"12 ადა­მი­ა­ნი და­ი­ღუ­პა იმ ბომ­ბით... გულისფანცქალით ველოდი ამ დღეს" - რას ამბობს 2008 წლის ომში დაზარალებული სტრასბურგის გადაწყვეტილებაზე
"12 ადა­მი­ა­ნი და­ი­ღუ­პა იმ ბომ­ბით... გულისფანცქალით ველოდი ამ დღეს" - რას ამბობს 2008 წლის ომში დაზარალებული სტრასბურგის გადაწყვეტილებაზე
2008 წლის ომის საქ­მე­ზე სტრას­ბურ­გის სა­სა­მარ­თლომ გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა გა­მო­ა­ცხა­და - ის სა­ქარ­თვე­ლოს მო­თხოვ­ნას, რომ რუ­სეთ­მა 2008 წლის აგ­ვის­ტოს ომის დროს ადა­მი­ა­ნის უფ­ლე­ბა­თა ევ­რო­პუ­ლი კონ­ვენ­ცი­ის არა­ერ­თი მუხ­ლი და­არ­ღვია. სა­ქარ­თვე­ლომ რუ­სეთს დავა პირ­წმი­ნა­დად მო­უ­გო.

იმ უამ­რავ და­ზა­რა­ლე­ბულს შო­რის, რო­მე­ლე­ბიც ამ­დე­ნი წე­ლია სტრას­ბურ­გის გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბას მო­უთ­მენ­ლად ელოდ­ნენ, ქალ­ბა­ტო­ნი თა­მარ უნაფ­ქოშ­ვი­ლია. მის­მა ოჯახ­მა აგ­ვის­ტოს ომის დროს უდი­დე­სი ტრა­გე­დია გა­ნი­ცა­და. და­ბომბვას მისი 62 წლის დედა, დოდო მა­რი­ა­მი­ძე - უნაქ­ფოშ­ვი­ლი და მე­ზობ­ლად მცხოვ­რე­ბი 11 ადა­მი­ა­ნი ემსხვერ­პლა. კას­ტე­ტუ­რი ბომ­ბი
მათ სა­ცხოვ­რე­ბელ სახ­ლს და­ე­ცა. ამი­ტომ დღე­ვან­დე­ლი სტრას­ბურ­გის სა­სა­მარ­თლოს გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა ემო­ცი­უ­რა­დაც მძი­მე აღ­მოჩ­ნდა მის­თვის.

თა­მარ უნაფ­ქოშ­ვი­ლი:
- მად­ლო­ბა უფალს, გუ­ლის­ფან­ცქა­ლით ვე­ლო­დით ამ დღეს. მთელ სა­ქარ­თვე­ლოს ვუ­ლო­ცავ. ამ­დე­ნი წელი გა­ვი­და იმ უმ­ძი­მე­სი დღე­ე­ბი­დან, მაგ­რამ ჩვენ­თვის არა­ფე­რი შეც­ვლი­ლა. ამ­დე­ნი წელი ვე­ლო­დით რო­დის დად­გე­ბო­და ეს ნა­ნატ­რი დღე და რო­დის
და­დას­ტურ­დე­ბო­და რუ­სე­თის არა­ა­და­მი­ა­ნუ­რი ქმე­დე­ბე­ბა. ჩვენ ორი მუხ­ლით ვდა­ობთ, ადა­მი­ა­ნის სი­ცო­ცხლის მოს­პო­ბა და ქო­ნებ­რი­ვი სა­კი­თხე­ბი. იმ სა­ბე­დის­წე­რო დღეს 62 წლის დედა გარ­და­მეც­ვა­ლა. გო­რის რა­ი­ო­ნის სო­ფე­ლი კარ­ბში ვცხოვ­რობთ, ჩვენს სახ­ლს კა­სე­ტუ­რი ბომ­ბი და­ე­ცა, და დი­ლის 5 სა­ა­თი იქ­ნე­ბო­და, როცა ეს უბე­დუ­რე­ბა მოხ­და. დედა სახ­ლში მარ­ტო იყო, ახა­ლი ჩა­ძი­ნე­ბუ­ლი. შუ­ა­ღა­მეს სახ­ლი­დან ჩემ­მა მე­უღ­ლემ ბავ­შვი წა­მო­იყ­ვა­ნა თბი­ლის­ში და შინ მარ­ტო დე­და­ჩე­მი დარ­ჩაო, რო­მე­ლიც ახა­ლი ნა­ო­პე­რა­ცი­ე­ვი გახ­ლდათ, მა­ნამ­დე თბი­ლის­ში გვყავ­და, მაგ­რამ მა­ინც წა­ვი­და სო­ფელ­ში და მერე და­ი­წყო ეს ამ­ბე­ბი.

ძა­ლი­ან ვთხოვ­დით წა­მო­სუ­ლი­ყო ისიც, მაგ­რამ არ დაგ­ვთან­ხმდა, თუმ­ცა ასეთ ტრა­გე­დი­ას რას წარ­მო­ვიდ­გენ­დით. გვე­გო­ნა, ყვე­ლა­ფე­რი მალე დამ­თარ­დე­ბო­და...

ამ­დე­ნი წლის შემ­დე­გაც დგას იქ ჩვე­ნი და­ბომ­ბი­ლი სახ­ლი, ისევ ისე ხე­ლუხ­ლე­ბე­ლია. არა­ერ­თიო სი­უ­ჟე­ტი გა­ვი­და ომის თე­მა­ზე და ძა­ლი­ან ხში­რად ჩვენს სახ­ლს აჩ­ვე­ნე­ბენ. ალ­ბათ 2 სა­ა­თის ჩა­მო­სუ­ლე­ბი იყ­ვნენ თბი­ლის­ში ჩემი ქმარ-შვი­ლი, მე­უღ­ლე ისევ უკან გაბ­რუნ­და და დაგ­ვი­რე­კეს, რაც მოხ­და. ჩემი მე­უღ­ლე გორ­ში რომ შე­ვი­და უკვე გო­რიც იმ­ბომ­ბე­ბო­და. მე­ზობ­ლებს სას­წრა­ფო ჰყავ­დათ გა­მო­ა­ძა­ხე­ბუ­ლი და დედა სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში გა­და­იყ­ვა­ნეს, მაგ­რამ გზა­ში და­ლია სული - დაფ­ლე­თი­ლი ჰქონ­და მთე­ლი სხე­უ­ლი. იმ კას­ტე­ტუ­რი ბომ­ბის ნამ­სხვრე­ვე­ბი მიმ­დე­ბა­რედ გა­ი­ფან­ტა და მე­ზობ­ლად მცხოვ­რე­ბი 11 ადა­მია­ნის სი­ცო­ცხლე შე­ი­წი­რა. სულ 12 ად­მი­ა­ნი და­ი­ღუ­პა იმ ბომ­ბით.

ამას­თა­ნა­ვე, რაც კი რამე გვქონ­და გა­შე­ნე­ბუ­ლი, ყვე­ლა­ფე­რი გა­პარ­ტახ­და. ბა­ღე­ბი გვქონ­და. წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია იმის გად­მო­ცე­მა, რაც ჩვენ გა­და­ვი­ტა­ნეთ. ფაქ­ტობ­რი­ვად, ნუ­ლი­დან და­ვი­წყეთ ყვე­ლა­ფე­რი. ჩემს მე­უღ­ლეს ევ­რო­პა­ში მო­უ­წია სა­მუ­შა­ოდ წას­ვლა და ნელ-ნელა ახ­ლი­დან ავა­წყვეთ ცხოვ­რე­ბა. გაგრძელება


მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რუბრიკის სხვა სიახლეები