორც ბავშვები ჰყვებიან, ტრაილერი, რომელსაც თურქი მძღოლი მართავდა, საპირისპირო ხაზზე იყო გადმოსული, რაც გვიან შეამჩნია მიკროავტობუსის მძღოლმა და დამუხრუჭება ვერ მოახერხა. თაკო ავტობუსის უკანა სავარძელზე მჯდარა და ავარიის დროს ფანჯრისთვის საფეთქელი მიურტყამს...
თაკო ოჯახში ერთადერთი შვილი იყო. დედა მძიმე ავადმყოფი ჰყავს, სულ მკურნალობს და სიცოცხლე მხოლოდ თაკოთი უხაროდა...

ნანა ფიცხელაური
madona
25 ივლისი 2014 16:51
ვაიმე შვილო გული მეწვის და მეთუთქება ამ ყველაფერს რომ ვკითხულობ.შენ ჩემ შვილთან ერთად ცეცკვავდი ბასიანში.ისეთი სითბოთი და სიყვარულიტ გიხსენებს სალო.
მაიკო
25 ივლისი 2014 16:30
ძლიან მეტკინა და მეწყინა. ღმერთმა ნათელში ამყოფოს, დედას კი გამძლეობა მისცეს უფალმა. ძალიან ლამაზი გოგო ყოფილა.
ნათია
25 ივლისი 2014 10:47
ნათელში ამყოფოს მისი სული ;(( საშინელი ტრაგედიაა, შემაძრწუნებელი...

რედაქტორის რჩევით