"აღარ შე­მიძ­ლია ამ ჯო­ჯო­ხეთ­ში ცხოვ­რე­ბაო... ამ ყვე­ლაფ­რის მერე რეკავს 112-ში..." - გარდაცვლილი სანდრო ბერაძის მეგობრის სულისშემძვრელი წერილი
"აღარ შე­მიძ­ლია ამ ჯო­ჯო­ხეთ­ში ცხოვ­რე­ბაო... ამ ყვე­ლაფ­რის მერე რეკავს 112-ში..." - გარდაცვლილი სანდრო ბერაძის მეგობრის სულისშემძვრელი წერილი
ფოტო:სანდრო ბერაძე
29 ოქტომბერს პირველი არხის ოპერატორი სანდრო ბერაძე გარდაცვლილი იპოვეს. სანდრო ბერაძეს ოჯახი 3 დღე ეძებდა. სამძებრო სამუშაოებში მაშველები და პოლიცია მონაწილეობდა. როგორც 29 წლის ბი­ჭის დედა, ნინო ლო­ლა­ძე ჟურნალისტებთან საუბარში ამბობდა, შვილს გარ­კვე­უ­ლი პრობ­ლე­მე­ბი ჰქონ­და, აზარ­ტულ თა­მა­შებ­ზე და­მო­კი­დე­ბუ­ლი იყო. მისივე თქმით, ოჯახს დაემშვიდობა, ბო­დი­ში მოგუხადა და უთხრა, რომ "აღარ აპირებდა ასეთ ჯო­ჯო­ხე­თურ ცხოვ­რე­ბა­ში ყოფ­ნა­ს".

სანდროს მეგობარი, გიორგი ჩოგოვაძე სოციალურ ქსელში ვრცელ პოსტს აქვეყნებს:

"მო­გიყ­ვე­ბით რო­გო­რი ბიჭი იყო სან­დრი­კა... კი ბაბ...
არა ბაბ... სან­დრო პირ­ველ იან­ვარს იყო და­ბა­დე­ბუ­ლი. ხში­რად მე­უბ­ნე­ბო­და, რომ და­ბა­დე­ბის დღე არ მაქ­ვსო. ყვე­ლა ისე­დაც ქე­ი­ფობს და არა­ვის ვახ­სო­ვა­რო. სან­დრო ყვე­ლა­სი იყო და ყვე­ლას­თვის იყო. ესე­თი იყო ის. არა­ნორ­მა­ლუ­რად მზრუნ­ვე­ლი, თბი­ლი და ყუ­რა­დღე­ბი­ა­ნი. დიდი ბავ­შვი იყო თვი­თონ და ამი­ტომ ყვე­ლა პა­ტა­რას­თან გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა ჰქონ­და.

ყვე­ლა­ზე ბედ­ნი­ე­რი თავს მათ გა­რე­მოც­ვა­ში გრძნობ­და. არამ­ხო­ლოდ უყ­ვარ­და მე­გობ­რე­ბი, თა­ვად "მე­გობ­რო­ბა­ზე" გიჟ­დე­ბო­და. ვინც კი იც­ნობ­დით სან­დროს ყვე­ლას მთე­ლი გუ­ლით გი­სამ­ძიმ­რებთ, იმი­ტომ რომ შე­უძ­ლე­ბე­ლია იც­ნობ­დე მას და გულ­ში არ გყავ­დეს. ის სი­ცა­რი­ე­ლე რაც მან და­ტო­ვა, წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია რა­მემ შე­ავ­სოს.

ძა­ლი­ან დიდი ხნის წინ და­ი­წყო მისი აზარ­ტუ­ლი თა­მა­შე­ბი. გახ­სოვთ ის პე­რი­ო­დი ყო­ველ 100 მეტრში, აფ­თი­ა­ქე­ბი­ვით სლოტ კლუ­ბე­ბი, რომ იყო გახ­სნი­ლი. მა­შინ თვი­თო­ნაც პა­ტა­რა იყო. და­ი­წყო თა­მა­შით. არ იცო­და მა­შინ სი­ცო­ცხლეს თუ ეთა­მა­შე­ბო­და და როცა ეს გა­ი­აზ­რა მას მერე მუდ­მივ ბრძო­ლა­ში იყო სა­კუ­თარ თავ­თან. ბრძო­ლა­ში, რო­მელ­შიც და­მარ­ცხდა. და­მარ­ცხდა არა იმი­ტომ რომ სუს­ტი იყო - მან ვე­ღარ გა­უძ­ლო იმას, რომ სა­კუ­თარ თავს ვერ ერე­ო­და.

სა­შინ­ლად არ მოს­წონ­და ის სან­დრო, რო­მე­ლიც და­მო­კი­დე­ბუ­ლი იყო აზარტზე. სა­გულ­და­გუ­ლოდ მა­ლავ­და ამას. ამ წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში, რაც ვმე­გობ­რობთ, რამ­დენ­ჯერ უთხო­ვია ჩემ­თვის: "გიოს არ უთხრა ხო იცი..." ამ ზა­ფხულს რა­ღა­ცე­ე­ბის რა­დი­კა­ლუ­რად შეც­ვლა და­ი­წყო. არ ვი­ცო­დი, ვერ მივ­ხვდი, რომ ეს გა­დამ­წყვე­ტი ბრძო­ლა იყო. 50-ჯერ მანც აქვს ნათ­ქვა­მი ვარ­ჯი­ში და­ვი­წყე და წამო შენც... "მაგ­რად გა­გის­წორ­დე­ბა ბაბ...", მი­რე­კავ­და სა­ღა­მო­ო­ბით... გამო ლის­ზე ავი­დეთ ვი­სე­ირ­ნო­თო.

პა­რა­ლე­ლუ­რად, ვი­ცო­დი რომ ფსი­ქო­ლოგ­თან და­დი­ო­და. სამ­სა­ხურ­შიც დაბ­რუნ­და. ბრძო­ლაც და­ი­წყო სა­თა­მა­შო ბიზ­ნე­სის წი­ნა­აღ­მდეგ. "ბიზ­ნე­სის", რო­მელ­მაც სა­ბო­ლო­ოდ სი­ცო­ცხლე­ზე უარი ათ­ქმე­ვი­ნა. სწო­რედ ამ ბრძო­ლის ნა­წი­ლი გა­ხა­და თა­ვი­სი სიკ­ვდი­ლიც. სა­დღაც ოდეს­ღაც ნათ­ქვა­მი აქვს ეს ჩემ­თვის. მო­ფიქ­რე­ბუ­ლი ჰქონ­და რო­გორ შე­ეძ­ლო და­ე­მარ­ცხე­ბი­ნა ის, რა­მაც სი­ცო­ცხლე გა­უმ­წა­რა. მა­შინ ეს ისე­თი წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლი ჩან­და... თუმ­ცა, ამა­ზე ცოტა ქვე­ვით მო­გიყ­ვე­ბით.

მე­უბ­ნე­ბო­და რომ აღარ თა­მა­შობ­და. ბოლო თვე­ებ­ში რამ­დენ­ჯერ­მე ტე­ლე­ფონ­ში ჩამძვრალს რომ წა­ვას­წა­რი მი­თხრა: "არა ბაბ... 10 ლარი ხო იცი..." თურ­მე უკვე ჩემ­თა­ნაც მა­ლავ­და... ასე დარ­ჩა მარ­ტო თა­ვის კოშ­მარ­თან. რაც ყვე­ლა­ზე მე­ტად აწუ­ხებ­და, იმა­ზე უკვე მე­გობ­რებ­საც კი ვე­ღარ ელა­პა­რა­კე­ბო­და.. ასე დარ­ჩა მარ­ტო. მარ­ტო დარ­ჩა სან­დრო. სან­დრი­კა, რომ­ლის სა­ხე­ზე მუ­დამ ღი­მი­ლი იყო, რო­მე­ლიც მუდ­მი­ვად ფიქ­რობ­და სხვებ­ზე.

ეს არაა უბ­რა­ლოდ ლა­მა­ზი სი­ტყვე­ბი... მარ­თლა ესე იყო. იმ­დე­ნი რა­მის მო­ყო­ლა შე­მიძ­ლია სან­დროს მა­გარ ბი­ჭო­ბა­ზე. ეს ის­ტო­რი­ე­ბი არც ერ­თმა­ნეთს გავს და არც რამე სხვა ამ­ბებს. მარ­ტო სან­დრი­კას შე­ეძ­ლო ესე­თი ცხოვ­რე­ბა ეცხოვ­რა. ბო­ლოს მიხ­ვდა რომ უბ­რა­ლოდ ვე­ღარ აგ­რძე­ლებ­და და და­ხუ­რა თა­ვი­სი წიგ­ნი. არა­ვინ იფიქ­როთ რომ სან­დრომ თა­ვის სი­ცო­ცხლე რამე კონ­კრე­ტუ­ლი თან­ხის წა­გე­ბის გამო დათ­მო. არც ის იფიქ­როთ, რომ ეს სპონ­ტა­ნუ­რი, იმ დღის გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბაა. აფექ­ტზე ხომ სა­ერ­თოდ ზედ­მე­ტია ლა­პა­რა­კი...

40 წუთი მარ­ტო ტაქ­სით იარა დი­დუ­ბი­დან იმ ულა­მა­ზეს ტყემ­დე. გზად შე­ი­ძი­ნა რაც სჭირ­დე­ბო­და. მო­ამ­ზა­და ყვე­ლა­ფე­რი. მთე­ლი გუ­ლით აკე­თებ­და ყო­ველ­თვის ყვე­ლა­ფერს. არ შე­ეძ­ლო სხვა­ნა­ი­რად. მერე და­უ­რე­კა დე­დას და ძმას და­სამ­შვი­დო­ბებ­ლად და ბო­დი­შის მო­სახ­დე­ლად. და­ვი­ღა­ლეო... ღმერ­თმაც მი­მა­ტო­ვაო. აღარ შე­მიძ­ლია ამ ჯო­ჯო­ხეთ­ში ცხოვ­რე­ბაო... ამ ყვე­ლაფ­რის მერე რა­კავს 112-ში. ეუბ­ნე­ბა რომ ტყე­შია და თა­ვის მოკ­ვლას აპი­რებს. იმა­საც ამ­ბობს, რამ მი­იყ­ვა­ნა ამ მდგო­მა­რე­ო­ბამ­დე. ბო­ლოს ეუბ­ნე­ბა, რომ ეხლა მე­ძე­ბეთ ტყე­ში, თქვე­ნი დე­დაც ვა­ტი­რეო...

ამ სა­ტე­ლე­ფო­ნო ზა­რის ჩა­ნა­წე­რი ძა­ლი­ან გვჭირ­დე­ბა იმის­თვის, რომ სან­დროს ხმაც ის­მო­დეს იმ ბრძო­ლა­ში, რო­მე­ლიც თა­ვად და­ი­წყო. ვი­საც დახ­მა­რე­ბა შე­გიძ­ლი­ათ ამ ამ­ბავ­ში დაგ­ვეხ­მა­რეთ...

შემ­დეგ ტე­ლე­ფონს აერ­თებს "ფო­ვერ­ბენკში". ალ­ბათ იმის­თვის მერე გვე­პო­ვა და და­წყე­ბუ­ლი საქ­მე ბო­ლომ­დე მი­ყავს. არ იცო­და სან­დრომ, რომ 4 დღე ვერ ვი­პო­ვი­დით... ნამ­დვი­ლად არ იცო­და.

არ შე­ეძ­ლო ეს თა­ვი­სი ძმის­თვის გა­ე­კე­თე­ბი­ნა. ძმის­თვის, რო­მე­ლიც 6 თვე ნა­ნა­ხი არ ყავ­და და ორი კვი­რის წინ, დახ­ვედ­რის შემ­დეგ, ნა­სეს­ხე­ბი ფუ­ლით რეს­ტო­რან­ში წა­იყ­ვა­ნა. დღე, როცა სან­დრო იმ არა­ბუ­ნებ­რი­ვად ლა­მაზ ტყე­ში ვი­პო­ვეთ - გიოს, სან­დროს ძმის, და­ბა­დე­ბის დღე იყო.

სი­ცო­ცხლე ისე უყ­ვარ­და, არა­ვის გვჯე­რო­და რომ ამას გა­ა­კე­თებ­და. ბოლო წა­მამ­დე ვერ და­ვუშ­ვი. როცა იმ არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად ლა­მაზ ტყე­ში შემ­ხვდა წა­მით ცო­ცხა­ლი მე­გო­ნა. ფეხ­ზე იდგა თით­ქოს. ნა­გა­ვი პარკში ქონ­და მოგ­რო­ვე­ბუ­ლი. სათ­ვა­ლე, ტე­ლე­ფო­ნი კოხ­ტად და­ლა­გე­ბუ­ლი. ასე­თი იყო სან­დრო. რა­საც აკე­თებ­და ყვე­ლა­ფერს გუ­ლით აკე­თებ­და.

ამ წე­რილს 2 დღეა ვწერ. უკვე აღარ მახ­სოვს რამ­დენ­ჯერ ვი­ტი­რე, ხმა­მაღ­ლა, პა­ტა­რა ბავ­შვი­ვით... ბო­ლომ­დე ჯერ კი­დევ ვერ მო­ვა­ხერ­ხე იმის გა­აზ­რე­ბა რაც სან­დრომ გა­ა­კე­თა, და­გეგ­მა და გა­ნა­ხორ­ცი­ე­ლა.

არა ბაბ... კი ბაბ... სულ ვე­ჩხუ­ბე­ბო­დი რა აი­ჩე­მე ეს ბაბ... მთე­ლი ქა­ლა­ქი ბა­ბუ­ლი­კებს დას­ცი­ნის მეთ­ქი... ყო­ველ­თვის ერ­თი­და­ი­გი­ვეს მპა­სუ­ხობ­და.... "არა ბაბ... ღა­და­ო­ბაა ბაბ...". ამ წე­რილს ქუ­დად სან­დროს ფო­ტოა. ლის­ზე... ნა­პირ­ზე დგას ჩემს დის­შვილ­თან თა­მა­შობს.

მე­უბ­ნე­ბო­და, რომ სა­გუ­ლა­ოდ მე უნდა წა­ვიყ­ვა­ნო პირ­ვე­ლა­დო. იმ­დე­ნი გეგ­მე­ბი ქონ­და. რამ­დე­ნი რა­მის გა­კე­თე­ბა უნ­დო­და... ბა­თუმ­ში ვი­ყა­ვით, როცა გა­ი­გო რომ ჩემი დის­თვის ხელი უნდა ეთხო­ვათ. იმ დღეს თბი­ლის­ში აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა ჩა­მო­სუ­ლი­ყო - პრო­ბა­ცი­ა­ზე თითი უნდა და­ე­დო. ცო­ცხა­ლი თა­ვით არ წა­ვი­და და დარ­ჩა. მე ამას ვერ გა­მოვ­ტო­ვე­ბო. პი­რო­ბი­თი ქონ­და მა­რი­ხუ­ა­ნას მოხ­მა­რე­ბის­თვის. ამის გამო რამ­დე­ნი­მე წე­ლია არ უშ­ვებ­დნენ ქვეყ­ნი­დან. ყვე­ლამ ვი­ცით, რო­გორ გა­ნიც­დი­და ამ ამ­ბავს. გა­მომ­წყვდე­უ­ლი იყო აქ, ჩვენ­თან. ყვე­ლაფ­რის მი­უ­ხე­და­ვად, სან­დრი­კამ პი­რა­დად მე არ და­მი­ტო­ვა არა­ნა­ი­რი კი­თხვა იმა­ზე, თუ რა­ტომ გა­ა­კე­თა ეს.

ზუს­ტად იცო­და რაც მოყ­ვე­ბო­და ამ ამ­ბავს. ნამ­დვი­ლად იცო­და და თუ კი­დევ ვინ­მე ვერ მიხ­ვდა რა მოხ­და - ნა­ხეთ ეს ფილ­მი "The life of David Gale" ცე­ცხლი და­ან­თო და თა­მა­შიც და­ამ­თავ­რა.

ის მემ­კვიდ­რე­ო­ბა, რაც სან­დრომ და­ტო­ვა ძა­ლი­ან ად­ვი­ლად და­სა­ნა­ხია. უნდა დას­რულ­დეს ეს გა­ნუ­კი­თხა­ო­ბა რა­საც აზარ­ტუ­ლი თა­მა­შე­ბით ადა­მი­ა­ნე­ბის წვა­ლე­ბა ჰქვია. უნდა დას­რულ­დეს ადა­მი­ა­ნე­ბის სი­ცო­ცხლით თა­მა­ში და ის არ­გუ­მენ­ტი, რომ სა­თა­მა­შო ბიზ­ნესს მი­ლი­არ­დე­ბი მო­აქვს ქვეყ­ნის­თვის - არის გუ­ლი­სამ­რე­ვი! აბა გა­ი­აზ­რეთ ის მი­ლი­არ­დე­ბი რა ფუ­ლით გროვ­დე­ბა.

ეს აღა­რაა მარ­ტო სან­დროს, ჩემი და შენი პრობ­ლე­მა. კარ­გად და­ფიქ­რდით და მიხ­ვდე­ბით რა ტრ...ც ვართ. დავ­დგეთ ერ­თად. თუ ვინ­მეს გო­ნია რომ ამ ამ­ბავ­ზე რა­ი­მე სა­ხით პო­ლი­ტი­კურ ქუ­ლებს და­ი­წერს ან რო­მე­ლი­მე პო­ლი­ტი­კურ გუნდს მიგ­ვა­კე­რე­ბენ, ძა­ლი­ან ცდე­ბა. ის აზრი რომ პო­ლი­ტი­კო­სე­ბის გა­რე­შე საქ­მე არ გა­მო­ვა, სა­კუ­თა­რი ტუ­ა­ლე­ტის კა­რებ­ზე ბღაჭ­ნეთ. თქვე­ნი უუ­ნა­რო დედა ვა­ტი­რე. პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბა აი­ღეთ ფარ­ჩა­კე­ბო იმა­ზე, რომ გა­მოგ­ვიმ­წყვდი­ეთ და დაგ­ვიხ­რჩეთ შვი­ლე­ბი, მე­გობ­რე­ბი, ძმე­ბი, დები, მა­მე­ბი, მე­ზობ­ლე­ბი. შა­ვე­ბი ჩა­აც­ვით დე­დებს. რამ­დე­ნი ადა­მი­ა­ნი უნდა გამ­წარ­დეს, რომ რამე შე­იც­ვა­ლოს. მე ვფიქ­რობ რომ საკ­მა­რი­სია. გვე­ყო­ფა!!!

მშვი­დო­ბით მე­გო­ბა­რო, ისეთ ქვე­ყა­ნა­ში ვცხოვ­რობთ, რომ მალე შევ­ხვდე­ბით!

წე­რილს კი სან­დროს ბო­ლოდ­რო­ინ­დე­ლი საყ­ვა­რე­ლი ფრა­ზით და­ვას­რუ­ლებ... რო­მელ­საც სულ ღი­მი­ლით ამ­ბობ­და...."ნი­ჩე­ვო, ნი­ჩე­ვო, ომია, რას ვი­ზამთ..."

P.S. სა­პატ­რი­არ­ქოს გა­სა­გო­ნად, ბიჭი გვა­ზი­ა­რე­ბი­ნეთ. მო­ნას­ტერ­ში გა­ვი­ცა­ნით სან­დრო. გთხოვთ გა­ა­ზი­ა­როთ და შე­მოგ­ვი­ერ­თდეთ. დავ­დგეთ ერ­თად #სან­დროს­თვის #სა­ქარ­თვე­ლოს­თვის #შენ­თვის #მო­მავ­ლის­თვის" - წერს სან­დრო ბე­რა­ძის მე­გო­ბა­რი გი­ორ­გი ჩო­გო­ვა­ძე. (წყარო)

Нодари
01 ნოემბერი 2019 13:55
Беври шемоикванет
ლელა
01 ნოემბერი 2019 12:59
ეს არის ერის სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხი!!! ყველამ ერთად საყოველთაო მსვლელობით ან რამე სხვა ფორმით დავაფიქსიროთ ჩვენი აზრი და სასწრაფოდ მოვთხოვოთ პარლამენტს შესაბამისი კანონის მიღება!!! ვინმემ გაუკეთოს ორგანიზება, ათას სისულელეზე ხარჯავენ დროს და ენერგიას!
lasha
01 ნოემბერი 2019 12:43
არ ვიცი მეტირება სული მიჭერეს თუ რა მჭირს მაგრამ მეზარება ჩემი თავი ესეთ ფონზე. ყველა ხელისუფლებას მივმართავ ჩახედეთ თქვენს შვილებს თვალებში და შეგრცხვებათ.

რუბრიკის სხვა სიახლეები
დღის კითხვადი სტატიები
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
თვის კითხვადი სტატიები