"მაცუმოტოს მერიამ, პატივისცემის ნიშნად, ხის დარგვა შემომთავაზა. მას აბრაზე აწერია: "საქართველო, კარლო ქველაძე"
30-10-2017
"მაცუმოტოს მერიამ, პატივისცემის ნიშნად, ხის დარგვა შემომთავაზა. მას აბრაზე აწერია: "საქართველო, კარლო ქველაძე"
იაპონიაში ვენახები ხეივნებად არის გაშენებული. როგორც კი მტევნის ჩამოყალიბება იწყება, თით­ოეულს წყალგ­აუმტარი ქაღალდის ჩანთას წამოაცვამენ, რათა შეწამვლისას მტევანს ნიტრატი არ მოხვდეს. როდესაც დამწიფებას იწყებს, მეტი სინათლე სჭირდება, ამიტომ ქაღალდის­ ჩანთას­ გამჭვირვალე ჩანთით ცვლიან, უკვე სიმწიფეში შესულს კი ხსნიან და ქოლგასავით საფარს აფარებენ, რათა წვიმის დროს ვაზის ფოთოლზე შერჩენილი ნიტრატები არ ჩამოირეც­ხოს მტევანზე

ჟურნალისტებს ხშირად გვეძლევა საინტერესო ადამიანებთან ურთიერთობების საშუალება. ჩემი რესპონდენტი იაპონური ამომავალი მზის ორდენის კავალერი, საქართველო - იაპონიისა და
საქართველო-ჩეხეთის ასოციაციების პრეზიდენტი, საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი კარლო ქველაძე, სწორედ ასეთი პიროვ­ნება გახლავთ. წელს ჩეხეთთან ურთიერთობის - 55, იაპონიასთან ურთიერთობის - 30 და დაბადებიდან 85 წელი უსრულდება, რასაც სულითა­ და გულით ვულოცავთ.

- სკოლა ოქროს მედალზე, პოლიტექნიკური ინსტიტუტი კი წითელ დიპლომზე დავამთავრე... სსრკ-ის ახალგაზრდული­ დელეგაციის წევრთა
შორის გამაერთიანეს და 1960 წელს ინგლისში გაგვგზავნეს - უმაღლეს სკოლებს უნდა გავცნობოდით, როგორ სწავლობენ, ცხოვრობენ და მუშაობენ.

- და მერე სსრკ-ში მოგეყოლათ, რა ცუდად ცხოვრობენ საბრალო კაპიტალისტები­ და როგორი ბედნიერია საბჭოთაო?...

- გამამხიარულეთ... მახსოვს, შვედურ სუფრასთან მიგვიწვიეს. დავიბენით, ვიფიქრეთ, არ შევრცხვეთ-მეთქი და ფერად ქაღალდებში გახვეული თითო­-თითო­ ყველაფერი ავიღეთ. გავხსენით წითელ ქაღალდში­ - ყველი, მეორე გავხსენით - ყველი, კიდევ - ყველი. ასე რომ, მაგრად ჩავიჭერით.
მოგვიანებით ამერიკაში გავემგზავრე. ჩემთან ერთად ნომერში მოსკოვის ცენტრალური არხის ტელეოპერატორი ცხოვრობდა. ერთ დღესაც დაღონებული დაბრუნდა. გაცოფებული ვარ, მთელი ქალაქი­ შემოვიარე და კაციშვილი ვერ ვნახე, საბჭოთა კავშირზე კარგი ეთქვა, რომ ჩამეწერაო.
ნიუ-ჰეივენში აეროპორტის რესტორანში შემოგვთავაზეს შესვლა. ჯგუფის­ ხელმძღვანელმა, ხელჩანთების შეტანა უხერხული ხომ არ იქნებაო, იკითხა. აგერ დაალაგეთ შესასვლელთანო, გვითხრა ამერიკ­ელმა გიდმა და რადგან ჯგუფის ხელმძღვ­ანელის რეაქცია არ მოეწონა, დაამშვიდა, ნუ გეშინიათ, არავინ წაიღებს, კუთხეში ფერადკანიანი რომ დგას, მათხოვარს კი ჰგავს, მაგრამ უშიშროების წარმომადგენელია, თქვენ გიცავთო.

- ჩეხეთში რა მიზნით აღმოჩნდით?

