"დედას ველოდებოდი, შემპირდა, ვიშოვი რამენაირად კაბას, არ ინერვიულო, და მოვალო"
07-09-2018
"დედას ველოდებოდი, შემპირდა, ვიშოვი რამენაირად კაბას, არ ინერვიულო, და მოვალო"
"ქალები საქართველოდან" ფარგლებში გამოქვეყნდა 25 წლის ანა ქარდავას ისტორია, რომელსაც უცვლელად გთავაზობთ:

ანი ქარდავა, 25 წლის, გალი

"ძალიან პატარა ვიყავი გალი რომ დავტოვეთ, სადღაც წლის და 8 თვის, ამიტომ სახლის დატოვების მომენტი და მგზავრობა კარგად არ მახსოვს. მახსოვს თბილისში ჩვენი ცხოვრება როგორი იყო, როცა ჩამოვედით.

მახსოვს 14 ლარზე რიგში დგომა, რომ წყალი არ გვქონდა, რომ 2 გაჩერება უნდა გევლო ფეხით წყლის მოსატანად. მახსოვს, მამაჩემის წასვლა რუსეთში სამუშაოს მოსაძებნად, დეიდაჩემის წასვლა
თურქეთში, ასევე, სამუშაოდ. მახსოვს, ჩემი ძმა, რომელიც მაშინ 14 წლის იყო და თანხის გადახურდავების ჯიხურში მუშაობდა. მთელი ოჯახი მისი შემოსავლით ვცხოვრობდით. მოგვიანებით, მდგომარეობა უფრო გაუარესდა, მამაჩემი ვერაფერს გვიგზავნიდა, დეიდაჩემის გამოგზავნილი თანხით კი მე, დედა და ჩემი 3 ძმა ვერ ვიცხოვრებდით, ამიტომ მე, დედა და ჩემი
უმცროსი ძმა თბილისში დავრჩით, ჩემი ორი ძმა კი თურქეთში წავიდა დეიდაჩემთან სამუშაოს საპოვნელად. ერთი 15 წლის იყო, მეორე 17-ის. მახსოვს, მათი წასვლის შემდეგ დედა დაახლოებით 2 თვე ტიროდა. ნერვიულობდა და ცუდად იყო, მაგრამ ნელ-ნელა სიტუაცია დალაგდა და დედამაც სხვანაირად დაიწყო ფიქრი.


ჩემი ძმები თეთრეული „დო-რე-მი“-ს (ახლანდელი „თაჩი“) საწყობში მუშაობდნენ. უფროსი ძმა იხსენებს ხოლმე, რომ ძალიან მინდოდა იმ ბიჭებივით ვყოფილიყავი, საღამოობით მეგობრებთან ერთად რომ დასეირნობდნენ მშვიდად ქუჩაშიო, მაგრამ ეს ფუფუნება იყო ჩემთვის, რადგან დღეში 12 საათს ვმუშაობდიო.

ჩემი ძმა დღეს "თაჩი"-ს გენერალური დირექტორია მოსკოვში.
არცერთს ბავშვობა არ ჰქონდათ, სულ მუშაობდნენ, სულ ჩვენ გვარჩენდენ და ჩვენთან აგზავნიდნენ გამომუშავებულ თანხას, ალბათ, ამიტომაცაა, რომ უფროსი ძმა დღემდე შვილების სათამაშო მანქანებით თამაშობს ხოლმე, რადგან ის პერიოდი, როდესაც ბავშვურად უნდა ეცხოვრა, მას არ ჰქონია.

წასვლიდან დაახლოებით 7 წელიწადში დაბრუნდნენ უკან და დღემდე ვგრძნობ იმას, რაც ამ წლებმა დააკლო ჩვენს ურთიერთობას. ისეთი და-ძმური ურთიერთობა, ახლო და მჭიდრო ვეღარ გვაქვს. ძალიან ბევრი დაგვაკარგვინა იმ 7-მა წელმა, თუმცა, ფაქტია, გადაგვარჩინა კიდეც.

