"მის გა­მო­ჩე­ნამ­დე ივა­ნიშ­ვილს სა­ერ­თოდ არ ვიც­ნობ­დი... რამ­დენ­ჯერ დამ­ხვედ­რია ეზოს ჭიშ­კარ­ზე წე­რი­ლი..."
"მის გა­მო­ჩე­ნამ­დე ივა­ნიშ­ვილს სა­ერ­თოდ არ ვიც­ნობ­დი... რამ­დენ­ჯერ დამ­ხვედ­რია ეზოს ჭიშ­კარ­ზე წე­რი­ლი..."
"ქარ­თუ­ლი ოც­ნე­ბის" წევ­რი, დე­პუ­ტა­ტი რიმა ბე­რა­ძე პო­ლი­ტი­კა­ში მოს­ვლის მო­ტივს ხალ­ხის სამ­სა­ხურ­ში ყოფ­ნის სურ­ვი­ლით ხსნის. ამ­ბობს, რომ, რაც გა­უ­კე­თე­ბია, ზღვა­ში წვე­თია, დაღ­ლას არ აპი­რებს, რად­გან წინ დიდი გეგ­მე­ბია.

ბავ­შვო­ბა

ქა­ლაქ ოზურ­გეთ­ში, მრა­ვალ­შვი­ლი­ან ოჯახ­ში და­ვი­ბა­დე, ხუთი დედ­მა­მიშ­ვი­ლი ვი­ყა­ვით - 4 და და ერთი ძმა. მშობ­ლე­ბი ეროვ­ნუ­ლი ტრა­დი­ცი­ე­ბის სუ­ლის­კვე­თე­ბით გვზრდიდ­ნენ. ჩვენ­თვის ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი იყო გა­ნათ­ლე­ბის მი­ღე­ბა და მარ­თლაც, ხუ­თი­ვემ და­ვამ­თავ­რეთ უმაღ­ლე­სი სას­წავ­ლე­ბე­ლი. მშობ­ლე­ბი მშრო­მე­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი იყ­ვნენ და ისი­ნი მთე­ლი ცხოვ­რე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობ­დნენ, აშე­ნებ­დნენ
სახ­ლს, რო­მე­ლიც ახ­ლაც დგას ოზურ­გეთ­ში. ყვე­ლა­ზე მთა­ვა­რი, რაც მათ გვას­წავ­ლეს, შრო­მის­მოყ­ვა­რე­ო­ბა, ადა­მი­ა­ნე­ბის სიყ­ვა­რუ­ლი, წე­სი­ე­რე­ბა და ერ­თმა­ნე­თის პა­ტი­ვის­ცე­მა იყო. ოზურ­გე­თის რა­ი­ონ­ში თუ იკი­თხავთ გენო ბე­რა­ძის ოჯახს, გე­ტყვი­ან, რომ ერთ-ერთი წე­სი­ე­რი და პა­ტივ­სა­ცე­მი ოჯა­ხია, რაც მე­ა­მა­ყე­ბა.

სტუ­დენ­ტო­ბა

შემ­დეგ
იყო სტუ­დენ­ტო­ბა... თავ­და­პირ­ვე­ლად, გე­ო­ლო­გო­ბა მინ­დო­და, რად­გან ჩვენ­თან, რა­ი­ონ­ში, მთის­პირ­ში იყო ბენ­ტო­ნი­ტუ­რი თი­ხის გა­და­მა­მუ­შა­ვე­ბე­ლი დიდი ქარ­ხა­ნა. ამ სო­ფელ­ში, ბე­ბია-ბა­ბუ­ას­თან ვა­ტა­რებ­დით ხოლ­მე არ­და­დე­გებს. იქ რუ­კე­ბით და­დი­ო­და ერთი ქალ­ბა­ტო­ნი - მარკშე­ი­დე­რი გე­ო­ლო­გი და ძა­ლი­ან მომ­წონ­და. მინ­დო­და, მეც მა­სა­ვით გე­ო­ლო­გი გავმხდა­რი­ყა­ვი. ვი­ნა­ი­დან ძა­ლი­ან კარ­გად ვი­ცო­დი მა­თე­მა­ტი­კა, ფი­ზი­კა და ქი­მია, შემ­დეგ მშობ­ლებ­მა მირ­ჩი­ეს და ყვე­ლამ ერ­თად გა­დავ­წყვი­ტეთ, ინ­ჟი­ნერ-ეკო­ნო­მის­ტი გავმხდა­რი­ყა­ვი. სტუ­დენ­ტო­ბის პე­რი­ოდ­ში ჯერ ქი­რით ვცხოვ­რობ­დით, შემ­დეგ ჩემი უფ­რო­სი და თბი­ლის­ში გა­თხოვ­და და ყვე­ლა­ნი მას­თან ვცხოვ­რობ­დით. ჩემ­და სამ­წუ­ხა­როდ, უფ­რო­სი და ახალ­გაზ­რდა ასაკ­ში გარ­და­მეც­ვა­ლა - 23 წლის შვი­ლის ტრა­გე­დი­ის გამო, უკურ­ნე­ბე­ლი სენი შე­ე­ყა­რა, ვერ შევ­ძე­ლით მისი გა­დარ­ჩე­ნა... ჩვენ ყვე­ლა­ნი, ოთხი­ვე სტუ­დენ­ტი და-ძმა დას­თან და სი­ძეს­თან გა­ვი­ზარ­დეთ, სა­დაც შე­სა­ნიშ­ნა­ვი ოჯა­ხუ­რი გა­რე­მო გვქონ­და. სტუ­დენ­ტო­ბის პე­რი­ოდ­ში ვი­ყა­ვი ძა­ლი­ან აქ­ტი­უ­რი, კარ­გად ვსწავ­ლობ­დი და მინ­დო­და, ყვე­ლა­ფე­რი გა­მე­კე­თე­ბი­ნა იმი­სათ­ვის, რომ ჩემი მშობ­ლე­ბის გული გა­მე­ხა­რე­ბი­ნა. ზო­გა­დად, კაც­თმოყ­ვა­რე ვარ, მიყ­ვარს ადა­მი­ა­ნე­ბი და ჩემი უპირ­ვე­ლე­სი ამო­ცა­ნა იყო და არის, გა­ჭირ­ვე­ბულ ადა­მი­ა­ნებს და­ვეხ­მა­რო, ეს ჩემი ერ­თგვა­რი ჰო­ბია...

მიყ­ვარს ოზურ­გე­თი და გუ­რუ­ლე­ბი, იქ ჩემი ფეს­ვე­ბია, ჩემი მშობ­ლე­ბი იქ არი­ან და ბე­ბია-ბა­ბუ­ის საფ­ლა­ვე­ბიც იქ მაქვს. ყო­ველ­თვის ვა­კი­თხავ ჩემი წი­ნაპ­რე­ბის საფ­ლა­ვებს და ვუვ­ლი მარ­ტო ჩე­მე­ბის კი არა, მიმ­დე­ბა­რე ტე­რი­ტო­რი­ა­ზე საფ­ლა­ვებ­საც, რომ­ლებ­საც ვერ აკი­თხა­ვენ. ან­დერ­ძი­ვით მაქვს და ჩემს შვილს ვე­უბ­ნე­ბი, რო­დე­საც გარ­და­ვიც­ვლე­ბი, ერთი სურ­ვი­ლი შე­მის­რუ­ლე, ვიდ­რე შე­გეძ­ლე­ბა ამ საფ­ლა­ვებ­ზე მოდი მათ უკ­ვდავ­სა­ყო­ფად-მეთ­ქი..

"ამას არას­დროს დავ­მა­ლავ"

ამას არას­დროს დავ­მა­ლავ - 25 წლის ვი­ყა­ვი, როცა იმ­დრო­ინ­დელ­მა პარ­ტი­ის რა­ი­კო­მის მდი­ვან­მა ჩემ­თან ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ა­ში მოს­ვლის დროს, მო­მის­მი­ნა იმ სა­კი­თხებ­ზე, რომ­ლე­ბიც მის წი­ნა­შე და­ვა­ყე­ნე, მერე გა­მო­მი­ძა­ხა და პარ­ტი­ის რა­ი­კო­მის მე­სა­მე მდივ­ნად დამ­ნიშ­ნეს, იდე­ო­ლო­გია მიმ­ყავ­და. 9 წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში ვი­ყა­ვი რა­ი­კო­მის მდი­ვა­ნი ოზურ­გე­თის რა­ი­ონ­ში და იმა­ში, რაც იმ პე­რი­ოდ­ში რა­ი­ონ­ში აშენ­და და რაც გან­ვი­თარ­და, წვლი­ლი მეც მი­მი­ძღვის. იქ დავ­ტო­ვე ხალ­ხის პა­ტი­ვის­ცე­მა და სიყ­ვა­რუ­ლი. არი­ან ადა­მი­ა­ნე­ბი, მე­უბ­ნე­ბი­ან, აი, შენ რა­ი­კო­მის მდი­ვა­ნი იყა­ვიო... იმ პე­რი­ოდ­ში ძა­ლი­ან წე­სი­ე­რად ვმუ­შა­ობ­დი. წე­სი­ე­რე­ბი ყვე­ლა თა­ო­ბა­ში არი­ან და ეს იცი­ან ოზურ­გე­თე­ლებ­მა. ჩემ­თვის ყვე­ლა­ზე დიდი აღი­ა­რე­ბა იყო, როცა 15 წლის შემ­დეგ, მო­სახ­ლე­ო­ბის დიდ­მა ჯგუფ­მა წე­რი­ლი გა­მოგ­ზავ­ნა სა­ქარ­თვე­ლოს მთავ­რო­ბა­ში და ჩემს გუ­ბერ­ნა­ტო­რად და­ნიშ­ვნას ითხოვ­და. ოჯა­ხუ­რი მდგო­მა­რე­ო­ბის გამო (შვი­ლი პა­ტა­რა მყავ­და), წას­ვლა ვერ შევ­ძე­ლი და თა­ნამ­დე­ბო­ბა­ზე უარი ვთქვი. ეს იყო ყვე­ლა­ზე დიდი გა­მარ­ჯვე­ბა, როცა და­ვი­ნა­ხე, რომ ადა­მი­ა­ნებს ჩემი რწმე­ნა ჰქონ­დათ.

რა­ტომ მო­ვე­დი პო­ლი­ტი­კა­ში...

როცა ოჯა­ხი შევ­ქმე­ნი, ოზურ­გე­თი­დან თბი­ლის­ში გად­მო­ვე­დი, ვი­ყა­ვი 2 მოწ­ვე­ვის დე­პუ­ტა­ტი თბი­ლი­სის საკ­რე­ბუ­ლო­ში. ჩემი პო­ლი­ტი­კა­ში მოს­ვლა გა­ნა­პი­რო­ბა იმან, რომ ში­ნა­გა­ნად მქონ­და მო­თხოვ­ნი­ლე­ბა, ადა­მი­ა­ნე­ბის გვერ­დით ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი. სა­ერ­თოდ არ მქონ­და დიდი ხელ­ფა­სი, არც დიდი თა­ნამ­დე­ბო­ბა, მაგ­რამ მაქ­სი­მა­ლუ­რად ვცდი­ლობ­დი ადა­მი­ა­ნე­ბის პრობ­ლე­მე­ბის მოგ­ვა­რე­ბას. წინა ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის პო­ლი­ტი­კუ­რი კურ­სი ჩემ­თვის მი­უ­ღე­ბე­ლი იყო და როცა 2011 წელს ბა­ტონ­მა ბი­ძი­ნამ გა­მო­ა­ცხა­და, რომ პო­ლი­ტი­კა­ში მო­დი­ო­და, მი­ვე­დი ამ გუნდთან რო­გორც რი­გი­თი მო­ქა­ლა­ქე. მის გა­მო­ჩე­ნამ­დე ივა­ნიშ­ვილს სა­ერ­თოდ არ ვიც­ნობ­დი და პირ­ვე­ლად მა­შინ ვნა­ხე, რო­დე­საც თბი­ლის­ში დიდი აქ­ცია ჩა­ტარ­და. განაგრძეთ კითხვა
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!
გააკეთე კომენტარი

კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას,სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.

რეგისტრაციისა და ავტორიზაციის გავლის შემდეგ აღარ მოგიწევთ დაცვის კოდისა და სხვა ინფორმაციის მითითება!

თქვენი კომენტარები გამოქვეყნდება ყოველდღე 11.00-დან 19.00 საათამდე, გამოგზავნიდან 30 წუთის განმავლობაში.

19.00 საათის შემდეგ მიღებული კომენტარები დაიდება მეორე დღეს.

P.S. ვრცელი კომენტარის გაკეთებისას ეცადეთ, ჩაეტიოთ 4 წუთში, ან დააკოპიროთ სხვა პროგრამაში აკრეფილი ტექსტი.

რუბრიკის სხვა სიახლეები
დღის კითხვადი სტატიები
ბლოგერები
თვის კითხვადი სტატიები