ვალელი "პაპა კარლო"
02-10-2017
ვალელი "პაპა კარლო"
ახა­ლციხეში რაბათის ციხე რომ აღადგინეს,­ ხუთი ქანდაკება უნდა დადგმულიყო. კონ­კურსში გავიმარჯვე და ჩემი ნამუშევარი სახელწოდებით "მტკვრის ხეობა მესხეთში",­ უნდა დადგმულიყო ციხეზე, მაგრამ ეს პროექტი აღარ განხორციელდა

ამას წინათ ერთ ოჯახში საინტერესო ნამუშევრები ვნახე - თითქოს უვარგისი­ ნივთებისგან ან მათი ფრაგმენტებისგან შექმნილი. გადავწყვიტე, მათი ავტორი გამეცნო, ადამიანი, ვინც ამ საგნებს ახალი­ სიცოცხლე შესძინა. ასე აღმოვჩნდი ქალაქ ვალეში, რევაზ ხითარიშვილის ოჯახში.

- ჩემი მეგობარი ვაჟა ათუნაშვილი ავტომექანიკოსია. მის სახელოსნოში ბევრ ნარჩენს ნახავ
და სწორედ ამან შთამაგონა­ ფიგურების აწყობა. წინასწარ კი არ მაქვს მოფიქრებული, დავინახავ რაღაც ნივთს და გონებაში თავისით ლაგდება - ასე შეიქმნა "დედაკაცი", "თევზი", "ყვავის ბახალა", გურული მამაკაცის პორტრეტი...

პროფესიით დაწყებითი კლასების პედაგოგი ვარ. მოგვიანებით უნივერსიტეტში მეორადი ფაკულტეტი დავამთავრე ფერწერის განხრით, თან სამხატვრო აკადემიაში თავისუფალ მსმენელად
დავდიოდი, მოქანდაკეების ლექციებს ვესწრებოდი.

- პედაგოგად გიმუშავიათ?

- სწავლა რომ დავამთავრე, ყაზბე­გში, სოფელ სნოში გამგზავნეს განაწილებით, სადაც 5 წელი პედაგოგად ვიმუშავე. იქ განათლებული, პოეზიის მოყვარული ხალხი ცხოვრობს... მაშინ დავუახლოვდი იორამ ღუდუშაურს (პატრიარქის ძმისშვილს), პოეტსა და ფოლკლორ­ისტს. იქ გატარებულმა წლებმა სულიერად გამამდიდრა.
სნოდან მესხეთში დავბრუნდი. კარგა­ ხანს ვალეს პირველ საშუალო სკოლაში ვმუშაობდი, მოგვიანე­ბით ივ. ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის ახალციხის ფილიალში ვასწავლიდი მომავალ პედაგოგებს ხატვის სწავლების­ მეთოდიკას. ამჟამად საერო სკოლაში ხატვას ვასწავლი აბიტურიენტებს.­ სკოლის ხელმ­ძღვანელი დედა ევგენიაა. ეს სასწავლებელი მათთვისაა, ვისაც კერძოდ მომზადების სახსრები არა აქვთ. ვალეში მოსწავლეების რიცხვი შეთხე­ლდა. კულტურის სახლში იშვიათად თუ გვეწვევა ვინმე, აქაურები ან ახალციხეში­ არიან დასაქმებული, ან მიწათმოქმედებას ეწევიან.

- გარდა ამ ფიგურებისა, კიდევ რა მიმართულებით მუშაობთ?

- ესკიზებს ვაკეთებ ქანდაკებაში. ახა­ლციხეში რაბათის ციხე რომ აღადგინეს,­ ხუთი ქანდაკება უნდა დადგმულიყო. კონ­კურსში გავიმარჯვე და ჩემი ნამუშევარი სახელწოდებით "მტკვრის ხეობა მესხეთში",­ უნდა დადგმულიყო ციხეზე, მაგრამ ეს პროექტი აღარ განხორციელდა.
ვმუშაობ ფერწერაშიც. აქაური პეიზა­ჟები გადამაქვს ტილოზე. ვცდილობ, მესხეთის ისტორიული ძეგლები ავსახო ჩემს ნამუშევრებში. თემატური ნამუშევრებიც მაქვს.­ ახლახან ერთმა ესპანელმა მხატვარმა ჩემი "დედაშვილობა" შეიძინა. კიდევ რამდენიმე­ უცხოელია ჩემი ტილოს მფლობელი.

ახალც­იხეში ფილმს იღებდნენ და მთელი­ გადამღები ჯგუფი მოვიდა ჩემს გამოფენაზე. ჰოდა, ნახატებიც შეიძინეს. რამდენიმე­ კედლის მხატვრობაც გავაკეთე. დროდადრო შეკვეთებიც მაქვს. შინაც ვიღებ­ მოსწავლეებს, ზოგს უფასოდ, ზოგს გასამრჯელოს სანაცვლოდ. სხვათა შორის, ჩემი მომზადებული ხუთი ბავშვი სამხატვრო აკადემიის­ სტუდენტი გახდა და ძალიან ვამაყობ.
მიყვარს მოგზაურობა, მთელი საქარ­თ­ველო ფეხით მაქვს შემოვლილი. ვისურვებდი­ საქართველოს გამთლიანებას როგ­ორც ტერიტორიულად, ისე სულიერად. არ შეიძლება ქიშპი, ერთი მიზანი უნდა გვქონდეს. ცხოვრებაში­ ხომ სიყვარული, სიკეთის კეთებაა ყველაზე მთავარი.

ეკა სალაღაია
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
რუბრიკის სხვა სიახლეები