"სწავლა ნამ­დვი­ლი ან­ტი­დეპ­რე­სან­ტი აღ­მოჩ­ნდა - დაბ­რუ­ნე­ბა ისევ ცხოვ­რე­ბა­ში" - 70 წლის სტუდენტის რთული და საინტერესო ცხოვრება
31-08-2018
"სწავლა ნამ­დვი­ლი ან­ტი­დეპ­რე­სან­ტი აღ­მოჩ­ნდა - დაბ­რუ­ნე­ბა ისევ ცხოვ­რე­ბა­ში" - 70 წლის სტუდენტის რთული და საინტერესო ცხოვრება
70 წლის გი­ორ­გი მი­ქა­ძე თბი­ლი­სის სა­ხელ­მწი­ფო უნი­ვერ­სი­ტე­ტის სტუ­დენ­ტია და მი­აჩ­ნია, რომ ეს სენ­სა­ცია სუ­ლაც არ არის. ადა­მი­ა­ნი მეტი გან­ვი­თა­რე­ბის­კენ მუდ­მი­ვად უნდა ის­წრა­ფო­დეს.

ჩვენ ბა­ტო­ნი გი­ორ­გის ცხოვ­რე­ბას თან­მიმ­დევ­რუ­ლად გავ­ყე­ვით, ამ­ბობს, რომ ახალ­გაზ­რდო­ბა­ში რუ­სეთ­ში ორი უმაღ­ლე­სი სას­წავ­ლე­ბე­ლი და­ამ­თავ­რა, მათ შო­რის ეკო­ნო­მი­კუ­რი ფა­კულ­ტე­ტი.

"რუ­სეთ­ში ვცხოვ­რობ­დი და ყვე­ლა ეტა­პი - ბაღი, სკო­ლა უმაღ­ლე­სი სას­წავ­ლებ­ლე­ბი იქ მაქვს გავ­ლი­ლი. სა­ქარ­თვე­ლო­ში 80-იანი წლე­ბის ბო­ლოს დავ­ბრუნ­დი, მა­შინ, აქ რთუ­ლი პე­რი­ო­დი იწყე­ბო­და. მა­მი­დამ ბინა და­მი­ტო­ვა და სა­ცხოვ­რებ­ლად თბი­ლის­ში გად­მო­ვე­დი,
თუმ­ცა გად­მოს­ვლის სურ­ვი­ლი დიდი ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში მქონ­და. მე მინ­დო­და, მაგ­რამ მე­უღ­ლეს ამის სურ­ვი­ლი არ ჰქონ­და.

ჩვენ შო­რის სხვა გა­უ­გებ­რო­ბას ესეც და­ე­მა­ტა და დავ­შორ­დით... 5 წლის შვი­ლი მას­თან დავ­ტო­ვე. რა­ღაც პე­რი­ო­დი მათ­თან კონ­ტაქ­ტი კი მქონ­და, მერე სარ­თოდ და­ი­კარ­გნენ, არა­ფე­რი ვი­ცო­დი მათ­ზე. ჩემი ყო­ფი­ლი მე­უღ­ლე გა­თხო­ვი­ლა, უცხო­ელს
გაჰ­ყო­ლია, გვა­რიც შე­უც­ვლია და ვე­ღარ ვპო­უ­ლობ­დი... 22 წის შემ­დეგ ჩემ­მა ვაჟ­მა თა­ვად მომ­ძებ­ნა"
- გვე­უბ­ნე­ბა გი­ორ­გი მი­ქა­ძე.

მას კი­დევ ერთი ვაჟი ჰყავს, რო­მე­ლიც მე­ო­რე მე­უღ­ლის­გან შე­ე­ძი­ნა. ქალი გერ­მა­ნე­ლი ყო­ფი­ლა და მას­ზე სა­ქარ­თვე­ლო­ში გად­მოს­ვლის შემ­დეგ იქორ­წი­ნა, თუმ­ცა 10 წლის წინ ბა­ტო­ნი გი­ორ­გი დაქვრივ­და:

"ბავ­შვი 11 წლის დამ­რჩა, ცოლი აღარ მო­ვიყ­ვა­ნე და მარ­ტომ გავ­ზარ­დე. ჩემი კოტე ივ­ნის­ში 22 წლის გახ­და, კარ­გი ბი­ჭია, ახლა ცო­ლიც მო­იყ­ვა­ნა... უფ­რო­სი ვაჟი კი ინ­გლის­შია გაზ­რდი­ლი" - გვიყ­ვე­ბა რეს­პონ­დენ­ტი.

გი­ორ­გი მი­ქა­ძემ თბი­ლის­ში გად­მოს­ვლის შემ­დეგ, მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა მი­ი­ღო კონ­კურ­სში - იმ დრო­ის­თვის ახ­ლად­გახ­სნილ "რი­ტუ­ა­ლე­ბის სა­სახ­ლე­ში" კად­რებს არ­ჩევ­დნე­ნო.

"ჩემი ნაშ­რო­მი მო­ი­წო­ნეს და ცნო­ბი­ლი ქო­რე­ოგ­რა­ფის, ომარ მხე­ი­ძის მო­ად­გი­ლე გავ­ხდი. მერე სა­მი­ნის­ტრო­ში, რო­მე­ლიც ად­გი­ლობ­რივ კუ­რორ­ტებს კუ­რი­რებ­და, გან­ყო­ფი­ლე­ბის უფ­რო­სის მო­ად­გი­ლედ გა­და­მიყ­ვა­ნეს..." - გვიყ­ვე­ბა რეს­პონ­დენ­ტი.

90-იან წლებ­ში, მძი­მე ეკო­ნო­მი­კუ­რი მდგო­მა­რე­ო­ბას ბარ­ში დაკ­ვრით გა­და­ურ­ჩა. ამ­ბობს რომ, ბავ­შვო­ბი­დან, რო­გორც უამ­რა­ვი მისი თა­ნა­ტო­ლი, რო­კით იყო გა­ტა­ცე­ბუ­ლი და ეს და­ეხ­მა­რა.

"7 წლის წინ, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ინ­სულ­ტი და­მე­მარ­თა. ჩემი შვი­ლი გერ­მა­ნულ სკო­ლა­ში სწავ­ლობ­და, კარ­გი პერ­სპექ­ტი­ვა იყო, რომ გერ­მა­ნი­ა­ში სას­წავ­ლებ­ლად წა­სუ­ლი­ყო. მაგ­რამ 9 კლა­სი და­ამ­თავ­რა და ისე, რომ არ ვი­ცო­დი, სწავ­ლა "იკა­როს­ში" და­ი­წყო, სას­წავ­ლე­ბელ­ში, რო­მე­ლიც ტუ­რიზ­მის­თვის სა­ჭი­რო კად­რებს ამ­ზა­დებს. სა­რეს­ტორ­ნო მი­მარ­თუ­ლე­ბით სწავ­ლობ­და, მიმ­ტა­ნა­დაც მუ­შა­ობ­და და ყვე­ლა­ნა­ი­რად მეხ­მა­რე­ბო­და, რომ ფეხ­ზე დავ­მდგა­რი­ყა­ვი. მეხ­მა­რე­ბო­და უფ­რო­სი შვი­ლიც. იხილეთ სრულად
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით