"ჩვენს ჯგუფ­ში მო­მა­ვალ­ში სამი თავ­დაც­ვის მი­ნის­ტრი აღ­მოვ­ჩნდით" - რას ჰყვება თინა ხიდაშელი ოჯახზე, პროფესიასა და მეგობრებზე
"ჩვენს ჯგუფ­ში მო­მა­ვალ­ში სამი თავ­დაც­ვის მი­ნის­ტრი აღ­მოვ­ჩნდით" - რას ჰყვება თინა ხიდაშელი ოჯახზე, პროფესიასა და მეგობრებზე
საკ­მა­რი­სია ახ­სე­ნო თავ­დაც­ვის ქალი მი­ნის­ტრი სა­ქარ­თვე­ლო­ში და ძნე­ლი გა­მო­საც­ნო­ბი არ არის, ვის­ზეა ლა­პა­რა­კი. იმ პე­რი­ოდ­ში გა­და­წყვი­ტა იუ­რის­ტო­ბა, როცა მი­იჩ­ნევ­დნენ, რომ ეს პრო­ფე­სია ქა­ლის საქ­მე არ იყო და "გი­ჟა­დაც მთვლიდ­ნე­ნო, - ამ­ბობს. მერე ყველ­გან იყო - არა­სამ­თავ­რო­ბო­შიც, პარ­ტი­ა­შიც, პარ­ლა­მენ­ტშიც, საკ­რე­ბუ­ლო­შიც, სა­მი­ნის­ტრო­შიც... "არ ვიცი, რა­ტომ უნდა გი­ხა­რო­დეს მი­ნის­ტრო­ბა, მაგ­რამ თუ კი არ­სე­ბობს სა­ჯა­რო სამ­სა­ხურ­ში რა­ი­მე ყვე­ლა­ზე უფრო სა­პა­ტიო საქ­მე, ალ­ბათ ეს არის ემ­სა­ხუ­რო შენი ქვეყ­ნის ჯარს და უსაფრ­თხო­ე­ბას, ამი­ტომ ეს იყო ძა­ლი­ან
დიდი პა­ტი­ვი ჩემ­თვის", - გვე­უბ­ნე­ბა და წარ­მო­უდ­გენ­ლად არა­ფე­რი ეჩ­ვე­ნე­ბა - "კოს­მოს­ში გაფ­რე­ნაც კი". აქვს ერთი კარ­გი თვი­სე­ბა, იცის სად დას­ვას წერ­ტი­ლი და და­ი­წყოს ახა­ლი ფურ­ცლი­დან. და­ნარ­ჩენ­ზე პო­ლი­ტი­კო­სი, ამ­ჟა­მად არა­სამ­თავ­რო­ბო ორ­გა­ნი­ზა­ცია "სა­მო­ქა­ლა­ქო იდეა"-ს თავ­მჯდო­მა­რე თინა ხი­და­შე­ლი თა­ვად გი­ამ­ბობთ.

თინა და მისი რაზ­მი

- თბი­ლის­ში და­ვი­ბა­დე და
გა­ვი­ზარ­დე, 99-ე სკო­ლა და­ვამ­თავ­რე, ისან­ში. ძი­რი­თა­დად, ბურ­თით და ბი­ჭებ­თან ერ­თად ვთა­მა­შობ­დი. ახ­ტა­ჯა­ნა გოგო ვი­ყა­ვი და სკო­ლა­ში რამე თუ შავ­დე­ბო­და, თინა და მისი რაზ­მიო, - გა­მო­ძი­ე­ბა ასე იწყე­ბო­და. უფ­რო­სი ძმა მყავს, რო­მე­ლიც მოზ­რდი­ლო­ბა­ში გა­ვი­ცა­ნი, ერ­თად არ ვიზ­რდე­ბო­დით, ბავ­შვო­ბა არ მქო­ნია მას­თან და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი... დღეს ნორ­მა­ლუ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა გვაქვს, ძა­ლი­ან იშ­ვი­ა­თად ვხე­დავთ ერ­თმა­ნეთს, წლე­ბი ისე გა­დის, ერ­თმა­ნეთს ვერ ვნა­ხუ­ლობთ...

