"ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა ცხოვ­რე­ბა­ში ის არის, წყვი­ლე­ბი ასაკ­ში რომ არი­ან ერ­თად"
"ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა ცხოვ­რე­ბა­ში ის არის, წყვი­ლე­ბი ასაკ­ში რომ არი­ან ერ­თად"
"ვხუმრობდი, ანდერძიც კი დავწერე-მეთქი... ყველანაირი საკუთრება ჩემს ძმაზე გადავაფორმე" - სალომე სამადაშვილის აპოლიტიკური პორტრეტი

უყ­ვარს გა­მოთ­ქმა - ცხოვ­რე­ბა არის მოგ­ზა­უ­რო­ბა და არა - და­ნიშ­ნუ­ლე­ბა. ambebi.geობს, - მეც ისე ვუ­ყუ­რებ ჩემს ცხოვ­რე­ბას, რო­გორც მოგ­ზა­უ­რო­ბას, მთა­ვა­რია, და­ნიშ­ნუ­ლე­ბის ად­გი­ლამ­დე მი­ვი­დეო. უკან ყუ­რე­ბა არ სჩ­ვე­ვია, წი­ნა­აღ­მდეგ შემ­თხვე­ვა­ში, წინ ვერ ივ­ლი­და. ახ­ლა­ხან კო­ვი­დი და­ა­მარ­ცხა, ambebi.geობს, იო­ლად გა­და­ვი­ტა­ნე და მგო­ნი, ამა­ში D ვი­ტა­მი­ნი და­მეხ­მა­რაო. ბავ­შვო­ბა­ში ბა­ლე­რი­ნო­ბა ჰქონ­და ოც­ნე­ბად, ქო­რე­ოგ­რა­ფი­ულ სას­წავ­ლე­ბელ­შიც სწავ­ლობ­და, მაგ­რამ, სა­ბა­ლე­ტო კა­რი­ე­რის გაგ­რძე­ლე­ბა არ
გა­მო­უ­ვი­და. სა­მა­გი­ე­როდ, ძა­ლი­ან შორს გა­იჭ­რა - კონ­ტი­ნენ­ტი­დან კონ­ტი­ნენტზე და ქვეყ­ნი­დან-ქვე­ყა­ნა­ში სი­ა­რუ­ლი დას­ჭირ­და გა­მოც­დი­ლე­ბი­სა და გა­ნათ­ლე­ბის და­საგ­რო­ვებ­ლად. მათ შო­რის ცხელ წერ­ტი­ლებ­შიც ჩა­დი­ო­
და, ტე­რაქტსაც ძლივს გა­და­ურ­ჩა და სას­წრა­ფოდ ევა­კუ­ა­ცი­ა­მაც მო­უ­წია. პო­ლი­ტი­კო­სი, დიპ­ლო­მა­ტი და მკვლე­ვა­რი სა­ლო­მე სა­მა­დაშ­ვი­ლი მის მთა­ვარ პო­ლი­ტი­კურ ამო­ცა­ნად იმ და­ნიშ­ნუ­ლე­ბამ­დე მის­ვლას მი­იჩ­ნევს, რა­საც სა­ქარ­თვე­ლოს ნა­ტო­ში და ევ­რო­კავ­შირ­ში გა­წევ­რე­ბა ჰქვია.

"ჩვე­ნი ეზო"

- გა­ვი­ზარ­დე პლე­ხა­ნოვ­ზე, ახლა აღ­მა­შე­ნე­ბე­ლი რომ ჰქვია, თბი­ლი­სურ ეზო­ში. მას მწერ­ლე­ბის ეზოს ეძახ­დნენ. ბევრ ცნო­ბილ მწე­რალს შო­რის, ჩემს მე­ზობ­ლად ჩემი საყ­ვა­რე­ლი მწე­რა­ლი ოთარ ჭი­ლა­ძეც ცხოვ­რობ­და.
პა­ტა­რა სა­ლო­მე