- ჩეხური კონსტრუქციის მანქანაზე გავაკეთე გამოგონება და საავტორო მოწმ­ობა მივიღე, რის გამოც სამეცნიერო მივლინებით გავემგზავრე ჩეხეთში, "ბატიას" ფაბრიკაში­. 60-იან წლებში სსრკ-ში საუკეთესოდ ითვლებოდა­ "ბატიას" ფეხსაცმელი. ტომაშ­ ბატია მეწაღე იყო, მერე დაიქირავა ხელოსნები და შექმნა ჯგუფი, მოგვიანებით კი უკვე მთელი მსოფლიოსთვის კერავდა. მოკლედ, როგორც იქნა, ჩავედი. ვდგა­ვარ ბაქანზე, ხალხი წავიდ-წამოვიდა და მხოლოდ ერთი ხანში შესული მამაკაცი და ორი ახალგაზრდაღა დავრჩით. მივხვდი, მე მელოდნენ. მოგვიანებით ერთი მათგანი გამომიტყდა, თქვენთან­ შესახვედრად სტუდენტები გამოვუშვით, მაგრამ ვერ ამოგიცნესო.­ როგორ უნდა ამოვეცნე-მეთქი. მაგის ამოცნობას რა უნდა, ყველა საბჭოთა მოქალაქე ფართხუნა შარვლითა და გრძელი ლაბადით ჩამოდისო. მე ინგლისში ყოფნისას იქაურ მაღაზიებში შევიმოსე, ამიტომაც დავაბნიე ჩეხები... ჩეხეთშივე წავიკითხე წიგნი "100 შეხ­ედ­ულება იაპონიაზე" და ეს ქვეყანა შევი­ყვარე. ერთხელ მაცუმოტოში იაპონიის პრინც ტაკამოდოსთან შეხვედრის საშუალ­ება მომეცა და ქართული ხმალი ვუსახ­სოვრე. ვიცი, რომ ქართველებს დიდი ტრადიციები და კარგი ღვინო გაქვთ, მაგრამ ხელოვნების ასეთ ნიმუშზე არაფერი­ ვიცოდიო, მითხრა და ხმალი ჩაიხუტა. მაცუმოტოს მერიის გადაწყვეტილებით, პატივისცემის ნიშნად, ხის დარგვა შემომთავაზეს. მას აბრაზე აწერია: "საქართველო, კარლო ქველაძე". ეს ძალიან მეამაყება.

იაპონიაში ძალიან უყვართ ყვავილები­. ხშირად აწყობენ ყვავილების ფესტივალ­ებს,­ ყველაფერზე ყვავილს სახავენ, ქვეყანაში შესასვლელად ვიზა რომ ჩაგირტყან, ბეჭედზეც ყვავილია გამოსახული.

ერთხელ ქალაქ იამანასში ჩავედი. მით­ხრეს, ვიცით, ღვინის ქვეყნიდან ხართ, არ გინდათ, რთველს დაესწროთო? იქ ვენახები გაშენებულია არა ზვრებად, არამედ ხეივნებად ისეთ სიმაღლეზე, რომ მტევანს თავისუფლად მისწვდე. როგორც კი მტევნის ჩამოყალიბება იწყება, თით­ოეულს წყალგ­აუმტარი ქაღალდის ჩანთას წამოაცვამენ, რათა შეწამვლისას მტევანს ნიტრატი არ მოხვდეს. როდესაც დამწიფებას იწყებს, მეტი სინათლე სჭირდება, ამიტომ ქაღალდის­ ჩანთას­ გამჭვირვალე ჩანთით ცვლიან, უკვე სიმწიფეში შესულს კი ხსნიან და ქოლგასავით საფარს აფარებენ, რათა წვიმის დროს ვაზის ფოთოლზე შერჩენილი ნიტრატები არ ჩამოირეც­ხოს მტევანზე.

იაპონიაში საშუალო სკოლა რომ დაამთავრო, 2001 იეროგლიფი უნდა იცოდე.­ მწერალი 8 ათასამდე იეროგლიფს­ იყენებს.­ მხოლოდ"მადლობა - გააჩნია, ხელოვნებაზე საუბრობ, მედ­იცინაზე თუ ლიტერატურაზე - სხვადასხვანაირად იწერება. მე 15 მადლობა ვიცი, ალბათ, მეტიც არსებობს.
იმ ქართულ წიგნებს შორის, რომელიც­ იაპონიაში ითარგმნა (ზოგი სკოლებშიც ისწავლება), ერთ-ერთი ოტია იოსელიანის "დაჩის ზღაპრებია", სახელ­წოდებით "მსოფლიოში ყველაზე მამაცი ბავშვი".

იაპონიაში ყველა ქარხანასა და ფაბ­რ­იკას თავისი ჰიმნი და სპეცფორმა აქვს. მუშაობას ჰიმნის შესრულებით იწყებენ, მერე ვარჯიშობენ, მერე მიდიან დაზგასთან და ეუბნებიან, გმადლობთ, რომ გუშინ­ ისე იმუშავე, წუნი არ გამოუშვი­. იაპონელები ძალიან შრომისმოყვარენი არიან, დასვენების დროსაც კი მუშაობენ...
მსოფლიოს ორი მესამედი მაქვს მოვლილი. წარმოუდგენელი სილამაზისაა­ ავსტრალია. დედაქალაქში არც ერთი ქარხანა არ ფუნქციონირებს. გზების გასწვრივ საგზაო ნიშნებია: "ფრთხილად, კენგურუ!"

ახალ ზელანდიაში, ოკლენდში, ტრაპთან დაგვხვდნენ ორ რიგად ჩამწკრივებული ქალები, ყვავილებით სავსე კალათებით. ჩამოსულებს ყვავილებს ჩუქნიდნენ თხოვნით, სიგარეტი არ მოსწიოთო...

- 24 ოქტომბერს 85 წელი შეგისრულდათ?­

- წლები გადის, მე კი ვრწმუნდები - ცხოვრებაში მთავარია, გიყვარდეს შენი საქმე და ერთგულად ემსახურო სამშობლოს.

ეკა სალაღაია
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით