"სამი წე­ლია და­ვო­ჯახ­დი, მე და ჩემი მე­უღ­ლე შვი­დი წე­ლია ერ­თად ვართ. იმის გამო, რომ დიდი ხანი ვი­ყა­ვით ერ­თად, ზრდას­რულ ადა­მი­ა­ნე­ბად ერ­თად ჩა­მოვ­ყა­ლიბ­დით"
"სამი წე­ლია და­ვო­ჯახ­დი, მე და ჩემი მე­უღ­ლე შვი­დი წე­ლია ერ­თად ვართ. იმის გამო, რომ დიდი ხანი ვი­ყა­ვით ერ­თად, ზრდას­რულ ადა­მი­ა­ნე­ბად ერ­თად ჩა­მოვ­ყა­ლიბ­დით"
"პო­ლი­ტი­კა ჩემი ცხოვ­რე­ბის იმ­დე­ნად გა­ნუ­ყო­ფე­ლი ნა­წი­ლი გახ­და, რომ უკვე ცხოვ­რე­ბის წე­სია. ამი­ტომ, უკვე პრო­ფე­სი­აც ეს არის, ინ­ტე­რე­სის სფე­როც და მთა­ვა­რი გა­მოწ­ვე­ვაც" - გვე­უბ­ნე­ბა პარ­ტია "ლელო სა­ქარ­თვე­ლოს­თვის" პო­ლი­ტი­კუ­რი საბ­ჭოს წევ­რი საბა ბუ­ა­ძე, რო­მე­ლიც აქ­ტი­უ­რა­დაა ჩარ­თუ­ლი დღე­ვან­დელ პო­ლი­ტი­კურ პრო­ცე­სებ­ში.

ახალ­გაზ­რდა ლი­დერს პო­ლი­ტი­კურ სა­კი­თხებ­ზე ხში­რად უწევს კო­მენ­ტა­რის გა­კე­თე­ბა, თუმ­ცა AMBEBI.GE ამ­ჯე­რად მისი აპო­ლი­ტი­კუ­რი ამ­ბით და­ინ­ტე­რეს­და და გუ­ლახ­დილი ინ­ტერ­ვი­უ ჩაწერა.

გთა­ვა­ზობთ ამონარიდებს ამ ინტერვიუდან:

- ღმერ­თმა მარ­გუ­ნა ბედ­ნი­ე­რე­ბა, ჰარ­მო­ნი­ულ ოჯახ­ში გავზრდი­ლი­ყა­ვი. ჩემი მშობ­ლე­ბი შრო­მის­მოყ­ვა­რე
და პროგ­რე­სუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი არი­ან, ამას ბავ­შვო­ბი­დან ჩვენც გვას­წავ­ლიდ­ნენ... სხვა­დას­ხვა დროს უცხო­ეთ­შიც ვი­ცხოვ­რეთ. და­სავ­ლურ სამ­ყა­რო­ში, იქა­ურ სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში კარ­გი რაც არის - სის­ტე­მა და პრი­ო­რი­ტე­ტე­ბი, მშობ­ლებ­მა ამას ად­რე­უ­ლი ასა­კი­დან შეგ­ვაჩ­ვი­ეს...

სკო­ლის ასა­კი­დან კარ­გად ვსწავ­ლობ­დი, სწავ­ლის ფასი ვი­ცო­დი და მქონ­და გან­ცდა, რომ გა­მო­მად­გე­ბო­და. უმ­თავ­რე­სი კი ის არის, რომ
მშობ­ლე­ბის დამ­სა­ხუ­რე­ბით, მე და ჩემი ძმა თა­ვი­სუ­ფალ ადა­მი­ა­ნე­ბად გა­ვი­ზარ­დეთ, იმის მი­უ­ხე­და­ვად, რომ ჩვენს ოჯახ­ში დის­ციპ­ლი­ნა ყო­ველ­თვის არ­სე­ბობ­და, გვაძ­ლევ­დნენ და­მო­უ­კი­დებ­ლად გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბის მი­ღე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბას, კრი­ტი­კუ­რად აზ­როვ­ნე­ბის უნა­რი გან­გვი­ვი­თა­რეს, ეს პრო­ფე­სი­ის თა­ვი­სუფ­ლად არ­ჩე­ვა­შიც და­მეხ­მა­რა.

მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ჩემი მშობ­ლე­ბი წი­ნა­აღ­მდე­გე­ბი იყ­ვნენ, პო­ლი­ტი­კა­ში წავ­სუ­ლი­ყა­ვი, მათ­გან მა­ინც მქონ­და და მაქვს მხარ­და­ჭე­რა...

- მშობ­ლე­ბი ვინ არი­ან პრო­ფე­სი­ით?


- მამა - და­ვით ბუ­ა­ძე პრო­ფე­სი­ით ბირ­თვუ­ლი ფი­ზი­კო­სია, ძა­ლი­ან გო­ნი­ე­რი ადა­მი­ა­ნი, მაგ­რამ კა­რი­ე­რის ძი­რი­თა­დი ნა­წი­ლი სა­ფი­ნან­სო სექ­ტორ­ში საქ­მი­ა­ნო­ბას და­უთ­მო. მუ­შა­ობ­და სხვა­დას­ხვა ად­გი­ლობ­რივ და სა­ერ­თა­შო­რი­სო სა­ბან­კო და­წე­სე­ბუ­ლე­ბა­ში, რამ­დე­ნი­მე ბან­კის ხელ­მძღვა­ნე­ლიც იყო, გერ­მა­ნი­ა­შიც ერთ-ერთ ბან­კში მუ­შა­ობ­და. ბევ­რჯერ და­ი­წყო კა­რი­ე­რა ნუ­ლი­დან...

აქ გა­ჭირ­ვე­ბა რომ იყო, გერ­მა­ნი­ა­ში მა­შინ წა­ვე­დით, იქი­დან დაბ­რუ­ნე­ბულს ბევ­რჯერ მო­უ­წია ხე­ლახ­ლა რა­ღა­ცე­ბის და­წყე­ბა... აქვს უნა­რი, ბევ­რჯერ და­ი­წყოს ნუ­ლი­დან და წარ­მა­ტე­ბას მი­აღ­წი­ოს.

დედა - თეა ფხა­კა­ძეც ასე­თია. წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ექი­მი-ენ­დოკ­რი­ნო­ლო­გია. ფაქ­ტობ­რი­ვად, მთლი­ა­ნად მან გაგვზარ­და, რად­განც მამა სულ მუ­შა­ობ­და. ამი­ტომ ძი­რი­თა­დი წნე­ხი დე­და­ზე იყო. გო­ნი­ე­რი, ჭკვი­ა­ნი ადა­მი­ა­ნია.

- ნი­დერ­ლან­დებ­ში იუ­რი­დი­უ­ლი გა­ნათ­ლე­ბა მი­ი­ღეთ, ნიუ-იორკში იუ­რი­დი­ულ კომ­პა­ნი­ა­ში მუ­შა­ობ­დით... რა მოგ­ცათ და­სავ­ლურ­მა გა­მოც­დი­ლე­ბამ?

- გრო­ნინ­გე­ნის უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში სა­ერ­თა­შო­რი­სო სა­მარ­თლის გან­ხრით ვსწავ­ლობ­დი. შემ­დეგ ნიუ-იორკში სტა­ჟი­რე­ბის პე­რი­ო­დი გა­ვი­ა­რე და დავ­რჩი კი­დეც იქ. ძა­ლი­ან მიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი გა­მოც­დი­ლე­ბა მი­ვი­ღე - შრო­მის კულ­ტუ­რა, შრო­მის ეთი­კა, რაც აშშ-ს ძა­ლი­ან მძაფ­რად აქვს გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი. იქა­უ­რი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ერთ-ერთი მთა­ვა­რი ხი­ბი­ლი ისაა, რომ შე­გიძ­ლია, ნუ­ლი­დან და­ი­წყო, იშ­რო­მო და დიდ წარ­მა­ტე­ბას მი­აღ­წიო. შრო­მა და მი­ზან­და­სა­ხუ­ლე­ბა წარ­მა­ტე­ბა­ზეა მიბ­მუ­ლი.

იქ მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი გა­მოც­დი­ლე­ბა და­ვაგ­რო­ვე რო­გორც პრო­ფე­სი­უ­ლი, ისე საქ­მი­ა­ნი და ადა­მი­ა­ნუ­რი კუ­თხით. დიდ იუ­რი­დი­ულ კომ­პა­ნი­ა­ში სა­ზღვაო და სა­ნა­ოს­ნო სა­მარ­თლის მი­მარ­თუ­ლე­ბით ვმუ­შა­ობ­დი. იქა­უ­რი შრო­მა ქარ­თუ­ლი შრო­მის კულ­ტუ­რის­გან, შრო­მის დის­ციპ­ლი­ნის­გან ძა­ლი­ან გან­სხვა­დე­ბა. დგე­ბი დი­ლით 7 ნა­ხე­ვარ­ზე და ხან­და­ხან დღე­ში, სულ მცი­რე, 12 სა­ათს მუ­შა­ობ. ასე­თი შრო­მი­თი დის­ციპ­ლი­ნის ჩა­მო­სა­ყა­ლი­ბებ­ლად ამე­რი­კა­ში კარ­გი ნი­ა­და­გი მქონ­და.

- ევ­რო­პი­დან ამე­რი­კა­ში რო­გორ მოხ­ვდით?
- აბ­სო­ლუტ­რად შემ­თხვე­ვით: უნი­ვერ­სი­ტეტს ვამ­თავ­რებ­დი და ვე­ძებ­დი, სტა­ჟი­რე­ბა სად შე­იძ­ლე­ბო­და გა­მეგ­რძე­ლე­ბი­ნა... ერთხე­ლაც, ღა­მის 2 სა­ათ­ზე მე­ი­ლი მი­ვი­ღე, სა­ი­და­ნაც შე­ვი­ტყე, რომ პირ­ვე­ლი ეტა­პი წარ­მა­ტე­ბით გა­დავ­ლა­ხე და მე­ო­რე ეტაპ­ზე გა­სა­უბ­რე­ბა მქონ­და გა­სავ­ლე­ლი...

მოკ­ლედ, წა­ვე­დი ნიუ-იორკში, რაც ჩემი ცხოვ­რე­ბის ოც­ნე­ბა იყო. სე­რი­ა­ლებს რომ ვუ­ყუ­რებ­დი და იქა­ურ სამ­ყა­როს ვაკ­ვირ­დე­ბო­დი, თუნ­დაც იუ­რი­დი­ულ კომ­პა­ნი­ებს, რომ­ლე­ბიც კად­რებ­ში მიმ­ზიდ­ვე­ლად და სა­ინ­ტე­რე­სოდ ჩან­და, ისე მოხ­და, რომ იმ ყვე­ლა­ფერს უკვე რე­ა­ლუ­რად შე­ვე­ხე. ეს სი­ხა­რუ­ლი უეც­რად და­მა­ტყდა თავს.


- გაგ­ვა­ცა­ნით თქვე­ნი პი­რა­დი ოჯა­ხი.
- სამი წე­ლია და­ვო­ჯახ­დი, მე და ჩემი მე­უღ­ლე - ნი­ნუ­ცა გუნ­ცა­ძე შვი­დი წე­ლია ერ­თად ვართ. გვყავს 2 წლის შვი­ლი - სან­დრო. იმის გამო, რომ დიდი ხანი ვი­ყა­ვით ერ­თად, ზრდას­რულ ადა­მი­ა­ნე­ბად ერ­თად ჩა­მოვ­ყა­ლიბ­დით. იხილეთ ინტერვიუ სრულად

მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რუბრიკის სხვა სიახლეები