დიპლომატი ბალერინა - გოგონათა კორპუსის მისია საქართველოსთვის
13-06-2016
დიპლომატი ბალერინა - გოგონათა კორპუსის მისია საქართველოსთვის
"ამერიკაში, საბალეტო სკოლაში­ სწავლის პარალელურად, დასშიც ვცეკვავდი­ და მომავლისკენ გზას ვიკაფავდი. ამასთან, ალაბამის­ უნივერსიტეტში პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტი დავა­მთავრე"

ამას წინათ ვზივარ ტელევიზორთან და რას ვხედავ - დიასპორის საკითხებში სახელმწიფო სამინისტ­რო­ ახალგაზრდა ელჩების კორპუსს ხვდ­ება, სულ 8 ელჩია, რვავე გოგონა! ბევრს აღარ გავაგრძელებ და მხოლოდ იმას გავიხსენებ, რაშიც ვერავინ­ შემეკამათება, - ჩვენს ისტორიაში არ ყოფ­ილა ელჩობის­ ისეთი მისია, როგორიც სწორედ ქალმა ელჩებმა, კრავაი ჯაყელმა და ხუაშაქ ცოქალმა შეასრულეს, რომლებიც ასევე ქალმა,
მეფე თამარმა გაგზავნა აჯანყებული ფეოდალების დასამშვიდებლად!.. აი, ამ განწყობითა და სურვილით ამ რვა გოგონაში საქართველოს­ ახალგაზრდა ელჩი ამერიკაში, ანა ლეჟავა­ მოვძებნე და დაწვრილებით გამოვკითხე, რა მისიას ასრულებს ჩვენი ქვეყნისთვის. აქვე უნდა ვთქვა, რომ ანამ, რომელიც ჩემდა­ გასაკვ­ირად, ბალეტის მოცეკვავე აღმოჩნდა, მომ­ავლის იმედი გამიჩინა...

ახალგაზრდა ელჩები
საქართველოდან - 7 ევროპაში, 1 - ამერიკაში!

- ანა, მოულოდნელი იყო გოგონას ელჩის რანგში ხილვა. ვინ დაგაკისრათ ეს მისია?

- ეს ინიციატივა ეკუთვნის ჰამბურგის უნივერსიტეტის­ კურსდამთავრებულ რატი ბრეგაძეს. მან ჩაუყარა საფუძველი მსოფლიოში უპრეცე­დენტო ახალგაზრდა ელჩების კორპუსის ჩამოყალიბებას, რაშიც საქართველოში სხვადასხვა სამინისტრო დაეხმარა. ჩვენი მისიაა, ქართული საქმე ვაკეთოთ და იმ ქვეყნებში, სადაც ვცხოვრობთ, ჩვენი ქვეყნის პოპულარიზაცია მოვახდინოთ, რა თქმა უნდა, უსასყიდლოდ.

- ამერიკაში როდის წახვედით?

- თბილისში, ჭაბუკიანის საბალეტო სკოლაში­ ვსწავლობდი. დილით რომ შევდიოდით გოგონები, გვიან საღამოს გამოვდიოდით შენობიდან - მთელი დრო ბალეტს ეთმ­ობოდა, ამით ვცხოვრობდით. ასე რომ, ბალეტის შესწავლა აუცილებლად უნდა გამეგრძელე­ბინა უცხოეთში. ვოცნებობდი, რომ ეს ქვეყანა ამერიკა ყოფილიყო... სურვილი ამიხდა - 15 წლისა­ ცნობილმა­ მოცეკვავემ­, ოლეგ ვინოგრადოვმა ვაშინგტონში­, თავის საბალეტო სკოლაში მიმიწვია. ეს ძალიან­ მაღალი დონის რუსულ-ამერიკული­ საბალეტო­ სასწავლებელია,­ რომლის გახსნაშიც­ უდიდესი წვლილი მიუძღვის ამერ­იკის პრეზიდენტს, უფროს ბუშს. სწავლის პერ­იოდში გოგონათა საერთო საცხოვრებელში­ ვცხოვრობდი, დღეში­ 9 საათს ვცეკვავდი და იმდენად ვიღლებოდი,­ სულ ვტიროდი, თან ახლობლები მენატრებოდა. ამიტომაც, როცა თბილისში პირველად ჩამოვედი, წასვლა აღარ მინდოდა, მაგრამ თავს ვძლიე და უკან დავ­ბრუნდი. ეს ჩემი ყველაზე სწორი გადაწყვეტილება იყო... ახლა კარგად ვხვ­დები, თუკი სისუსტეს დანებდი, მიზანს ვერას­დროს მიაღწევ. საბალეტო სკოლაში­ სწავლის პარალელურად, დასშიც ვცეკვავდი­ და მომავლისკენ გზას ვიკაფავდი. დღეს უკვე თავად ვასწავლი გოგონებს ცეკვას. მათთან მუშაობა ძალიან მახალისებს. ამასთან, ალაბამის­ უნივერსიტეტში პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტი დავა­მთავრე. ასე გავიდა 11 წელიწადი. ახლა უკვე შემიძლია ვთქვა, რომ წარმატებული­ ადამიანი ვარ. თუმცა ამ წლების­ განმავლობაში არ მქონია არც ერთი დღე, ჩემს ოჯახზე რომ არ მეფიქრა­. მენატრებოდა ბებო, მშობლები, მეგობრები, ჩემი თბილისი. ამაზე ფიქრი სულ დამყვება­.

- ახლა მივხვდი, რატომ მიიღეთ საქართ­ველოს ახალგაზრდა ელჩების კონკურსში მონაწილეობა...

- რთული კონკურსი­ იყო და რამდენიმე ეტაპი გავიარეთ. ბო­ლო კითხვა ასეთი იყო: რას გავაკეთებდი ამერიკაში საქართველოსთვის? ვუპასუხე, რომ ყველაფერს! მე ქორეოგრაფი და ბალერინა ვარ. ამერიკელებისთვის ჩვენი ქვეყნის გასაცნ­ო­ბად, ვფიქრობ, ყველაზე ეფექტური მაინც ქართული­ ცეკვაა - შეიძლება ქართველმა­ კაცმა­ ინგლისური არ იცოდეს და საქართველოზე ამერიკელებს სიტყვით ვერაფერი მოუთხროს, მაგრამ სხეულის ენით ყველაფერს გააგებინებს - ჩვენს ცეკვაში გამოხატული ქართული სული, კულტურა ნებისმიერ ადამიანს აღაფრთოვანებს...

ერთი ასეთი საღამო უკვე ჩავატარე. იქაურმა მეგობარმა უფასოდ დამითმო საცეკვაო დარბაზი, სადაც ამერი­კელი­ და ქართველი ბავშვები მივიწვიე ქართული ცეკვის შესასწავლად. პატარებს ისე მოეწონათ, სცენიდან ვეღარ ჩამოვიყვანე. ამერიკელებს ჩვენი ცეკვების შესწავლა თუნდაც იმიტომ აინტერესებთ, რომ ეს სხვადასხვა ეთნოსისგან შემდგარი ხალხია და ყველა კულტურა აინტერესებთ.­ იქაური ქართველი­ ბავშვების ცეკვებში კი გენეტიკა ჩანს. ერთი გოგონას დედა ამბობდა, არასოდეს უცეკვია ქართული, მაგრამ ახლა ხელი გაშალა და რაღა გააჩერებსო... სხვათა შორის, "ხორუმის" დადგმას ვაპირებ. დარწმუნებული ვარ, მოეწონებათ... სხვა რომ ვერაფერი გაიგონ საქართველოზე, ამ ცეკვაშიც იკითხება ჩვენი ქვეყნის­ ისტორია.

- ოცნებების ამს­რულებელი ამერიკიდან როგორ მოჩანს ჩვენი­ ქვეყანა?

- ამერიკა მართლაც ოცნებების სამყ­აროა, მაგრამ აქ ურთიერთობები განსხვავებულია - შეიძლება ერთ შტატში დაიბადო და მეორე შტატში წახვიდე სამუშაოდ, მთელი ცხოვრება მოწყვეტილი იყო ოჯახსა­ და ახლობლებს... ჩვენი სამშობლო კი იმდენად­ მყუდროა, იმდენად პატარა, რომ დედას, მამას, დას, ბებიას შეიძლება­ ყოველდღე შეხვდე და ამით ბედნიერი იყო... ასე რომ, ქართველებსაც გვაქვს ჩვენებური ბედნიერება...

- თუმცა აქ წარმატების მიღწევა­ ჭირს.

- ასე არ არის! თუ მიზანს დაისახავ და იშრომებ, წარმატებას ყველგან მიაღწევ! მაგალითად ჩემს დას მოვიყვან - თბილისში ცხოვრობს, კონსერვატორია­ დაამთავრა და იმდენად წარმატებული მუსიკოსია, რომ ახლა კარნეგი-ჰოლში უნდა დაუკრას! ასე რომ, მომავალი­ ჩვენშია - თუ მოვინდომებთ, უსათუოდ ვიქნებით წარმატებული. ამისთვის ყოველი დღე დაქანცვამდე უნდა იშრომო. მე მჯერა ჩემი თაობის. მოვა დრო, როცა ყველა ანგარიშს გაგვიწევს!

ეთერ ერაძე
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
რუბრიკის სხვა სიახლეები