"ზამთრის ომი" - რუსეთ - ფინეთის ომის ქართველი მებრძოლები, რომლებიც აქამდე დაკარგულად მიიჩნეოდნენ
"ზამთრის ომი" - რუსეთ - ფინეთის ომის ქართველი მებრძოლები, რომლებიც აქამდე დაკარგულად მიიჩნეოდნენ
"ზამ­თრის ომი” - ამ სა­ხელ­წო­დე­ბით შე­ვი­და ის­ტო­რი­ა­ში რუ­სეთ-ფი­ნე­თის ომი, რო­მე­ლიც 1939 წლის 30 ნო­ემ­ბერს და­ი­წყო, რო­დე­საც და­ახ­ლო­ე­ბით ნა­ხე­ვა­რი მი­ლი­ო­ნი საბ­ჭო­თა ჯა­რის­კა­ცი ფი­ნეთ­ში გა­უფრ­თხი­ლებ­ლად შე­იჭ­რა. თავ­დას­ხმის მი­ზე­ზი კი ის გახ­და, რომ კრემლს ფი­ნე­თის გავ­ლით ნა­ცის­ტე­ბი თავ­დას­ხმის ეში­ნო­და. საბ­ჭო­თა მთავ­რო­ბა კა­ტე­გო­რი­უ­ლად მო­ი­თხოვ­და, ფი­ნე­თის ხე­ლი­სუფ­ლე­ბას მათ­თვის მიწა გა­ეც­ვა­ლა, რის შე­დე­გა­დაც სა­ზღვა­რი იმ­ჟა­მინ­დე­ლი ლე­ნინ­გრა­დი­დან მო­შო­რე­ბით გა­ივ­ლი­და, რა­ზეც ფი­ნე­თის მთავ­რო­ბამ უარი გა­ნა­ცხა­და.

საბ­ჭო­თა სამ­ხედ­რო სპე­ცი­ა­ლის­ტე­ბი მი­იჩ­ნევ­დნენ, რომ ფი­ნეთ­ზე გა­მარ­ჯვე­ბას რამ­დე­ნი­მე კვი­რა­ში იზე­ი­მებ­დნენ და "ამ დღე­სას­წა­ულს"
ბე­ლა­დის იუ­ბი­ლეს, 21 დე­კემ­ბერს და­ამ­თხვევ­დნენ, თუმ­ცა, ფი­ნეთ­მა მტერს მო­სა­ლოდ­ნელ­ზე ღირ­სე­უ­ლი წი­ნა­აღ­მდე­გო­ბა გა­უ­წია, უთა­ნას­წო­რო ომი რამ­დე­ნი­მე თვეს გაგ­რძელ­და და ყვე­ლა ლო­კა­ლუ­რი თუ მას­შტა­ბუ­რი ბრძო­ლა, ფი­ნე­ლე­ბის მიერ ბევ­რად სწო­რად იყო და­გეგ­მი­ლი, ვიდ­რე საბ­ჭო­თა მრა­ვალ­რი­ცხო­ვა­ნი ჯა­რის მე­თა­უ­რო­ბა ელო­და. ფი­ნე­ლე­ბი ხში­რად - 40 გრდუ­სამ­დე ყინ­ვა­შიც კი გა­აფ­თრე­ბულ წი­ნა­ა­ღ­გმდე­გო­ბას უწევ­დნენ
საბ­ჭო­თა არ­მი­ას... ამ ომში ფი­ნე­თი და­მარ­ცხდა, თუმ­ცა, საბ­ჭო­თა არ­მი­ას დიდი ზა­რა­ლი მი­ა­ყე­ნა.

და­სავ­ლუ­რი მე­დი­ის ცნო­ბით, საბ­ჭო­თა ტყვე­ე­ბი, რომ­ლე­ბიც ფი­ნე­ლებს ჩა­უ­ვარ­დათ ხელ­ში, ჰყვე­ბოდ­ნენ რომ ფი­ნეთ­ში, თა­ვი­ან­თი მოძ­მე მუ­შე­ბის ფი­ნე­ლი კა­პი­ტა­ლის­ტე­ბის­გან გა­სა­თა­ვი­სუფ­ლებ­ლად იბ­რძოდ­ნენ. წლე­ბის შემ­დეგ გა­ირ­კვა, რომ მათ შო­რის, არა­ერ­თი ქარ­თვე­ლი იყო.

AMBEBI.GE-ს, ქერ­ჩის სამ­ძებ­რო ჯგუ­ფი და­უ­კავ­შირ­და და იმ ქარ­თველ­თა გვარ-სა­ხე­ლე­ბი მოგ­ვა­წო­დეს, რომ­ლე­ბიც თით­ქმის ერთი სა­უ­კუ­ნის გან­მავ­ლო­ბა­ში უგზ-უკვლოდ და­კარ­გუ­ლად ით­ვლე­ბოდ­ნენ. 1940 წლის 11 მარტს, ბალ­ტი­ის ზღვის ფი­ნე­თის ყუ­რე­ში, კუნ­ძულ სურ-სარ­ზე, ფი­ნე­ლე­ბის მიერ გა­ნად­გუ­რე­ბულ 43-ე მსრო­ლელ­თა დი­ვი­ზი­ა­ში 310 ადა­მი­ა­ნი ირი­ცხე­ბო­და. მათ შო­რის, ბე­ლა­რუ­სი, უკ­რა­ი­ნე­ლი, ყა­ზა­ხი და რამ­დე­ნი­მე ქარ­თვე­ლი იყო. სამ­ხედ­რო­ე­ბის და­ღუპ­ვის ის­ტო­რი­უ­ლი მა­სა­ლე­ბი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში და­ლუ­ქუ­ლი იყო, ახლა კი, მათ გვარ-სა­ხე­ლე­ბი ხელ­მი­საწ­ვდო­მი გახ­და.

ილია მი­ხე­ი­ლის ძე კან­დე­ლა­კიშ­ვი­ლი, და­ბა­დე­ბუ­ლი 1915 წლის 25 თე­ბერ­ვალს, სიღ­ნა­ღის რა­ი­ო­ნის სო­ფელ ძვე­ლი ანა­გა­ში, მე-7 არ­მი­ის ლე­ი­ტე­ნან­ტი. იბ­რძო­და კა­რე­ლი­ის ჩრდი­ლო­ეთ ფრონტზე. სწავ­ლობ­და მოს­კო­ვის ქვე­ით­თა სას­წავ­ლე­ბელ­ში, 1937 წლი­დან მსა­ხუ­რობ­და საბ­ჭო­თა არ­მი­ა­ში. დო­კუ­მენ­ტის თა­ნახ­მად მი­იჩ­ნე­ო­და, უგზო-უკვლოდ და­კარ­გუ­ლად, თუმ­ცა, და­ი­ღუ­პა კუნ­ძულ კლეს­ტში და და­საფ­ლა­ვე­ბუ­ლია სა­ერ­თო სა­საფ­ლა­ო­ზე.

ნი­კო­ლოზ ალექ­სან­დრეს (სან­დროს) ძე თო­და­ძე, და­ბა­დე­ბუ­ლი 1917 წელს, სო­ფელ არ­გვეთ­ში. დო­კუ­მენ­ტე­ბის თა­ნახ­მად, ით­ვლე­ბო­და უგზო-უკვლოდ და­კარ­გუ­ლად, თუმ­ცა, და­საფ­ლა­ვე­ბუ­ლია კუნ­ძულ კლეს­ტში.

როდი ვარ­ლა­მის ძე და­რა­სე­ლია, და­ბა­დე­ბუ­ლი 1915 წელს, ჩხო­რო­წყუს რა­ი­ო­ნისს სო­ფელ ნა­ფი­ჩხო­უ­ში. და­ი­ღუ­პა ბრძო­ლის დროს მი­ღე­ბუ­ლი ჭრი­ლო­ბე­ბის­გან, და­საფ­ლა­ვე­ბუ­ლია ლე­ნინ­გრად­ში (ახ­ლან­დე­ლი სან­კტ-პე­ტერ­ბურ­გი), ლის­კა­რევ­სკოს სა­საფ­ლა­ო­ზე.

შალ­ვა ნი­კო­ლო­ზის ძე ტენ­გაშ­ვი­ლი, და­ბა­დე­ბუ­ლი 1916 წელს, სა­გა­რე­ჯოს რა­ი­ო­ნის სო­ფელ სარ­თი­ჭა­ლა­ში. და­ი­ღუ­პა ბრძო­ლა­ში, და­საფ­ლა­ვე­ბუ­ლია ლე­ნინ­გრა­დის ოლ­ქში, ვი­ბორგსკის რა­ი­ონ­ში, ჟიტ­კოვ­სკი, კუზ­მინ­სკო­ეს და­სახ­ლე­ბა­ში, #55 სა­საფ­ლა­ო­ზე.

ვახ­ტანგ წი­ქა­რი­ძე (ან ცის­კა­რი­ძე) და­ბა­დე­ბუ­ლი 1916 წელს, ოზურ­გე­თის რა­ი­ო­ნის სო­ფელ ნა­გო­მარ­ში. და­საფ­ლა­ვე­ბუ­ლია, ლე­ნინ­გრად­ში, #55 სა­საფ­ლა­ო­ზე.

მი­რი­ან კარ­პე­ზოს ძე ჩანტლა­ძე, და­ბა­დე­ბუ­ლი 1915 წელს, ჩო­ხა­ტა­უ­რის სო­ფელ ერ­კეთ­ში. წო­დე­ბა - სერ­ჟან­ტი. გარ­კვე­უ­ლი დრო­ის გან­მავ­ლო­ბა­ში ცხოვ­რობ­და ჭი­ა­თუ­რა­ში, სა­ი­და­ნაც 1937 წელს ად­გი­ლობ­რი­ვი სამ­ხედ­რო კო­მი­სა­რი­ა­ტი­დან გა­იწ­ვი­ეს. მის დო­კუ­მენ­ტა­ცი­ა­ში წე­რია, რომ და­ი­ღუ­პა "თეთრ ფი­ნე­ლებ­თან ბრძო­ლა­ში..."

ია­კობ ალის­ტა­როს (ან ალის­ტრა­ხოს) ძე კო­ბა­ხი­ძე, და­ბა­დე­ბუ­ლი 1917 წელს, ამ­ბრო­ლა­უ­რის რა­ი­ო­ნის სო­ფელ სი­ნათ­ლე­ში (ნი­კორ­წმინ­და). ით­ვლე­ბო­და უგზო-უკვლოდ და­კარ­გუ­ლად, თუმ­ცა, სი­ნამ­დვი­ლე­ში, 1939 წლის 11 დე­კემ­ბერს ტყვედ ჩა­ვარ­და და გა­და­იყ­ვა­ნეს კე­ი­უ­ლის ბა­ნაკ­ში. ფი­ნე­თის ეროვ­ნუ­ლი არ­ქი­ვის სამ­ხედ­რო ტყვე­თა ბა­ნა­ლე­ბის შე­სა­ხებ შე­მო­ნა­ხუ­ლი ინფრო­მა­ცი­ის თა­ნახ­მად, და­ი­ღუ­პა 1940 წლის 14 იან­ვარს. გაგრძელება

მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რუბრიკის სხვა სიახლეები
კორონავირუსის შემთხვევების მატების მიუხედავად ხელისუფლება მკაცრი შეზღუდვების დაწესებას აღარ აპირებს. როგორ აფასებთ მთავრობის ამ გადაწყვეტილებას?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
კორონავირუსის შემთხვევების მატების მიუხედავად ხელისუფლება მკაცრი შეზღუდვების დაწესებას აღარ აპირებს. როგორ აფასებთ მთავრობის ამ გადაწყვეტილებას?
თვის კითხვადი სტატიები