ერ­თის მხრივ ძა­ლი­ან კარ­გი ბავ­შვო­ბა მქონ­და, იმი­ტომ, რომ ბევ­რი მე­გო­ბა­რი მყავ­და, ჩვენს ეზო­ში ახალ­გაზ­რდე­ბი მო­დი­ოდ­ნენ გა­სარ­თო­ბად, იყო დიდი მხი­ა­რუ­ლე­ბა. ბავ­შვო­ბა­ში ეს ეზო ისე მიყ­ვარ­და, რომ ჩემ­თვის კოშ­მა­რი იყო, სა­ცხოვ­რებ­ლად სხვა­გან რომ გა­დავ­დი­ო­დით. დღემ­დე ძა­ლი­ან მიყ­ვარს პლე­ხა­ნო­ვის 179... მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ იქ აღარ ვცხოვ­რობ, ის მა­ინც ჩემს სახ­ლად მი­მაჩ­ნია. ბრი­უ­სელ­ში რო­დე­საც ვცხოვ­რობ­დი და ელჩი ვი­ყა­ვი, ძა­ლი­ან გა­დაღ­ლილ­მა მძღოლს ვუ­თხა­რი, სახ­ლში წა­ვი­დეთ, პლე­ხა­ნოვ­ზე-თქო და გა­ო­ცე­ბულ­მა შე­მომ­ხე­და. ასე რომ, ეს სახ­ლი ჩემს სახ­ლად დარ­ჩა. ერთი ძმა მყავს, რო­მე­ლიც დიდი ხა­ნია უცხო­ეთ­ში ცხოვ­რობს და მუ­შა­ობს. ესეც ჩვე­ნი ქვეყ­ნის ერთი მთა­ვა­რი პრობ­ლე­მაა, როცა ოჯა­ხე­ბის უმ­რავ­ლე­სო­ბი­დან ერთი წევ­რი უცხო­ეთ­შია წა­სუ­ლი.


"ასე აღ­მოვ­ჩნდი ამე­რი­კა­ში"

- თბი­ლის­ში ჩა­ვა­ბა­რე იუ­რი­დი­ულ ფა­კულ­ტეტ­ზე და მე­ო­რე კურ­სი­დან ამე­რი­კა­ში წა­ვე­დი სას­წავ­ლებ­ლად, იქ მი­ვი­ღე გა­ნათ­ლე­ბა პო­ლი­ტი­კუ­რი მეც­ნი­ე­რე­ბის და სა­კონ­სტი­ტუ­ციო სა­მარ­თლის ად­მი­ნის­ტრი­რე­ბის დარ­გში. ჩემი ეს არ­ჩე­ვა­ნი მა­შინ ძა­ლი­ან არა­ორ­დი­ნა­ლუ­რი იყო, ვი­ნა­ი­დან, ქა­ლის­თვის იუ­რი­დი­უ­ლი ფა­კულ­ტე­ტი მა­ინც და მა­ინც არ იყო პო­პუ­ლა­რუ­ლი. პირ­ვე­ლი სა­შუ­ა­ლო სკო­ლა და­ვამ­თავ­რე და ეკო­ნო­მი­კურ ფა­კულ­ტეტ­ზე ჩა­სა­ბა­რებ­ლად ვემ­ზა­დე­ბო­დი. რა­ტომ­ღაც არ ვი­ყა­ვი დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი, რომ ეს სწო­რი არ­ჩე­ვა­ნი იყო. მერე სა­ერ­თა­შო­რი­სო ურ­თი­ერ­თო­ბებ­ზე ვფიქ­რობ­დი ჩა­ბა­რე­ბას და მა­შინ შევ­ხვდი ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო ადა­მი­ანს - ანა კორ­ძა­ია-სა­მა­დაშ­ვი­ლის დე­დას, ქალ­ბა­ტონ ნა­ნუ­ლის - იუ­რისტსა და პრო­ფე­სორს და მან და­მარ­წმუ­ნა, იუ­რი­დი­ულ ფა­კულ­ტეტ­ზე ჩა­მე­ბა­რე­ბი­ნა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ყვე­ლა­ზე მა­ღა­ლი ქუ­ლე­ბი მი­ვი­ღე, სა­ბო­ლო­ოდ ისე გა­მო­ვი­და, რომ დავ­ტო­ვე იუ­რი­დი­უ­ლი ფა­კულ­ტე­ტი. ამის შემ­დეგ გა­ვი­მარ­ჯვე კონ­კურ­სში, ამე­რი­კის სა­ელ­ჩომ სა­ქარ­თვე­ლო­დან 4 ადა­მი­ა­ნი შე­არ­ჩია სწავ­ლის გა­საგ­რძე­ლებ­ლად და სრუ­ლი და­ფი­ნან­სე­ბით. ასე აღ­მოვ­ჩნდი ამე­რი­კა­ში...

