"თითქმის არ მძინავს, თუ ჩამეძინა, თვალწინ ჯაბა მიდგას... გარეთ გასვლის შიშიც მაქვს" - როგორ ცხოვრობს ჯაბა ბოჯგუას დედა შვილის გარდაცვალების შემდეგ?
"თითქმის არ მძინავს, თუ ჩამეძინა, თვალწინ ჯაბა მიდგას... გარეთ გასვლის შიშიც მაქვს" - როგორ ცხოვრობს ჯაბა ბოჯგუას დედა შვილის გარდაცვალების შემდეგ?
2021 წლის 17 სექ­ტემ­ბერს ერთი წელი გახ­დე­ბა, რაც ჯაბა ბოჯ­გუა აღარ არის. ის 12-წლი­ა­ნი კო­მის შემ­დეგ გარ­და­იც­ვა­ლა. თუმ­ცა ჯა­ბას დედა, მა­ნა­ნა გვა­სა­ლია, რო­მე­ლიც მთე­ლი იმ პე­რი­ო­დის მან­ძილ­ზე ერ­თა­დერთ შვილს გვერ­დი­დან არ სცილ­დე­ბო­და, იმედს ერთი წუ­თი­თაც არ კარ­გავ­და, რომ ჯაბა კო­მი­დან გა­მო­ვი­დო­და და ამის­თვის დღე და ღა­მეს ას­წო­რებ­და,

AMBEBI.GE და­ინ­ტე­რეს­და, რო­გო­რი გრძნობს თავს და რო­გორ ცხოვ­რობს ქალ­ბა­ტო­ნი, რო­მე­ლიც 12 წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში თავ­და­უ­ზო­გა­ვად კო­მა­ში მყოფ შვილს უვ­ლი­და...

- იმე­დი მქონ­და, ცუდს ერთი
წუ­თით არ ვუშ­ვებ­დი და ვფიქ­რობ­დი, მაგ­რამ ასე არ გა­მო­ვი­და. ჯა­ბას ამ მდგო­მა­რე­ო­ბამ ბე­ბი­აც, ანუ დე­და­ჩე­მი შე­ი­წი­რა... უკვე ერთი წელი ხდე­ბა, რაც სრუ­ლი­ად მარ­ტო დავ­რჩი. მეც ვერ ვარ კარ­გად. ჩემი შვი­ლის სი­ცო­ცხლე­ში, როცა მას ვუვ­ლი­დი, ჯან­მრთე­ლო­ბის მხრივ არა­ფერს ვუ­ჩი­ო­დი. ალ­ბათ იმი­ტომ, რომ დიდი პა­სუ­ხის­მგებ­ლო­ბა მქონ­და, გვერ­დით
არა­ვინ მყავ­და, ჩემ მეტი, ჩემი შვი­ლის უშუ­ა­ლო მომ­ვლე­ლი არა­ვინ ყო­ფი­ლა. მოკ­ლედ, მას­ზე ვი­ყა­ვი მთლი­ა­ნად გა­დარ­თუ­ლი. ახლა ისე ვარ, რომ დიდ­ხანს ფეხ­ზე ვერ ვდგა­ვარ, ვერ ვჯდე­ბი და ვერ დავ­დი­ვარ. სულ ექი­მებ­თან ვარ, მაგ­რამ შე­დე­გი ჯერ არა­ფე­რი მაქვს. ხერ­ხე­მა­ლი უზო­მოდ მა­წუ­ხებს. ეტყო­ბა, ჯა­ბას რომ ვწევ­დი, ამან სა­ბო­ლო­ოდ თა­ვის კვა­ლი და­მა­ტყო. მტკი­ვა ფე­ხე­ბი, და­სი­ე­ბუ­ლიც მაქვს. წამ­ლებს ვსვამ, მაგ­რამ შვე­ბა არაა. ექი­მი მე­უბ­ნე­ბა, ყვე­ლა­ფე­რი ხერ­ხემ­ლი­დან მო­დი­სო. მოკ­ლედ, ასე ვარ და ვწვა­ლობ...

ყო­ველ მე­ო­რე დღეს საფ­ლავ­ზე ავ­დი­ვარ, აქვე გლ­და­ნის კერ­ძო სა­საფ­ლა­ო­ზეა ორი­ვე - დე­და­ჩე­მიც და ჯა­ბაც დაკ­რძა­ლუ­ლი... მყავ­და დედა და შვი­ლი და არ­ცერ­თი აღარ არის - ორი­ვე ერთ წე­ლი­წად­ში დავ­კარ­გე. დე­დის წლის­თა­ვი არ იყო გა­სუ­ლი, ჯაბა რომ გარ­და­იც­ვა­ლა.

იმ 12 წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში ბოლო ერთი კვი­რა ძა­ლი­ან ცუ­დად იყო. ისე ცუ­დად არც ყო­ფი­ლა. შევ­ხე­დავ­დი თუ არა ჩემს შვილს, ვხვდე­ბო­დი, რო­დის რა უნდა გა­მე­კე­თე­ბი­ნა, მისი ყვე­ლა­ფე­რი ვი­ცო­დი, მა­შინ კი ვერ გა­ვერ­კვიე, რა სჭირ­და. ხომ ვამ­ბობ, გარ­დაც­ვა­ლე­ბის წინა დღეს ძა­ლი­ან ცუ­დად იყო, სკამ­ზე ჩა­მოჯ­დო­მის სა­შუ­ა­ლე­ბას არ მაძ­ლევ­და. ასე და­ქან­ცულ­მა დი­ლის 5 სა­ა­თამ­დე მი­ვაღ­წიე, მეც ცუ­დად გავ­ხდი, ფე­ხე­ბი და­მი­სივ­და, მე­გო­ნა, და­ვე­ცე­მო­დი და რამ­დე­ნი­მე წუ­თით სა­ვარ­ძელ­ზე ჩა­მოვ­ჯე­ქი, რო­გორც ჩანს, ჩამ­თვლი­მა. 20 წუთ­ში თვა­ლე­ბი გა­ვა­ხი­ლე და ჯაბა აღარ იყო... იმ ემო­ცი­ას, გან­ცდას ვერ გად­მოგ­ცემთ და აღვწერ, რა მჭირ­და და რა და­მე­მარ­თა. სა­ნამ ცო­ცხა­ლი ვარ, ჩემი თვა­ლე­ბი­დან და გო­ნე­ბი­დან ის ყვე­ლა­ფე­რი არ ამო­ვა.

- რო­გორც ვიცი, თქვენს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე გარ­დაც­ვლი­ლა...

- კი, შარ­შან, 17 სექ­ტემ­ბერს, ჩემს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე გარ­და­იც­ვა­ლა... მალე წლის­თა­ვია. მი­ჭირს იმას­თან შე­გუ­ე­ბა, რომ აღარ არის... ამ ემო­ცი­ებს, რაც ახლა მაქვს, ისევ ის მდგო­მა­რე­ო­ბა მერ­ჩივ­ნა, ყო­ფი­ლი­ყო ისე, რო­გორც იყო და ისევ მო­მევ­ლო. თით­ქმის არ მძი­ნავს, თუ ჩა­მე­ძი­ნა, თვალ­წინ ჯაბა მიდ­გას. ამ მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან ვერ გა­მოვ­დი­ვარ. ნერ­ვე­ბი მღა­ლა­ტობს, ვერ ვი­მორ­ჩი­ლებ. წა­მალს კი ვსვამ, მაგ­რამ ვერ მე­რე­ვა. განაგრძეთ კითხვა
მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რუბრიკის სხვა სიახლეები
თვის კითხვადი სტატიები