"ადრე თუ გვიან უნდა წავიდე, მაგრამ რა ვქნა, ჯერ არ მეთმობა სცენა"
19-09-2016
"ადრე თუ გვიან უნდა წავიდე, მაგრამ რა ვქნა, ჯერ არ მეთმობა სცენა"
"მშვიდად მაშინ ვარ, როცა კონცერტი არ მაქვს"

ნანი ბრეგვაძე, მომღერალი:

ბავშვობაში მინდოდა...

- ბავშვობაში არასდროს მიფიქრია, ოდესმე სცენაზე თუ დავდგამდი ფეხს... როდესაც წამოვიზარდე, ნელ-ნელა დავიწყე ფიქრი პროფესიის არჩევაზე, მაგრამ მაინც არ მეგონა, საბოლოოდ მომღერლად თუ ჩამოვყალიბდებოდი. სხვადასხვა პროფესიაზე ვფიქრობდი, თუმცა ახლა ვერ წარმომიდგენია, როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო ჩემი ცხოვრება, რომ არ მემღერა...

სიმღერა ჩემთვის არის...

- სიმღერა ჩემი ცხოვრებაა, ჩემი ნაწილია. ყოველ დილას, იცით, რით ვიწყებ? რომ ვიღვიძებ, ვამოწმებ, ხომ კარგად
ამომდის ხმა, ხომ ისევ შემიძლია ვიმღერო. ხან ხმა არ მაქვს, მაგრამ როგორც კი კონცერტი იწყება, ისევ მიბრუნდება... 80 წლის ვარ უკვე, ვიცი, ადრე თუ გვიან უნდა წავიდე, მაგრამ რა ვქნა, არავინ გამკიცხოს, მაგრამ ჯერ არ მეთმობა სცენა.

კარიერა
და პირადი ცხოვრება...

- მე კარიერა ავირჩიე და პირადი გვერდზე გადავდე, მაგრამ ერთი წამითაც არ მინანია. ხანდახან საგასტროლო ტურნეებში ორი-სამი თვით მივდიოდი და აბა, რომელი ქართველი ქმარი მოითმენდა ამას.

ვპატიობ, როცა...

- არ ვიცი, ეს კარგია თუ ცუდი, მაგრამ არ ვიცი წყენის გულში ჩატოვება და ძალიან სწრაფად მავიწყდება. თუმცა, ალბათ, ისეთი არც არაფერი მწყენია ადამიანებისგან, რომ ამას ჩემზე დიდი გავლენა მოეხდინა... ვცდილობ, არც მე ვაწყენინო ხალხს... კი ბატონო, ვაპატიებ, მივესალმები, დაველაპარაკები, მაგრამ ახლოს აღარ მოვუშვებ...

რთულ სიტუაციაში...

- იცით, რამდენჯერ ვყოფილვარ რთულ სიტუაციაში, რამდენი წვალების, ტკივილის და შრომის შედეგად მიმიღწევია მიზნისთვის? მაგრამ ასე მიღწეული უფრო ტკბილია...

მაბრაზებს...

- მაბრაზებს უწესობა... და ადამიანის დამოკიდებულება საკუთარი საქმისადმი. თუ ვხედავ აგდებულ დამოკიდებულებას, არაპროფესიონალიზმს, ვერ ვუძლებ ამას. ისე კი, ვცდილობ, ხშირად არ გავბრაზდე, რადგან ბოლოს ვხვდები, რომ ამ გაბრაზებით მხოლოდ საკუთარ თავს ვვნებ, სხვა კი ისევ ისეთად რჩება.

წარმატებისთვის აუცილებელია...

- შრომა. არა აქვს მნიშვნელობა, რა პროფესიის ხარ. იმუშავე, იშრომე, ისწავლე და ყველაფერს მიაღწევ... შეიძლება ამას დრო დასჭირდეს, მაგრამ ამან არ უნდა დაგვაბნიოს.. შრომის შემდეგ ყველაფერი მოვა..

ვნანობ...

- არ არსებობს ადამიანი, რომელიც რამეს არ ნანობდეს. მეც, რა თქმა უნდა, ვნანობ ბევრ რამეს, მაგრამ ცხოვრებაში, იცით, როგორი პრინციპით ვხელმძღვანელობ? რაც მოსახდენია, უნდა მოხდეს, მაინც ვერაფერს შევცვლიდი.