მა­მა­ჩე­მი პრო­ფე­სო­რია ტექ­ნი­კურ უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში, მა­მაც და დე­დაც ინ­ჟი­ნერ-ფი­ზი­კო­სე­ბი არი­ან და ინ­ტე­ლი­გენ­ცი­ის იმ ფე­ნას მი­ე­კუთ­ვნე­ბოდ­ნენ, რომ­ლებ­საც 90-იან წლებ­ში ნამ­დვი­ლად არ ჰქონ­დათ ამე­რი­კა­ში ჩემი გა­ნათ­ლე­ბის და­ფი­ნან­სე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა. ძა­ლი­ან გა­მი­მარ­თლა, როცა ამე­რი­კის კონ­გრე­სის სრუ­ლი და­ფი­ნან­სე­ბით წა­ვე­დი ამე­რი­კა­ში და მერე უკვე შევ­ძე­ლი, რომ სტი­პენ­დი­ე­ბი მი­მე­ღო და ამის დახ­მა­რე­ბით შევ­ძე­ლი ამე­რი­კა­სა და ევ­რო­პა­ში გა­ნათ­ლე­ბის მი­ღე­ბა. და­ვამ­თავ­რე პო­ლი­ტი­კუ­რი მეც­ნი­ე­რე­ბა და ფი­ლო­სო­ფია კო­ლე­ჯში, ბა­კა­ლავ­რი­ა­ტის დო­ნე­ზე, შემ­დეგ ორი მა­გის­ტრის ხა­რის­ხი და­ვი­ცა­ვი - ერთი ცენ­ტრა­ლუ­რი ევ­რო­პის უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში, სა­კონ­სტი­ტუ­ციო სა­მარ­თალ­ში და მე­ო­რე - ვა­შინგტონ­ში, ამე­რი­კის უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში სა­ხელ­მწი­ფოს მარ­თვის მი­მარ­თუ­ლე­ბით. ჩემი გა­ნათ­ლე­ბა სრუ­ლად ჩემს მიერ იყო და­ფი­ნან­სე­ბუ­ლი სტი­პენ­დი­ე­ბის დახ­მა­რე­ბით. მა­გის­ტრა­ტუ­რა­ში სწავ­ლის დროს, პრო­ფე­სო­რის თა­ნა­შემ­წედ ვმუ­შა­ობ­დი სა­კონ­სულ­ტა­ციო ფირ­მა­ში, ვა­შინგტონ­ში. ასე რომ, ძა­ლი­ან დატ­ვირ­თუ­ლი სტუ­დენ­ტო­ბა მქონ­და, თან ვსწავ­ლობ­დი, თან - ვმუ­შა­ობ­დი.


დაბ­რუ­ნე­ბა სა­ქარ­თვე­ლო­ში

- 2003 წელს დავ­ბრუნ­დი, "ვარ­დე­ბის რე­ვო­ლუ­ცი­ის" შემ­დეგ. მა­შინ ჩავ­თვა­ლე, რომ ჩვე­ნი ქვეყ­ნის წი­ნა­შე ახა­ლი რე­ა­ლო­ბა დგე­ბო­და. მა­ნამ­დე ისე უი­მე­დოდ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და ამ ქვეყ­ნის მო­მა­ვა­ლი, რომ ალ­ბათ ჩემი პრო­ფე­სი­უ­ლი კა­რი­ე­რის გაგ­რძე­ლე­ბას სა­ქარ­თვე­ლო­ში, არა­ვი­თარ შემ­თხვე­ვა­ში არ გან­ვი­ხი­ლავ­დი. "ვარ­დე­ბის რე­ვო­ლუ­ცი­ამ" ახა­ლი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი მო­ი­ტა­ნა... რე­ვო­ლუ­ცი­ის შემ­დეგ ვი­ყა­ვი პარ­ლა­მენ­ტის წევ­რი, ერთი წლის შემ­დეგ კი ელ­ჩად გა­ვემ­გზავ­რე ბრი­უ­სელ­ში, ევ­რო­კავ­შირ­ში სა­ქარ­თვე­ლოს მი­სი­ის ხელ­მძღვა­ნე­ლის პოსტზე ვი­ყა­ვი, სა­ელ­ჩო­დან წას­ვლის შემ­დეგ კი - სა­ერ­თა­შო­რი­სო ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ებ­ში.