ამ რთული პერიოდიდან ჩარჩენილი მაქვს ერთი მოგონება: ბაღში საახალწლო წვეულება გვქონდა, მე წითელქუდას როლი მერგო და მასწავლებელმა მკაცრად დაიბარა, რომ წითელი კაბით და ქუდით მივსულიყავი. ძალიან გვიჭრიდა მაშინ, ჩემი ძმები ახალი წასულები იყვნენ თურქეთში, იყო დღეები პურის ფული სანატრელი გვქონდა, ამიტომ, როგორც ბავშვი, ძალიან განვიცდიდი, რომ წვეულებაზე შეიძლებოდა სხვების მსგავსად შესაბამისად ჩაცმული ვერ მივსულიყავი. მახსოვს, ბაღში ვიჯექი ერთ-ერთ ოთახში, გარშემო დედები შვილებს აცმევდნენ, პრანჭავდნენ, თმებს უკეთებდნენ. მე სკამზე ვიჯექი მარტო და დედას ველოდებოდი, რომელიც შემპირდა ვიშოვი რამენაირად კაბას, არ ინერვიულო, და მოვალო. მახსოვს, გადალაპარაკებები, რომ დევნილი ვიყავი და ძალიან გვიჭირდა. ძალიან ვღელავდი, მეგონა, დედამ ვერ მიშოვა კაბა, მაგრამ მეხსიერებაში კარგად მაქვს ჩაბეჭდილი ის წამი, როცა ოთახში დედა დავინახე წითელი კაბით და ქუდით ხელში.“

° პროექტი ხორციელდება ქალთა საინიციატივო ჯგუფის "ქალები საქართველოდან" (ავტორები: მაიკო ჩიტაია, იდა ბახტურიძე, ნინო გამისონია, ფოტოგრაფები:ნინო ბაიდაური, სალომე ცოფურაშვილი). პლატფორმა შეიქმნა ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის (NDI) მხარდაჭერით და შვედეთის განვითარების სააგენტოს (SIDA) დაფინანსებით. ამჟამად, ახალი ინტერვიუების ჩაწერა და სტატიების ნაწილის მომზადება ხდება აღმოსავლეთ-დასავლეთის მართვის ინსტიტუტის (EWMI) ACCESS-ის პროექტის ფარგლებში, ამერიკის შეერთებული შტატების საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს (USAID) დაფინანსებით.
° სტატიების შინაარსზე პასუხისმგებელია ქალთა საინიციატივო ჯგუფი "ქალები საქართველოდან". ის შესაძლოა არ გამოხატავდეს USAID-ის, ამერიკის
° შეერთებული შტატების მთავრობის, EWMI-ს, NDI-სა და Sida-ს შეხედულებებს.
° #ქალებისაქართველოდან
...
09 მარტი 2019 21:30
ყველას გვაქვს მოსაგონარი საშინელი 90-იანი წლები, ხოდა ვისაც აქვს სურვილი მოიგონოს! მე პირიქით დავივიწყო მინდა, თუმცა იმ წლებში ცივი წყლით რეცხვისგან დაავადებული ძვლები არ მავიწყებენ!
ლილი
09 მარტი 2019 16:39
37 ში ნახევარი თბილისის ინტელიგენცია რეპრესირებულ იქნა. უამრავ პატარას მშობლები გადაუსახლეს და დაუხვრიტეს.გენი თავის გზას მაინც პოულობს ობლად უპატრონიდ დარჩენილი ბავშვებისგან უამრავი სასახელო ადამიანი დადგა.
ხვაშაქ ფარიანი
10 იანვარი 2019 01:34
ეხლა უკეთესობაა?

რედაქტორის რჩევით
თქვენი აზრით, აქვს თუ არა ადგილი ხელისუფლების მხრიდან ბიზნესზე ზეწოლას  დღეს საქართველოში?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, აქვს თუ არა ადგილი ხელისუფლების მხრიდან ბიზნესზე ზეწოლას დღეს საქართველოში?
თვის კითხვადი სტატიები