ოცნებად დარჩა...

- ძალიან გამიმართლა, რომ რაც მქონდა ჩაფიქრებული, თითქმის ყველაფერს მივაღწიე. თუკი, რა თქმა უნდა, პატარ-პატარა ნიუანსებს არ ჩავთვლით, რაც, ალბათ, ხან სიზარმაცეს უნდა დავაბრალო, ხანაც იმას, რომ სათანადოდ არ მოვინდომე...

მშვიდად ვარ, როცა...

- მშვიდად ვარ, როცა კონცერტი არ მაქვს, ან სადმე გამოსვლა... იცით, როგორ ვღელავ ასეთ დროს? 80 წლისას ისევე მეკვრის სუნთქვა და ვგრძნობ ფეხების კანკალს, როგორც მრავალი წლის წინ... ღელვას რამდენიმე კვირით ადრე ვიწყებ... ვნერვიულობ, ვფორიაქობ... ამიტომ მშვიდად მაშინ ვარ, როდესაც კონცერტი არ მაქვს.

ცხოვრება რომ თავიდან იწყებოდეს...

- არაფერს შევცვლიდი, გარდა პირადი ცხოვრებისა.... მაგრამ პირადი რომ სხვანაირი არ ყოფილიყო, მე არ ვიქნებოდი ისეთი, როგორიც ახლა ვარ...

"ცხოვრებაში ბევრჯერ გავრისკე"


ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე, მომღერალი:


ბავშვობაში მინდოდა...

- მომღერლობა ან მსახიობობა მინდოდა-მეთქი, ვერ გეტყვით, ამაზე არც მიფიქრია. შემთხვევით მოვხვდი ამ სფეროში. მაშინ უნივერსიტეტებს მუსიკალური ანსამბლები ჰქონდათ და ერთ-ერთში მეც აღმოვჩნდი...

მოვლენა, რომელმაც შემცვალა...

- ჩემი ცხოვრება 9 აპრილმა შეცვალა. ჩვენ პირველად ვნახეთ მაშინ თბილისში ასეთი რამ. ეს ჩვენთვის წარმოუდგენელი იყო... თბილისში არ ვიყავი და დილით სახლში დავრეკე. ჩემმა ცოლმა მიპასუხა და მისი განწირული ხმა ახლაც ყურში ჩამესმის... გვხოცავენო, ყვიროდა, რუსი ჯარისკაცები გვხოცავენო... რაღა გამაჩერებდა, წამოვედი და ტანკები რომ დავინახე, ცუდად გავხდი. სახლში როგორ მივედი, არ მახსოვს. თურმე ჩავკეტილვარ ოთახში და ხმამაღლა დამიწყია ტირილი. ამ დღეებმა დიდი გავლენა მოახდინა ჩემზე.

ყველაზე მძაფრი მოგონება...

- ბავშვობაში გვიჭირდა... ტალონებით მოგვქონდა პური, ჰოდა, დედაჩემმა მომცა ეს ტალონები და პურის მოსატანად გამიშვა. დამეკარგა. მახსოვს, როგორ გულამოსკვნილი ტიროდა დედაჩემი იმ ტალონების დაკარგვის გამო... არ მავიწყდება მისი ცრემლები და ხმა. ბევრჯერ მე და დედაჩემს მშიერს დაგვიძინია, ან დედა თვითონ იყო მშიერი და ჩემს დაპურებას ცდილობდა. აი, ხომ ამდენი წელი გავიდა, მაგრამ ახლაც ბაზარში თუ შევედი, ძალიან ბევრ რამეს ვყიდულობ. ჩემი მეუღლე მეჩხუბება, ვინ უნდა ჭამოს ამდენიო, მაგრამ მსიამოვნებს, საჭმელი რომ ბევრია.

ერთხელ გავრისკე და...

- ბევრჯერ გავრისკე, ერთხელ კი არა. ერთს გავიხსენებ... გადაღებები იყო... ერთი სცენა ვერტმფრენში უნდა გადაგვეღო... მაფიოზის როლი მქონდა და ტერიტორიაზე ვითომ ვერტმფრენით ვეშვებოდი. მითხრეს, ორი კაცი რომ ზის, ისინი არიან პილოტები, მიდი, გაიცანი და მალე გადაღებებიც დაიწყებაო... მივედი და რას ვხედავ - ორივე ისეთი მთვრალია, ფეხზე ვერ დგებიან... გავრისკე, ასეთი პილოტის დაძრულ ვერტმფრენში ავედი და იცით, როგორ მართა? იდეალურად... თან შიშით ვკვდებოდი - ნებისმიერ დროს შეიძლებოდა, ჩასძინებოდა... როგორც იქნა, გადავიღეთ. მერე გული მისკდებოდა, მეორე დუბლი რომ დაგვჭირდეს, რა წყალში გადავვარდე-მეთქი, მაგრამ გადავრჩით... იდეალურად დასვა.

მეშინია...

- ახლა მხოლოდ რუსეთის. ისე არ მოხდება, ჩვენ რომ გვგონია - მწვანილს და ღვინოს გავგზავნით, ისინი მაღაზიებში შეიტანენ და ყველაფერი კარგად იქნება. არ არის ასე მარტივად საქმე. ასე რომ, რუსეთი მაშინებს. ყველაფერი, რაც ხდება, კარგს არაფერს გვიქადის.

გადაწყვეტილების მიღებისას...

- ბევრს ვფიქრობ ხოლმე, მაგრამ გადაწყვეტილება, რომ რუსეთში ჩემი ფეხი აღარ იქნებოდა, ადვილად მივიღე. ჩემი დაბადების დღეს რუსეთის პრეზიდენტის დეპეშა მივიღე, დამაჯილდოვა მეგობრობის ორდენით. სწორედ მაშინ გადავწყვიტე, ორდენზეც და საჩუქარზეც უარი მეთქვა. რა მეგობრობა! ქვეყანაში მაგათი ტანკები მიდგას და ეგენი მეგობრებად ჩავთვალო? ხშირად მეკითხებიან, რას იტყვით, სხვები რომ ჩადიან და რუსეთში მღერიანო. ეგ ჩემი საქმე არ არის. მე ჩემი ვიცი. იმან ტყვია მესროლოს და მე ფეხსაცმელი გავუწმინდო?

თბილისი წარსულში და ახლა...

- ფრანგი სტუმრები მყავდა თბილისში. მოვატარე ქალაქი. არც გემრიელი პურმარილი დავაკელი, არც - სიმღერა. დუქანშიც შევედით. ხალხი ყველგან ღიმილით გვხვდებოდა, გვესიყვარულებოდა და იცით, რა მითხრეს? ერთი დიდი კოლბა უნდა იშოვოთ და თბილისს დაახუროთ თავზე, რომ ეს სითბო, სიყვარული და ურთიერთობა არ დაიკარგოსო... დაიკარგა... დღეს სულ სხვა თბილისია.. გარეგნულ იერსახეს არ ვგულისხმობ მხოლოდ, ხალხი შეიცვალა... ღია ფანჯარაში რომ გვეძინა, ყველა უბნიდან სიმღერა ისმოდა, ახლა რა ისმის? - ჩხუბი­ და გინება...

დრო არის...

- რითი ვგრძნობ, დრო რომ გადის? ცოტა ხალხი მირეკავს... მიდიან... შემომეცალნენ მეგობრებიც, ახლობლებიც... ადრე დაბადების დღეებზე დავდიოდი, ახლა კვირაში ერთხელ ვიღაცის დაკრძალვაა...

მენატრება...

- ახალგაზრდობა მენატრება, ის ენერგია, რაც მქონდა, საერთოდ რომ არ ვიღლებოდი. ის ურთიერთობები მენატრება, ის თბილისი, მაშინ რომ იყო და ხალხი, მეგობრები, რომლებიც მიდიან...

ცხოვრება რომ თავიდან იწყებოდეს...

- 78 წლის ვარ. ეს იყო ჩემი ცხოვრება და ჩემი არჩევანი, ასე რომ, ახლა რომ ვიწყებდე, ისეთს დავტოვებდი, როგორიც იყო.

თამთა ასათიანი
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
რუბრიკის სხვა სიახლეები