"12 ადა­მი­ა­ნი და­ი­ღუ­პა იმ ბომ­ბით... გულისფანცქალით ველოდი ამ დღეს" - რას ამბობს 2008 წლის ომში დაზარალებული სტრასბურგის გადაწყვეტილებაზე
"12 ადა­მი­ა­ნი და­ი­ღუ­პა იმ ბომ­ბით... გულისფანცქალით ველოდი ამ დღეს" - რას ამბობს 2008 წლის ომში დაზარალებული სტრასბურგის გადაწყვეტილებაზე
2008 წლის ომის საქ­მე­ზე სტრას­ბურ­გის სა­სა­მარ­თლომ გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა გა­მო­ა­ცხა­და - ის სა­ქარ­თვე­ლოს მო­თხოვ­ნას, რომ რუ­სეთ­მა 2008 წლის აგ­ვის­ტოს ომის დროს ადა­მი­ა­ნის უფ­ლე­ბა­თა ევ­რო­პუ­ლი კონ­ვენ­ცი­ის არა­ერ­თი მუხ­ლი და­არ­ღვია. სა­ქარ­თვე­ლომ რუ­სეთს დავა პირ­წმი­ნა­დად მო­უ­გო.

იმ უამ­რავ და­ზა­რა­ლე­ბულს შო­რის, რო­მე­ლე­ბიც ამ­დე­ნი წე­ლია სტრას­ბურ­გის გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბას მო­უთ­მენ­ლად ელოდ­ნენ, ქალ­ბა­ტო­ნი თა­მარ უნაფ­ქოშ­ვი­ლია. მის­მა ოჯახ­მა აგ­ვის­ტოს ომის დროს უდი­დე­სი ტრა­გე­დია გა­ნი­ცა­და. და­ბომბვას მისი 62 წლის დედა, დოდო მა­რი­ა­მი­ძე - უნაქ­ფოშ­ვი­ლი და მე­ზობ­ლად მცხოვ­რე­ბი 11 ადა­მი­ა­ნი ემსხვერ­პლა. კას­ტე­ტუ­რი ბომ­ბი
მათ სა­ცხოვ­რე­ბელ სახ­ლს და­ე­ცა. ამი­ტომ დღე­ვან­დე­ლი სტრას­ბურ­გის სა­სა­მარ­თლოს გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა ემო­ცი­უ­რა­დაც მძი­მე აღ­მოჩ­ნდა მის­თვის.

თა­მარ უნაფ­ქოშ­ვი­ლი:
- მად­ლო­ბა უფალს, გუ­ლის­ფან­ცქა­ლით ვე­ლო­დით ამ დღეს. მთელ სა­ქარ­თვე­ლოს ვუ­ლო­ცავ. ამ­დე­ნი წელი გა­ვი­და იმ უმ­ძი­მე­სი დღე­ე­ბი­დან, მაგ­რამ ჩვენ­თვის არა­ფე­რი შეც­ვლი­ლა. ამ­დე­ნი წელი ვე­ლო­დით რო­დის დად­გე­ბო­და ეს ნა­ნატ­რი დღე და რო­დის
და­დას­ტურ­დე­ბო­და რუ­სე­თის არა­ა­და­მი­ა­ნუ­რი ქმე­დე­ბე­ბა. ჩვენ ორი მუხ­ლით ვდა­ობთ, ადა­მი­ა­ნის სი­ცო­ცხლის მოს­პო­ბა და ქო­ნებ­რი­ვი სა­კი­თხე­ბი. იმ სა­ბე­დის­წე­რო დღეს 62 წლის დედა გარ­და­მეც­ვა­ლა. გო­რის რა­ი­ო­ნის სო­ფე­ლი კარ­ბში ვცხოვ­რობთ, ჩვენს სახ­ლს კა­სე­ტუ­რი ბომ­ბი და­ე­ცა, და დი­ლის 5 სა­ა­თი იქ­ნე­ბო­და, როცა ეს უბე­დუ­რე­ბა მოხ­და. დედა სახ­ლში მარ­ტო იყო, ახა­ლი ჩა­ძი­ნე­ბუ­ლი. შუ­ა­ღა­მეს სახ­ლი­დან ჩემ­მა მე­უღ­ლემ ბავ­შვი წა­მო­იყ­ვა­ნა თბი­ლის­ში და შინ მარ­ტო დე­და­ჩე­მი დარ­ჩაო, რო­მე­ლიც ახა­ლი ნა­ო­პე­რა­ცი­ე­ვი გახ­ლდათ, მა­ნამ­დე თბი­ლის­ში გვყავ­და, მაგ­რამ მა­ინც წა­ვი­და სო­ფელ­ში და მერე და­ი­წყო ეს ამ­ბე­ბი.

ძა­ლი­ან ვთხოვ­დით წა­მო­სუ­ლი­ყო ისიც, მაგ­რამ არ დაგ­ვთან­ხმდა, თუმ­ცა ასეთ ტრა­გე­დი­ას რას წარ­მო­ვიდ­გენ­დით. გვე­გო­ნა, ყვე­ლა­ფე­რი მალე დამ­თარ­დე­ბო­და...

ამ­დე­ნი წლის შემ­დე­გაც დგას იქ ჩვე­ნი და­ბომ­ბი­ლი სახ­ლი, ისევ ისე ხე­ლუხ­ლე­ბე­ლია. არა­ერ­თიო სი­უ­ჟე­ტი გა­ვი­და ომის თე­მა­ზე და ძა­ლი­ან ხში­რად ჩვენს სახ­ლს აჩ­ვე­ნე­ბენ. ალ­ბათ 2 სა­ა­თის ჩა­მო­სუ­ლე­ბი იყ­ვნენ თბი­ლის­ში ჩემი ქმარ-შვი­ლი, მე­უღ­ლე ისევ უკან გაბ­რუნ­და და დაგ­ვი­რე­კეს, რაც მოხ­და. ჩემი მე­უღ­ლე გორ­ში რომ შე­ვი­და უკვე გო­რიც იმ­ბომ­ბე­ბო­და. მე­ზობ­ლებს სას­წრა­ფო ჰყავ­დათ გა­მო­ა­ძა­ხე­ბუ­ლი და დედა სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში გა­და­იყ­ვა­ნეს, მაგ­რამ გზა­ში და­ლია სული - დაფ­ლე­თი­ლი ჰქონ­და მთე­ლი სხე­უ­ლი. იმ კას­ტე­ტუ­რი ბომ­ბის ნამ­სხვრე­ვე­ბი მიმ­დე­ბა­რედ გა­ი­ფან­ტა და მე­ზობ­ლად მცხოვ­რე­ბი 11 ადა­მია­ნის სი­ცო­ცხლე შე­ი­წი­რა. სულ 12 ად­მი­ა­ნი და­ი­ღუ­პა იმ ბომ­ბით.

ამას­თა­ნა­ვე, რაც კი რამე გვქონ­და გა­შე­ნე­ბუ­ლი, ყვე­ლა­ფე­რი გა­პარ­ტახ­და. ბა­ღე­ბი გვქონ­და. წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია იმის გად­მო­ცე­მა, რაც ჩვენ გა­და­ვი­ტა­ნეთ. ფაქ­ტობ­რი­ვად, ნუ­ლი­დან და­ვი­წყეთ ყვე­ლა­ფე­რი. ჩემს მე­უღ­ლეს ევ­რო­პა­ში მო­უ­წია სა­მუ­შა­ოდ წას­ვლა და ნელ-ნელა ახ­ლი­დან ავა­წყვეთ ცხოვ­რე­ბა. გაგრძელება


მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რუბრიკის სხვა სიახლეები
დღის კითხვადი სტატიები
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
თვის კითხვადი სტატიები