მო­გეხ­სე­ნე­ბათ, 2016 წელს "ნა­ცი­ო­ნა­ლურ მოძ­რა­ო­ბას" ბევ­რი ახა­ლი ადა­მი­ა­ნი შე­უ­ერ­თდა, არ­ჩევ­ნებ­ზე პარ­ტია გა­ნახ­ლე­ბუ­ლი შე­მად­გენ­ლო­ბით წარ­დგა და მეც ერთ-ერთი მათ­გა­ნი ვი­ყა­ვი. ალ­ბათ ყვე­ლა ადა­მი­ანს აქვს წარ­მოდ­გე­ნი­ლი, რას უნდა მი­აღ­წი­ოს ცხოვ­რე­ბა­ში, ყვე­ლას თა­ვი­სი სა­ზო­მი აქვს. ჩემ­თვის ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი ისაა, რომ ჩვე­ნი ქვე­ყა­ნა გა­ვი­დეს სამ­შვი­დო­ბოს, გახ­დეს ევ­რო­პუ­ლი დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი სა­ხელ­მწი­ფო, რო­მე­ლიც იქ­ნე­ბა ნა­ტო­სა და ევ­რო­კავ­ში­რის წევ­რი ქვე­ყა­ნა. თუ მკი­თხავთ, რა არის ჩემ­თვის მთა­ვა­რი პო­ლი­ტი­კუ­რი ამო­ცა­ნა, გი­პა­სუ­ხებთ, რომ სწო­რედ ეს - ჩვე­ნი ქვეყ­ნის ნა­ტო­ში და ევ­რო­კავ­შირ­ში გა­წევ­რე­ბა. ამას ოც­ნე­ბას არ და­ვარ­ქმევ, ეს არის ჩემი პო­ლი­ტი­კუ­რი საქ­მი­ა­ნო­ბის მი­ზა­ნი. ყვე­ლა­ზე ბედ­ნი­ე­რი დღე­ე­ბი ვფიქ­რობ, წინ არის - ვე­ლო­დე­ბი დროს, რო­დე­საც ნა­ტო­ში სა­ქარ­თვე­ლოს დრო­შა აღი­მარ­თე­ბა.

ტე­რაქტს გა­დარ­ჩე­ნი­ლი

- მგო­ნია, ცხოვ­რე­ბა­ში უნდა გა­ა­კე­თო ის, რაც რთუ­ლია და სა­ინ­ტე­რე­სო. მა­შინ ამე­რი­კის ეროვ­ნუ­ლი დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი ინ­სტი­ტუ­ტის პროგ­რა­მა­ზე ვმუ­შა­ობ­დი და ცხელ წერ­ტილ­შიც მი­წევ­და ჩას­ვლა. რთუ­ლი ქვე­ყა­ნა იყო ლი­ბია, მაგ­რამ სა­ინ­ტე­რე­სო გა­მოც­დი­ლე­ბა მი­ვი­ღე. მი­მაჩ­ნია, რომ ცხოვ­რე­ბა, ზო­გა­დად, სა­ინ­ტე­რე­სო გა­მოც­დი­ლე­ბე­ბის­გან შედ­გე­ბა... არც ის იყო მარ­ტი­ვი, რომ 18 წლის ასაკ­ში მარ­ტო წავ­სუ­ლი­ყა­ვი ამე­რი­კა­ში. მა­შინ ინ­ტერ­ნე­ტი, სკა­ი­პი არ არ­სე­ბობ­და და სრუ­ლი­ად მო­წყვე­ტი­ლი იყა­ვი შენს ოჯახს, მე­გობ­რებს. მი­ვიჩ­ნევ, რომ რთუ­ლი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბე­ბის მი­ღე­ბა ქმნის ადა­მი­ანს იმად, რაც არის. ვხუმ­რობ­დი, ან­დერ­ძიც კი დავ­წე­რე-მეთ­ქი...

ყვე­ლა­ნა­ი­რი სა­კუთ­რე­ბა ჩემს ძმა­ზე გა­და­ვა­ფორ­მე. სი­მარ­თლე გი­თხრათ, მა­შინ ლი­ბი­ა­ში, ტრი­პოლ­ში ჩას­ვლა მარ­თლა რის­კის შემ­ცვე­ლი იყო იმი­ტომ, რომ... გააგრძელეთ კითხვა

ambebi.ge
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რუბრიკის სხვა სიახლეები
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
გაზეთის სტატია. მიიღეთ წვდომა
თვის კითხვადი სტატიები