დე­დი­სერ­თა ვი­ყა­ვი, თუმ­ცა ყვე­ლაფ­რის უფ­ლე­ბა მქონ­და, ყო­ველ­გვა­რი შე­ზღუდ­ვე­ბი­სა და ბრძა­ნე­ბე­ბის გა­რე­შე გა­ვი­ზარ­დე. მშობ­ლე­ბი თა­ვი­დან­ვე იმის მომ­ხრე­ნი იყ­ვნენ, ბავ­შვო­ბი­დან­ვე პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბის აღე­ბა შემ­ძლე­ბო­და, არა­ფერს მიშ­ლიდ­ნენ, ოღონდ, იმ პი­რო­ბით, რომ შე­დე­გებ­ზე პა­სუხს მე ვა­გებ­დი. შე­სა­ბა­მი­სად, მერე ეს მა­ი­ძუ­ლებ­და ვიდ­რე რა­მეს ვი­ზამ­დი, ორ­ჯერ დავ­ფიქ­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი, იმი­ტომ, რომ ზუს­ტად ვი­ცო­დი, ხელს ვე­რა­ვის­კენ გა­ვიშ­ვერ­დი და ვე­რა­ვის ვე­რა­ფერს და­ვაბ­რა­ლებ­დი. ეს იყო მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი ყვე­ლაფ­რის­თვის, რაც მერე მოხ­და ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში.


რა გინ­და იუ­რი­დი­ულ­ზეო?

- ოჯახ­ში იუ­რის­ტი არა­ვინ მყო­ლია. პირ­ველ კურ­სზე ერთ-ერთ სა­განს გავ­დი­ო­დი და ერთ პრო­ფე­სორს ჰქონ­და ასე­თი სტი­ლი - რო­დე­საც გა­მოც­და­ზე შე­დი­ო­დი, გე­კი­თხე­ბო­და - მა­მა­შე­ნი პრო­კუ­რო­რია? მამა პო­ლი­ცი­ის უფ­რო­სია? დე­და­შე­ნი მო­სა­მარ­თლეა?.. აღ­მოჩ­ნდა ისე, რომ ჩემი არც ერთი არ იყო. მკი­თხა, აბა, აქ რა გინ­და, იუ­რი­დი­ულ­ზე რა­ტომ ჩა­ა­ბა­რეო. ვუ­პა­სუ­ხე, - იმი­ტომ, ჩემს შვი­ლებს რომ ჰკი­თხა­ვენ თქვენ­ნა­ი­რე­ბი, უპა­სუ­ხონ, დედა იუ­რის­ტი მყავ­სო. ამ პა­სუხზე ორი­ვემ ბევ­რი ვი­ცი­ნეთ და შემ­დეგ გაგ­რძელ­და გა­მოც­და. პრინ­ციპ­ში, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ამ­ბა­ვი იყო, როცა იუ­რი­დი­ულ­ზე იუ­რის­ტე­ბის შვი­ლე­ბი აბა­რებ­დნენ, სა­მე­დი­ცი­ნო­ზე - ექი­მის შვი­ლე­ბი და მე­და­ლოს­ნე­ბი. მეც მე­და­ლო­სა­ნი ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ ექი­მო­ბა არას­დროს მდო­მე­ბია. კარ­გად მახ­სოვს მთე­ლი "ტრა­გე­დია", რო­მე­ლიც ამ მოვ­ლე­ნის ირ­გვლივ გან­ვი­თარ­და. ჩემი ქი­მი­ის მას­წავ­ლე­ბელ­მა ჩემი ატეს­ტა­ტი და­მა­ლა, სკო­ლი­დან არ მა­ტან­და, თვლი­და, ქი­მია ისე ვი­ცო­დი, ეროვ­ნულ და­ნა­შა­უ­ლი იყო, იქ რომ არ ჩა­მე­ბა­რე­ბი­ნა.

"ორ­მო­ცი­ვემ რა­ღაც­ნა­ი­რად სა­კუ­თა­რი "დაღი" და­ას­ვა ამ ქვე­ყა­ნას"

- რო­გორც მე­და­ლო­სა­ნი, სა­მარ­თლის ფა­კულ­ტეტ­ზე ერთი გა­მოც­დით მო­ვე­წყვე. არ ვიცი, სა­ი­დან და­ვი­წყო... ჩვენს ჯგუფ­ში მო­მა­ვალ­ში სამი თავ­დაც­ვის მი­ნის­ტრი აღ­მოვ­ჩნდით - ალა­სა­ნია, ოქ­რუშ­ვი­ლი და მე. სა­ქარ­თვე­ლოს ის­ტო­რი­ა­ში იყო მო­მენ­ტი, რო­დე­საც ორი­ვე სა­სა­მარ­თლოს თავ­მჯდო­მა­რე - უზე­ნა­ე­სის და სა­კონ­სტი­ტუ­ცი­ო­სი ჩემი ჯგუ­ფე­ლი იყო - კუბ­ლაშ­ვი­ლი და პა­პუ­აშ­ვი­ლი. მათ შო­რის, პარ­ლა­მენ­ტის სხვა­დას­ხვა გა­მოშ­ვე­ბის 20-მდე წევ­რიც ჩემი ჯგუ­ფი­დან იყო, ამ­ჟა­მად პარ­ლა­მენ­ტში მხო­ლოდ გაგა კა­ხი­ა­ნია დარ­ჩე­ნი­ლი. ჩემი პარ­ლა­მენ­ტში ყოფ­ნის დროს, ექ­ვსნი ვი­ყა­ვით ჯგუ­ფე­ლე­ბი და გვა­შა­ყი­რებ­დნენ, ბა­რემ ფრაქ­ცია გა­ა­კე­თეთ და 95 და­არ­ქვი­თო (1995-ში და­ვამ­თავ­რეთ). ჩვე­ნი კურ­სი­დან ბევ­რი ელ­ჩიც იყო...

ჩვენ სა­ერ­თა­შო­რი­სო სა­მარ­თლის ფა­კულ­ტე­ტი და­ვამ­თავ­რეთ, რო­მე­ლიც იმ წელს გა­იხ­სნა, რო­დე­საც ჩვენ ჩა­ვა­ბა­რეთ, სულ 125-მა ჩა­ა­ბა­რა იუ­რი­დი­ულ ფა­კულ­ტეტ­ზე და იქე­დან 40 კაცი ამოგ­ვარ­ჩი­ეს. გა­მო­ვი­და ისე, რომ ორ­მო­ცი­ვემ რა­ღაც­ნა­ი­რად სა­კუ­თა­რი "დაღი" და­ას­ვა ამ ქვე­ყა­ნას, ზოგ­მა კარ­გი, ზოგ­მა - ცუდი. ყო­ველ შემ­თხვე­ვა­ში, მათი უმ­რავ­ლე­სო­ბა თა­ნა­მედ­რო­ვე ქარ­თუ­ლი პო­ლი­ტი­კუ­რი ცხოვ­რე­ბის­თვის შე­უმ­ჩნე­ვე­ლი არ დარ­ჩა. მე რო­გო­რი დაღი და­ვას­ვი? - ალ­ბათ ის, რომ თავ­დაც­ვის პირ­ვე­ლი ქალი მი­ნის­ტრი დარ­ჩე­ბა სა­ქარ­თვე­ლოს ის­ტო­რი­ა­ში. და­ნარ­ჩე­ნი ჩემი სათ­ქმე­ლი არ არის...

"კი ვი­ცო­დით, არა­ნორ­მა­ლუ­რი რომ იყო, მაგ­რამ მთლად ასე­თი თუ იყო, არ გვე­გო­ნაო"


- ჩემი ცხოვ­რე­ბის ყვე­ლა­ზე სა­ა­მა­ყო ფურ­ცლად იყო და დარ­ჩე­ბა "ახალ­გაზ­რდა იუ­რის­ტთა ასო­ცი­ა­ცია", მისი შექ­მნა. დღემ­დე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია მისი როლი და საკ­მა­ოდ ჯან­სა­ღი აღ­მოჩ­ნდა ის პირ­ვე­ლი მარ­ცვლე­ბი, რომ­ლე­ბიც სწო­რედ ამ ოჯა­ხის ორმა წევ­რმა ჩადო ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ის შექ­მნა­ში. ვფიქ­რობ, დღემ­დე ღირ­სე­უ­ლად მო­დის აქამ­დე, ამი­ტომ ჩემ­თვის ყვე­ლა­ზე ძვირ­ფა­სი ყო­ველ­თვის დარ­ჩე­ბა "საია". ერ­თმნიშ­ვნე­ლოვ­ნად ემ­სა­ხუ­რო ქარ­თულ ჯარს, რა თქმა უნდა, ეს ყვე­ლა­ზე სა­პა­ტიო საქ­მეა, რაც მი­კე­თე­ბია. არ ვიცი, რა­ტომ უნდა გი­ხა­რო­დეს მი­ნის­ტრო­ბა, მაგ­რამ თუ კი არ­სე­ბობს სა­ჯა­რო სამ­სა­ხურ­ში რა­ი­მე ყვე­ლა­ზე უფრო სა­პა­ტიო საქ­მე, ალ­ბათ ეს არის ემ­სა­ხუ­რო შენი ქვეყ­ნის ჯარს და უსაფრ­თხო­ე­ბას, ამი­ტომ ეს იყო ძა­ლი­ან დიდი პა­ტი­ვი ჩემ­თვის. ძა­ლი­ან პო­ზი­ტი­უ­რი იყო ამ ხალ­ხის და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა ჩემ­და­მი. არ მახ­სოვს წამი და წუთი, რო­დე­საც უარ­ყო­ფი­თი გან­ცდა ან ხინ­ჯი მქო­ნია, მაგ­რამ და­ნარ­ჩე­ნი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის მხრი­დან იყო უარ­ყო­ფი­თი გან­წყო­ბა.


რო­გორც ჩანს, სა­ქარ­თვე­ლო­ში ჯერ კი­დევ ძა­ლი­ან უჭირთ შე­ე­გუ­ონ აქ­ტი­ურ, წარ­მა­ტე­ბულ ქალს, მით უმე­ტეს, როცა ეს ქალი იმ სამ­სა­ხურ­ში მუ­შა­ობს, კა­ცე­ბი მათ საქ­მედ რომ მი­იჩ­ნე­ვენ... ჩემ­თვის ახა­ლი ამ­ბა­ვი არ იყო ეს და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა. როცა იუ­რი­დი­ულ ფა­კულ­ტეტ­ზე ჩა­ვა­ბა­რე, მა­ში­ნაც ასე ით­ვლე­ბო­და, - გო­გოს რა უნდა იუ­რი­დი­ულ­ზეო. 120 კა­ცი­დან ჯგუფ­ში მხო­ლოდ 6 გოგო ვი­ყა­ვით. მე პი­რა­დად, ყვე­ლა გი­ჟად მი­მიჩ­ნევ­და, როცა გა­დავ­წყვი­ტე და გა­მო­ვა­ცხა­დე, იუ­რი­დი­ულ­ზე ვა­ბა­რებ-მეთ­ქი, ჩემი ახ­ლობ­ლე­ბი, ნა­თე­სა­ვე­ბი, მე­ზობ­ლე­ბი ალ­მა­ცე­რად მი­ყუ­რებ­დნენ, უთ­ქვამთ, კი ვი­ცო­დით, არა­ნორ­მა­ლუ­რი რომ იყო, მაგ­რამ მთლად ასე­თი თუ იყო, არ გვე­გო­ნაო. მას მერე 20 წელ­ზე მეტი გა­ვი­და და დღეს იუ­რის­ტი გო­გო­ნე­ბი ძა­ლი­ან ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ამ­ბა­ვია და რო­გორც ვიცი, იუ­რი­დი­ულ ფა­კულ­ტეტ­ზე გო­გო­ნე­ბი უმ­რავ­ლე­სო­ბა­შიც კი არი­ან. ჯარ­შიც და პო­ლი­ცი­ა­შიც თუ ასე­ვე იქ­ნე­ბა, ამ პრო­ცესს არა­ფე­რი შე­ა­ჩე­რებს, მაგ­რამ ვი­ღა­ცა უნდა იყოს ყი­ნულმჭრე­ლი და ვფიქ­რობ, ბევ­რი მი­მარ­თუ­ლე­ბით და ბევ­რი თვალ­საზ­რი­სით, მე ეს როლი შე­ვას­რუ­ლე ამ ქვე­ყა­ნა­ში.

"ჯერ კი­დევ წარ­მო­მიდ­გე­ნია, რომ შე­იძ­ლე­ბა კოს­მოს­ში გავფრინ­დე"
მალხაზ ჯობავა
25 იანვარი 2021 13:32
პირადად მე იურიდიულ ფაკილტეტზე, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, 1978-1983 წლებში ვსწავლობდი და ჩემს კურსზე 97 სტუდეტიდან, 51 გოგოები იყვნენ. ასე რომ იურიდიულზე ყოველთვის იყვნე 30-40 % ქალბატონები.

რუბრიკის სხვა სიახლეები
დღის კითხვადი სტატიები
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
თვის კითხვადი სტატიები