"წარმოიდგინეთ, ეს ოცნება რომ აგიხდება, რა შეგრძნება დაგეუფლება ადამიანს: ჩემთვის ყველაფერი განათდა"
23-09-2021
"წარმოიდგინეთ, ეს ოცნება რომ აგიხდება, რა შეგრძნება დაგეუფლება ადამიანს: ჩემთვის ყველაფერი განათდა"
პირველკურსელებისთვის ახალი სასწავლო წლის დასაწყისი ძირითადად განსაკუთრებულ ემოციებთანაა დაკავშირებული: სკოლის ნაცვლად, მოზარდები უკვე უნივერსიტეტში მიდიან, ახალ მეგობრებს იძენენ, მათ ცხოვრებაში ახალი ეტაპი იწყება... რამდენიმე ადამიანს ვთხოვეთ, უნივერსიტეტში სწავლის დაწყების პირველი დღე გაეხსენებინა...

გთავაზობთ ამონარიდებს სტატიიდან, რომელიც ჟურნალში "გზა" გამოქვეყნდა:

თაკო კორინთელი:
"როცა შევიტყვე, რომ უნივერსიტეტში (ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი) ჩავაბარე, რა თქმა უნდა, ძალიან გამიხარდა. ვაიმე, კურსზე ახლა ვინ დამხვდება და ვინ როგორ მომექცევა-მეთქი, ამაზე არ მინერვიულია. ისეთი კომუნიკაბელური ვარ, რომ ვიცოდი,
როგორც კი აუდიტორიაში შევიდოდი, მაშინვე ყველას დავუმეგობრდებოდი. რაც შეეხება ჩაცმულობასთან დაკავშირებულ სამზადისს, სკოლაში, პირველი სექტემბრის სამზადისით ისეთი გამწარებული ვიყავი (მშობლები 2 ზომით დიდ ქურთუკებს გვაცმევდნენ, მომავალ წელსაც რომ გამოგვდგომოდა), რომ უნივერსიტეტში მსგავსი არაფერი გამიმეორებია (იცინის)..."

თემო ნიქაბაძე:
"მორიდებულობის, უცხოობის განცდა არ მქონია. ერთი სიტყვით, უნივერსიტეტის
კარი ხმაურიანად შევაღე. გარკვეულ აქტივობებშიც ჩავერთე: დღის დასასრულს, საზეიმო სუფრასთან შევიკრიბეთ საღამოს წამყვანის ამპლუით... მიუხედავად ყველაფრისა, სიმართლე გითხრათ, პირველ დღეს, ცოტა არ იყოს, მაინც ვღელავდი: სკოლისგან განსხვავებული სწავლის სტილი, ლექციები გველოდა... ცოტათი იმაზეც ვნერვიულობდით, თუ ვინ იქნებოდა ჩვენი ლექტორი, რადგან ვიცოდით, რომელი პედაგოგი იყო მკაცრი და რომელი - არა. ასე ვთქვათ, ამის შიშიც მქონდა, მაგრამ მალევე დავძლიე..."

ბუბა მირცხულავა:
"ერთ დღეს რომ გავიღვიძე, სკოლის ნაცვლად, უნივერსიტეტში წავედი, სადაც ახალი ადამიანები დამხვდნენ. ჩემს ცხოვრებაში სხვა ეტაპი დაიწყო. ისეთი განსაკუთრებული არაფერი ყოფილა, რომ გავგიჟებულიყავი, - ვაიმე, უნივერსიტეტის ცხოვრება რა მაგარია-მეთქი! უბრალოდ, მინდა დიდი მადლობა გადავუხადო ჩემს ლექტორებს იმ დახვედრისა და თანამშრომლობისთვის, რომელიც 2016 წელს დაიწყო და დღემდე გრძელდება..."

გია ჯაჯანიძე:
"მთელი ბავშვობა და ყმაწვილობის პერიოდი, არანორმალური სურვილი მქონდა, თეატრალურ უნივერსიტეტში მესწავლა. წარმოიდგინეთ, ეს ოცნება რომ აგიხდება, რა შეგრძნება დაგეუფლება ადამიანს: ჩემთვის ყველაფერი განათდა, აელვარდა, გავბედნიერდი, გავიხარე და ამ საოცრად დადებით ემოციებში მყოფი, თეატრალურ უნივერსიტეტში წავედი. მრავალფეროვნება და საინტერესო სიტუაცია დამხვდა: რუსთაველზე უამრავი ბედნიერი გოგო-ბიჭი დავინახე. რადგან რაიონიდან ჩამოსული გახლდით, ჩემთვის ეს სიხარული ასმაგი იყო, ვიდრე მათი - ასე მგონია..."

სტატიას სრულად ჟურნალ "გზის" 23 სექტემბრის ნომერში წაიკითხავთ.

ეთო ყორღანაშვილი

მკითხველის კომენტარი (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა.
იყავი პირველი!

რედაქტორის რჩევით
თქვენი აზრით, როგორ უნდა გაუმჯობესდეს გართულებული კოვიდსიტუაცია?
თქვენი აზრი მნიშვნელოვანია!
თქვენი აზრით, როგორ უნდა გაუმჯობესდეს გართულებული კოვიდსიტუაცია?